What do you think?
Rate this book
Siedzą we mnie smoki
Myślę, że świat bywa złośliwy. Ma ostre krawędzie i nie dowierza, że dusze się o nie kaleczą. Robi wtedy wyjątkowo głupią minę, rozkłada ręce, jak gdyby nie było w tym jego winy. Na mój gust to szczyt bezczelności.
Dlatego chwytam jedyną broń, jaką posiadam – sadzam tyłek na krześle i piszę. Słowa nie rozbrajają okrutnego świata, ale czasem łagodzą ból. Składam więc litery w zdania, a zdania w całe teksty, by łagodzić ból ludzkich serc. Również mojego własnego.
W tej książce znajdziesz rozmyślania różnej maści w formie krótkich tekstów i paru wierszy. Prawią one o miłości i jej braku; o tym, ile razy jeden człowiek może upaść i się podnieść; o ciężarze marzeń i istocie wolności. Płynie z nich ukojenie oraz – jeśli się spisałam – całe pokłady zrozumienia.
Dlatego chwytam jedyną broń, jaką posiadam – sadzam tyłek na krześle i piszę. Słowa nie rozbrajają okrutnego świata, ale czasem łagodzą ból. Składam więc litery w zdania, a zdania w całe teksty, by łagodzić ból ludzkich serc. Również mojego własnego.
W tej książce znajdziesz rozmyślania różnej maści w formie krótkich tekstów i paru wierszy. Prawią one o miłości i jej braku; o tym, ile razy jeden człowiek może upaść i się podnieść; o ciężarze marzeń i istocie wolności. Płynie z nich ukojenie oraz – jeśli się spisałam – całe pokłady zrozumienia.
248 pages, Paperback
Published October 1, 2023
About the author
J. Luszyńska
3 books1 followerJustyna Luszyńska jest pisarką, anglistką, nauczycielką, redaktorką... i miłośniczką herbaty. Pisze nieustannie — powieści, felietony, opowiadania, prozę poetycką, a i poezję. Ba! Zdarza się, że i sztuki teatralne — i choć żadna nie została wystawiona, to wszystko jeszcze przed nami, prawda?
Jest redaktorką w miesięcznikach i, z czego jest bardzo dumna, miała zaszczyt być członkinią jury ogólnopolskich konkursów literackich.
Prowadzi swoją stronę (www.pisadlo.pl) oraz działa na Instagramie, na którym albo nakleja plasterki na dusze (@pisadlo_luszynska — tutaj publikuje poezję oraz prozę poetycką),albo uczy siebie i innych o tym, jak pisać dobre książki (@j.luszynska).
Poza tym chce zjeździć świat kamperem, je naleśniki z masłem orzechowym i kocha wiosnę, między innymi dlatego, że wtedy kwitną bzy. A kiedyś zamieszka blisko gór, bo ciągnie ją do nich jak cholera. Wiadomo? Może w poprzednim wcieleniu była jedną?
Jest redaktorką w miesięcznikach i, z czego jest bardzo dumna, miała zaszczyt być członkinią jury ogólnopolskich konkursów literackich.
Prowadzi swoją stronę (www.pisadlo.pl) oraz działa na Instagramie, na którym albo nakleja plasterki na dusze (@pisadlo_luszynska — tutaj publikuje poezję oraz prozę poetycką),albo uczy siebie i innych o tym, jak pisać dobre książki (@j.luszynska).
Poza tym chce zjeździć świat kamperem, je naleśniki z masłem orzechowym i kocha wiosnę, między innymi dlatego, że wtedy kwitną bzy. A kiedyś zamieszka blisko gór, bo ciągnie ją do nich jak cholera. Wiadomo? Może w poprzednim wcieleniu była jedną?
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
February 11, 2026
reread 2026: To było nawet lepsze niż za pierwszym razem.
*
Siedzą we mnie smoki to cudowna książka, czy raczej zbiór tekstów, stworzona przez J. Luszyńską. Nie jest to typ literatury, po który zazwyczaj sięgam, tę pozycję jednak przeczytałam z polecenia i jestem zachwycona.
Jest to pozycja, której nie da się przeczytać na raz. Zawarte w niej teksty oraz wiersze wymuszają na czytelniku chwilę refleksji i zastanowienia. Wywołują emocje nieraz silniejsze niż przy czytaniu poruszającej powieści. Ale przede wszystkim są dogłębnie szczere, pełne empatii i zrozumienia.
To była moja pierwsza styczność z twórczością Luszyńskiej i jestem zachwycona jej piórem. Znalazła sposób, by w kilku, czasem kilkunastu słowach ująć całą gamę odczuć. Co więcej, opisała wszystko w sposób niebywale uniwersalny - niektóre z opisywanych doświadczeń były dla mnie obce, inne znane, ale je wszystkie byłam w stanie odczuć z taką samą siłą. Pozwoliły mi zanurzyć się w danych emocjach, odnaleźć je w sobie i poczuć na nowo.
Siedzą we mnie smoki to książka, która skrywa sobie duszę. Nie jest to jakaś dusza, nie jest to także dusza autorki. Przy lekturze odniosłam wrażenie, że na zapisanych stronach zostały osadzone fragmenty dusz wszystkich ludzi. Odnalazłam w niej fragment swojej.
Na zakończenie, chciałabym podzielić się z Wami kilkoma cytatami, które w szczególności zapadły mi w pamięć.
"Gdybyśmy tylko zechcieli słuchać ciszy, wiedzielibyśmy więcej.
Bo cisza też ma swoje do powiedzenia."
"Gdy będę chciała płakać, to zacznę. Pozwolę łzom płynąć.
Jeśli stracę nadzieję, to usiądę i poczekam, aż wróci. Zawsze wraca."
"Rozwijam te same skrzydła, które tyle lat ukrywałam. Których się wstydziłam.
Rozwijam i pokazuję - tu pękło. Tu rozszarpałam. Ty wyrwałam pióra własnymi rękami. A tu ktoś wbił w nie nóż.
Takie nieidealne. Wykrzywione. Z bliznami.
To nic. Na posklejanych skrzydłach też można latać."
*
Siedzą we mnie smoki to cudowna książka, czy raczej zbiór tekstów, stworzona przez J. Luszyńską. Nie jest to typ literatury, po który zazwyczaj sięgam, tę pozycję jednak przeczytałam z polecenia i jestem zachwycona.
Jest to pozycja, której nie da się przeczytać na raz. Zawarte w niej teksty oraz wiersze wymuszają na czytelniku chwilę refleksji i zastanowienia. Wywołują emocje nieraz silniejsze niż przy czytaniu poruszającej powieści. Ale przede wszystkim są dogłębnie szczere, pełne empatii i zrozumienia.
To była moja pierwsza styczność z twórczością Luszyńskiej i jestem zachwycona jej piórem. Znalazła sposób, by w kilku, czasem kilkunastu słowach ująć całą gamę odczuć. Co więcej, opisała wszystko w sposób niebywale uniwersalny - niektóre z opisywanych doświadczeń były dla mnie obce, inne znane, ale je wszystkie byłam w stanie odczuć z taką samą siłą. Pozwoliły mi zanurzyć się w danych emocjach, odnaleźć je w sobie i poczuć na nowo.
Siedzą we mnie smoki to książka, która skrywa sobie duszę. Nie jest to jakaś dusza, nie jest to także dusza autorki. Przy lekturze odniosłam wrażenie, że na zapisanych stronach zostały osadzone fragmenty dusz wszystkich ludzi. Odnalazłam w niej fragment swojej.
Na zakończenie, chciałabym podzielić się z Wami kilkoma cytatami, które w szczególności zapadły mi w pamięć.
"Gdybyśmy tylko zechcieli słuchać ciszy, wiedzielibyśmy więcej.
Bo cisza też ma swoje do powiedzenia."
"Gdy będę chciała płakać, to zacznę. Pozwolę łzom płynąć.
Jeśli stracę nadzieję, to usiądę i poczekam, aż wróci. Zawsze wraca."
"Rozwijam te same skrzydła, które tyle lat ukrywałam. Których się wstydziłam.
Rozwijam i pokazuję - tu pękło. Tu rozszarpałam. Ty wyrwałam pióra własnymi rękami. A tu ktoś wbił w nie nóż.
Takie nieidealne. Wykrzywione. Z bliznami.
To nic. Na posklejanych skrzydłach też można latać."
May 1, 2024
Siedzą we mnie smoki to książka wydana przez samą autorkę Justynę Luszyńską
#patronatmedialny
To książka, która stała się dla mnie drugim domem, coś idealnego i potrzebnego na polskim rynku. Fakt, że napisała i wydała to moja idolka J.Luszyńska czyni z tego coś więcej niż zwykły przedmiot z literkami. To książka ideał i perła wydawnicza. Ale nie tego typu, która powinna leżeć w gablotce. To publikacja, którą chciałbym mieć zawsze przy sobie i tak powinno się traktować to arcydzieło.
Siedzą we mnie smoki jest zbiorem różnych tekstów z życia autorki napisane na różnych etapach jej życia. Znajdziemy tu teksty smutne, przygnębiające, ale i wesołe, inspirujące, motywujące i rozświetlające życie. Justyna Luszyńska stała się dla mnie niezwykłym autorytetem, której istnienie sprawia, że każdy dzień jest nieco lepszy. Człowiek, który sprawia, że na tym świecie chce się żyć. Człowiek, którego istnienie powraca wiarę w dobro ludzi. Taka jest ta książka - to kawałek duszy autorki. Obnażyła przed nami swoje najskrytsze uczucia i doświadczenia jako przestrogę, naukę albo po prostu teksty, które były w jakiś sposób ważne dla Justyny. Przestroga to może złe słowo w tym przypadku. To jak bajka, która ma pokazać że można osiągnąć wiele nawet mimo trudności w życiu.
To dla mnie naprawdę trudna recenzja, bo ta książka znaczy dla mnie tak wiele, a nie wiem jak to przekazać. To dzieło, które każdy może odebrać nieco inaczej w zależności od miejsca w swoim życiu, ale na tyle różnorodne, że każdy w nim znajdzie coś dla siebie i mogę zapewnić, że każdy przynajmniej raz czytając to uśmiechnie się. A uśmiech jest w naszym świecie bezcennym towarem deficytowym.
Czuje, że każdy tej książki potrzebuje i każdy się w niej odnajdzie.
Nie wiem jak mam dziękować Justynie za możliwość patronowania tej perełki. To ogromny zaszczyt i radość. Będę do końca życia wdzięczny za to Justynie i będę ją wspierał jak długo będę mógł. Dzięki temu rok 2023 będzie dla mnie zapamiętany do końca życia!
#patronatmedialny
To książka, która stała się dla mnie drugim domem, coś idealnego i potrzebnego na polskim rynku. Fakt, że napisała i wydała to moja idolka J.Luszyńska czyni z tego coś więcej niż zwykły przedmiot z literkami. To książka ideał i perła wydawnicza. Ale nie tego typu, która powinna leżeć w gablotce. To publikacja, którą chciałbym mieć zawsze przy sobie i tak powinno się traktować to arcydzieło.
Siedzą we mnie smoki jest zbiorem różnych tekstów z życia autorki napisane na różnych etapach jej życia. Znajdziemy tu teksty smutne, przygnębiające, ale i wesołe, inspirujące, motywujące i rozświetlające życie. Justyna Luszyńska stała się dla mnie niezwykłym autorytetem, której istnienie sprawia, że każdy dzień jest nieco lepszy. Człowiek, który sprawia, że na tym świecie chce się żyć. Człowiek, którego istnienie powraca wiarę w dobro ludzi. Taka jest ta książka - to kawałek duszy autorki. Obnażyła przed nami swoje najskrytsze uczucia i doświadczenia jako przestrogę, naukę albo po prostu teksty, które były w jakiś sposób ważne dla Justyny. Przestroga to może złe słowo w tym przypadku. To jak bajka, która ma pokazać że można osiągnąć wiele nawet mimo trudności w życiu.
To dla mnie naprawdę trudna recenzja, bo ta książka znaczy dla mnie tak wiele, a nie wiem jak to przekazać. To dzieło, które każdy może odebrać nieco inaczej w zależności od miejsca w swoim życiu, ale na tyle różnorodne, że każdy w nim znajdzie coś dla siebie i mogę zapewnić, że każdy przynajmniej raz czytając to uśmiechnie się. A uśmiech jest w naszym świecie bezcennym towarem deficytowym.
Czuje, że każdy tej książki potrzebuje i każdy się w niej odnajdzie.
Nie wiem jak mam dziękować Justynie za możliwość patronowania tej perełki. To ogromny zaszczyt i radość. Będę do końca życia wdzięczny za to Justynie i będę ją wspierał jak długo będę mógł. Dzięki temu rok 2023 będzie dla mnie zapamiętany do końca życia!
February 11, 2026
W cieniu smoczych skrzydeł, gdzie światło delikatnie przebija się przez pęknięcia duszy, spoczywa ta książka – „Siedzą we mnie smoki” Justyny Luszyńskiej. To niepozorny tomik, ważący niewiele w dłoniach, lecz niosący ciężar bezsennych nocy, gdy ból uwiera jak kamień w bucie, nie pozwalając ruszyć dalej. Luszyńska, nauczycielka i pisarka, dzieli się tu swoimi „notatkami z życia” – krótkimi tekstami i wierszami, które jak jesienny liść wirują w melancholijnym tańcu, szepcząc o przemijaniu i ulotności emocji.
W słowach autorki, zwięzłych jak westchnienia, a głębokich jak stare studnie, echem odbija się miłość zmęczona, spóźniona, czasem odwołana. To nie marmurowy pomnik uczuć, lecz kruche szkło, pęknięte od dotyku codzienności. Luszyńska nie poucza ani nie krzyczy – siada obok nas na brzegu łóżka, gdzie czai się smutek, i po prostu pozwala czuć. Smoki w nas? Nie zieją ogniem, lecz kulą się w zakamarkach serca, utkane z lęków przed odrzuceniem, wyblakłych dziecięcych nadziei i dorosłych rozczarowań. Siedzą w każdym, kto udaje, że to tylko kurz na półce wspomnień, a w rzeczywistości walczy z nimi w ciszy.
Czytając ten zbiór, czujemy się jak wędrowiec szukający schronienia w burzy emocji. Książka staje się plastrem – nie leczącym ran natychmiast, lecz przynoszącym ulgę, jak łyk ciepłej herbaty w deszczowy dzień. Marzenia tu ciążą i niosą jednocześnie, wolność rodzi się z cichego „nie”, a wrażliwość jawi się nie jako słabość, lecz świadomy wybór, rozświetlający mrok. Luszyńska pisze ostrożnie, po kruchym lodzie, ukazując drżenie zamiast siły – i właśnie w tym drżeniu kryje się prawdziwa moc. Jak sama podkreśla w jednym z tekstów: „Rozwijam te same skrzydła, które tyle lat ukrywałam. Których się wstydziłam. Rozwijam i pokazuję - tu pękło. Tu rozszarpałam. Tu wyrwałam pióra własnymi rękami. A tu ktoś wbił w nie nóż. Takie nieidealne. Wykrzywione. Z bliznami. To nic. Na posklejanych skrzydłach też można latać.” Te słowa rezonują głęboko, przypominając o sile w kruchości.
To tomik dla tych, którzy czują się „za bardzo”: zbyt wrażliwi, zbyt popękani, zbyt cisi. A jednak, z tych pęknięć rodzi się prawdziwość… zdolność do kochania najgłębiej! Luszyńska podkreśla miłość do siebie, odpuszczanie i zrozumienie. Inspiruje do lżejszego oddechu, wdzięczności za małe zwycięstwa i empatii, która zakorzenia się w sercu jak korzenie starego drzewa.
Po lekturze nie wychodzimy odmienieni jak po burzy, ale bardziej sobą – z łagodnością wobec własnego zmęczenia. Luszyńska przypomina, że nawet gdy świat pokazuje ostre krawędzie, możemy oswoić własne smoki, zamiast je wypędzać. W melancholii jej stron kryje się nadzieja: z fragmentów dusz, rozsypanych po świecie, można zbudować most do samego siebie. I to wystarcza – jak intymna rozmowa o drugiej w nocy, gdy prawda nie musi być ładna, lecz po prostu jest. ❤️🩹
Dziękuję za zaufanie i egzemplarz do recenzji od wydawnictwa @wydawnictwospisekpisarzy, a Autorce za poruszającą lekturę (współpraca reklamowa) 🩷.
W słowach autorki, zwięzłych jak westchnienia, a głębokich jak stare studnie, echem odbija się miłość zmęczona, spóźniona, czasem odwołana. To nie marmurowy pomnik uczuć, lecz kruche szkło, pęknięte od dotyku codzienności. Luszyńska nie poucza ani nie krzyczy – siada obok nas na brzegu łóżka, gdzie czai się smutek, i po prostu pozwala czuć. Smoki w nas? Nie zieją ogniem, lecz kulą się w zakamarkach serca, utkane z lęków przed odrzuceniem, wyblakłych dziecięcych nadziei i dorosłych rozczarowań. Siedzą w każdym, kto udaje, że to tylko kurz na półce wspomnień, a w rzeczywistości walczy z nimi w ciszy.
Czytając ten zbiór, czujemy się jak wędrowiec szukający schronienia w burzy emocji. Książka staje się plastrem – nie leczącym ran natychmiast, lecz przynoszącym ulgę, jak łyk ciepłej herbaty w deszczowy dzień. Marzenia tu ciążą i niosą jednocześnie, wolność rodzi się z cichego „nie”, a wrażliwość jawi się nie jako słabość, lecz świadomy wybór, rozświetlający mrok. Luszyńska pisze ostrożnie, po kruchym lodzie, ukazując drżenie zamiast siły – i właśnie w tym drżeniu kryje się prawdziwa moc. Jak sama podkreśla w jednym z tekstów: „Rozwijam te same skrzydła, które tyle lat ukrywałam. Których się wstydziłam. Rozwijam i pokazuję - tu pękło. Tu rozszarpałam. Tu wyrwałam pióra własnymi rękami. A tu ktoś wbił w nie nóż. Takie nieidealne. Wykrzywione. Z bliznami. To nic. Na posklejanych skrzydłach też można latać.” Te słowa rezonują głęboko, przypominając o sile w kruchości.
To tomik dla tych, którzy czują się „za bardzo”: zbyt wrażliwi, zbyt popękani, zbyt cisi. A jednak, z tych pęknięć rodzi się prawdziwość… zdolność do kochania najgłębiej! Luszyńska podkreśla miłość do siebie, odpuszczanie i zrozumienie. Inspiruje do lżejszego oddechu, wdzięczności za małe zwycięstwa i empatii, która zakorzenia się w sercu jak korzenie starego drzewa.
Po lekturze nie wychodzimy odmienieni jak po burzy, ale bardziej sobą – z łagodnością wobec własnego zmęczenia. Luszyńska przypomina, że nawet gdy świat pokazuje ostre krawędzie, możemy oswoić własne smoki, zamiast je wypędzać. W melancholii jej stron kryje się nadzieja: z fragmentów dusz, rozsypanych po świecie, można zbudować most do samego siebie. I to wystarcza – jak intymna rozmowa o drugiej w nocy, gdy prawda nie musi być ładna, lecz po prostu jest. ❤️🩹
Dziękuję za zaufanie i egzemplarz do recenzji od wydawnictwa @wydawnictwospisekpisarzy, a Autorce za poruszającą lekturę (współpraca reklamowa) 🩷.
February 18, 2026
"Siedzą we mnie smoki" autorstwa Justyny Luszyńskiej to przepięknie wydany tomik poezji. Przynajmniej tak myślałam, sięgając po niego.
W trakcie lektury odkryłam, że to o wiele więcej. Według mnie, jest to zbiór refleksji i doświadczeń autorki. Jestem pod wrażeniem.
Jeśli miałabym opisać kilkoma słowami, to byłyby to: mądra i przepełniona emocjami.
Są tu teksty pełen smutku, ale też radosne i takie, które tchną w Was nadzieję.
Są słowa, które mam wrażenie, że Justyna usłyszała w moich myślach, no bo jak to wytłumaczyć, że czytam, to co czuję?
Chciałam zacytować kilka, ale okazało się, że jest mi bardzo trudno wybrać, bo zaznaczyłam ich tak wiele.
Jeśli macie czasem ochotę oderwać się od krwawych, romantycznych, i innych lektur, po które sięgacie zazwyczaj — niech to będzie ta książka.
W trakcie lektury odkryłam, że to o wiele więcej. Według mnie, jest to zbiór refleksji i doświadczeń autorki. Jestem pod wrażeniem.
Jeśli miałabym opisać kilkoma słowami, to byłyby to: mądra i przepełniona emocjami.
Są tu teksty pełen smutku, ale też radosne i takie, które tchną w Was nadzieję.
Są słowa, które mam wrażenie, że Justyna usłyszała w moich myślach, no bo jak to wytłumaczyć, że czytam, to co czuję?
Chciałam zacytować kilka, ale okazało się, że jest mi bardzo trudno wybrać, bo zaznaczyłam ich tak wiele.
Jeśli macie czasem ochotę oderwać się od krwawych, romantycznych, i innych lektur, po które sięgacie zazwyczaj — niech to będzie ta książka.
Displaying 1 - 4 of 4 reviews