Le capitaine sans nom

Barbe-Rouge (L'intégrale) #2

by Yves Charlier, Victor Hubinon

nan

Genres: Bande Dessinée, Historical Fiction, Comics

157 pages, Paperback

First published December 5, 1992

Reviews

[Frank · Rating 3 out of 5]

Ik krijg toch een beetje genoeg van de krukkige dialogen, de uitleggerige teksten, de plots die niet meer zijn dan een samenraapsel van steeds dezelfde elementen ('Dat zal ik hem betaald zetten. Hahaha.') en die veel te snel worden afgewikkeld. Verhaalstof voor een compleet album die in één of twee pagina's resumerend wordt verteld, alsof Charlier niet goed wist welk plot hij nu eigenlijk moest kiezen. Een gedreven verhalenverteller is hij misschien wel, maar een goed stripmaker eigenlijk niet. Des te vreemder als je ziet (in het begeleidende dossier) dat hij ook zelf heel aardig kon tekenen. Wat hij niet beheerste, was de kunst om een verhaal in beelden te vertellen. Van enige wisselwerking tussen beeld en tekst is hier geen sprake: het is niet meer dan een geïllustreerd verhaal. Een hoorspel op papier, in feite. Het verbaast me niet om in de begeleidende tekst te lezen dat hij ook hoorspelversies van de strip maakte voor Radio Luxembourg: ik vermoed dat hij zijn teksten daarvoor nauwelijks hoefde aan te passen. Lees de verteltekst en de dialogen voor, en je kunt het verhaal in zijn geheel volgen. Bij het hoorspel droom je zelf de beelden erbij, voor de strip levert Hubinon ze aan – in zijn weinig uitnodigende, stijve tekenstijl.

Hoe stijf en onaantrekkelijk die stijl is, viel vooral enorm op in deel 3, dat een hele reeks pagina's bevat die eigenlijk van de hand van Eddy Paape zijn: het verhaal krijgt daar meteen meer lucht, meer zwier. Het zijn de beste pagina's in het boek!
Dat komt overigens ook doordat er veel creatiever is ingekleurd (er wordt getekend met kleur), wat in de rest van de albums niet of mondjesmaat gebeurt. En vreemd genoeg wordt over dat aspect, die opvallend andere inkleuring van het verhaal 'Het spookschip', in het begeleidende dossier met geen woord gerept. Wie voor die inkleuring verantwoordelijk werd, waarom ervoor gekozen werd, en waarom men die techniek in latere albums weer liet varen: het blijft gissen.
Dat is misschien tekenend voor de door Jacques Pessis samengestelde inleidingen bij deze uitgaven. Helemaal verstoken van informatie zijn ze niet, maar Pessis blinkt toch vooral uit in hagiografisch gezwijmel over hoe geweldig de makers van deze strip wel niet waren. Hij schrijft ergens: "Dat is misschien de enige kritiek die vaak terugkeert in de analyses van de exegeten en andere estheten van de negende kunst: zijn helden lijken te veel op elkaar." Om met Roodbaard te spreken: Hahaha! Alle bokkenpoten. Me dunkt dat er op Hubinons tekenstijl wel meer kritiek mogelijk is dan alleen dat. En dat aanstellerige "exegeten en andere estheten van de negende kunst"...
Ik begon me vooral aan Plessis' amechtige stijl te storen in deel 3, en dat kan een beetje aan de vertaling liggen. Daar heeft een andere vertaler de vertaling van de dossiers op zich genomen (en meteen ook van het derde stripverhaal – en misschien alle verdere verhalen in de reeks?). Dat gaat niet helemaal zonder brokken. Je stuit soms op onbeholpen zinnen als: "Soms kregen de twee vrienden hulp van de andere talenten waarvan het agentschap overliep..." of merkwaardig idioom ('troep'): "Hij bekeek mijn eerste strip en hij zei: 'Dat is troep! Je moet het zó doen!'"

Ook de vertaling van het derde stripverhaal in deel 3 ('De Spaanse hinderlaag') bevat één uitglijder (een in vertaling vrij onbegrijpelijke dialoog op p. 126) en wat onhandige woordkeuzes in de dialogen. Maar verder is ook deze vertaling, net als van de eerdere verhalen, gelukkig weer een hele verbetering op de oude Oberon-vertaling, waarin het Franse origineel soms nauwelijks was terug te herkennen.

[Marika Oksa · Rating 4 out of 5]

Viihdyttävä kolmen seikkailun kokonaisuus. Punaparta esiintyi harmittavan pienessä roolissa, nuori Eric oli tässä kirjassa pääosassa.

[Niklas · Rating 4 out of 5]

"Seikkailusarjakuvan mestarin" Jean-Michel Charlierin käsikirjoittama Punaparta: Kapteeni vailla nimeä kokoaa yhteen kolme Punaparta-albumia. Kokonaisuus etenee ihastuttavalla vauhdilla läpi perimysriitojen, vankilapakojen ja merirosvouksen, niin että mukana on koko ajan seikkailullisuus ja romantiikan kirjallisuutta apinoiva, ja monesti ylittäväkin, sävy. 1800-luvun arvomaailmasta huolimatta Charlier käsittelee välillä yllättävänkin monipuolisesti orjuutta, rotua ja uskontoja, niin ettei kokonaisuus tunnu kovinkaan pahasti vanhentuneelta, vaan monin paikoin pikemminkin tuoreelta tuulahdukselta.

[Matti Karjalainen · Rating 4 out of 5]

Jean-Michel Charlierin ja Victor Hubinonin "Punaparta: Kapteeni vailla nimeä" (Egmont, 2019) sisältää kolme 1960-luvulla ilmestynyttä Punaparta-albumia. Hubinonin piirros on pikkuisen jäykkää, mutta itse tarinat ovat toinen toistaan tenhoavimpia meriseikkailuja, joissa on mukana ripaus Alexandre Dumas'ia ja toinen mokoma C.S. Foresteria!

Nimihenkilö tosin on sivuhahmo omassa sarjassaan. Seikkailut keskittyvät hänen ottopoikaansa Ericiin.

[Antoni Savander · Rating 5 out of 5]

Hyvä sarjis, kunnon vanhan ajan meininkiä. Jännitystä piisasi.

[Timo · Rating 5 out of 5]

Vaikka Punaparta on nimikkosarjassaan vain ohimenevä vilahdus, niin on tämä hyvää ja viihdyttävää merellistä seikkailua joka on kestänyt aikaa hyvin.
Lisää kiitos.