‘Leonora’ is het meeslepende verhaal over prinses Leonora van Engeland die als veertienjarig meisje wordt uitgehuwelijkt aan Reinoud II van Gelre, een weduwnaar van tegen de veertig. Tegen de achtergrond van de Honderdjarige Oorlog tussen Frankrijk en Engeland probeert Leonora van haar huwelijk een succes te maken. Dat succes lijkt verzekerd nadat zij in korte tijd het leven schenkt aan twee zonen die het voortbestaan van de Gelderse dynastie veiligstellen. Maar dan begint Reinoud te dementeren en neemt zijn raadsheer Moliart de macht over. Zijn intriges hebben voor Leonora verschrikkelijke gevolgen. In het verhaal zijn oude sagen, legenden en historische feiten vervlochten tot één aangrijpende geschiedenis, waarin verraad, hoop, volharding en ware liefde de ingrediënten vormen.
‘Leonora’ neemt je mee terug naar de boeiende periode van de Honderdjarige Oorlog tussen Frankrijk en Engeland, waarin de veertienjarige prinses Leonora van Engeland een strategisch huwelijk aangaat met de veertigjarige Reinoud II van Gelre.
Als iemand die is afgestudeerd in (Engelse) middeleeuwse literatuur, wilde ik dit boek absoluut lezen. Vanaf het begin weet je meteen dat Agave Kruijssen gedegen onderzoek heeft gedaan. De middeleeuwse vertelcultuur, waarin verraad, hoop, volharding en ware liefde (een beetje zoals de ridderverhalen) parten speelt, komt helemaal tot zijn recht in dit boek. De eerste hoofdstukken zijn dan ook gewijd aan worldbuilding: hoe zag het landschap en de maatschappij van de Lage Landen eruit?
Het huwelijk lijkt aanvankelijk een succes na het baren van twee zonen die het voortbestaan van de Gelderse dynastie veiligstellen. Helaas gaat Reinoud II geestelijk snel achteruit en neemt zijn raadsheer Moliart de macht over. Deze ontwikkeling is funest voor Leonora en ze wordt zelfs bestempeld als melaats (een besmettelijke ziekte). Wat volgt is het verhaal van een hertogin die haar plaats in de wereld probeert te behouden.
Dat vrouwen in de middeleeuwen niets te vertellen hadden, is een misverstand. De meeste mediëvisten weten dat, maar het grote publiek (nog) niet. Leonora is een perfect voorbeeld van een zelfstandige vrouw die als het ware in staat is om draken te verslaan zonder de hulp van een man. In het boek vond ik Leonora af en toe wel wat naïef. Zo heeft ze bijvoorbeeld niet door dat Sweder, haar steun en toeverlaat, verliefd op haar is. Of dat haar zoon Edward gevoelens heeft voor haar petekind Nora. Kortom, wat liefde betreft trekt Leonora aan het kortste eind. Haar machtspositie daarentegen houdt ze stevig vast.
Kruijssen’s vermogen om waargebeurde geschiedenis en fictie te vermengen maakt het boek zeker de moeite waard voor liefhebbers van historische fictie. Ondanks het rustige tempo, wordt de lezer beloond met drama en politiek getouwtrek. Lees ook zeker het nawoord!
Dank aan uitgeverij Zomer & Keuning voor het recensie-exemplaar.
GENIETEENNNNNNN!!!!!! dit is mijn GTST. Ik genoot erg van de manier waarop over het landschap en de geschiedenis werd verteld. Daarnaast ook lekker sappig omg. super leuk om een verhaal te lezen over een periode waar ik eigenlijk niet zo veel van weet
Leonora neemt je bij de hand (en hart) en dompelt je helemaal onder in de intrigerende middeleeuwen.
Auteur De Nederlandse Agave Kruijssen heeft een bijzondere passie voor geschiedenis en vooral voor de middeleeuwen. Ze kan als geen ander de historiek zo levendig maken, dat je als het ware erin meeleeft. Je kan haar ook contacteren om te komen vertellen over geschiedenis op school. En wat een buitengewone voornaam: Agave.
Cover Heerlijke omslag met een beeld van de jonge Leonora.
Het verhaal De veertienjarige en Engelse Leonora is uitgehuwelijkt aan de Nederlandse Reinoud van Gelre. Ze doet er alles aan om haar nieuwe rol glansrijk te vervullen en niet alleen Reinoud, maar ook haar hele omgeving te charmeren.
Zodra haar echtgenoot mentaal niet meer normaal functioneert, neemt zijn adellijke raadsheer zijn functie over en verrijkt zichzelf en zijn aanhang. Leonora komt in nauwe schoentjes en moet haar slimheid inzetten om te overleven.
Mijn gedacht Wat een moderne 14de-eeuwse roman met veel spanning, intriges en liefde. Kruijssen laat je helemaal in de wereld van de middeleeuwen stappen met heel jonge uitgehuwelijkte bruidjes, sluwe zetten door de adel, ziektes, de pest en de impact op de wereld en onze huidige maatschappij.
Een enorm vlot verhaal, waarbij je meteen in een middeleeuwse decor stapt. Je merkt dat Agave heel gedegen onderzoek heeft verricht, zodat je nog een flinke dosis interessante geschiedenis meekrijgt. Kruijssen heeft de personages met verve neergezet. Knap!
Ah, life in medieval times! Yeah, we only have to worry about losing our heads every day. (David Kuklis).
Nieuwsgierig naar dit verhaal omdat Staverden erin voorkwam, een favoriete plek op de Veluwe en ik me graag mag onderdompelen in de geschiedenis van plekken die ik in het echt ken.
Het boek begint goed, personages en de de wereld van het middeleeuwse Gelre worden goed opgebouwd, al wordt dat hier en daar wel wat feitelijk en daardoor saai. Er worden af en toe door sprongen genomen die wat mij betreft best ingevuld hadden mogen worden met wat fantasie van de schrijfster. Leonora heeft bijvoorbeeld een hekel aan Moliart, maar meer dan haar vuil aankijken in het boek doet hij eigenlijk niet. Tot hij haar melaats laat verklaren dan, vooruit, maar ik had meer voorbeelden willen hebben waarin Moliart haar onhebbelijk behandelt. Zo gaat Leonora er even tussenuit, naar Staverden, zonder haar oudste zoon. Ze komt terug en de hele hofhouding heeft zich verplaatst, met haar oudste zoon. Ze is laaiend, maar het komt niet in haar op om een kijkje te gaan nemen en te vragen of ze haar zoon weer mag zien, in plaats daarvan gaat ze jachtpartijen houden. Als er een scène was geweest waarin Leonora haar zoon was gaan opeisen en Moliart haar had bedreigd en haar verboden had haar zoon ooit nog te zien, ja, dan had ik hem ook willen zien hangen.
En dan is ze eindelijk een blauwe maandag regentes, is het enige dat ze in dit boek doet een vrouw voor haar zoon proberen te vinden en haar hele hebben en houwen oppakken en bij het door haar broer belegerde Calais parkeren. Niet de beste plek om Gelre en Zutphen te kunnen regeren, lijkt mij. Het is dan ook rap afgelopen met haar regentschap en dan is Leonora weer fulltime aan het borduren.
Het verhaal eindigt juist met wat veel artistieke vrijheid, waar ik op zich geen problemen mee heb, maar dit was naar mijn mening een onnodige soap om het verhaal mee af te sluiten. En ik heb vragen. Waarom wordt Nora, in een boek waarin een vrouw nog niet in haar eentje mag borduren of een rondje door de tuin mag lopen, alleen met een onbekende man naar een vervallen huis gestuurd? Wat verwachten ze wat ze daar gaat doen? Spinrag weghalen? En waarom mag haar verloofde haar daar alleen bezoeken? En waarom roept Nora niet even naar Zweger dat er niets aan de hand is, maar ze hem gewoon niet wil? Had die hele belegering niet gehoeven. En zo kan ik nog wel even doorgaan, maar ik stop.
Als ik weer op Staverden ben zal ik zeker wel weer even aan Leonora denken. Maar helaas heeft dit boek haar geschiedenis niet zo mooi voor me tot leven gewekt als ik had gehoopt.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Tijdens het lezen van dit boek ben ik er weer achter gekomen dat ik historische romans altijd erg leuk vind. Daarom heb ik me ook goed vermaakt met dit boek. De karakters in het boek worden goed neergezet en er gebeurden veel dingen. Het feit dat het deels gebaseerd is op echte personages en gebeurtenissen, draagt ook bij aan de sfeer van het boek.