Υπάρχει κάτι το σαγηνευτικό στη γάτα, στα όρια σχεδόν του µυστηριώδους. Ίσως είναι το βάδισµά της, το τόσο αθόρυβο. Ίσως η διάθεσή της, η τόσο φιλική µα συνάµα ανεξάρτητη. Και βεβαίως το βλέµµα της, αυτά τα µάτια που αντανακλούν το φως µέσα στο σκοτάδι.
Από την αρχαιότητα η γάτα είχε µια ιδιαίτερη θέση στην ανθρώπινη κοινωνία. Άλλοτε αγαπηµένη των θεών (Αίγυπτος) και ενίοτε του Διαβόλου (Μεσαίωνας), η γάτα αποτελούσε πάντα αντικείµενο προσοχής και πηγή έµπνευσης διηγήσεων που αφορούν το παράξενο και το αλλοκοσµικό.
Η Λαογραφία είναι γεµάτη ανέκδοτα µε γάτες που τις ακολουθούν παράξενα φαινόµενα. Ο Αποκρυφισµός τις θέλει αναπόσπαστα familiar (οικεία πνεύµατα) των µαγισσών. Η Λογοτεχνία δε, αγκάλιασε τα µικρά αίλουρα ως αυθεντικούς εκπροσώπους του υπερφυσικού. Και έτσι, µεγάλοι κλασσικοί του Τρόµου και του Παράξενου, όπως ο Πόε, ο Λάβκραφτ, ο Στόουκερ και ο Κάρολ αφιέρωσαν ορισµένα από τα καλύτερα έργα τους στη µαγική επίδραση που ασκεί η γάτα στον άνθρωπο.
Το βιβλίο αυτό συγκεντρώνει τις σηµαντικότερες ιστορίες της γοτθικής λογοτεχνίας όπου πρωταγωνιστής φυσικά, είναι η γάτα. Διηγήσεις τρόµου, µαγείας και ονειροφαντασίας που βεβαιώνουν πως σε κάθε ρήξη της πραγµατικότητας και της λογικής, κάπου εκεί κοντά, παραφυλά µια… γάτα.
Τη συλλογή από τα διηγήματα τρόμου προλογίζει η καθηγήτρια πανεπιστηµίου του ΑΠΘ, Μαρία Σχοινά.
Το βιβλίο περιλαμβάνει τα εξής διηγήματα: 1. "Ο μαύρος γάτος" του Έντγκαρ Άλαν Πόε, 2. "Η γάτα και η Σιδηρά Παρθένος" του Μπραμ Στόουκερ, 3. "Οι γάτοι της Ούλθαρ" του Χ. Φ. Λάβκραφτ και 4. αποσπάσματα κεφαλαίων της "Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων" του Λιούις Κάρολ, όπου εμφανίζεται ο Γάτος του Τσέσαϊρ. . Στον "Μαύρο γάτο" ο αφηγητής λατρεύει τα ζώα τόσο πολύ που καταλήγει να σκοτώσει τον αγαπημένο του γάτο κι όχι μόνο. Στο διήγημα του Στόουκερ ένα ζευγάρι που περνάει τον μήνα του μέλιτος στην Νυρεμβέργη, συναντά έναν περίεργο Αμερικανό κι αποφασίζουν να επισκεφτούν μαζί ένα παλιό κάστρο και το μπουντρούμι του με την αίθουσα βασανιστηρίων. Οι γάτοι της Ούλθαρ είναι ένα πολύ ωραίο διήγημα του Λάβκραφτ κι αυτό κυρίως γιατί οι γάτες αποδίδουν δικαιοσύνη κι οι άνθρωποι την αποδέχονται. Τα αποσπάσματα της Αλίκης είναι αρκετά γνωστά. Τα διηγήματα είναι πολύ ατμοσφαιρικά και στο πνεύμα των ημερών, απλά θα διάβαζα την εισαγωγή της Μαρίας Σχοινά στο τέλος γιατί περιέχει σπόιλερ.
Κάτι με πιάνει το καλοκαίρι και διαβάζω ότι πιο τρομακτικό, σκοτεινό και creepy βιβλίο πέσει στα χέρια μου. Ενώ άλλοι βιβλιοφάγοι το ρίχνουν στις καλοκαιρινές ιστορίες αγάπης, εμένα βγαίνει το απόκοσμο από μέσα μου. Και δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο πολύ χάρηκα όταν έφτασε στα χέρια μου, αυτό το μικρό, έξοχο βιβλιαράκι από τις εκδόσεις Πηγή, που υπέρ ευχαριστώ πολύ για το αντίτυπο.
«Η γοτθική γάτα» με το πανέμορφο εξώφυλλο και την εξίσου πανέμορφη εικονογράφηση -γιατί ναι μπορεί να είναι μικρό στο μάτι, αλλά ξεχωρίζει- περιλαμβάνει ένα διήγημα από τέσσερις μεγάλους λογοτέχνες, που με τα έργα τους άφησαν το δικό τους σημάδι στην παγκόσμια λογοτεχνία και δεν είναι άλλοι από τους: Έντγκαρ Άλαν Πόε, Χ.Φ. Λάβκραφτ, Μπραμ Στόουκερ και Λούις Κάρολ. Επίσης στην αρχή του βιβλίου θα βρείτε μια εισαγωγή από την Μαρία Σχοινά, η οποία αναφέρει πολύτιμες πληροφορίες για την επιρροή της γάτας γενικότερα στην λογοτεχνία, συγγραφείς που εμπνεύστηκαν από το αιλουροειδές, μύθοι και προκαταλήψεις που υπάρχουν γύρω από την ύπαρξη της και άλλα πολλά.
Το βιβλίο ξεκινάει με το διήγημα του Έντγκαρ Άλαν Πόε, Ο μαύρος Γάτος, όπου ο πρωταγωνιστής μας εξιστορεί, πως ένα μαύρο γατί, που είχε άλλοτε υπό την φροντίδα του, αποδείχτηκε ο μεγαλύτερος εχθρός του. Ο αφηγητής μας μέσα στην παραζάλη του ποτού κι εξαιτίας του εκρηκτικού του χαρακτήρα, σκοτώνει το άτυχο ζώο. Το μετανιώνει και οι τύψεις τον τρώνε μέρα με την μέρα, ωστόσο, ο μαύρος γάτος, θα εκμεταλλευτεί τις εννέα ζωές του και θα επιστρέψει ξανά, για να πάρει το…αίμα του πίσω.
Συνεχίζουμε με τον αγαπημένο Μπραμ Στόουκερ και την ιστορία του «Η γάτα και η Σιδηρά παρθένος». Μπλέκοντας τις κοινωνικές προκαταλήψεις για τους ιθαγενείς, την άγνοια και την αλαζονεία του πρωταγωνιστή μας, κ. Χάτσεσον, ο Στόουκερ συνθέτει ένα αργό παιχνίδι κυνηγιού θα έλεγα ανάμεσα στον αυτάρεσκο Χάτσεσον και μια γατομαμά που έχασε, άδικα, το μικρό γατάκι της, από τα χέρια του. Κι αν αναρωτιέστε αν η γάτα έπιασε το ποντίκι τελικά, δεν έχετε παρά να διαβάσετε το διήγημα. Από τα τέσσερα ήταν ίσως εκείνο που ξεχώρισα περισσότερο. Αν και από την αρχή της ιστορίας ο συγγραφέας αφήνει να εννοηθεί τι θα επακολουθήσει, δεν περίμενα τον τρόπο με τον οποίο ο κ. Χάτσεσον βρήκε τον δάσκαλο του και ήταν πραγματικά πολύ αιματηρός.
Τρίτος και καθόλου καταϊδρωμένος, έρχεται ο Χ. Φ. Λάβκραφτ και το διήγημα «Οι γάτοι της Ούλθαρ». Κι όπως ίσως γνωρίζετε είναι ένας συγγραφέας που αγαπάω και τον μισώ ταυτόχρονα για τα άγρυπνα βράδια που έχω περάσει εξαιτίας του. Είναι η δεύτερη φορά που διαβάζω το συγκεκριμένο κείμενο και όπως και την πρώτη, η ανατριχίλα έκανε την εμφάνιση της, από την πρώτη κιόλας σελίδα. Στην μικρή πόλη της Ούλθαρ λοιπόν, υπάρχει ένας νόμος που απαγορεύει σε όλους ανεξαιρέτως να σκοτώσουν γάτα. Γιατί όμως υπάρχει ένας τόσο παράξενος νόμος και ποια γεγονότα οδήγησαν σε αυτήν την απόφαση; Τι σχέση έχει η φτωχική καλύβα ενός ηλικιωμένου ζευγαριού, ένα καραβάνι τσιγγάνων, το μικρό αγόρι που ακούει στο όνομα Μήνις και το γατάκι του; Αν σας κίνησα την περιέργεια δεν έχετε παρά να χαθείτε στην σκοτεινή, με άρωμα Αιγύπτου, ιστορία του Λάβκραφτ και να μάθετε πως θεσπίστηκε αυτός ο περίεργος νόμος στην πόλη της Ούλθαρ.
Τελευταίος και καλύτερος που λέμε και πολύ διαφορετικός από τους προηγούμενους συγγραφείς, έρχεται ο Λούις Κάρολ, ο αγαπημένος παιδικός παραμυθάς. Ποιος από εμάς δεν έχει διαβάσει κάποιο από τα βιβλία του; Δεν έχει σεργιανίσει μαζί με την Αλίκη στην Χώρα των Θαυμάτων; Όλοι μας λίγο πολύ, ως παιδιά είχαμε ευχηθεί να βρεθούμε στα παράξενα δρομάκια της Χώρας του, να πιούμε τσάι με τον Τρελοκαπελά, να πάρουμε στο κυνήγι τον αγχώδη τριχωτό κούνελο και να γίνουμε φίλοι με τον γάτο του Τσέσαϊρ. Μέσα από αποσπάσματα του βιβλίου του «Η Αλίκη στη Χώρα των θαυμάτων» βλέπουμε τον μυστηριώδη γάτο για ακόμα μια φορά κι ανακαλύπτουμε πως πίσω από το αινιγματικό χαμόγελο του, κρύβονται ακόμα περισσότερα μυστήρια.
Απόλαυσα αυτό το βιβλιαράκι κάθε λεπτό. Διαβάζετε πραγματικά πολύ γρήγορα, όχι μόνο λόγο μεγέθους αλλά και γιατί οι ιστορίες και πως τόσο μικρά πλάσματα σαν τις γάτες, παίρνουν την εκδίκηση τους, απορροφούν τον αναγνώστη από την πρώτη κιόλας σελίδα. Δώστε του μια ευκαιρία και δεν θα χάσετε!
Πολύ προσεγμένη έκδοση με αισθητική (εξαιρετική εικονογράφηση), και συγγραφή που θα ικανοποιήσει τους λάτρεις του είδους! Ο πρόλογος θα ταίριαζε καλύτερα ως επίμετρο (;).
Λοιπόν για τα διηγήματα Πόε και Στόουκερ έχω γράψει ήδη την αποψή μου .
Δεν με εντυπωσίασαν . Η εικονογράφηση ήταν εξαιρετική .
Όσον αφορά τον πρόλογο τα spoiler ξεκινούν από την Σελίδα 14 .
Αυτό που μου άρεσε αρκετά ήταν το διήγημα του Λάβκραφτ στην Ούλθαρ , όσον αφορά το σύνολο δηλαδή . Ο λόγος είναι η τοποθεσία και η δομή των γεγονότων καθώς και το όλο μυστήριο . Δεν υπήρχαν οι κουραστικές περιγραφές που υπήρχαν πχ στο διήγημα του Στόουκερ .
Σαφώς σε όλα τα διηγήματα μου άρεσαν τα σημεία της αφήγησης , στα οποία έκαναν την εμφάνιση οι γάτες .
Στο διήγημα του Στόουκερ με κούρασε η αναλυτική περιγραφή της τοποθεσίας , η εστίαση στην δομή του κάστρου και του περιβάλλοντος χώρου ενώ το διήγημα του Πόε , το οποίο το είχα διαβάσει σε σύνοψη στα Αγγλικά , μου φάνηκε αρκετά ανατριχιαστικό για τα γούστα μου και φτωχό ως προς τα γεγονότα που διεξάγονταν . Στου Στοούκερ , μου έκανε εντύπωση η επανάληψη μιας συμπεριφοράς χαρακτήρα ( λιποθυμία)
Όσον αφορά το διήγημα σχετικά με τα αποσπάσματα από την Αλίκη στην Χώρα των Θαυμάτων βρήκα πιο ευανάγνωστο το Κεφάλαιο VI Το Γουρούνι και το Πιπέρι , όπου μου άρεσε το σκηνικό των γεγονότων , και όπου συναντάμε τον Γάτο του Τσεσαϊρ .
Το άλλο Κεφάλαιο , σχετικά με το γήπεδο Κροκέ κούρασε λίγο , μάλλον λόγω της τοποθεσίας των γεγονότων , και της έντονης αλληγορίας που υπάρχει .
Εξαιρετικά ατμοσφαιρικό βιβλίο και αν θέλει κάποιος κάτι πιο ανατριχιαστικό είναι μια ωραία συλλογή καθώς περιέχει ιστορίες μεγάλων συγγραφέων του παράξενου. Η μόνη ένσταση είναι ότι η εισαγωγή περιέχει αρκετά σποιλερ οπότε καλύτερο να διαβαστεί στο τέλος.
"Ο μαύρος γάτος" Έντγκαρ Άλαν Πόε "Η γάτα και η Σιδηρά Παρθένος" Μπραμ Στόουκερ "Οι γάτοι του Ούλθαρ" Χ.Φ. Λάβκραφτ "Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων" (αποσπάσματα) Λιούις Κάρ��λ Η γάτα αποτελεί ένα τέλειο υλικό για το "πλάσιμο" ιστοριών. Από αρχαιοτάτων χρόνων είναι ένα πλάσμα σαγηνευτικό, με ανατριχιαστικά ή creepy µάτια για πολλούς ανθρώπους. Δηλαδή, είτε τις αγαπάς, είτε τις μισείς. Τώρα το δεύτερο πώς είναι δυνατόν, δεν το κατανοώ. Στην Αίγυπτο τη λατρεύουν και αγαπηµένη των Θεών, στον Μεσαίωνα θεωρούνταν διάβολος. Το τελευταίο, ειδικά, έγινε πηγή έµπνευσης λαογραφικής/συγγραφικής διήγησης και δεισιδαιμονίας. Αρχικά, να πω ότι έχουμε ένα πολύ όμορφο εξώφυλλο και μία υπέροχη εικονογράφηση. Έπειτα, θα σταθώ στους δημιουργούς των διηγημάτων, Έντγκαρ Άλαν Πόε, Χ.Φ. Λάβκραφτ, Μπραμ Στόουκερ, Λούις Κάρολ. Σπουδαία λογοτεχνικά ονόματα που μεταφέρουν τους αναγνώστες σε απόκοσμες ιστορίες τρόμου. Οι εκδόσεις Πηγή αποφάσισαν να εκδώσουν μία ανθολογία σημαντικών συγγραφέων γοτθικής λογοτεχνίας όπου πρωταγωνίστρια είναι η γάτα, συγκεκριμένα, η μαύρη γάτα. Όλοι τους στήνουν τις ιστορίες τους με τη δική τους ιδιαίτερη και μοναδική γραφή, σε έναν κόσμο σκοτεινό, πλασματικό ή αληθινό, με γλαφυρό και τρομακτικό στυλ και με πλούσιο λεξιλόγιο. Η αγαπημένη μου ιστορία είναι "Ο μαύρος γάτος" του Έντγκαρ Άλαν Πόε γιατί είχε, κατ' εμέ, την καλύτερη σκιαγράφηση των ηρώων, εξαιρετική κορύφωση, έντονο τρόμο, κινηματογραφική ροή και την αγάπη που μετατρέπεται σε παράνοια.
Μια συλλογή διηγημάτων τρόμου με κεντρικό χαρακτήρα μια 🐈 Προσεγμένη έκδοση, τόσο στην επιλογή των κειμένων, όσο και στην επιμέλεια και μετάφραση. Ολιγοσέλιδο βιβλίο που αξίζει τον χρόνο σας, ακόμα και αν δεν είστε λάτρεις των ιστοριών τρόμου.