What do you think?
Rate this book
Bianco
Dopo aver attraversato sugli sci l’intero arco alpino, Sylvain Tesson, il maggiore scrittore di viaggi europeo, ha creato il suo libro più felice.
«Un’opera che avrebbe potuto scrivere Stendhal, se fosse vivo e un esperto sciatore».
Louis Henri de la Rochefoucauld, L’Express
«Un’opera che avrebbe potuto scrivere Stendhal, se fosse vivo e un esperto sciatore».
Louis Henri de la Rochefoucauld, L’Express
204 pages, Kindle Edition
First published October 13, 2022
81 people are currently reading
597 people want to read
About the author
Sylvain Tesson
108 books577 followersSylvain Tesson est le fils de Marie-Claude et Philippe Tesson et le frère de la comédienne Stéphanie Tesson et de la journaliste d'art Daphné Tesson.
Géographe de formation, il effectue en 1993 un tour du monde à bicyclette avec Alexandre Poussin avec qui il traverse l'Himalaya à pied en 1997. Il traverse également les steppes d'Asie centrale à cheval avec la photographe et compagne Priscilla Telmon, sur plus de 3 000 km du Kazakhstan à l'Ouzbékistan. En 2004, il reprend l'itinéraire des évadés du goulag en suivant le récit de Sławomir Rawicz : The Long Walk (1955)1. Ce périple l'emmène de la Sibérie jusqu'en Inde à pied.
Sylvain était également un « escaladeur de cathédrales » et au sein d'un cercle d'acrobates on le surnommait « le prince des chats », tandis qu'il escaladait Notre-Dame de Paris, le Mont-Saint-Michel, l'église Sainte Clotilde et d'autres monuments (principalement des églises) à Orléans, Argentan, Reims, Amiens ou encore Anvers.
En 2010, après avoir fait allusion à ce projet de nombreuses fois, Sylvain Tesson passe six mois en ermite dans une cabane au sud de la Sibérie, sur les bords du lac Baïkal, non loin d'Irkoutsk. Selon ses propres dires : « Recette du bonheur : une fenêtre sur le Baïkal, une table devant la fenêtre ».
Il voyage la plupart du temps par ses propres moyens, c'est-à-dire sans le soutien de la technique moderne, en totale autonomie. Ses expéditions sont financées par la réalisation de documentaires, par des cycles de conférences et par la vente de ses récits d'expédition.
Il écrit également des nouvelles. Il signe de nombreuses préfaces et commentaires de films. Il collabore à diverses revues. On peut retrouver ses bloc-notes chaque mois dans le magazine Grands reportages. Depuis 2004, il multiplie les reportages pour Le Figaro Magazine avec le photographe Thomas Goisque et le peintre Bertrand de Miollis. Il signe plusieurs documentaires pour la chaîne France 5.
Il obtient le prix Goncourt de la Nouvelle en 2009, pour Une vie à coucher dehors (éditions Gallimard, 2009) et le prix Médicis essai en 2011 pour Dans les forêts de Sibérie.
Source : Wikipedia
Géographe de formation, il effectue en 1993 un tour du monde à bicyclette avec Alexandre Poussin avec qui il traverse l'Himalaya à pied en 1997. Il traverse également les steppes d'Asie centrale à cheval avec la photographe et compagne Priscilla Telmon, sur plus de 3 000 km du Kazakhstan à l'Ouzbékistan. En 2004, il reprend l'itinéraire des évadés du goulag en suivant le récit de Sławomir Rawicz : The Long Walk (1955)1. Ce périple l'emmène de la Sibérie jusqu'en Inde à pied.
Sylvain était également un « escaladeur de cathédrales » et au sein d'un cercle d'acrobates on le surnommait « le prince des chats », tandis qu'il escaladait Notre-Dame de Paris, le Mont-Saint-Michel, l'église Sainte Clotilde et d'autres monuments (principalement des églises) à Orléans, Argentan, Reims, Amiens ou encore Anvers.
En 2010, après avoir fait allusion à ce projet de nombreuses fois, Sylvain Tesson passe six mois en ermite dans une cabane au sud de la Sibérie, sur les bords du lac Baïkal, non loin d'Irkoutsk. Selon ses propres dires : « Recette du bonheur : une fenêtre sur le Baïkal, une table devant la fenêtre ».
Il voyage la plupart du temps par ses propres moyens, c'est-à-dire sans le soutien de la technique moderne, en totale autonomie. Ses expéditions sont financées par la réalisation de documentaires, par des cycles de conférences et par la vente de ses récits d'expédition.
Il écrit également des nouvelles. Il signe de nombreuses préfaces et commentaires de films. Il collabore à diverses revues. On peut retrouver ses bloc-notes chaque mois dans le magazine Grands reportages. Depuis 2004, il multiplie les reportages pour Le Figaro Magazine avec le photographe Thomas Goisque et le peintre Bertrand de Miollis. Il signe plusieurs documentaires pour la chaîne France 5.
Il obtient le prix Goncourt de la Nouvelle en 2009, pour Une vie à coucher dehors (éditions Gallimard, 2009) et le prix Médicis essai en 2011 pour Dans les forêts de Sibérie.
Source : Wikipedia
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 95 reviews
February 5, 2024
4 stars for the writing and the descriptions of the landscapes
1 star for the (neo)populist and presumptuosly right-winged views that shimmer through every sentence about Covid.
1 star for the (neo)populist and presumptuosly right-winged views that shimmer through every sentence about Covid.
February 20, 2025
Riconosco all'autore l'impresa, ma ho trovato il libro noioso: un'ottantina di brevi capitoli monotoni, poco coinvolgenti, farciti di voli pindarici barocchi. Si parla addosso e si piace tanto ascoltarsi. Esempi a caso:
"Mentre il vento pascolava le greggi del sole, noi filavamo la nostra traccia”
“neve è la pelle del cielo scuoiato sulla terra.”
“Il terreno calcareo odorava di luce.”
“La neve aveva trasformato la materia in sostanza, reinventato il reale, ricreato il mondo fino al cielo."
“La montagna fumava, filamenti biancastri guizzavano sui suoi fianchi: serpenti che gettavano nel panico il versante”
E tante, tante altre frasi "poetiche", che a me sembrano kitsch. A me piace lo stile di Hemingway, può piacermi una sbrodolata simile?
Forse, ma forse, utili per chi volesse ripetere la traversata, le specifiche, giorno per giorno, del punto di partenza, quello di arrivo in un bivacco o rifugio, dislivello in salita e distanza in chilometri.
Da bravo passatista ce l'ha con la tecnologia, ma lui e i compagni seguono il percorso tramite il GPS; immagino che non vada in giro con sci di legno ma con sci leggeri in titanio; e gli scarponi, pesanti in cuoio o tecnologici in Grilamid, il maglione di lana della nonna o la giacca in piumino e goretex? E naturalmente accompagnato dal cellulare, niente piccioni viaggiatori. L'ho trovato molto ipocrita ma questo lato reazionario a parole l'avevo già incontrato nel suo "Sentieri neri".
Poi incoccio in questa frase: “Per tutto l’anno l’umanità aveva combattuto l’infezione generale. Per i governi la lotta contro il Covid-19 era stata l’occasione per allenarsi al controllo delle masse. Le autorità avevano confinato le popolazioni in nome della salute privata e della salubrità pubblica. La burocrazia aveva trovato un campo di sperimentazione, preparato da vent’anni di ipnosi cibernetica. Quando una società vive dietro a uno schermo, non è difficile farle mettere una mascherina. E questo aveva prodotto risultati insperati. Nel giro di ventiquattr’ore gli arresti domiciliari erano stati accettati. Il parco umano era ancora più malleabile del previsto.”e altre 2 o 3 complottiste e populiste simili: zio, le nostre strade si dividono qui!
Questo è il terzo Tesson che leggo, mi è piaciuto abbastanza Nelle foreste siberiane, poco Sentieri neri, per niente questo. E' difficile scrivere di montagna senza sforare in sentimentalismo o al contrario in machismo tutto d'un pezzo, il nostro Tesson non c'è riuscito.
(Per il traduttore: non so in Francia, dove il computer si chiama ordinateur, ma in tutto il resto del mondo i "coltelli" per lo scialpinismo si chiamano "rampant", suvvia!)
"Mentre il vento pascolava le greggi del sole, noi filavamo la nostra traccia”
“neve è la pelle del cielo scuoiato sulla terra.”
“Il terreno calcareo odorava di luce.”
“La neve aveva trasformato la materia in sostanza, reinventato il reale, ricreato il mondo fino al cielo."
“La montagna fumava, filamenti biancastri guizzavano sui suoi fianchi: serpenti che gettavano nel panico il versante”
E tante, tante altre frasi "poetiche", che a me sembrano kitsch. A me piace lo stile di Hemingway, può piacermi una sbrodolata simile?
Forse, ma forse, utili per chi volesse ripetere la traversata, le specifiche, giorno per giorno, del punto di partenza, quello di arrivo in un bivacco o rifugio, dislivello in salita e distanza in chilometri.
Da bravo passatista ce l'ha con la tecnologia, ma lui e i compagni seguono il percorso tramite il GPS; immagino che non vada in giro con sci di legno ma con sci leggeri in titanio; e gli scarponi, pesanti in cuoio o tecnologici in Grilamid, il maglione di lana della nonna o la giacca in piumino e goretex? E naturalmente accompagnato dal cellulare, niente piccioni viaggiatori. L'ho trovato molto ipocrita ma questo lato reazionario a parole l'avevo già incontrato nel suo "Sentieri neri".
Poi incoccio in questa frase: “Per tutto l’anno l’umanità aveva combattuto l’infezione generale. Per i governi la lotta contro il Covid-19 era stata l’occasione per allenarsi al controllo delle masse. Le autorità avevano confinato le popolazioni in nome della salute privata e della salubrità pubblica. La burocrazia aveva trovato un campo di sperimentazione, preparato da vent’anni di ipnosi cibernetica. Quando una società vive dietro a uno schermo, non è difficile farle mettere una mascherina. E questo aveva prodotto risultati insperati. Nel giro di ventiquattr’ore gli arresti domiciliari erano stati accettati. Il parco umano era ancora più malleabile del previsto.”e altre 2 o 3 complottiste e populiste simili: zio, le nostre strade si dividono qui!
Questo è il terzo Tesson che leggo, mi è piaciuto abbastanza Nelle foreste siberiane, poco Sentieri neri, per niente questo. E' difficile scrivere di montagna senza sforare in sentimentalismo o al contrario in machismo tutto d'un pezzo, il nostro Tesson non c'è riuscito.
(Per il traduttore: non so in Francia, dove il computer si chiama ordinateur, ma in tutto il resto del mondo i "coltelli" per lo scialpinismo si chiamano "rampant", suvvia!)
May 14, 2024
Tesson gaat met Wit de hoogte in, maar mijdt de breedte en toeft nergens lang genoeg in de diepte. Wit is een logboek van een onderneming waar de lezer niet in meegesleurd wordt; hij krijgt hooguit wat literaire kruimeltjes waarmee de tocht te volgen, maar niet te beleven valt.
August 22, 2023
Entre Menton et Trieste, Blanc raconte la traversée des Alpes françaises, suisses, autrichiennes et italiennes en ski de l’auteur et de ses compagnons d’expédition. Quand je lis Tesson, je voudrais tout noter et tout souligner tellement ses réflexions sont fines et intelligentes. Magnifique récit de montagne, raconté par un auteur exceptionnel.
May 14, 2025
Difficile de ne pas s’endormir
December 1, 2024
Mooie mijmeringen. Herkenbare gedachten tijdens meerdaagse tochten.
October 30, 2024
Een ode aan sneeuw, avontuur, vriendschap, vuur en vrijheid!
January 13, 2023
Un beau récit de montagne…toutefois un peu trop de digressions littéraires à mon goût m, rendant l’équilibre entre le vécu et le fantasmagorique imparfait
July 26, 2024
‘Als het zo hard waaide dat alles om ons heen wit werd, liepen we door omdat er niets anders op zat dan door te gaan. Het Wit overmeesterde je wezen, bracht je in een staat van vergetelheid. De ski’s klapten. Binnen in ons verstomden de woorden. Buiten verdwenen de vormen. Het was de tao van de inspanning. Soms leek het alsof we levend en wel oplosten. Waar gingen we heen? Dat deed er niet toe. Hoelang nog? Geen idee. Rimbaud: ‘Ik zal niet praten, ik zal niet denken, maar de oneindige liefde zal zich in mijn ziel verbreiden.’ Bij ons werd ‘liefde’ vervangen door ‘Wit’.
January 9, 2026
Exhausting.
I was into this book at the beginning, it had some beautiful passages and meditations about the snow and the icy landscape of the Alps, but then that's just it, it just keeps going on and on.... This should've been a magazine article not a >250 pages book. It get's terribly repetitive, and then once you think it's gonna get interesting it gets instead irritating. The author decided this was the right venue to air, several times, his (kinda pathetic) grievances about France's Covid response, which border on conspiracy theory discourse.
I'm tired.
Music for this book:
Symphony No7. 'In The Alps' - Joachim Raff
---------------------------------------------------------------------------
"Toute l’année, l’humanité avait combattu l'infection générale. Pour les gouvernements, la lutte contre le virus 19 avait été l'occasion de s’entraîner au controle des masses. [...] Quand une société vit derriere un écran, il n'est pas difficile de lui faire porter un masque."
"Non, nous allions dans le Blanc. Nous étions passagers de la substance."
"Il avait neigé."
" 'Lave-moi et je serai plus blanc que neige' "
I was into this book at the beginning, it had some beautiful passages and meditations about the snow and the icy landscape of the Alps, but then that's just it, it just keeps going on and on.... This should've been a magazine article not a >250 pages book. It get's terribly repetitive, and then once you think it's gonna get interesting it gets instead irritating. The author decided this was the right venue to air, several times, his (kinda pathetic) grievances about France's Covid response, which border on conspiracy theory discourse.
I'm tired.
Music for this book:
Symphony No7. 'In The Alps' - Joachim Raff
---------------------------------------------------------------------------
"Toute l’année, l’humanité avait combattu l'infection générale. Pour les gouvernements, la lutte contre le virus 19 avait été l'occasion de s’entraîner au controle des masses. [...] Quand une société vit derriere un écran, il n'est pas difficile de lui faire porter un masque."
"Non, nous allions dans le Blanc. Nous étions passagers de la substance."
"Il avait neigé."
" 'Lave-moi et je serai plus blanc que neige' "
October 25, 2022
Après un livre d’images Noir fort surprenant, Sylvain Tesson revient à la vie avec ce Blanc. Une rando à peaux de phoque à travers les Alpes en compagnie de du Lac et de Rémoville, un autre montagneux rencontré sur les cimes enneigées. Quatre tronçons répartis sur quatre hivers. Du blanc, du blanc, du blanc et du blanc !
Mais trop d’effort vide la tête et ce carnet de bord fini par ressembler à un décompte des dénivelés, cols et bivouacs.
Oui, la plume est sublime et la route est belle. Mais plus créative est l’inaction, mère de l’introspection et des digressions
https://www.noid.ch/blanc/
Mais trop d’effort vide la tête et ce carnet de bord fini par ressembler à un décompte des dénivelés, cols et bivouacs.
Oui, la plume est sublime et la route est belle. Mais plus créative est l’inaction, mère de l’introspection et des digressions
https://www.noid.ch/blanc/
May 22, 2023
Un livre qui se dévore, fait voyager, nous mets des étoiles (ou des flocons) dans les yeux.
Mais l’écriture est pompeuse, vainement cachée par quelques lignes de fausse modestie. L’auteur se veut à la fois voyageur, écrivain, poète, historien, géographe, philosophe et politicien… ce qui n’aboutit jamais et m’ai un peu laissé un peu sur ma fin.
Mais l’écriture est pompeuse, vainement cachée par quelques lignes de fausse modestie. L’auteur se veut à la fois voyageur, écrivain, poète, historien, géographe, philosophe et politicien… ce qui n’aboutit jamais et m’ai un peu laissé un peu sur ma fin.
October 23, 2022
Passionnant et délicat récit, très érudit, drôle et fin. On ne s’ennuie pas une minute !
July 19, 2024
Wit van Sylvain Tesson leest als een dagboek. En dagboeken moet je mondjesmaat tot je nemen. Ik ben er aldus een drietal weken zoet mee geweest. Dik is het boek niet. 250 pag onderverdeeld in verslagen van 2 tot 3 pagina’s.
Waarover gaat het? Tussen 2017 en 2020 trok Sylvain Tesson met berggids Daniel du Lac steeds aan het eind van de winter enkele weken op ski’s over alle bergtoppen van de Alpen, van Menton in het zuidwesten naar Triëst in het noordoosten. Telkens een etappe verder: in totaal een tocht van 1600 kilometer door de sneeuw met meer dan 60.000 hoogtemeters, een tot op heden nooit geboekstaafde (want ongekende) onderneming. Ondanks de kou en vermoeidheid die dagelijks getrotseerd moesten worden, bleek de tocht een fantastische innerlijke reis langs de rand van wat nog topografisch vastgelegd mag heten te midden van een egaal en ongerept panorama. Tesson op zijn best.
Waarover gaat het? Tussen 2017 en 2020 trok Sylvain Tesson met berggids Daniel du Lac steeds aan het eind van de winter enkele weken op ski’s over alle bergtoppen van de Alpen, van Menton in het zuidwesten naar Triëst in het noordoosten. Telkens een etappe verder: in totaal een tocht van 1600 kilometer door de sneeuw met meer dan 60.000 hoogtemeters, een tot op heden nooit geboekstaafde (want ongekende) onderneming. Ondanks de kou en vermoeidheid die dagelijks getrotseerd moesten worden, bleek de tocht een fantastische innerlijke reis langs de rand van wat nog topografisch vastgelegd mag heten te midden van een egaal en ongerept panorama. Tesson op zijn best.
January 16, 2023
Encore une fois, Sylvain tesson nous livre un nouveau récit de ses aventures d’alpiniste à ski. Carnet de route de la traversée des Alpes de Montreux à Trieste avec son ami et guide Du Lac.
Il nous donne à voir, à ressentir, la montagne l’altitude, la roche, la pente, le climat avec autant de réalisme que de poésie. Tout en faisant l’éloge du mouvement de l’effort, de l’amitié et de la transcendance, il nourrit son récit de réflexions humanistes et littéraires. Libre penseur marcheur intrépide et érudit, amoureux de la vie et de ses espaces naturels, il réussit à nous donner envie d’aller marcher et de lire en observant ce qui nous entoure.
Sa lecture est pur plaisir, légère et belle comme la bonne neige.
Il nous donne à voir, à ressentir, la montagne l’altitude, la roche, la pente, le climat avec autant de réalisme que de poésie. Tout en faisant l’éloge du mouvement de l’effort, de l’amitié et de la transcendance, il nourrit son récit de réflexions humanistes et littéraires. Libre penseur marcheur intrépide et érudit, amoureux de la vie et de ses espaces naturels, il réussit à nous donner envie d’aller marcher et de lire en observant ce qui nous entoure.
Sa lecture est pur plaisir, légère et belle comme la bonne neige.
May 23, 2025
3/5. Belina je skupek štirih Tessonovih (pol)prekinjenih po(to)hodno-(turno)smučarskih intelektualističnih meditacij. Pot avtorja, na kateri se mu pridružita dva pohodniška tovariša, v štirih etapah traja od Azurne obale po Alpski verigi vse do Tržaškega zaliva. Bralcu je lahko malce moteč alpinistično-pohodniški žargon, a Tessona vselej rešujejo leposlovne cvetke tedaj, ko je moral zaradi vremenskih slučajev kakšno viharno noč na Belini ostati v kočah in samostanih ter kramljati in listati po tamkajšnjih porumenelih edicijah literarnih klasikov.
February 5, 2023
Even though I hate cold and snow, Tesson's books related to snow, this is the third I read with that focus, are my favorite.
I love his poetry like prose, but also how he inserts philosophical reflections, and down to earth remarks on life.
read my review here:
https://wordsandpeace.com/2023/02/05/...
I love his poetry like prose, but also how he inserts philosophical reflections, and down to earth remarks on life.
read my review here:
https://wordsandpeace.com/2023/02/05/...
March 8, 2023
Toujours un plaisir de retrouver l’écriture de Sylvain Tesson ! Magnifique récit de la traversée des Alpes.
April 22, 2023
Toujours une belle écriture mais pas le meilleur livre de Tesson.
December 11, 2025
10 pages de récit sur la rando, 250 de pseudo philo sur la neige ..
August 19, 2025
Hoe iemand zo verzuurd en schijnbaar levensmoe zo schoon kan schrijven en toch niks interessants kan vertellen, het is me een raadsel
March 9, 2024
Mooi, maar op het einde zakt het een beetje in en wordt het een tikje repetitief. Maar toch, veel mooie zinnen en observaties en een tocht die ik hem niet na zou doen.
Mijn volledige bespreking is hier te vinden: https://bettinaschrijft.blogspot.com/...
Mijn volledige bespreking is hier te vinden: https://bettinaschrijft.blogspot.com/...
April 21, 2025
Un carnet de voyage de plus relaté par notre cher Sylvain Tesson dans lequel il nous raconte ce rêve complètement fou et périlleux qui lui a pris de traverser les Alpes d’un bout à l’autre en ski en plein hiver. Durant 4 hivers de suite (dont certains en pleine pandémie), malgré les dangers immenses, il progresse, lui et 2 amis, dans le monde blanc des hauteurs.
On y lit les médiations d’un homme perché là-haut dans les montagnes, coupé du monde et de la folie de la pandémie. Un récit qui rassemble rêveries et poésie.
On y lit les médiations d’un homme perché là-haut dans les montagnes, coupé du monde et de la folie de la pandémie. Un récit qui rassemble rêveries et poésie.
June 17, 2024
Un peu déçue. Si peu d'intrigue
February 17, 2024
Langeafstandsreiziger Sylvain Tesson (Frankrijk, 1972) maakte al een fietstocht van 25.000 kilometer door verschillende continenten en zocht de zeldzame sneeuwpanter in Tibet. In Wit beschrijft hij zijn meest recente stunt: het op ski’s oversteken van de Alpen tussen 2018 en 2021.
‘Het klonk als dwangarbeid, maar het was een buitenkans: de definitie van geluk is dat je je ergens in kunt vastbijten.’ Zo motiveert Tesson zijn maniakale skitocht, die uiteindelijk vier kalenderjaren duurt vanwege smeltende sneeuw en de coronapandemie. De honderden kilometers legt hij niet in zijn eentje af. Vriend en wereldkampioen rotsklimmen Daniel Du Lac gaat mee en onderweg sluit de passant Philippe Rémoville aan. Tussen de drie heren beschrijft Tesson een tot vrolijkheid stemmende dynamiek. Du Lac is het gevoelsmens, Rémoville is van de ratio en Tesson meandert daartussenin. Alle drie praten ze weinig, wat tot komische dialogen leidt: ‘“Het is de eeuwige herhaling,” zei ik. “Dat zei je gisteren ook al,” zei Rémoville.’
Het succes van een reisverhaal valt of staat met de manier waarop de auteur de omgeving weet over te brengen op de lezer. De Alpentoppen zijn vooral erg wit. Hoe dat zinnenprikkelend te beschrijven? Tesson geeft het wit een hart: het handelt. Hij geeft het zelfs een hoofdletter, zo religieus kijkt hij welhaast naar de sneeuw en het ijs en de wolkenluchten. ‘Het Wit was geen natuurlijke omgeving, laat staan een landschap. Het was een substantie. Op abstract niveau kun je een substantie het universele noemen. En de tocht erdoorheen een droom.’ Soms gaat Tesson wat over the top met zijn stellig gebrachte metaforen, zoals wanneer hij sneeuw de huid van de hemel noemt.
Aangenaam aan Wit is de associatieve manier waarop Tesson zijn gedachten en zintuigelijke waarnemingen koppelt aan citaten van filosofen en schrijvers. Nietzsche, Stendhal, Lenin – iedereen komt voorbij. Er wordt dan ook veel gelezen aan het einde van de dag, wanneer de drie skiërs zich in een hutje bij het haardvuur hebben genesteld. Die rust en regelmaat na afzien in kou en storm, daar geniet Tesson van: ‘Comfort, slaafsheid en hectiek: het pact van de steden. Angst, gezwoeg en plezier: het pact van de bergen.’ Het leven op de Alpentoppen wordt nog beter wanneer beneden de coronapandemie uitbreekt. Tesson doet dan uitspraken die niet bij iedereen goed zullen vallen. Hij bekritiseert meermaals de ‘bureaucratie’ die veel te strenge maatregelen zou hebben genomen tegen een virus dat qua gevaar niets wegheeft van ‘historische plagen’.
In die zin is Wit de grote Tesson-show. Hij wijdt uit over onderwerpen waar hij over uit wil wijden en brengt zijn opvattingen en observaties als feiten. Daar moet je van houden – en dat doe ik eigenlijk wel. In Wit krijg je een veel onthullend inkijkje in hoe Tesson zijn toerskitocht over de Alpen van de Middellandse Zee tot aan de Adriatische Zee heeft beleefd.
‘Het klonk als dwangarbeid, maar het was een buitenkans: de definitie van geluk is dat je je ergens in kunt vastbijten.’ Zo motiveert Tesson zijn maniakale skitocht, die uiteindelijk vier kalenderjaren duurt vanwege smeltende sneeuw en de coronapandemie. De honderden kilometers legt hij niet in zijn eentje af. Vriend en wereldkampioen rotsklimmen Daniel Du Lac gaat mee en onderweg sluit de passant Philippe Rémoville aan. Tussen de drie heren beschrijft Tesson een tot vrolijkheid stemmende dynamiek. Du Lac is het gevoelsmens, Rémoville is van de ratio en Tesson meandert daartussenin. Alle drie praten ze weinig, wat tot komische dialogen leidt: ‘“Het is de eeuwige herhaling,” zei ik. “Dat zei je gisteren ook al,” zei Rémoville.’
Het succes van een reisverhaal valt of staat met de manier waarop de auteur de omgeving weet over te brengen op de lezer. De Alpentoppen zijn vooral erg wit. Hoe dat zinnenprikkelend te beschrijven? Tesson geeft het wit een hart: het handelt. Hij geeft het zelfs een hoofdletter, zo religieus kijkt hij welhaast naar de sneeuw en het ijs en de wolkenluchten. ‘Het Wit was geen natuurlijke omgeving, laat staan een landschap. Het was een substantie. Op abstract niveau kun je een substantie het universele noemen. En de tocht erdoorheen een droom.’ Soms gaat Tesson wat over the top met zijn stellig gebrachte metaforen, zoals wanneer hij sneeuw de huid van de hemel noemt.
Aangenaam aan Wit is de associatieve manier waarop Tesson zijn gedachten en zintuigelijke waarnemingen koppelt aan citaten van filosofen en schrijvers. Nietzsche, Stendhal, Lenin – iedereen komt voorbij. Er wordt dan ook veel gelezen aan het einde van de dag, wanneer de drie skiërs zich in een hutje bij het haardvuur hebben genesteld. Die rust en regelmaat na afzien in kou en storm, daar geniet Tesson van: ‘Comfort, slaafsheid en hectiek: het pact van de steden. Angst, gezwoeg en plezier: het pact van de bergen.’ Het leven op de Alpentoppen wordt nog beter wanneer beneden de coronapandemie uitbreekt. Tesson doet dan uitspraken die niet bij iedereen goed zullen vallen. Hij bekritiseert meermaals de ‘bureaucratie’ die veel te strenge maatregelen zou hebben genomen tegen een virus dat qua gevaar niets wegheeft van ‘historische plagen’.
In die zin is Wit de grote Tesson-show. Hij wijdt uit over onderwerpen waar hij over uit wil wijden en brengt zijn opvattingen en observaties als feiten. Daar moet je van houden – en dat doe ik eigenlijk wel. In Wit krijg je een veel onthullend inkijkje in hoe Tesson zijn toerskitocht over de Alpen van de Middellandse Zee tot aan de Adriatische Zee heeft beleefd.
December 15, 2024
C'est pour le moment le seul livre de S. Tesson que j'ai trouvé pénible et répétitif. S'il parlait, je dirais qu'il s'écoute parler. Il y a de beaux passages mais dans l'ensemble je me suis ennuyée.
January 6, 2026
Een mooi geschreven boek van de Franse auteur Sylvain Tesson over zijn tocht over de Alpen (tourski). Deze begint in 2018 in maart en vertrekt aan de de bergen in het Zuiden van Frankrijk (les Alpes-Maritimes) om te eindigen in Triest. De tocht werd opgedeeld in vier jaar waarbij men4 à 5 weken over de Alpen trok om het jaar nadien verder te gaan waar hij gestopt is samen met de gids. De pandemie dreigt echter roet in het eten te gooien maar met enige scepsis relativeert de auteur het gebeuren. Toch slagen de drie avonturiers in hun opzet waarbij ze de Alpen in Frankrijk, Italië, Zwitserland en Oostenrijk (en zelfs een stukje Slovenië) overwinnen.
In het boek schrijft de auteur min of meer dag per dag zijn indrukken neer soms puur factueel, soms bespiegelingen doorspekt met literaire citaten van (grote) auteurs. Als lezer begin je met hoge verwachtingen over hun (helse) tocht in februari en maart van voornoemde jaren. Maar spannend kan je het niet echt noemen. Uiteindelijk word je geconfronteerd met steeds hetzelfde stramien opstaan, een (soms helse) tocht door de sneeuw naar de volgende hut, eten en vooral de warmte opzoeken, en uiteindelijk slapen. Je zou dan denken dat hij net zoals de Italiaanse auteur Franco Faggiani van de gelegenheid gebruik zou maken om de landschappen die ze op hun tocht tegenkomen lyrisch te omschrijven (denk aan de landschappen van de Dolomieten, de Matterhorn, de Mont-Blanc,....). Maar niets van dit alles. De hooggespannen verwachtingen worden dus niet ingelost. Op het einde begin je zelfs de bladzijden te tellen die je nog moet lezen. Toch hoop je dat er nog iets spannends zou gebeuren. Maar ook daar blijf je als lezer van verstoken. Er zijn dus veel betere werken over de bergen. Denk maar aan Paolo Cognetti met de acht bergen en de eerder genoemde Faggiani. Ik vrees dat Sylvain Tesson een kans heeft gemist om van dit overigens literair werk ook een mooi en spannend verhaal te maken. Dus mooi geschreven maar uiteindelijk een saai boek.
In het boek schrijft de auteur min of meer dag per dag zijn indrukken neer soms puur factueel, soms bespiegelingen doorspekt met literaire citaten van (grote) auteurs. Als lezer begin je met hoge verwachtingen over hun (helse) tocht in februari en maart van voornoemde jaren. Maar spannend kan je het niet echt noemen. Uiteindelijk word je geconfronteerd met steeds hetzelfde stramien opstaan, een (soms helse) tocht door de sneeuw naar de volgende hut, eten en vooral de warmte opzoeken, en uiteindelijk slapen. Je zou dan denken dat hij net zoals de Italiaanse auteur Franco Faggiani van de gelegenheid gebruik zou maken om de landschappen die ze op hun tocht tegenkomen lyrisch te omschrijven (denk aan de landschappen van de Dolomieten, de Matterhorn, de Mont-Blanc,....). Maar niets van dit alles. De hooggespannen verwachtingen worden dus niet ingelost. Op het einde begin je zelfs de bladzijden te tellen die je nog moet lezen. Toch hoop je dat er nog iets spannends zou gebeuren. Maar ook daar blijf je als lezer van verstoken. Er zijn dus veel betere werken over de bergen. Denk maar aan Paolo Cognetti met de acht bergen en de eerder genoemde Faggiani. Ik vrees dat Sylvain Tesson een kans heeft gemist om van dit overigens literair werk ook een mooi en spannend verhaal te maken. Dus mooi geschreven maar uiteindelijk een saai boek.
July 18, 2024
Weggelegd na 3/4e van het boek. Eerste paar delen zijn een wondermooie lofzang op de overweldigende natuur, maar naarmate de coronaperiode aanbrak, wordt het alter ego van Tesson reactionairder en illiberaler met de zin.
Op een bepaald moment vraagt het hoofdpersonage zich af waarom Frankrijk de hoop en het optimisme is verloren. Wel, mijns inziens is de anti-moderne en ondemocratische klaagzang van reactionair rechts de reden, en Tesson lijkt zich met dit boek al te makkelijk in dat discours in te schrijven.
Zeker, zijn zoektocht naar rauwe, sublieme natuur lijkt hij te vinden in zijn halsbrekende en eigenlijk ronduit antisociale avontuur over de toppen van de Alpen. Bovendien lijkt zijn tweedeling—de van beschaving ongerepte natuur tegenover de verdorven en onvrije cultuur—geen steek te houden. Is het paradijs niet de door de beschaving gebouwde hutten waar hij na elke tocht onkritisch gebruik van maakt? Lukt het hem niet de bergen te beklimmen middels hoogst artificiële polyesterkledij en technologisch geavanceerde gps-technologie?
Ik ben op zoek naar een goed boek dat de scheiding tussen en lichaam en geest, natuur en cultuur, en beschaving en barbarij achter zich laat. Alleen zo kunnen we op een democratische manier de klimaatcrisis te lijf. Op zoek naar een moderner narratief. Iemand tips?
Op een bepaald moment vraagt het hoofdpersonage zich af waarom Frankrijk de hoop en het optimisme is verloren. Wel, mijns inziens is de anti-moderne en ondemocratische klaagzang van reactionair rechts de reden, en Tesson lijkt zich met dit boek al te makkelijk in dat discours in te schrijven.
Zeker, zijn zoektocht naar rauwe, sublieme natuur lijkt hij te vinden in zijn halsbrekende en eigenlijk ronduit antisociale avontuur over de toppen van de Alpen. Bovendien lijkt zijn tweedeling—de van beschaving ongerepte natuur tegenover de verdorven en onvrije cultuur—geen steek te houden. Is het paradijs niet de door de beschaving gebouwde hutten waar hij na elke tocht onkritisch gebruik van maakt? Lukt het hem niet de bergen te beklimmen middels hoogst artificiële polyesterkledij en technologisch geavanceerde gps-technologie?
Ik ben op zoek naar een goed boek dat de scheiding tussen en lichaam en geest, natuur en cultuur, en beschaving en barbarij achter zich laat. Alleen zo kunnen we op een democratische manier de klimaatcrisis te lijf. Op zoek naar een moderner narratief. Iemand tips?
November 19, 2023
3,5/5 meno meditato rispetto a Nelle foreste siberiane e La pantera delle nevi, la scrittura segue il percorso frammentario e faticoso della traversata alpina.
Come negli altri lavori precedenti sono tanti i riferimenti culturali che Tesson dissimina.
Tuttavia, ho trovato che alcune opinioni siano state espresse con arroganza.
Come negli altri lavori precedenti sono tanti i riferimenti culturali che Tesson dissimina.
Tuttavia, ho trovato che alcune opinioni siano state espresse con arroganza.
June 27, 2023
Pas le meilleur Tesson. Il manque sa poésie habituelle et ses descriptions fines.
On a l impression qu il nous a livré ses notes sans beaucoup les retravailler. Dommage!
On a l impression qu il nous a livré ses notes sans beaucoup les retravailler. Dommage!
Displaying 1 - 30 of 95 reviews