Begetting: What Does It Mean to Create a Child?

by Mara Van Der Lugt

An investigation of what it means to have children—morally, philosophically and emotionally

“Do you want to have children?” is a question we routinely ask each other. But what does it mean to create a child? Is this decision always justified? Does anyone really have the moral right to create another person? In Begetting , Mara van der Lugt attempts to fill in the moral background of procreation. Drawing on both philosophy and popular culture, Van der Lugt does not provide a definitive answer on the morality of having a child; instead, she helps us find the right questions to ask.

Most of the time, when we talk about whether to have children, what we are really talking about is whether we want to have children. Van der Lugt shows why this is not enough. To consider having children, she argues, is to interrogate our own responsibility and commitments, morally and philosophically and also personally. What does it mean to bring a new creature into the world, to decide to perform an act of creation? What does it mean to make the decision that life is worth living on behalf of a person who cannot be consulted? These questions are part of a conversation we should have started long ago. Van der Lugt does not ignore the problematic aspects of procreation—ethical, environmental and others. But she also acknowledges the depth and complexity of the intensely human desire to have a child of our own blood and our own making.

Genres: Philosophy, Nonfiction, Parenting, Psychology

272 pages, Hardcover

Published April 30, 2024

About the author

Mara van der Lugt is lecturer in philosophy at the University of St Andrews, where she specializes in early modern intellectual history and philosophy. She is the author of Bayle, Jurieu, and the "Dictionnaire Historique et Critique."

Reviews

[Aušra Strazdaitė-Ziberkienė · Rating 5 out of 5]

Mara Van Der Lugt, Sukurti gyvybę. Kokia prasmė turėti vaiką (Hubris, 2025)
Kaip visada – Hubrio leidykla nenuvilia – nuo jų leidžiamų knygų skaudės galvą ir norėsis permąstyti gyvenimo pasirinkimus.
Penkių dalių – Argumentai, Klimatas, Naratyvai, Motyvai, Alternatyvos – svarstoma apie prasmę turėti vaiką. Ir nesuklyskit – ne iš „privalote visi daugintis“ pusės, o atvirkščiai. Knyga papildyta išsamiomis nuorodomis.
Argumentai: paradigmos, Kainas, antinatalizmas, žala, pasaulis, nežinomybė, sutikimas, kūrybos etika; Klimatas: planetos gerovei, vaiko gerovei, pradėta gyvybė ir klimato kaita; Naratyvai: asmeninis noras, biologinis potraukis, moralinė branda, romantika, dorybė, žmogiška teisė; Motyvai: priežastys, genai, geresnės priežastys, meilė (vienas kitam), meilė (vaikui); Alternatyvos: norėti, turėti ir tikėti, būtinybė ar pasirinkimas, drąsa ir dorybė, prasmė ir atgaila, duotybė, dėkingumas.
Ar pasaulis pasikeitė? Mano jaunystėje privalėjom norėti turėti vaikų, jų neturintys ar turintys tik vieną turėjo teisintis. Norėčiau sakyti, kad bent jau dabar to nereikia, bet ne, reikia. Visiems ausys išūžtos, kad visuomenė sensta, vaikų per mažai, ai, kas gi bus. Ir bet kokie vaikai gi netinka, mūsuose reikia baltų. Tarsi Žemei yra skirtumas, kokia gyvybė ant jos.... kruta.
Kas kas. Gal karai baigėsi ir visi žmonės gali nugyventi visą jiems Dievo / Likimo / Visatos skirtą gyvenimą taip, kaip norėtųsi?
Ar pasirinkę turėti ar turėti ne vieną vaiką mes jam galime užtikrinti taiką, orumą, kūrybiškumą, klimatą? Sakote ir per karą žmonės gimdė? Ne žmonės, moterys. Vaikas ne (tik) pasirinkimas, bet ir pareiga visam likusiam gyvenimui. Ir čia ne lapę iš Mažojo princo cituoju.
Pabaigoje autorė dėkoja keturiems: visiems diskutavusiems, recenzentams, mamai ir ateities vaikams.
Skaitykit, labai rekomenduoju.
„Kaip sakiau pačioje pradžioje, į du klausimus gyvenime žmogus turi atsakyti pats. Vienas – religijos klausimas. Antras – ar turėti palikuonių. Tegul kiekvienas savo gyvenime ieško atsakymo į šį klausimą be smerkiančio ar prietaringo žvilgsnio, iki galo suvokdamas, kad asmeninio gyvenimo patirtis – ne tokia kaip kaimynų, artimųjų, ar net vaikų, kiek gimusių, tiek negimusių.“ (p. 276)

[Sebastian Mada · Rating 5 out of 5]

It seems like there’s a new article or think piece around having children every day. Despite myself, I can’t help but read them because it’s a problem I’m interested in, but I’ve found them increasingly tedious and one-note. Almost every article frames this issue as a problem of demography, or economics, or culture or sociology, replete with all the handwringing and navel gazing of the authors’ own neuroses about having having had/not had children.

This book is a refreshing change of pace that actually centers the ethical problems of “begetting” on the begettee rather than the begetter. In fact, this framing of “begetting” (which I think is the correct word to use) is what prompted me to get the book in the first place.

It’s a book that has respect for its audience and it’s subject matter in a way that feels almost novel in relation to how this topic is usually written about. It’s sincere and rigorous without being overly filled with jargon. It is clearly genuinely concerned with the ethical question of begetting children, and while the author stakes out a position on this issue, it’s done in a way that is intellectually honest and geared towards broadening the readers’ horizon on the topic rather than browbeating them into submission.

I found the thesis of the book persuasive, the author does a good job weaving together different thoughts that I have often had but have been unable to synthesize or evaluate rigorously on my own. Highly recommended.

[Margaret Gipson · Rating 2 out of 5]

I read this book with great interest, it held my attention throughout, and in several ways I thought it was well-written. That said, I disagree with this book about as much as I've ever disagreed with any book. Van Der Lugt builds her argument upon assumptions about life, meaning, and suffering that I simply do not and cannot share.

I appreciate that Van Der Lugt tries to add nuance to her argument so as to ward off the worst consequences of anti-natalist sentiment, but I would suggest that it's hard to be truly and meaningfully supportive of parents and their babies when at heart you think their children should not have been born and are the products of immoral or thoughtless begetting. Isn't this a classic criticism of anti-abortion groups and politicians? If her beliefs were to go mainstream I think it would be a very bad thing for humans in general and children in particular.

[Fateme H. · Rating 4.5 out of 5]

یک.
یک بار داشتم با یکی از دوستان متأهلم، درباره‌ی شخص ثالثی حرف می‌زدم که از نوجوانی عاشق بچه‌دار شدن و مادر شدن بود. شخص ثالث، از زمانی که دبیرستانی بود، همه‌چیز زندگی‌اش را حول محور ازدواج در سنی خاص و مادر شدن در سنی خاص ترتیب داده بود. غذاهای پر از کلسیم و پروتئین می‌خورد که بدنش دچار مشکلی نشود، هر روز یک لیوان شیر و فلان‌قدر خرما و میوه و گوشت سفید و قرمز به میزان کافی. به صورت مداوم ورزش می‌کرد. کتاب‌های فرزندپروری می‌خواند و البته، کتاب‌ها و دوره‌های خودشناسی و اخلاق و مانند این‌ها. اساساً هر کاری که طبق تحقیقاتش می‌توانست او را به مادر بهتری تبدیل کند. در میانه‌ی این بحث بودیم که دوستم با سردرگمی از من پرسید: «مگه مادر شدن هم آمادگی می‌خواد؟» و من که جا خورده بودم، فقط توانستم به شوخی و جدی بگویم: «تو با این طرز فکرت فعلاً بچه‌دار نشو تا حالا ببینیم چه کار می‌کنیم.»
نویسنده‌ی کتاب «تأملی بر فرزندآوری»، حرف‌هایش را با این گزاره شروع می‌کند که هر فردی در زندگی‌اش باید برای دو مسئله پاسخی پیدا کند؛ مسئله‌ی دین و مسئله‌ی فرزندآوری. این کتاب، به مسئله‌ی دوم می‌پردازد و خواننده را تشویق می‌کند از زاویه‌ای جدید به آن نگاه کند.
دو.
گاهی دختری را در فضای مجازی دنبال می‌کنم که نامش ابیگیل است، ولی همه او را به اسم the girl with the list یا «دختری که فهرست دارد» می‌شناسند. فهرست ابیگیل، حاوی دلایلی است برای بچه‌دار نشدن. از تجربه‌های مادرها و زنان دیگر گرفته، تا عقاید و نظرات خودش و تحقیقاتی که در این زمینه انجام شده. از تأثیراتی که بارداری، زایمان و بچه‌داری روی زندگی زن‌ها (و گاهی، دیگران) می‌گذارد؛ چیزهایی که کم‌تر کسی درباره‌ی آن‌ها صحبت می‌کند. ابیگیل مردم را تشویق می‌کند که اگر کودکی شیرین جایی دلشان را برد، سری به صفحه‌ی او بزنند و ببینند بعد از دیدن این چیزها، هنوز دلشان بچه می‌خواهد یا نه.
کار ابیگیل و آدم‌هایی مانند او، همیشه از جهاتی برای من قابل‌تحسین و از جهاتی، لایق انتقاد بوده است. در مواجهه با این نوع از محتوا، حس می‌کرده‌ام جای چیزی خالی‌ست و به قول معروف انگار جایی از داستان لنگ می‌زند. بااین‌حال، نمی‌توانستم متوجه شوم مشکلم دقيقاً چیست، تا اینکه به این بخش از کتاب رسیدم:
نبود جست‌وجوی اخلاقی خودبه‌خود بعضی از روایت‌های فرهنگی را تقویت می‌کند، به‌ویژه آنهایی را که بر تمایل و حق شخصی تأکید دارند. وقتی این نویسندگان و بسیاری دیگر که «خواسته» یا ناخواسته فرزندی ندارند، فقط در مورد تمایلات شخصی‌شان حرف می‌زنند، در واقع تأیید می‌کنند که موضوع تولیدمثل دقیقاً به همین تمایلات شخصی مربوط است. بنابراین، دلایلشان برای بچه‌دار نشدن دقیقاً در همان چارچوب باقی می‌ماند و در نتیجه تقویت می‌شود.
سه.
تا مدتی پیش، زادولد، درست به اندازه‌ی خوابیدن، بیدار شدن و غذا خوردن، بخشی طبیعی و اجتناب‌ناپذیر از زندگی بود و اکثر افراد جامعه، در این باره بحثی نداشتند و می‌دانستند که دیر یا زود تجربه‌اش خواهند کرد؛ مگراینکه مشکلی در میان باشد. در این چارچوب، صحبت کردن از انتخاب در زمینه‌ی تولیدمثل اساساً مطرح نبود.
ولی حالا، در عصری که آدم‌ها می‌توانند برای اولین بار در تاریخ به‌شکلی آگاهانه تصمیم بگیرند که دلشان می‌خواهد بچه‌ای داشته باشند یا نه، گفت‌وگوهای زیادی در سطح کلان و در سطح مراودات روزمره و فردبه‌فرد انسان‌ها ذیل این موضوع شکل گرفته‌.
بحث اصلی کتاب این است که تصمیم برای فرزندآوری فراتر از هرچیز، یک تصمیم اخلاقی است.
معنی این گزاره این نیست که این کار اساساً صحیح یا اساساً غلط است؛ در واقع یکی از پیش‌فرض‌هایی که کتاب به صورت جدی آن را به چالش می‌کشد، همین است که «فرزندآوری تحت هر شرایطی و به هر نحو و قیمتی، کاری‌ست پسندیده». برخی گزاره‌های این‌چنینی تا حدی در گوشت و پوست فرهنگ ما تنیده شده‌اند که حتی تلاش برای سؤال کردن درباره‌ی آن‌ها، با خشم یا ناباوری پاسخ داده می‌شود (من امتحانش کرده‌ام و خیلی پیشنهاد نمی‌کنم شما هم این کار را بکنید).
این کتاب در چهار بخش، استدلال‌ها، روایت‌ها، دلایل و انگیزه‌های انسان‌ها برای تصمیم‌گیری در زمینه‌ی فرزندآوری را مطرح کرده و به شکلی حتی‌الامکان بی‌طرفانه بررسی می‌کند و در بخش آخر، درباره‌ی گزینه‌های بهتر اندیشیدن و بهتر صحبت کردن درباره‌ی موضوعاتی از این قبیل، پیشنهادهایی ارائه می‌دهد.
تنها رسالتی که نویسنده برای خودش قائل است، تشویق انسان‌ها به تفکر درباره‌ی این موضوع و همچنین، حفظ همدلی با طرف‌های دیگر گفت‌وگو است. او خودش را از رویکردهای زایش‌ستیز (که در افراطی‌ترین حالت‌ها، فرزندآوری را تحت هر شرایطی غیراخلاقی و نادرست می‌دانند) فاصله می‌دهد و در عین حال، روایت‌های غالب روزمره را هم به چالش می‌کشد. او می‌خواهد این نکته را منتقل کند که تصمیم‌گیری برای فرزندآوری، با تصمیم گرفتن درباره‌ی اینکه ناهار چه بخوریم یا به کدام شهر سفر کنیم یا حتی اینکه با چه کسی ازدواج کنیم، تفاوتی ماهیتی دارد و از همین روی هم دقت و توجه خاصی را طلب می‌کند. وقتی قرار است زندگی تازه‌ای شروع شود و موجود دیگری به وجود بیاید، دیگر تنها تمایلات و ویژگی‌های شخصیتی و موقعیت والد نیست که در این تصمیم اهمیت دارد، بلکه کودکی که قرار است به دنیا بیاید، نیازها و خواسته‌های او هم حائز اهمیت هستند.
چهار.
نویسنده‌ی کتاب از این حرف می‌زند که زایش‌ستیزی می‌تواند همدلی ما را تا حدی کاهش دهد که همدلی‌مان با نوزادان و کودکان متولدشده و البته والدینشان را از دست بدهیم، درحالی‌که خود او طرفدار سفت و سخت حمایت از والدین و فرزندان تحت هر شرایطی و ذیل هر نوع رویکردی است. من با این حرفش موافق نیستم. فکر نمی‌کنم این دو -یعنی همدلی با والدین و کودکان- ارتباطی به‌هم داشته باشند، هرچند که افرادی گاهی این‌ها را باهم خلط کرده باشند. به نظر من کاملاً محتمل است که فردی والدین را مقصر و مرتکب خطایی اخلاقی بداند و در نتیجه همدلی خاصی هم با ایشان احساس نکند و در عین حال، کودکانی را که در نتیجه‌ی تصمیمات غیراخلاقی متولد شده‌اند دوست بدارد و آن‌ها را انسان‌هایی لایق زندگی خوب و در آسایش و با محبت و شادی بداند.
قطعاً زایش‌ستیزی می‌تواند خطرناک باشد، مثلاً اگر از سطح فردی خارج شده و وارد سطح سیاست‌گذاری شود و اختیار تصمیم‌های تولیدمثل افراد را به دولت‌ها و قانون‌گذاران واگذار کند (اتفاقی که به‌شخصه اصلاً تائیدش نمی‌کنم)؛ ولی من فکر می‌کنم حداقل در برخی مواقع، این نگرانیِ به‌خصوص نویسنده، خیلی هم وارد نیست.
(منظورم این نیست که من لزوماً زایش‌ستیزی افراطی را قبول دارم. صرفاً معتقدم می‌توان این‌طور هم به قضیه نگاه کرد.)
پنج.
صحبت کردن درباره‌ی بچه‌ها و بچه‌دار شدن، کار راحتی نیست. از خیلی جهات آدم‌ها را در سه‌کنج گیر می‌اندازد و در بهترین حالت آن‌ها را عصبانی کرده و در بدترین حالت، ناهماهنگی‌های شناختی‌شان را بیدار می‌کند. اول به سرم زده بود که کتاب را به چندتایی والد دوروبرم (از جمله والدین خودم) پیشنهاد کنم ولی دلم نیامد. شاید اصلاً آن‌ها با نظر من مخالف باشند (که احتمالاً هستند) ولی من دلم نیامد دردی که موقع خواندنش کشیده بودم را به آن‌ها هم منتقل کنم. در کل من فکر نمی‌کنم آدمی باشد که بتواند این کتاب را به صورت جدی و بدون غمگین شدن بخواند، نظرش هرچه که می‌خواهد باشد.
بخش‌های زیادی از کتاب را برای خودم علامت زدم و بارها دلم خواست این بریده‌ها را با دیگران هم به اشتراک بگذارم، ولی به هر سختی‌ای که بود، در برابر این وسوسه مقاومت کردم. جملات این کتاب اگر خارج از بافت اصلی آورده شوند، قابلیت زیادی دارند برای بد فهمیده شدن و سوءتفاهم درست کردن؛ برای همین هم آدم‌ها بهتر است کل کتاب را بخوانند.
آخرش هم به نظرم دردناک یا غیردردناک، فکر کردن به این چیزها لازم است. ممکن است آدم‌ها تصمیم بگیرند این عمل اخلاقی است و انجامش بدهند، ممکن است تصمیم بگیرند غیراخلاقی است و انجامش ندهند، ممکن هم هست تصمیم بگیرند غیراخلاقی است و بااین‌حال انجامش بدهند (مثال‌هایی از همه‌ی این موارد در همین کتاب وجود دارند). ولی به نظر من فکر کردن به آن و موضع‌گیری درباره‌اش، فارغ از نتیجه، باید باشد.
شش.
برگردیم به ماجرای دوستم که در بخش اول گفتم. من در شرایط، تاریخ و جغرافیایی زندگی می‌کنم که در آن فرزند داشتن یا دست‌کم تمایل و برنامه‌ریزی برای آن، پیش‌فرض است و همان‌طور که نویسنده‌ی کتاب هم به آن اشاره می‌کند، اگر کسی بچه نخواهد مجبور است برای تصمیمش هزار جور دلیل و برهان بیاورد و آخرش هم احتمالاً خیلی‌ها این را از او نپذیرند. والد شدن یا چشم‌انداز آن، پیش‌فرض است و نه‌تنها توجیه منطقی‌ای برای عدم تمایل به آن وجود ندارد، بلکه به آمادگی و شرایط خاصی هم احتیاج ندارد. کسی از آدم‌هایی که بچه‌دار می‌شوند نمی‌پرسد: «برای چی بچه‌دار شدی؟» فکر نمی‌کنم به‌ کار بردن کلمه‌ی تابو برای این موضوع، خیلی زیاده‌روی باشد.
در چنین شرایطی، من فکر می‌کنم وجود کتاب‌های این‌چنینی و بحث از چنین موضوعاتی با وجود کاستی‌ها، لازم و چه‌بسا دلپذیر است. شاید به نتایج مختلفی برسیم. شاید من با تو مخالف باشم و تو با من؛ ولی باید بتوانیم درباره‌اش صحبت کنیم و استدلال‌های هم‌دیگر را بشنویم.
برای همین هم این کتاب را این‌قدر دوست دارم و احترام زیادی برای نویسنده‌اش قائلم. برای اینکه چنین بحثی را پیش کشیده، با رواداری درباره‌اش صحبت کرده و نظر افراد مختلف و نگرانی‌های متفاوتی را در نظر گرفته است.

[fraser · Rating 5 out of 5]

Everyone be getting this book asap

[Skaistė Girtienė · Rating 3 out of 5]

Imdama šią knygą tikėjaus kažkokio įkvepiančio, pakylėjančio, skatinančio susilaukti vaikų kūrinio. Na, gavau vos ne priešingą dalyką. Toks jausmas, kad joje iš įvairių pusių apžiūrimas klausimas, kodėl neverta turėti vaikų ir kuo jų turėjimas yra blogai. Iki tokio lygio, kad vienoje vietoje buvo kalbama apie motinystės paskatinamas teigiamas žmogaus savybes, bet tuoj pateikiama, kad žymiai geriau jos išreikštos pas neturinčius vaikų. Na, smalsu skaityti, taip tarsi filosofiškai pažiūrėti, bet kartu kažkaip keista, nejauku.

[Tomas Petruškevičius · Rating 4 out of 5]

Trumpai: tai nuoširdi, filosofiška ir provokuojanti knyga, kuri ne teisia, o kviečia mąstyti ir leisti sau rinktis

[Aleksandra Indi · Rating 5 out of 5]

I enjoyed this book for the moral and philosophical analysis it presents that feels lacking in typical conversation around the subject. It takes the subject matter seriously and analyses many of the hidden or explicit assumptions made while also presenting arguments for and against a certain point being made. I also appreciate how the chapter/subchapters are divided which make it easy to follow and good for re-reading.

[Laine McGinty · Rating 5 out of 5]

I appreciated the framing of this conversation so much and am grateful that I took my time with reading this. Essential for anyone with or without the desire to have a kid. I’ll be thinking about it forever.

[Dovydas Kiauleikis · Rating 3 out of 5]

Ne „Būti ar ne būti?“, o „Turėti ar neturėti vaikų?“ – štai kur klausimas! Atsakymas – nereikėtų mąstyti norėjimo ir turėjomo kategorijomis. Nors atsakymų nėra, vien moraliniai klausimai.

[Emily · Rating 4 out of 5]

Why did the philosopher not give me a straightforward and definitive answer to my questions?

[Jennifer · Rating 4 out of 5]

3.5 - 4ish

I appreciate this book. A very welcome contrast to the constant breathless think pieces about how the world is literally going to end because people aren't having as many children these days, or the less breathless but still anxious books panicking over this (some written by philosophers as well!). "Begetting" truly takes a position of ambiguity on this - and most importantly emphasizes begetting, having a child, as a choice that is moral, and thus must be considered with gravity. Van Der Lugt takes anti-natalist arguments seriously, even if she doesn't ultimately take their stance. And I fundamentally agree with her position that, whether or not you agree at all with anti-natalists, their arguments are important in that they foreground the potential experience of the child, the being that will be created.

I think it will be a very difficult cultural shift, if it even happens, for procreation to be considered as a moral question by the majority of the population as Van Der Lugt wishes, partly because many people, as she acknowledges, are not in a position to do so. And also because our beliefs about procreation as THE ultimate meaning of human life it is often downright impossible for people to separate their idea of a meaningful life from something to do with the continuity of the human species. Questions of the morality of procreation also get mixed up with eugenics, racism etc., which can make broaching the topic difficult. Because of these difficulties I think there is so much more to be written on this, and I hope there is more quality writing on this. Right now, much of the writing on procreation and "birth rates" is so drenched in cultural narratives, extreme sexism, religion, images of apocalyptic movie dystopias etc. that I have to grit my teeth to read it. The question itself is deeply political in such a way that one could argue it is not possible to take a neutral moral view of it all, and that might be a partial oversight here, in not highlighting the centrality of reproduction as a social tool serves for misogyny.

I think my main problem with this book was that it does get repetitive. I felt like the author was repeating herself too much (and maybe a bit too "both sides are right" at points, though this is more so a personal pet peeve at the pathological compulsion among many writers here to emphasize they're taking all sides seriously. I don't think it is that serious of a problem here). But all in all the book is a good read and comes to interesting conclusions.

[Lotte Levelt · Rating 5 out of 5]

very insightful and absolutely love the way Van Der Lugt makes philosophy accessible. I enjoyed the combination of more classical sources and contemporary (cultural) references, citing eg Etty Hillesum and Floortje Dessing as well as Schopenhauer and The Hunger Games in one book, its a gem.

The author made me rethink some common assumptions around parenthood, and I enjoyed her deconstruction of all too common scripts around having children (ie why do people wanting children go unquestioned but we demand explanation of people who don't share this desire?). While she does not conclusively "advice" on the matter, after all, it is one of two major questions every person must grapple with (will I have children? am I religious?), I appreciate how Van Der Lugt takes as departure point the "perspective" of the child that, without giving consent, will be brought to life. and yes, there are somewhat better and worse reasons for having children, and I wholeheartedly accept her plea for reflecting more on the matter of (good) parenthood as a society (it's inherent 'goodness'/holiness may in fact do more harm and remains taboo).

also loved the idea of parental vows for a child, had not heard about this idea from Netherlands/Flanders, cute!

if you're reflecting on questions like "should/can I have children in times of climate crises" this one may be helpful

[Quoth the Robyn · Rating 2 out of 5]

"Of my conception I know only what you know of yours. It occurred in darkness and I was unconsenting."

Begetting by Mara van der Lugt is a conversation about what it means to live in each generation. van der Lugt gently mediates a dialectic between pro and anti natalists in hopes of bridging understanding. There are interesting points in this book that are worth exploring like the ideas of what defines a parent and what it means to be given life as opposed to creating it. However, van der Lugt willfully ignores the important intersections this dialogue requires (ie race, sexuality, culture, etc.), pushing me to understand that I am not the target audience. However, for those that have not thought about the implications of having a child at all, this text is a good starting point.

"she had decided that principles are one thing, and life is another"

Begetting starts to teach how to swim in a conversation about what it means to have a child, but it lacks the nuance to make its subject float and withstand water's depths.

[Nora · Rating 4 out of 5]

The book delivers what it promises: it talks about what it means to create a child, especially by urging people (parents and parents-to-be) to consider the perspective and interests of the future child. It means to encourage people to think about the meaning of procreation; it does not intend to provide a definitive answer. The book is organized into five parts: arguments (against begetting), climate (i.e., climate change), narratives (that support procreation), motives (of begetting), and alternatives (to think about bearing children). While the book has delved deep into the meaning of procreation, not all the parts are equally strong. For example, I was disappointed by the part that focuses on the change of narrative brought about by climate change: the part consists of a mere three chapters, and none of which goes deep enough. But overall it has been a pretty good read and I’d recommend it to everyone.

[Leah O'Hara · Rating 5 out of 5]

This book is a comprehensive exploration of the morality of begetting, or creating a child. I found it engaging and fresh, the morality arguments sharp and to the point. I think we live at a unique time for humans, and I think these questions should be strongly considered. I found the straight up pessimist arguments a little tiring, a little depressing, but I learned more about them through this author than I ever would by their own merit. I found that this book encourages deeply personal reflection, in conjunction with the morality and logic of begetting. Would recommend for anyone considering parenthood.

[bunuokuyalim · Rating 5 out of 5]

Kitaptan önce konuya dair bir şeyi hatırlatmak isterim. Çocuk sahibi olmak/olmamak herkesin kendi içinde değerlendirmesi gereken ve alınan karara üçüncü kişileri ikna etme zorunluluğunun olmadığı bir konu. Bu nedenle kitabın bende uyandırdığı şeyler de benimle ilgili, kimse böyle düşünmek ya da konuya burdan bakmak zorunda değil. Fikriniz ne olursa olsun, ebeveynlik üzerine düşünmek isteyen biriyseniz radarınıza girmesi gereken metinlerden biri.

Gelelim kitabımıza. Yazarımız Mara van der Lugt ahlak ve siyaset felsefesi alanlarında çalışan Hollandalı bir filozof. Çalışmaları sorumluluk, özerklik ve modern dünyada ahlaki karar alma süreçleri üzerine yoğunlaşıyor. Dili son derece yalın ve akıcı, filozof olması gözünüzü korkutmasın.

Kitap çocuk sahibi olmanın ahlaki, felsefi ve varoluşsal açılardan ele alındığı bir metin. En sevdiğim yanlarından biri yazarın tarafsızlığı ve her görüşe anlayışla yaklaşması oldu. Sizi bir şeye ikna etmeye çalışmıyor, zihninize bazı düşünce tohumları bırakıyor resmen ve bu çok etkileyici.

Okurken dünyaya yeni bir birey getirmenin ne demek olduğunu, bunu neden çoğu zaman duygusal nedenlere bağladığımızı ve gerçekten aldığımız sorumluluğun ne kadar farkında olduğumuzu sorguladım. Özellikle içinde bulunduğumuz dönemde nedenlerimiz üzerine daha çok düşünmeli, konuları tabulaştırmadan, soru sormaktan korkmadan, cesaretle oturup düşünmeliyiz. Verdiğimiz ya da veremediğimiz yanıtların sorumluluğunu almalı ve geleceği ona göre şekillendirmeliyiz diye düşünüyorum.

İlgililerine keyifli okumalar✨

[Martijn · Rating 3 out of 5]

I think Van Der Lugt's project of changing our language about begetting is admirable. often conversation are more about the desire of having children rather than morality.

But in the book she mostly just argues against some common cultural narratives. which are important to challenge but also kind of low hanging fruit. combine this with her ambivalent stance towards antinatalism and you get a book without much substance.

her coverage of byron's cain and Etty Hillesum was cool though.

[Ginny Svec · Rating 5 out of 5]

I’ve always been interested in this topic. It was super interesting to read about it from a philosopher’s POV who seems to cover all of the bases and be fair in their assessments. This is so important if you’re thinking about bringing a child into the world, or if you want to explore why you aren’t interested in doing so! Either way, we should all take part in this journey of exploration.

[Stefan Van · Rating 5 out of 5]

Een mooie beschouwing van de vragen die we moeten stellen als we nadenken over het verwekken van een kind. Een vraag die we uiteindelijk allemaal persoonlijk in onze eigen context moeten beantwoorden. Een boek dat me heeft laten nadenken, huilen, lachen en spreken met anderen. Een aanrader voor iedereen.

[UlrikkeB · Rating 4 out of 5]

A great read and almost a philosophical manual on how to face the hyper-optimism, the “after me–the flood” and the autopilot of the transition into parenthood with grace, active thought, empathy, love and personal responsibility.

[Emre Güneş · Rating 4 out of 5]

Yıllar önce, çok da düşünmeden, verdiğim bir karar üzerine 350 sayfalık bir seyahate çıktım. Yazar, keyifli ve akıcı dili ile, belki de hayattaki en önemli kararınıza daha yakından bakmanızı istiyor. Tavsiye ederim.

[Kyle · Rating 2 out of 5]

I wanted to like it, I thought the topic was something that deserves more discussion but it was a disorganized downer focused on negatives.

[Kozbi BC]

read this for a class on reproductive ethics and I enjoyed it! Good balance of pessimism and optimism

[Scott · Rating 5 out of 5]

Made me think about things I've ever thought before, and I enjoyed being taken through these arguments, whether or not I agreed entirely with them.

[Robin · Rating 5 out of 5]

A phenomenal introduction to one of the two questions every person must face. I am grateful for this book.

[Irma Pranaityte · Rating 4 out of 5]

Visiškai kitokia knyga, nei tikėjausi. Nėra lengvas skaitinys, bet tikrai nuodugniai aptaria filosofinius klausimus.

[Margot Powers · Rating 5 out of 5]

Devastatingly clear eyed; a bummer of a book that raises essential questions and tenderly explores them with the reader.