ხევისბერი გოჩა

by Alexander Kazbegi

Genres: Georgian, Classics, Short Stories, Romance, Fiction

First published January 1, 1989

About the author

Alexander Kazbegi (Georgian: ალექსანდრე ყაზბეგი, Aleksandre Kazbegi) (1848–1893) was a Georgian writer, famous for his 1883 novel The Patricide.

Kazbegi was the great grandson of Kazibek Chopikashvili, a local feudal magnate who was in charge of collecting tolls on the Georgian Military Highway. Alexandre Kazbegi studied in Tblisi, Saint Petersburg and Moscow, but on returning home, decided to become a shepherd to experience the lives of the local people. He later worked as a journalist, and then became a novelist and playwright. In his later life, he suffered from insanity. After his death in Tbilisi, his coffin was carried across the Jvari Pass to his hometown of Kazbegi (now renamed Stepantsminda), which also preserves his childhood home as a museum in his honor.

His most famous work, the novel The Patricide is about a heroic Caucasian bandit named Koba, who, much like Robin Hood, is a defender of the poor. Koba has nothing but contempt for authority, a proclivity towards violence, and a firm belief in vengeance. Kazbegi's work was a major inspiration to Iosif Jughashvili, later known as Joseph Stalin, who used Koba as a revolutionary pseudonym.

Reviews

[Dato Samniashvili]

სკოლის პრგრამიდან არის ამოსაღები, ისევე როგორც მთელი ჰაგიოგრაფიული ნაწარმოებები. იმის მაგივრად ბავშვს ცნობისმოყვარეობა და სიახლის შემეცნების ხალისი წაუხალისდეს, ბნელი და წარსულის აჩრდილებით ვუტენით ტვინს. ეს იმას არ ნიშნავს, რომ მსგავს ლიტერატურას, თუ ნაშრომებს ადამიანი არ უნა გაეცნოს, პირიქით, ესეც საინტერესოა, მაგრამ არა იმ მენტორული ნიშნით როგორც ეს სკოლებში ხდება

[Keti]

ალექსანდრე ყაზბეგი შესანიშნავი მწერალია-ყველაფერი შეუძლია დაგაჯეროს. რაც არ უნდა სულელურად და უსამართლოდ იქცეოდნენ პერსონაჟები, მათი მაინც გესმის. რაც შეეხება ნაწარმოებს, ძალიან დეპრესიულია. როცა თანამედროვე ადამიანი კითხულობ ამას, ძალიან ბრაზდები, რომ ასე უსამართლოდ იყო ყველაფერი. მთის ხალხის მიერ შექმნილი კანონები ნებისმიერ ინდივიდზე მაღლა იდგა-ისტორიულ კონტექსტს თუ გავითვალისწინებთ, ასე თუ ისე გასაგები ხდება ეს ყველაფერი. ყველა შემთხვევაში, კარგია რომ ის დრო აღარაა და ადამიანს, როგორც ინდივიდს, ახლა უფრო დიდი მნიშველობა ენიჭება.
ეს ნაწარმოები აბიტურიენტობის დროს ვისწავლე და უნდა აღვნიშნო, რომ კარგი იქნებოდა თუ ისედაც დანერვოზებულ და სასოწარკვეთილ ბავშვებს ამისთანა რამეების წაკითხვას არ დაავალებდნენ. მითუმეტეს, რომ, რაც არ უნდა კარგად იყოს დაწერილი, ასეთი თემები უკვე მოძველებულია.

[Jax Teller]

Traki

[Gio kikabidze]

რატომ მოკლა მან შვილი? ხევმა ონისეს ბევრად უფრო მსუბუქი ხვედრი არგუნა, მაგრამ საკუთარმა მამამ სასიკვდილოდ გაიმეტა. შვილის მკვლელობა ყველა დროის და ნებისმიერი საზოგადოებისთვის პათოლოგიური მოვლენაა, მაშ რატომ ჩაიდინა გოჩამ ეს? როგორ მოხდა რომ ასეთმა გაწონასწორებულმა ადამიანმა პირმშო მოკლა? ამას რამდენიმე მიზეზი აქვს, სწორედ ეს მიზეზები ხატავენ გოჩას სახეს ყველაზე უკეთ. გოჩა თემის ზნეობის მაგალითია, ეშინია ონისეს საქციელი სხვამ არ გაიმეოროს ამიტომ ამბობს „ონისე ეხლავე მკვდარია, მაგის სასჯელი ცეცხლში დაწვაა“ მეორე მიზეზი კი მოთხრობის დასაწყისში ვლინდება, თითქოს ავტორი თავიდანვე გვაფრთხილებდა, ეს არის სირცხვილი და ლაქა. შვილის ცოდვა მამისთვის სამარცხვინო ლაქაა, და არა მხოლოდ მამის, არამედ მთელი თემისთვის. თუმცა, მის საქციელში შვილზე ზრუნვაც ჩანს, გოჩას არ უნდოდა საკუთარი შვილი მოღალატის სახელით წასულიყო ამ ქვეყნიდან, ამიტომ მისი დანაშაული თავის თავზე აიღო და ონისეს სახელი არ შეულახა. გოჩას მოტივი შეიძლება შვილის სიძულვილიც იყოს, მის წინ მოღალატის ამპლუაში წარდგენილმა შვილამ მასში ზიზღი გააღვიძა, მის წინ შვილი კი არა, თემის მოღალატე და გვარის ამომგდები იდგა, სწორედ ამ საზარელმა გრძნობამ ჩაადენინა ასეთი დანაშაული, სისხლიანმა მსხვერპლმა გამოისყიდა ონისეს დანაშაული. თითქოს ხანჯლის ჩაცემათან და ონისეს უკანასკნელ ამოსუნთქვასთან ერთად მოკვდა სიძულვილიც, ჩამორეცვა ყველა ცოდვა და კვლავ მომავლის მზემ გამოანათა

[nutsa]

უარყოფითი რევიუები... me when i'm dumb asf.

[სოფიო]

პირველი ქართული ტრაგედია მიყვარხარ ალექსანდრე

[Elene]

კი იყო მოსაკლავი

[ლუკა წიქორია]

გადაკითხის რეჟიმში ვარ და ქართველ მწერლებსაც მივადექი.
ძალიან პატარა ვიყავი ყაზბეგის შემოქმედებას რომ გავეცანი და მომეწონა.
ცოტა მოზრდილ ასაკში ცოტა ამიცრუვდა მის შემოქმედებაზე გული,მაგრამ, დღეს, როდესაც ისევ მივუბრუნდი ყაზბეგს და მის უკვდავ მოთხრობას, გულიც მომიბრუნდა.

გასაგებია, რომ ცოტა პათეტიკურია, წაუშოვინისტებს და არც ქალის სტერეოტიპული სახეა მოსაწონი, რომელსაც მაცდურის როლი აქვს მხოლოდ ნარგუნები; მაგრამ ყველაფრის მიუხედავად, მაინც კარგია!
ჯერ მარტო ის რად ღირს, რომ ისე აღწერს მთის ადათ-წესებს და ჰქმნის ატმოსფეროს, რომ ადამიანს მოგანდომებს მთიელებთან ერთი ზაფხულის ან ზამთრის გატარებას. შემდეგ -ეს ვნებების და მოვალეობის ჭიდაობა, რომელიც ასევე საკმაოდ კარგად აქვს ნაჩვენები. და თავად პერსონაჟებიც მიუხედავად ბევრი პათეტიკისა, მაინც ძალიან რეალისტურები არიან.

შექსპირისეული ტრაგედია მთაში- ასე შეგვიძლია ვუწოდოთ ამ მოთხრობას.

[Luka Fadiurashvili]

მაგარი ნაწარმოებია. რაღაცით მათეო ფალკონეს გავს და ჯობია კიდეც

[Tita]

His only crime was being a slut

[Mariam Malasidze]

ბოლო თავი>>
დანარჩენი უმეტესად იყო:
ა)ფეტიშური ბ) სექსისტური გ) მოსაწყენი

[Matéus Katsadze]

ბოლო ნაწილი სასწაული იყო, ერთ თავში ამდენი ტრაგედია როგორ ჩაატია ავტორმა ?!

პ.ს ბოლოს იმდენი ტრაგიკული მკვლელობა იყო, ერთი დავფიქრდი მეც ხოარ მომეკლა თავი ბარემდა

[Thako klimiashvili]

ხავისფერი გოჩა

[Mariam]

19.03.2014

[lily]

“სიკვდილს არ ვნანობ,მაგრამ ვაი, ამითი რომ ყველასთვის მოძმეთ მოღალატე დავრჩები.”

[Annnaaa]

ძაან მაგარი იყო.
სამართლიანობა არის მთავარი არსი ამ მოთხრობისა. გოჩა იმდენად სამართლიანი და მიუკერძოებელი იყო თემის წინაშე, რომ საკუთარი შვილი მოკლა, რამაც მოგვიანებით რა თქმა უნდა თვითონაც განადგურდა.
ძიძია შემეცოდა, 16 წლისას ათხოვებდნენ, ბავშვმა არც იცოდა, ეშინოდა მომავლის. სინამდვილეში კი ონისეს და ძიძიას უყვარდათ ერთმანეთი და გოგოს გუგუაზე ათხოვებდნენ. ეს გახდა ონისეს სულიერი დაცემის მიზეზი, 'გაგიჟდა', თავს დააბრალა ის რომ ადრე არ შეუერთდა ჯარს. თუმცა როცა შეძლო, ვაჟკაცურად იბრძოლა. საბოლოოდ კი, როცა გუგუას და ორ ოსს ასამართლებდნენ, ის გამოვიდა გუგუას დასაცავად. გუგუამ როცა გაიგო ძიძიას და ონისეს ამბავი, ონისეზე გაბრაზებული წამოვიდა, რათა მისი სისხლი აეღო, სადაც მოხვდა მტერთან. ხალხს ეგონა, მტერს უჩვენებდა გზასაო. როცა გასამართლების დრო დადგა, ონისემ მამამისს უთხრა, რომ მათ პირადი შუღლი ჰქონდათ. გოჩა მიხვდა და მოკლა. არ ჰქონდა მნიშვნელობა იმას, რომ მისი შვილი იყო, სამართალი სამართალია.

ერთადერთი, რასაც ვეწინააღმდეგები არის სიკვდილით დასჯა. ჩემი აზრით, ადამიანი გამოსწორებადია. მართალია, თემის ღალატი დასაგმობია, მაგრამ არა ამ დონემდე. რა თქმა უნდა, დღეს ძირითადად აღარაა სიკვდილით დასჯა (მგონი ერთ ქვეყანაშია). სასჯელი უფრო მსუბუქი უნდა ყოფილიყო.
რაც შეეხება გოჩას პიროვნებას, ის სულიერად მაღალი და მტკიცე იყო, მაგრამ შვილის სიკვდილმა ბოლოს ვერ მოასვენა, რასაც ლოგიკური დასასრული, მისი გარდაცვალება, მოჰყვა.

[ბარბარე]

„მაშ არა გაქვს-რა სათქმელი? - მწარედ წარმოსთქვა გუგუამ და დაუმატა: - იყოს, მეც გავჩუმდები... უფალს მადლობა უთხარ, რომ თავს ვეღარსაით ვიმართლებ. თორემ,ღთის მადლმა, მზეს დიდხანს არ გაცქერინებდი... ეხლა დღე შენია. შენი ყვავილი
გაიშალა, შენი მზე გაბრწყინდა... ალბათ უფალს ეგრე უნდა და დეე გაბრწყინდეს...სიკვდილს არ ვნანობ, მაგრამ ვაი ამითი, რომ ყველასთვის მოძმეთ მოღალატე დავრჩები.”

“მხოლოდ სამტვეროს ტყე გადაიქცა ყველასათვის მოსარიდებლად, რადგანაც იქ ჩასახლდა ჭკუაზედ შემცდარი გოჩა და გამვლელ-გამომვლელს თავის შვილზედ ამბის კითხვით არ უსვენებდა. ის ყველას ეპატიჟებოდა თავის სახლში და უამბობდა, რომ შვილს მოელოდა შორის გზიდგან. მერე დაუწყებდა მუქარას, რომ შაეტყობინათ, რა მოუვიდა ონისეს, და ბოლოს შემზარავის ღრიალით გაათავებდა.”

[Dmitry Lovermann]

Интересная, занимательная повесть о грузинском роде, менталитете, немножко любви, чести, доблести и гордости. Читается вся сразу.

По форме изложения довольно интересно написано. С одной стороны кажется, что повесть написана в стиле "краткого содержания", но с другой стороны часть описываются детали: природа, мысли героев.. Это очень необычно и я такого ещё нигде не встречал.

[Gio Gio]

Study book that i forgot to add oops but yeah a good book that is a pain to read.
it has some really good themes that I fucking adore but fall short with how fucking annoying the writing style is but yeah enjoyable is a hard to say about this piece of literature but I did learn some things.

[Ani Didishvili]

❤️

[საშუალო გიურზა]

ეგეთ ტრაგიკულ დასასრულს არ მოველოდი

[Jeko Badalashvili]

3-საც რო ვუწერ ეგეც ზედმეტი მგონია, მარტო ბოლო 2 გვერდი და ხევისბერის ეს სიტყვები სჯობდა მთელ მოთხრობას: “გახსოვდეს, ვისი გორისა ხარ.“
“ვინძლო ქვეყანა არ გააცინო.“

[Luka]

ნაწარმოები ჩემთვის 3 ვარსკვლავია ხუთიდან, თუმცა დასასრულის გამო კიდევ ერთს იმსახურებს

[Natalia Adamashvili]

კარგია, კარგი. თავის დროზე არ მიყვარდა, მაგრამ მაშინ თინეიჯერი ვიყავი და ვპატიობ თავს.

[Mari Kalichava]

მოსაკლავი იყო

[aria]

the ending dropped my jaw to the floor.

[Anna Aphakidze]

მიყვარს მიყვარს

[Tamar Kenchoshvili]

და მაინც, ,,გახსოვდეს, ვისი გორისა ხარ და კაცი კი ტანჯვისთვის არის გაჩენილი.”

[annaefemia]

I hate this a lot

[luvt2m]

ამდენი ტრაგედია ერთად ძლივს გადავიტანე