Cuando empecé a leer este libro vi el artículo donde la madre de Chloe comentó que era “como si estuviese caminando desnuda por Gran Via” ahora que lo he acabado puedo darme cuenta de a que se refería.
A medida que avanzan los capitulos , la voz de Chloe se convierte en una amiga, de esas a las que llamas a las 4 de la mañana echa un mar de lágrimas, de las que te dan cobijo, te ofrecen té y abrazos.
Me gusta como va desengranado temas como la envidia, la relación con el cuerpo, el sentimiento de pertenencia, la búsqueda del hogar o lo que consideramos casa. Chloe dota de vida y sentido incluso algo tan simple como el emoji del abrazo, y a veces la crudeza de sus palabras consiguen no solo reconfortarte si no acompañarte en días grises.
Es curioso como a veces nuestras sombras pueden ser luz para los demás.
Pocos libros más millennials que este. Bastante frívolo a ratos, sincero todo el rato. Tiene cositas que me chirrían respecto a la terapia y la relación con la comida, pero no la culpo, solo narra su proceso. Me quedo con las partes en las que habla sobre sus dificultades con su cuerpo, tremendamente universales.
Nota pa la editorial, a la que pretendo seguir apoyando porque recién nace y tiene un branding chulísimo: estética 10/10, pero porfi, contratad a una correctora (al menos no figura en el libro, y entre las páginas, se nota).
Último libro del año la verdad que perfecto y muy “relatable”. Además he decidido que me gustaría ser guionista supongo que soñar es gratis pero también es divertido. Un beso a Chloé Wallace me has hecho sentir muy bien
Es el segundo libro del estilo que leo desde “Everything I Know About Love” de Dolly Alderton. Supongo que es un género que amas o odias, o bien te provoca una indiferencia bestial. A mí personalmente me ayuda y me alivia reconocer experiencias universales en el crecimiento de una mujer. Me resulta tranquilizador ser capaz de reconocerme entre estas páginas, caer en que hay gente que se siente perdida también. No es un libro catalogado de autoayuda, pero creo que de la misma forma que dicen que “si eres capaz de poner un problema por escrito, el 50% de ese problema ya está resuelto”, se puede aplicar a ver un problema que tienes puesto sobre el papel delante de tus narices.
Como persona en sus 20 que vive en un constante desarraigo entre Málaga y Madrid, que lleva años tiñiéndose el pelo compulsivamente, y que también aspira a ser directora de cine y, en general, hacer grandes cosas; para mí este libro ha sido como el emoji del abrazo🫂💐
Otra anotación es que me he sentido tan TAN identificada con TANTAS COSAS que he tenido que ir leyendo el libro a cachitos, despacito, digiriendo cada página
Auch. 🫂🫂🫂🫂🫂🫂🫂un libro para sentirse bien. o mal, pero para sentirse reflejada en algo. todas somos iguales pero tan diferentes. gracias por esto, mi corazón lo necesitaba. un beso pa chloé wallace, y uno de estos también 🫂, y muchos emojis de manos juntas para darte las gracias por ser tan… transparente en estas páginas.
I loved this book. Chloé wrote about everything in a honest and raw truth, she portrayed emotions that I’ve been feeling but unable to express them - i relate to some of her stories on a deep, personal level. It’s definitely a book i will remember for the rest of my life and definitely will re-read it in a few years.
Ahí está, el reparo que suelo sentir cuando abro un libro escrito por una persona que no dedica el 100% de sus esfuerzos a la "literatura"
Pero ahí está también la evidencia: normalmente esa hibridación/mutación es la más interesante de las propuestas.
A las dos o tres páginas me descubro ya inmerso en la voz de Chloe, tan personal, desenfadada y auténtica. Una oda a los problemas del primer mundo, a los cuidados y autocuidados, al termómetro de nuestra generación, al Zeitgeist muppie lleno de incertidumbre, búsqueda y autodeterminación.
First book in Spanish I’ve read that wasn’t for school! It was actually a lot easier to read than some of the things I’ve had to read for school. Veryyy relatable, I dog-eared lots of pages. I bought it while studying abroad in Madrid and read most of it there; I’ve been back in the US for a week and just finished it. It accompanied me through my time in Madrid and was good closure for my return to the US. I think it came at the right time for me in a lot of ways. <3 gracias chloé
„hola, stranger“ es una colección de ensayos que habla de los temas actuales de nuestra generación: la salud mental, las expectativas en cuanto a nuestros cuerpos, las redes sociales y el patriarcado. chloe nos cuenta de su búsqueda de un hogar en tiempos que le arrancaban de raíz entre nueva york, londres, los ángeles y madrid. a veces sus palabras me daban un abrazo confortante, a veces me resultaba difícil empatizar 100% con ella a causa de que ya vive de una manera muy privilegiada. a pesar de que no se aprenda nada verdaderamente nuevo en este libro, wallace no quiere enseñarnos nada, pero más bien nos deja acompañarle en su búsqueda a un hogar y comparte con nosotros este sentimiento universal de manera muy relatable (jajajaj ya estoy adaptándome a su spanglish!).
Uno de los mejores libros que he leído. Gracias Chloé por dar una viaibilidad tan grande a los putos problemas de la vida. Me ha ayudado mucho en muchísimos aspectos. ❤️🎬
Me ha gustado, ha sido diferente, al principio lo primero que me vino a la mente es que parecía “una habitación propia” en versión moderna, y desde mi punto de vista eso ha hecho que conecte mucho más con la autora. Con ese huracán de pensamientos y reflexiones sobre la vida, el amor, el sexo, la presión, el estar perdida… Me ha gustado, lo he disfrutado y me he visto reflejada en muchas cosas, como creo que le pasaría a muchas otras lectoras.
Me ha gustado mucho 💖 Empecé a seguir a Chloe hace mil años cuando aún existía tuenti y la gente escribía blogs, luego le perdí la pista y de repente me encontré con este libro en El Corte Inglés y al ver que era de ella me puse muy contenta. Mi marido me lo regaló y lo he estado leyendo estos días, enganchadísima. Ha sido como leer a una amiga y me ha hecho sentir mucha nostalgia.
Me sentí identificada todo el tiempo. Cuando explicaba emociones parecía que estaba tomando citas literales de mi diario. Me encantó. Simple, sencillo... es como hablar contigo misma.
Después de leer este libro siento que Chloe y yo somos amigas, qué fuerte la cantidad de capítulos en los que parece que se mete en tu cabeza, recomiendo porque es lite un café con tu amiga más sincera y más guay
Me ha resultado interesante este libro, desde el punto de vista de estar husmeando en el diario personal de una amiga. Me resulta complicado encontrar libros de escritoras jóvenes en español que sean cercanas. Y este libro, ahonda en la intimidad de la autora de una manera muy fácil y próxima. Me gusta la naturalidad y la transparencia con la que, como si fueran notas del móvil, nos va explicando retazos de su vida.
De todas maneras, siento que le falta alguna cosa más para hacerme enamorarme o hacerme pensar un poco mas allá. Quizás lo siento demasiado autobiográfico y se puede hacer un poco monótono.
Pero me encanta la autora, y pienso que es un buen primer libro! Me quedo a la espera de los próximos
No me ha gustado la forma en la que está escrito. Siento que es un diario que siempre habla de lo mismo y aunque muchas veces es como leer el whatsapp de una amiga me ha faltado profundidad. Siento que no habla de muchas cosas que esperaba y que al final tiene unos privilegios desde los que no valora otras cosas que son pasadas por alto.
é un pouco como Girls de Lena Dunham. tes que aceptar o pijerío inherente a súa experiencia, o privilexio que nace da superficialidade constante das súas ideas e a obsesión millennial pola hipersinceridade —séntese publicado tarde, un libro que pertence a metade da década pasada, que tivo que sair ao mesmo tempo que o Views de Drake—.
unha vez aceptas esas condicións, penso que é un libro lixeiro, bastante divertido, con certa capacidade de reproducir obsesións narcisistas das persoas demasiado autoconscientes e que traballa ben as tensións entre formas sexuais menos feitas taboo e a obsesión conservadora polo amor romántico. resulta insoportable? si. non pada de dar cringe? pois tamén, pero ambas sensacións son interesantes de ser experimentadas e exploradas.
non traballa máis que os tópicos que reproduce a portada: Nora Ephron e un satisfyer, pero penso que non necesita máis para ser un divertimento con momentos de vinculación emocional bastante chulos.
Me gustó mucho este libro, se me hizo súper fácil de leer y comprender, me gusta mucho el estilo de relatos y vivencias, supongo que es eso o lo amas o lo odias, me sentí muy comprendida y reflejada en muchas cosas aunque Chloe sea mayor que yo supongo que son cosas que con los años se siguen viviendo y me gustó eso. Bueno Chloe gracias por hacerme sentir un poquito más acompañada. Sobre la trama y temas que se tocaron encuentro que están bien desarrollados, al final es ella contando su experiencia y está perfecto. Esperando el próximo libro que lo leo si o si!💕
Lo empecé entusiasmada pero estuve a punto de abandonarlo por un exceso millenial. La relación con el cuerpo, el amor y desamor, el desarraigo y sentimiento de pertenencia, el ir y venir, y NYC me han gustado pero se me ha hecho bola en algunos momentos más frívolos.
La autora reflexiona sobre su carrera trabajando y viviendo en diferentes países, sus relaciones a lo largo de los años y la vida en general. Contado todo de manera muy amena y con la que fácilmente te puedes sentir identificada.