Als de spreekbeurten van groep zeven eraan komen, zijn alle kinderen benieuwd wat Koen gaat doen. Al zolang hij bij hen op school zit, heeft hun klasgenoot geen woord gesproken. Wanneer het zijn beurt is, schuifelt hij naar het digibord en verschijnt er een schilderij van een zwaan. Hij kijkt zijn klasgenootjes aan en begint te praten. ‘Ik houd mijn spreekbeurt over… alles.’
Koen vertelt over zijn fascinatie voor dieren die kunnen vliegen en vooral voor de zwaan in de sloot achter zijn huis, maar ook over zijn moeder die verdwenen is, over het getreiter van zijn klasgenootjes en zijn heimelijke wraak. Over zijn vader die hem alle moeilijke woorden heeft geleerd, en over ‘opa’; de man van de moestuin om de hoek, die Koen als enige echt begrijpt.
Koens spreekbeurt blijkt een geschiedenis die de jongen móét vertellen; de onthulling van een verstrekkend en voor alle betrokkenen even beladen familieverhaal.
Koen heb ik in mijn hart gesloten, zoveel meegemaakt... Koen en de zwaan vinden in elkaar wat ze missen.
Een ontroerend en emotioneel verhaal. Knap dat de schrijver dit in een dun boek zo over weet te brengen. Ik vind het leuk dat Brabant zo'n grote rol in het verhaal speelt. Door de Brabantse "zinnen" en Gerard van Maasakkers geeft dit boek me toch ook een gevoel van thuis komen.
In “We moeten praten” leren we de pientere Koen kennen. Koen is een jongetje uit groep 7, en wat zo bijzonder is aan hem is dat hij nooit praat. Maar vandaag gaat hij zijn spreekbeurt geven over “alles”. En wat voor een verhaal is dat. Als lezer sluit je de kleine Koen al meteen in je hart en supporter je met hem mee. Doorheen zijn verhaal wil je hem alleen maar steeds meer in je armen sluiten. Heel bijzonder.
Het boek is opgedeeld in drie hoofdstukken, die verwijzen naar de titel van het boek. In het tweede en derde hoofdstuk komen er andere sprekers aan bod, die indirect het verhaal van Koen vervolledigen.
Heel mooi is de terugkerende verwijzing naar de zwaan, als dier en als symbool, en te zien hoe de band tussen mens en dier ook hier een bijzondere invulling geeft. De schrijfstijl is aanvankelijk wel even wennen. Er wordt vlotjes van personage gewisseld, waarbij dat niet meteen even duidelijk is. Dat blijft zo doorheen het boek.
Hoe bijzonder en rakend deze vertelling ook is, op mij kwam ze, zeker naarmate het boek vorderde, steeds ongeloofwaardiger over. Maar voor Koen, zijn opa en de zwaan toch een dikke 3 sterren.
In vergelijking met een zwaan, lijkt dit eerder het omgekeerde te zijn. Een zwaan stijgt moeizaam en traag op, maar landt snel. Dit boek vloog uit de startblokken, maar miste naar mijn mening zijn landing.
Het verhaal draait om Koen, en doorheen een hele generatie leer je over het jonge leven van deze knaap.
In het begin was het vaak onduidelijk wie aan het woord was, Koen of zijn juffrouw. De schrijfstijl leek ook wat hakkelend, wat perfect past bij iemand van Koens leeftijd. Ik vermoed dat dit bewust was!
Het verhaal vervolgt zich vanuit twee totaal verschillende personages die een grote impact hebben op Koen. Hoewel het tweede deel meeslepend was, leek het misschien iets te uitgebreid en langdradig voor het goede van dit boek.
Het derde deel sloot af op een vreemde noot. De band tussen Koen en dit personage voelde aanvankelijk mysterieus en aangenaam, maar na het lezen liet het me verward achter.
Over het algemeen had het boek zeker mooie momenten. Het begon sterk en snel, maar verloor daarna geleidelijk zijn kracht en miste zijn uiteindelijke landing.
Wat een mooie ontdekking! (gelezen met Boekenroedel)
Ik vond dat de personages allemaal precies waren zoals ze moesten zijn. Stille Koen die eindelijk gaat praten na jaren van nadenken, een vader die gebroken is door problemen in zijn lichaam en brein, een eenzame gans die gezelschap nodig heeft, en opa die het beste wilde doen op een vreemde, niet helemaal juiste manier waarin hij misschien te veel aan zichzelf dacht en niet aan de beste oplossing voor Koen.
Eigenlijk zijn het best zielige personages die het zichzelf moeilijker maken dan nodig is (door niet te praten), maar ze bedoelen het wel goed?
Dat het einde van het verhaal veel minder realistisch wordt als je er logische vragen over begint te stellen, doet me dan ook niet superveel. Geef mij maar de 'waarom' van de personages en niet de 'hoe'.
Ik ben fan, Jan!
This entire review has been hidden because of spoilers.
Boek gelezen ivm FNL boekentoernooi, maar deze stond al op mijn TBR lijstje. Ik zag hem op meerdere jaarlijstjes voorbij komen, dus was erg nieuwsgierig.
Het boek gaat over Koen. Koen is een jongen die op school nog geen woord gesproken heeft. Totdat hij zijn spreekbeurt moet gaan houden. En dan komt het verhaal los. Koen verteld over de zwaan in de buurt, zijn relatie met zijn vader, zijn relatie met zijn opa. Zijn gehele levensverhaal komt voorbij….
Boek wordt erg pakkend geschreven. Al lijkt de verhaal uit de boekenbeschrijving erg saai, de werkelijkheid is niets minder waar. Het wordt heel pakkend beschreven en je wordt van begin tot eind meegenomen in het verhaal. Misschien soms wat ongeloofwaardig, daarom geen 5 maar 4 sterren voor dit boek.
Had prachtig verhaal kunnen zijn, maar ik geloofde er niks van. Taal paste niet bij tienjarige en door mijn wantrouwen werd het slot al helemaal absurd. Jammer.
Wat een prachtig boek. Je hangt aan de lippen van Koen, een jongen die nooit praat maar dan plots een spreekbeurt houdt over ‘alles’. Mama, zwaan, papa, opa. Er volgt een hartverscheurend verhaal doorspekt waarin langzaam duidelijk wordt hoeveel eenzaamheid en pijn er in alle personages schuil gaat. Het slot laat je verbijsterd of misschien vooral verdrietig achter.
Koen praat enkel tegen Helena, een weduwe-zwaan, die hij treurend bij haar dode mannetjeszwaan vond en bij wie hij iets herkende van zijn verdwenen mama en het verlies van het allerliefste.
‘De oude man denkt na. Dan zegt hij: Beschermen en ontzien, echt twee verschillende zaken. Je kunt iemand beschermen door hem juist niet te ontzien. Dan moet je duidelijk en hard zijn. Sommige mensen hebben dat nodig. Je kunt ook iemand ontzien waardoor hij juist niet beschermd wordt. Dan doe je iemand iets aan. Levert niks op. Ik wilde die twee samen: hem beschermen én ontzien. En direct, meteen die dag.’ (p. 138).
Van het einde van het boek ben ik nu aan het bijkomen. Ongelofelijk.
Symboliek in het boek is best oké maar het eerste deel is vooral ongeloofwaardig door het taalgebruik van de kleine Koen. Tweede deel haalt het boek omhoog, vooral door de onverwachte wending. Kaft is schitterend.
De zeurende, langdradige manier van vertellen past absoluut niet bij een tienjarig jochie dat 'ineens' gaat praten op het moment dat hij een spreekbeurt heeft in zijn onveilige klas (na jaren van stilzwijgen).
Op schoolmeesterachtige wijze dicteert hij in een aantal uren hoe zijn leven verlopen is. Daarbij geeft hij steeds een gestolen voorwerp terug aan zijn klasgenoten. Lijkt me echt een plan voor een jongen van die leeftijd. De sentimentele passages met een Brabantse tongval riepen alleen irritatie op bij me.
Wat een teleurstellende ervaring na het laatste boek dat ik van Van Mersbergen heb gelezen.
4 sterren Een boek in 3 delen. Deel 1: "Wat is dit voor boek? Heel vreemd, ook een beetje saai, gelukkig geen dik boek!" Deel 2: "Oh, er is veel meer aan de hand. Ben nu toch nieuwsgierig. " Deel 3: "Holy s…, dat had ik niet zien aankomen!" Achteraf: "Inderdaad, misschien niet helemaal geloofwaardig, maar toch een behoorlijke impact. Denk niet dat ik het boek snel zal vergeten."
Wat een verhaal! Het is Koen’s verhaal over alles, in groep 7 houdt hij zijn spreekbeurt nadat hij nog nooit een woord gesproken heeft op school. Aanrader!
Origineel geschreven boek over een jongen die in groep 7 een spreekbeurt moet houden maar nog nooit een woord gesproken heeft. Hij begint het verhaal van zijn leven te vertellen: over verliezen, niet kunnen praten, rouw, ontzien en beschermen. Soms is het verhaal wat omslachtig en vergezocht maar de schokkende twist aan het eind maakt het toch 4 sterren.
Van glimlach, tot schaterlach, onrust, angst en tranen. Wat een prachtige novelle is dit over deze bijzonderen jongen, zijn zwaan en zijn “opa”. Pareltje.
We moeten praten...Koen praat niet. Stille Koen, zo noemen ze hem op school. Tot hij aan de beurt is om een spreekbeurt te houden. Dan gaat Koen praten. Er ontvouwt zich een verhaal over Koen, zijn vader en moeder, en zijn "opa". Over hoe zijn moeder vertrok uit zijn leven. En hoe hij met zijn opa wekelijks zijn vader bezoekt, zonder dat het waarom duidelijk is. Dit alles wordt duidelijk tijdens zijn spreekbeurt. Wat een prachtig boek. Diep onder de indruk.
Geen kinderboek, dat is duidelijk, maar wel een kind als hoofdpersoon en een bijzondere omslag, de bedreigde zwaan van Jan Asselijn, waardoor ik dit boek van de plank pakte om te lezen. Koen, een jongen uit groep 7 die zijn spreekbeurt moet houden, heeft in dit verhaal nog nooit een woord gesproken in de klas (en daarbuiten enkel tegen een zwaan). En hoewel het verhaal heel bijzonder, krachtig en mooi van opbouw is, blijft bij mij het gevoel overheersen dat het gewoon niet klopt. Juist omdat Koen zo intelligent is, juist omdat zijn 'opa' deze jongen alle ruimte gunt die hij nodig heeft, juist omdat hij gepest wordt en Koen daar een eigen manier op gevonden heeft om daarmee om te gaan en juist om wát er is gebeurd. Juist om al die dingen zou Koen moeten praten en niet nu ineens omdat hij een spreekbeurt moet houden. Een spreekbeurt over alles, dat wel. Maar goed, ik wil heel lang meegaan in een verhaal dat mooi is, ook al 'schuurt het', maar als we dan als lezer eindelijk ontdekken wat er precies gebeurd is met de vader van Koen, dan stopt het voor mij. Dit boek verdiend een ander einde.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Elfjarige Koen doorbreekt zijn stilzwijgen, sinds hij drie was, met een spreekbeurt voor de klas. Onderwerp: alles over hemzelf. Sterk: het verhaal maakt inzichtelijk dat kinderen na een enorm trauma kunnen stilvallen. Zwak: onduidelijk blijft waarom Koen op dit moment gaat praten. (Hij sprak alleen tegen zijn zwaan en zijn dode vader). Goede beschrijving van de onverbiddelijke dynamiek in een basisschoolklas: streven naar hetzelfde zijn, erbij horen, uitstorting van afwijkende, pesten. Koen zweeg over zijn verlies(moeder weg, vader dood). Zijn vader zweeg over zijn teelbalkanker, de existentiële angst, kon niet delen met vrouw en kind. Opa (de oude erudiete buurman met een moestuin) zwijgt niet tegen Koen, maar brengt hem juist alles bij(schoolvakken, filosofie, sterrenkunde). Opa zwijgt wel tegenover de buitenwereld over zijn aanpak van Koens trauma,s. Deel 1 en 2(Koen en papa) zijn heel geloofwaardig, over aangrijpende onmacht. Het derde deel, het verhaal van Opa, is zo weinig geloofwaardig dat het teleurstellend is.