Een lichaam dragen

by Hannah Chris Lomans

In hun gedichten onderzoekt Hannah Chris Lomans of poëzie een plek kan zijn waar de vloeibaarheid van een lichaam beleefd kan worden. een lichaam dragen is een zoektocht naar een onmogelijk gemaakte heelheid, een heelheid die in de buitenwereld geen bestaansruimte gegund wordt. Deze gedichten openen een landschap waar andere, eigenlijkere regels gelden. Een landschap dat soms troostend is, soms gevaarlijk, soms leeg, soms omvattend. Een lichaam beweegt zich door dat landschap en probeert het zich te verinnerlijken.

Genres: Poetry, Queer

88 pages, Paperback

First published January 1, 2023

Reviews

[Sophie Kok]

'je hebt gemerkt dat je dromen verharden
omdat ze de enige doorgang zijn en het is te smal'

[Martijn van Bruggen]

Vind het altijd sterk wanneer alle gedichten in een bundel hetzelfde thema hebben of in ieder geval zich afspelen binnen een qua toon en woord- en beeldkeus stevig afgebakende wereld en dat is hier zeker het geval. Alles draait om hoe het lyrisch ik of de 'je' zich moet verhouden tot diens lichaam. Het lichaam wordt vooral aan het begin vaak met een landschap vergeleken en niet alle beelden vielen even goed. Dat heeft er misschien ook mee te maken dat, en dat was een besef dat tijdens het lezen van de bundel bij me opkwam, ik nooit bewust bezig ben me tot mijn lichaam te verhouden. Ook miste ik die ijzig koele stem van Lomans wel die tijdens voordrachten zo hun gedichten meteen in de juiste sfeer plaatst.

de koelte van de nacht omringt je
of je hebt je huid verloren
wat je deed werd gezien als een explosie
maar alleen omdat je omgeving
niet met je meebewoog
(13)

[Aafke]

Wauw, dit raakte en ontroerde me. Al helemaal door het moment waarop ik me momenteel bevind, kort na gender affirmative surgery.

Een paar quotes:

“jezelf zacht uit een gewonde stilstand duwen
voortvloeien
het lijf dat in de toekomst ligt is jouw bezit

de droom verlaten
direct daaropvolgend
de droom belichamen” p. 53


“kun je een thuis maken in dit transitionele
in je reis door dit onvolledige landschap” p. 54



“en ik ben het die transformeert
ik ben een gebed dat zichzelf
de werkelijkheid in zingt” p. 72

[Wessel Mulder]

pfoe; zo sterk!

een favoriet van mij

“en dit vallen is een razen
niets breekt mijn val geen stenen
geen takken niet de brokstukken
van wat ooit een vloer was
ik heb mijn weg eromheen gevonden:
het vallen

ik zit hier als een berg
miin naam - hoe ik mezelf
heb genoemd - is een speerpunt
van het meest kwetsbare dat ik te bieden heb

ik kleed me in luxueus nepbont
zodat ik er fantastisch uitzie
terwijl ik ten onder ga

met kletterend geraas storten
vastgekoekte sneeuwlagen
van mijn huid af de diepte in”

[Sofie]

Prachtige metaphoren doormiddel van natuur over (trans)lichamen, queer relaties en seks. Activistisch, kwetsbaar en dromerig.

[Mathijs]

mooi maar net te lang

[Maud]

“je bereidheid tot overgave heeft je hier gebracht, op dit punt
maar nu ben je het kwijt
en hoe moet je nu verder”

[Femke]

Unfortunately these poems were not it for me, though I liked the premise of the collection. Some of the imagery was quite nice, but even the metaphors and descriptions that I liked were a bit repetitive after a while. I appreciated the atmosphere of a lot of poems, but the poems themselves didn’t really speak to me.

[Michel Schynkel]

Deze bundel lag bij de nieuwe aanwinsten in de bibliotheek. Ik nam hem mee uit nieuwsgierigheid. Aanvankelijk bevielen de gedichten me wel, maar doordat ik ze allemaal na elkaar las – iets wat ik steeds vaker doe – ontlokten ze aan mij na enige tijd een diepe zucht. Al de poëzie in deze bundel draait rond een ‘je’ (soms een ‘ik’) en hoe die ‘je’ zichzelf beleeft. In die zin past deze gedichten heel hard bij dit tijdsgewricht, maar zelf ervoer ik dit toch vooral als een overdaad aan navelstaarderij.

[Jana van der Hak]

“… mijn diepgewortelde pijn mijn even diepe als onmogelijk gemaakte verlangen

ik draag ze als warme vissen
in de ruime kom van mijn armen
waar ze in steeds nieuwe configuraties
om elkaar heen zwemmen”

[Merel Nijhuis]

"ik, die de lege plekken tussen de objecten bewoont met honger"

en eindeloos veel andere prachtige zinnen

[Feline]

*** 1/2

"je ruggengraat uitspreiden op de grond
als het lichaam van een slapend kind"

[Lau]

Ik vind Hannah Chris heel tof maar dit was niet mijn ding helaas! Kon me er geen beeld bij vormen, dus het hield mijn aandacht niet vast.