What do you think?
Rate this book
Krwiopijca #2
Cyjan
Pełen tajemnic kryminał, mroczny humor i akcja w świecie urban fantasy, gdzie rządzące nocą wampiry są tylko jedną z wielu ras, o których z trwogą szeptali dawni Słowianie.
Po dobrowolnym odwyku w Bieszczadach Konrad Harkov – przesycony skrupułami upadły wampir – postanawia rozwiązać zagadkę swojego istnienia. W tym celu wraca do miejsca, gdzie przed trzydziestu laty wszystko się dla niego zaczęło.
Jak przyjmą go dawni przyjaciele i co uczynią zajadli wrogowie?
Czy zło, które nawiedziło Bieszczady, podąży za nim, by siać terror?
Odkryj nowe oblicze Krwiopijcy i wraz z nim szukaj prawdy. Uważaj tylko, gdyż odpowiedzi na niektóre pytania mogą okazać się gorsze niż niewiedza…
Po dobrowolnym odwyku w Bieszczadach Konrad Harkov – przesycony skrupułami upadły wampir – postanawia rozwiązać zagadkę swojego istnienia. W tym celu wraca do miejsca, gdzie przed trzydziestu laty wszystko się dla niego zaczęło.
Jak przyjmą go dawni przyjaciele i co uczynią zajadli wrogowie?
Czy zło, które nawiedziło Bieszczady, podąży za nim, by siać terror?
Odkryj nowe oblicze Krwiopijcy i wraz z nim szukaj prawdy. Uważaj tylko, gdyż odpowiedzi na niektóre pytania mogą okazać się gorsze niż niewiedza…
493 pages, Paperback
Published May 31, 2023
About the author
Jarosław Dobrowolski
12 books24 followersCzyta z pasji, pisze z ciekawości. Szuka i odkrywa swoich bohaterów przeżywając z nimi dziwne, bolesne a czasami pokręcone historie. Prywatnie oprócz pisania pasjonuje się motocyklami, sztukami walki, fantastyką w każdym wydaniu, grami komputerowymi. Jest zapalonym graczem RPG, w które namiętnie gra od ponad ćwierć wieku.
Zawodowo zajmuje się projektowaniem doświadczeń użytkownika (user experience) oraz pisaniem felietonów i recenzji do magazynu motocyklowego Motovoyager.net. Jest również współautorem powieści sensacyjnej pt. Prawo drogi, publikowanej w odcinkach na łamach ww magazynu motocyklowego. Prowadzi fanpage na Facebooku pt. Jarek Dobrowolski - wynurzenia, na którym recenzuje filmy, książki oraz gry.
Zawodowo zajmuje się projektowaniem doświadczeń użytkownika (user experience) oraz pisaniem felietonów i recenzji do magazynu motocyklowego Motovoyager.net. Jest również współautorem powieści sensacyjnej pt. Prawo drogi, publikowanej w odcinkach na łamach ww magazynu motocyklowego. Prowadzi fanpage na Facebooku pt. Jarek Dobrowolski - wynurzenia, na którym recenzuje filmy, książki oraz gry.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 10 of 10 reviews
February 19, 2024
Bardziej podobał mi się pierwszy tom. I to wcale nie oznacza, że ten był gorszy, bo tu się wszystko kleiło, a i intryga była zacna. Po prostu pierwsza część bardziej mi klimatem przypasowała.
February 15, 2024
Stosunkowo niedawno, bo na początku marca, pisałam o "Delirium", czyli pierwszym tomie cyklu Krwiopijca, który ukazał się w sierpniu zeszłego roku. Bardzo mnie cieszy, że czytałam tę książkę z lekkim poślizgiem – Taaak, okazuje się, że opóźniony zapłon miewa plusy, bo dzięki temu krócej czekałam na drugą część.
W pierwszym tomie poznaliśmy głównego bohatera cyklu Konrada (wampira z wątpliwościami natury egzystencjonalnej), który zaszył się w niewielkiej wsi w głębi Bieszczad i zrobił sobie odwyk od ludzkiej krwi. Niestety, zamiast uciec od problemów, ściągnął je do Jagniątkowa.
W „Cyjanie” wraz z Konradem opuszczamy Bieszczady. Akcja powieści przenosi się wpierw na teren Lublina, a następnie do Warszawy (książka została podzielona na dwie części: Lublin i Warszawa), natomiast miejsce drugoplanowych bohaterów pierwszego tomu – niedźwiedziowatego barmana, przywódczyni sfory wilkołaków i matki z dzieckiem, zajmują członkowie gangów motocyklowych, wampiryczni lordowie i czarownicy.
Pod względem klimatu dostajemy dokładnie to samo, co w „Delirium” – czyli duszną i odrobinę smętną atmosferę starego kryminału – co nie każdemu czytelnikowi będzie odpowiadało, ale ja się bardzo z tego cieszę, ponieważ niezwykle przypadła mi do gustu, tak samo, jak niespieszny, bardzo obrazowy i pełen przemyśleń bohaterów sposób snucia opowieści. Każda scena z książki = opis otoczenia, dokładny, a jednocześnie pozbawiony zbędnych szczegółów… no, chyba że chodzi o motocykle. Oj, ktoś tu bardzo lubi motocykle. W związku z obecnością gangu motocyklowego, na kartach powieści pojawiają się również należące do jego członków maszyny, a im autor zdecydowanie nie szczędzi słów.
W „Delirium” fabuła była dość przyziemna – o ile wilkołaki, wampiry i duchy lasu można określić mianem przyziemnych, jednak w „Cyjanie” zagrożenie wchodzi na dużo wyższy poziom. Pojawiają się osoby władające naprawdę potężną i efektowną magią, a wampiryczna mafia rozwiązuje konflikty szybko, krwawo i bez – na ogół – negocjacji. To ostatnie sprawia, że otrzymujemy sporo walk wręcz, strzelanin i starć magicznych, a miejscami robi się naprawdę brutalnie – parę razy żołądek mi dygnął z obrzydzenia.
Konrad to wampir, potwór i – w odróżnieniu od większości współczesnych głównych bohaterów będących jednocześnie potworami (jeśli wampir jest głównym bohaterem, to na ogół jest pokazywany jako ten dobry (to cała reszta jest zła): nie żywi się ludzką krwią, jest uprzejmy, kulturalny i nawet muchy by nie skrzywdził, a co dopiero niewinną kobietę), w swej potworności jest prawdziwy. Czasem robi źle, bo musi, ale zdarza mu się również poddać wampirycznemu instynktowi i rzucić na ofiarę jak wygłodniały zwierz.
Jeśli chodzi o warstwę językową, to według mnie – a przypominam, że nie jestem ’’panią od polskiego’’, więc pewnych rzeczy najzwyczajniej nie mogę się czepiać – jest lepiej niż w pierwszej części. Mamy zdecydowanie mniej powtórzeń, zauważyłam tylko jedną literówkę i ze dwa, czy trzy zdania lekko mi zgrzytnęły – uważam, że jest naprawdę dobrze.
Mam wątpliwości jedynie co do trzech rzeczy, które mogą być odrobinę ’’spoilerowe’’, więc ostrzegam (można ominąć):
–
–
–
–
Po pierwsze: Jak śmierdzi skisły mop??? Niby nie wiem, czy aby na pewno chcę wiedzieć, ale nie przestaje mnie to zastanawiać.
Po drugie: Czy czytelnik miał się domyślić, kim dla Konrada jest Izabela, zanim ten spojrzał w obraz? Jeśli tak, to powiedzmy, że ok, choć wolałabym zostać zaskoczona. Jeśli nie, to odrobinę za dużo, za jasnych sygnałów, że coś jest na rzeczy.
Po trzecie: Czy Śmierć, w momencie rozmowy z Konradem, nie wychodzi na, kolokwialnie mówiąc ’’cienkiego bolka’’? Miałam wrażenie, że historia odpływa trochę w kierunku ostatnich części Szybkich i Wściekłych. Wiem, że to fantasy, ale Śmierć powinna być ciut większym koksem od jakiegoś tam wampira.
–
–
–
KONIEC PRAWDOPODOBNEGO SPOILEROWANIA!!!
Jeżeli lubicie: ciężką atmosferę kryminału, ciekawych i niekrystalicznie czystych bohaterów, niespieszne tempo snucia opowieści, a także cenicie, gdy krew leje się często, gęsto, a śmierć po równo zabiera tych ’’dobrych’’ i tych ’’złych’’, to cykl Krwiopijca jest dla Was. Jeśli nie przepadacie za długimi przemyśleniami natury egzystencjonalnej i lekkim smęceniem, to musicie się zastanowić… chyba że lubicie motocykle – to wtedy nie.
Czy mi się podobało? Tak, nawet bardziej niż pierwsza część.
Po więcej recenzji zapraszam na: https://m.facebook.com/people/Czyteln...
W pierwszym tomie poznaliśmy głównego bohatera cyklu Konrada (wampira z wątpliwościami natury egzystencjonalnej), który zaszył się w niewielkiej wsi w głębi Bieszczad i zrobił sobie odwyk od ludzkiej krwi. Niestety, zamiast uciec od problemów, ściągnął je do Jagniątkowa.
W „Cyjanie” wraz z Konradem opuszczamy Bieszczady. Akcja powieści przenosi się wpierw na teren Lublina, a następnie do Warszawy (książka została podzielona na dwie części: Lublin i Warszawa), natomiast miejsce drugoplanowych bohaterów pierwszego tomu – niedźwiedziowatego barmana, przywódczyni sfory wilkołaków i matki z dzieckiem, zajmują członkowie gangów motocyklowych, wampiryczni lordowie i czarownicy.
Pod względem klimatu dostajemy dokładnie to samo, co w „Delirium” – czyli duszną i odrobinę smętną atmosferę starego kryminału – co nie każdemu czytelnikowi będzie odpowiadało, ale ja się bardzo z tego cieszę, ponieważ niezwykle przypadła mi do gustu, tak samo, jak niespieszny, bardzo obrazowy i pełen przemyśleń bohaterów sposób snucia opowieści. Każda scena z książki = opis otoczenia, dokładny, a jednocześnie pozbawiony zbędnych szczegółów… no, chyba że chodzi o motocykle. Oj, ktoś tu bardzo lubi motocykle. W związku z obecnością gangu motocyklowego, na kartach powieści pojawiają się również należące do jego członków maszyny, a im autor zdecydowanie nie szczędzi słów.
W „Delirium” fabuła była dość przyziemna – o ile wilkołaki, wampiry i duchy lasu można określić mianem przyziemnych, jednak w „Cyjanie” zagrożenie wchodzi na dużo wyższy poziom. Pojawiają się osoby władające naprawdę potężną i efektowną magią, a wampiryczna mafia rozwiązuje konflikty szybko, krwawo i bez – na ogół – negocjacji. To ostatnie sprawia, że otrzymujemy sporo walk wręcz, strzelanin i starć magicznych, a miejscami robi się naprawdę brutalnie – parę razy żołądek mi dygnął z obrzydzenia.
Konrad to wampir, potwór i – w odróżnieniu od większości współczesnych głównych bohaterów będących jednocześnie potworami (jeśli wampir jest głównym bohaterem, to na ogół jest pokazywany jako ten dobry (to cała reszta jest zła): nie żywi się ludzką krwią, jest uprzejmy, kulturalny i nawet muchy by nie skrzywdził, a co dopiero niewinną kobietę), w swej potworności jest prawdziwy. Czasem robi źle, bo musi, ale zdarza mu się również poddać wampirycznemu instynktowi i rzucić na ofiarę jak wygłodniały zwierz.
Jeśli chodzi o warstwę językową, to według mnie – a przypominam, że nie jestem ’’panią od polskiego’’, więc pewnych rzeczy najzwyczajniej nie mogę się czepiać – jest lepiej niż w pierwszej części. Mamy zdecydowanie mniej powtórzeń, zauważyłam tylko jedną literówkę i ze dwa, czy trzy zdania lekko mi zgrzytnęły – uważam, że jest naprawdę dobrze.
Mam wątpliwości jedynie co do trzech rzeczy, które mogą być odrobinę ’’spoilerowe’’, więc ostrzegam (można ominąć):
–
–
–
–
Po pierwsze: Jak śmierdzi skisły mop??? Niby nie wiem, czy aby na pewno chcę wiedzieć, ale nie przestaje mnie to zastanawiać.
Po drugie: Czy czytelnik miał się domyślić, kim dla Konrada jest Izabela, zanim ten spojrzał w obraz? Jeśli tak, to powiedzmy, że ok, choć wolałabym zostać zaskoczona. Jeśli nie, to odrobinę za dużo, za jasnych sygnałów, że coś jest na rzeczy.
Po trzecie: Czy Śmierć, w momencie rozmowy z Konradem, nie wychodzi na, kolokwialnie mówiąc ’’cienkiego bolka’’? Miałam wrażenie, że historia odpływa trochę w kierunku ostatnich części Szybkich i Wściekłych. Wiem, że to fantasy, ale Śmierć powinna być ciut większym koksem od jakiegoś tam wampira.
–
–
–
KONIEC PRAWDOPODOBNEGO SPOILEROWANIA!!!
Jeżeli lubicie: ciężką atmosferę kryminału, ciekawych i niekrystalicznie czystych bohaterów, niespieszne tempo snucia opowieści, a także cenicie, gdy krew leje się często, gęsto, a śmierć po równo zabiera tych ’’dobrych’’ i tych ’’złych’’, to cykl Krwiopijca jest dla Was. Jeśli nie przepadacie za długimi przemyśleniami natury egzystencjonalnej i lekkim smęceniem, to musicie się zastanowić… chyba że lubicie motocykle – to wtedy nie.
Czy mi się podobało? Tak, nawet bardziej niż pierwsza część.
Po więcej recenzji zapraszam na: https://m.facebook.com/people/Czyteln...
This entire review has been hidden because of spoilers.
January 18, 2026
4,5/5
Pierwszy tom bardziej odpowiadał mi klimatem, w ten musiałam się wciągnąć, potem już samo poleciało ;)
Wartka akcja, pełnokrwiści (choć nieumarli) bohaterowie i ciężki klimat. Tym razem mniej folkloru, więcej akcji, pod koniec robi się prawdziwy rollercoaster. Odrobina humoru, takiego ironicznego. Nowe postaci, nowe fakty, nowe wspomnienia. No i Izabela, której z oczywistych względów nie znoszę :)
Czuję, że cykl "Krwiopijca" zapełnił lukę w polskiej literaturze wampirycznej, oferując dojrzałemu czytelnikowi oprócz dobrej rozrywki również niewątpliwe doznania estetyczne (piękny język).
Pierwszy tom bardziej odpowiadał mi klimatem, w ten musiałam się wciągnąć, potem już samo poleciało ;)
Wartka akcja, pełnokrwiści (choć nieumarli) bohaterowie i ciężki klimat. Tym razem mniej folkloru, więcej akcji, pod koniec robi się prawdziwy rollercoaster. Odrobina humoru, takiego ironicznego. Nowe postaci, nowe fakty, nowe wspomnienia. No i Izabela, której z oczywistych względów nie znoszę :)
Czuję, że cykl "Krwiopijca" zapełnił lukę w polskiej literaturze wampirycznej, oferując dojrzałemu czytelnikowi oprócz dobrej rozrywki również niewątpliwe doznania estetyczne (piękny język).
July 29, 2024
Jakby... to nie było złe. Wręcz przeciwnie. Ale jakoś pierwszy tom miał dla mnie lepszy klimat i ogólnie przyjemniej mi się go czytało. A tutaj mam wrażenie, że był taki trochę jeden wielki chaos w sercu. Niby spójnie wszystko i ciekawie + coś tam się po wyjaśniało, ale z drugiej strony aktualnie i tak mam więcej pytań niż odpowiedzi.
Ale nie wykluczam opcji, że to może być moja wina, po prostu mam mózg przegrzany albo coś 🤷♀️
Anyways myślę że takie mega mocne 3.5⭐ tutaj będzie odpowiednie
Ale nie wykluczam opcji, że to może być moja wina, po prostu mam mózg przegrzany albo coś 🤷♀️
Anyways myślę że takie mega mocne 3.5⭐ tutaj będzie odpowiednie
May 8, 2024
Nie mogłam się doczekać aż przeczytam te część . Pierwszą byłam zachwycona i druga również mnie nie zawiodła, mam nadzieję że będzie i trzecia 😀 Wampiry to jeden z moich ulubionych motywów w książkach a już wampiry w polskich realiach a do tego, jak to miało miejsce w pierwszej części, akcja dzieje się w moich okolicach czyli Bieszczadach - ja jestem sprzedana .
October 22, 2023
Zupełnie inna i dużo szybsza niż pierwsza część. Tu dostajemy napakowany akcyjniak gangsterski z wampirami, który naprawdę świetnie mi się czytało. Liczę na więcej w tomie trzecim.
May 5, 2024
W pełni usatysfakcjonowany i czekający w napięciu na trzecią i ostatnią zarazem część.
May 21, 2026
Very different from the first book. All the good parts from the first book are gone.
June 13, 2026
6/5
bomba!!
bomba!!
Displaying 1 - 10 of 10 reviews