What do you think?
Rate this book
De pen
De rechtsgeleerde hoogleraar de Koning krijgt van een oudere heer die hij nog net op tijd voor een aanstormende auto heeft weggerukt, een zeer bijzondere, eeuwenoude pen cadeau. De man heeft geen erfgenamen en meent dat de pen bij De Koning in goede handen is. Hij beweert dat de pen de eigenaar in staat stelt tot grote prestaties: alles wat je ermee schrijft, leidt tot succes en geluk. Maar, zegt de man, als de eigenaar de pen in het heden onvoldoende uitdaagt, zal de pen zijn heil zoeken in het verleden of in de toekomst.
Dat heeft De Koning blijkbaar niet voldoende ter harte genomen, want de pen is zoek. Hij verzoekt enkele van zijn collega's hem te helpen de pen terug te vinden, want hij kan niet meer zonder. Eén van de twee heeft met hem te doen en verzekert hem dat ze al het mogelijke en onmogelijke zullen doen om de pen terug te vinden. Ze denkt zelfs aan een brononderzoek naar de oorsprong van de pen, zoals dat wetenschappers betaamt. En dat bedoelt ze niet in overdrachtelijke zin of bij wijze van spreken. Want haar belofte blijkt het startsein te zijn voor een onmogelijke en avontuurlijke reis naar het verleden, met een zeer verrassende bijvangst.
Dat heeft De Koning blijkbaar niet voldoende ter harte genomen, want de pen is zoek. Hij verzoekt enkele van zijn collega's hem te helpen de pen terug te vinden, want hij kan niet meer zonder. Eén van de twee heeft met hem te doen en verzekert hem dat ze al het mogelijke en onmogelijke zullen doen om de pen terug te vinden. Ze denkt zelfs aan een brononderzoek naar de oorsprong van de pen, zoals dat wetenschappers betaamt. En dat bedoelt ze niet in overdrachtelijke zin of bij wijze van spreken. Want haar belofte blijkt het startsein te zijn voor een onmogelijke en avontuurlijke reis naar het verleden, met een zeer verrassende bijvangst.
216 pages, Paperback
First published October 25, 2023
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
August 19, 2024
Opvallend is de spreektaal die Nico Kwakman in De pen gebruikt, en dat maakt het dat de auteur een vlotte vertelstijl erop nahoudt. Het verhaal gaat over een pen met een wel heel bijzonder verhaal. De auteur heeft het thema tijdreizen voor zowel zichzelf als zijn lezers eenvoudig gehouden, waarbij het vooral om acceptatie draait, en niet zozeer om het begrijpen van het fenomeen. Dit maakt het onderwerp ineens niet meer zo complex. Daarnaast stelt hij de verschillen tussen mannen en vrouwen aan de kaak. Lezers merken de verschillende lagen die dit boek heeft, zonder moeite op. Kwakman is opmerkelijk meer thuis in het vertellen, dan dat hij bepaalde dingen laat zien. Recht voor zijn raap schrijven is in deze intonatie heel verfrissend. Hij vertelt veel over hoe het volgens hem in de toekomst eraan toe gaat. Mooi gevonden dat men in de toekomst de pijnpunten van het verleden onderzoekt. Een opvallende insteek waar de auteur gerust over had mogen uitweiden. Subtiel werd het onderwerp klimaat in de verhaallijn verweven, en de schrijver heeft een geloofwaardig beeld van de seizoenverschillen van heden en verleden omschreven.
Het pad naar het plot kan als wat aan de langzame kant worden ervaren, maar voelt ondanks dat toch vredelievend aan. Het verhaal is wellicht niet voor iedereen weggelegd, maar kan wel voor nieuwe inzichten zorgen.
Het pad naar het plot kan als wat aan de langzame kant worden ervaren, maar voelt ondanks dat toch vredelievend aan. Het verhaal is wellicht niet voor iedereen weggelegd, maar kan wel voor nieuwe inzichten zorgen.
November 30, 2023
Recensie van:
De pen
Auteur:
Nico Kwakman was sinds eind jaren negentig werkzaam als onderzoeker en universitair docent straf(proces)recht aan de Rijksuniversiteit Groningen.
Wijze van lezen:
Recensie exemplaar ontvangen van Uitgeverij Hartklopper in ruil voor mijn deelname aan de blogtour en mijn recensie.
Uitgeverij: Hartklopper
Genre: roman
Cover:
Een hand met een pen erin. Op een mooie realistische manier getekend. Een ouderwetse pen met een veer bovenop. Handgeschreven tekst. De titel en naam van de auteur in een mooie oranje kleur.
Flaptekst:
Een flaptekst die informerend is maar ook mysterieus.
De auteursfoto en informatie vind ik een mooie toevoeging.
Het verhaal:
De rechtsgeleerde hoogleraar de Koning krijgt van een oudere heer die hij nog net op tijd voor een aanstormende auto heeft weggerukt, een zeer bijzondere, eeuwenoude pen cadeau. De man heeft geen erfgenamen en meent dat de pen bij De Koning in goede handen is. Hij beweert dat de pen de eigenaar in staat stelt tot grote prestaties: alles wat je ermee schrijft, leidt tot succes en geluk. Maar, zegt de man, als de eigenaar de pen in het heden onvoldoende uitdaagt, zal de pen zijn heil zoeken in het verleden of in de toekomst.
Dat heeft De Koning blijkbaar niet voldoende ter harte genomen, want de pen is zoek. Hij verzoekt enkele van zijn collega's hem te helpen de pen terug te vinden, want hij kan niet meer zonder. Eén van de twee heeft met hem te doen en verzekert hem dat ze al het mogelijke en onmogelijke zullen doen om de pen terug te vinden. Ze denkt zelfs aan een brononderzoek naar de oorsprong van de pen, zoals dat wetenschappers betaamt. En dat bedoelt ze niet in overdrachtelijke zin of bij wijze van spreken. Want haar belofte blijkt het startsein te zijn voor een onmogelijke en avontuurlijke reis naar het verleden, met een zeer verrassende bijvangst.
Mijn leesbeleving:
Dit verhaal wordt verteld door een naamloze ik figuur. Eerst dacht ik dat ik iets gemist had maar later toen ik het herlas, dacht ik misschien wil hij naamloos blijven voor als de zoektocht naar de pen een fiasco blijkt te zijn. En zijn naam en reputatie als rechtsgeleerde en begeleider van promovenda door het slijk wordt gehaald.
Bij de volgende tekst moest ik even flink fronsen;
“Het duurt maar even en dan begint het te vonken en te knetteren tussen ons. De elektrostatische spanning doet de hele kamer sidderen. Zij begint zelfs ioniserend te stralen, zodat mijn hele lijf een positieve lading krijgt. Haar aura schittert en haar ogen gloeien als kooltjes. Dan staat ze op en komt ze op me af.
We bedrijven de liefde.
‘Dan hebben we dat maar vast gehad’, zegt ze achteraf. ‘Dat neemt het wederzijdse verlangen weg en het houdt onze professionele houding zuiver.’ Ik betwijfel of ze gelijk heeft. Maar ik leg me erbij neer.
Vanaf dat moment is de toon tussen de naamloze ik-figuur en promovenda Noa gezet. In een serieus gesprek zo’n seksueel intermezzo. Ik moest wel even twee keer lezen of ik het goed las. Alsof er gezegd wordt : “een beetje vreemd maar wel lekker.”
Het initiatief tot reizen in de tijd en het gehele procedé vond ik enerzijds fascinerend en anderzijds knap dat je je doel zo exact kan bepalen. Een kleine fout marge daargelaten. Dat maakt het verhaal nog spannender.
Ik kon ook geen gaten vinden in de uitgebreide uitleg van Noa waardoor mijn aanvankelijke verbazing omsloeg in vertrouwen en geloof in deze manier van reizen in de tijd.
De scepsis en verwondering over dit alles was voelbaar maar werd iedere keer weer beargumenteerd en uit gelegd. Iedere keer als ik iets niet begreep dan las ik het nogmaals. Die tijd en aandacht heeft dit verhaal wel nodig. Maar dan krijg je een uniek en leerzaam verhaal.
Soms struikelde ik over de moeilijke woorden en vond ik de vele seksuele uitspattingen overheersend. Alsof seks de nieuwe mode was. Later in het verhaal begreep ik het wel beter. Het was soms pure noodzaak in de zin van waarborgen en het voortbestaan in de toekomst van een familie lijn. En ook experimenteel en een ontdekkingsreis door het niet voorhanden zijn van mannen.
Door nieuwe avonturen in een vervlogen tijd werd de focus op de zoektocht naar de pen losgelaten. Personages die op het eerste gezicht afstandelijk of verward oogden maakten wel een ontwikkeling door. Als je ze beter leerde kennen en hun levensgeschiedenis kende dan viel er veel op hun plek wat hun gedrag verklaarde.
De vrouw als sterke persoonlijkheid met een uitgebreide kennis van het bovennatuurlijke, de natuur, mens en dier vond ik mooi uitgewerkt. Ik verwachtte een rechttoe rechtaan zoektocht naar de pen maar belandde op vele zijpaden en verankerd in tijd en plaats.
Na enkele verrassende twists in het verhaal was de epiloog een duidelijke uitleg van de geschiedenis rondom de pen. Verleden, heden en toekomst gingen hand in hand. Blijken elkaar nodig te hebben om het voortbestaan van de mensheid en de wereld waarin hij of zij leeft te waarborgen.
Mijn mening:
Ik geef 4 sterren.
De opbouw van dit verhaal is uitgebreid en ik moest een aantal keren terug lezen om alles ten volle te begrijpen. Maar als je dit verhaal de rust en aandacht geeft die het verdient dan is het een leerzame, fascinerende, imponerende, spirituele, passionele bijna filmische reis door tijd.
De schrijfstijl is beeldend waardoor het voelt alsof je overal bij bent. Dit wordt nog versterkt doordat het in de ik vorm verteld wordt.
Met een plot die je niet verwacht maar die wel uitleg geeft over datgene wat belangrijk is.
Ik had een verklarende woordenlijst van moeilijke woorden prettig gevonden voor de leesbaarheid van sommige gedeelten.
Toch heb ik genoten van dit verhaal. Weer heel anders als het naakt van Ricardo Omzicht maar zeker lees waardig en interessant.
Bedankt dat ik je boek mocht lezen en recenseren Nico Kwakman.
In de toekomst lees en recenseer ik graag meer boeken van Nico Kwakman.
Bedankt dat ik deel mocht nemen aan de blogtour rondom het boek De pen uitgeverij Hartklopper.
De pen
Auteur:
Nico Kwakman was sinds eind jaren negentig werkzaam als onderzoeker en universitair docent straf(proces)recht aan de Rijksuniversiteit Groningen.
Wijze van lezen:
Recensie exemplaar ontvangen van Uitgeverij Hartklopper in ruil voor mijn deelname aan de blogtour en mijn recensie.
Uitgeverij: Hartklopper
Genre: roman
Cover:
Een hand met een pen erin. Op een mooie realistische manier getekend. Een ouderwetse pen met een veer bovenop. Handgeschreven tekst. De titel en naam van de auteur in een mooie oranje kleur.
Flaptekst:
Een flaptekst die informerend is maar ook mysterieus.
De auteursfoto en informatie vind ik een mooie toevoeging.
Het verhaal:
De rechtsgeleerde hoogleraar de Koning krijgt van een oudere heer die hij nog net op tijd voor een aanstormende auto heeft weggerukt, een zeer bijzondere, eeuwenoude pen cadeau. De man heeft geen erfgenamen en meent dat de pen bij De Koning in goede handen is. Hij beweert dat de pen de eigenaar in staat stelt tot grote prestaties: alles wat je ermee schrijft, leidt tot succes en geluk. Maar, zegt de man, als de eigenaar de pen in het heden onvoldoende uitdaagt, zal de pen zijn heil zoeken in het verleden of in de toekomst.
Dat heeft De Koning blijkbaar niet voldoende ter harte genomen, want de pen is zoek. Hij verzoekt enkele van zijn collega's hem te helpen de pen terug te vinden, want hij kan niet meer zonder. Eén van de twee heeft met hem te doen en verzekert hem dat ze al het mogelijke en onmogelijke zullen doen om de pen terug te vinden. Ze denkt zelfs aan een brononderzoek naar de oorsprong van de pen, zoals dat wetenschappers betaamt. En dat bedoelt ze niet in overdrachtelijke zin of bij wijze van spreken. Want haar belofte blijkt het startsein te zijn voor een onmogelijke en avontuurlijke reis naar het verleden, met een zeer verrassende bijvangst.
Mijn leesbeleving:
Dit verhaal wordt verteld door een naamloze ik figuur. Eerst dacht ik dat ik iets gemist had maar later toen ik het herlas, dacht ik misschien wil hij naamloos blijven voor als de zoektocht naar de pen een fiasco blijkt te zijn. En zijn naam en reputatie als rechtsgeleerde en begeleider van promovenda door het slijk wordt gehaald.
Bij de volgende tekst moest ik even flink fronsen;
“Het duurt maar even en dan begint het te vonken en te knetteren tussen ons. De elektrostatische spanning doet de hele kamer sidderen. Zij begint zelfs ioniserend te stralen, zodat mijn hele lijf een positieve lading krijgt. Haar aura schittert en haar ogen gloeien als kooltjes. Dan staat ze op en komt ze op me af.
We bedrijven de liefde.
‘Dan hebben we dat maar vast gehad’, zegt ze achteraf. ‘Dat neemt het wederzijdse verlangen weg en het houdt onze professionele houding zuiver.’ Ik betwijfel of ze gelijk heeft. Maar ik leg me erbij neer.
Vanaf dat moment is de toon tussen de naamloze ik-figuur en promovenda Noa gezet. In een serieus gesprek zo’n seksueel intermezzo. Ik moest wel even twee keer lezen of ik het goed las. Alsof er gezegd wordt : “een beetje vreemd maar wel lekker.”
Het initiatief tot reizen in de tijd en het gehele procedé vond ik enerzijds fascinerend en anderzijds knap dat je je doel zo exact kan bepalen. Een kleine fout marge daargelaten. Dat maakt het verhaal nog spannender.
Ik kon ook geen gaten vinden in de uitgebreide uitleg van Noa waardoor mijn aanvankelijke verbazing omsloeg in vertrouwen en geloof in deze manier van reizen in de tijd.
De scepsis en verwondering over dit alles was voelbaar maar werd iedere keer weer beargumenteerd en uit gelegd. Iedere keer als ik iets niet begreep dan las ik het nogmaals. Die tijd en aandacht heeft dit verhaal wel nodig. Maar dan krijg je een uniek en leerzaam verhaal.
Soms struikelde ik over de moeilijke woorden en vond ik de vele seksuele uitspattingen overheersend. Alsof seks de nieuwe mode was. Later in het verhaal begreep ik het wel beter. Het was soms pure noodzaak in de zin van waarborgen en het voortbestaan in de toekomst van een familie lijn. En ook experimenteel en een ontdekkingsreis door het niet voorhanden zijn van mannen.
Door nieuwe avonturen in een vervlogen tijd werd de focus op de zoektocht naar de pen losgelaten. Personages die op het eerste gezicht afstandelijk of verward oogden maakten wel een ontwikkeling door. Als je ze beter leerde kennen en hun levensgeschiedenis kende dan viel er veel op hun plek wat hun gedrag verklaarde.
De vrouw als sterke persoonlijkheid met een uitgebreide kennis van het bovennatuurlijke, de natuur, mens en dier vond ik mooi uitgewerkt. Ik verwachtte een rechttoe rechtaan zoektocht naar de pen maar belandde op vele zijpaden en verankerd in tijd en plaats.
Na enkele verrassende twists in het verhaal was de epiloog een duidelijke uitleg van de geschiedenis rondom de pen. Verleden, heden en toekomst gingen hand in hand. Blijken elkaar nodig te hebben om het voortbestaan van de mensheid en de wereld waarin hij of zij leeft te waarborgen.
Mijn mening:
Ik geef 4 sterren.
De opbouw van dit verhaal is uitgebreid en ik moest een aantal keren terug lezen om alles ten volle te begrijpen. Maar als je dit verhaal de rust en aandacht geeft die het verdient dan is het een leerzame, fascinerende, imponerende, spirituele, passionele bijna filmische reis door tijd.
De schrijfstijl is beeldend waardoor het voelt alsof je overal bij bent. Dit wordt nog versterkt doordat het in de ik vorm verteld wordt.
Met een plot die je niet verwacht maar die wel uitleg geeft over datgene wat belangrijk is.
Ik had een verklarende woordenlijst van moeilijke woorden prettig gevonden voor de leesbaarheid van sommige gedeelten.
Toch heb ik genoten van dit verhaal. Weer heel anders als het naakt van Ricardo Omzicht maar zeker lees waardig en interessant.
Bedankt dat ik je boek mocht lezen en recenseren Nico Kwakman.
In de toekomst lees en recenseer ik graag meer boeken van Nico Kwakman.
Bedankt dat ik deel mocht nemen aan de blogtour rondom het boek De pen uitgeverij Hartklopper.
November 3, 2023
De Koning, hoogleraar, is zijn bijzondere pen kwijt die hij van een oude grijsaard had gekregen. De pen zou gemaakt zijn uit gebeente van een verre voorvader, die zijn ziel in bewaring had gegeven in de vorm van deze pen én er zouden ook bijzondere krachten aan zijn toegekend. Twee collega’s van De Koning starten een zoektocht naar dit unieke voorwerp en meteen ook naar de oorsprong ervan. Een bijzondere reis die heden, verleden en toekomst met elkaar verbindt!
“Alles wat met die pen zou worden geschreven, zou bezield zijn met zijn wijsheid, kennis en inzicht, tot in de eeuwen der eeuwen, zolang de pen niet tot stof zou zijn vergaan.”
Nico Kwakman neemt je vijf eeuwen mee terug in de tijd. Wat gebeurt er als er een aantrekkelijke man de vrouwelijke eendracht verbreekt binnen een heksengemeenschap en voor een dilemma komt te staan? Kan een bijzondere samensmelting de aarde van haar ondergang redden? En vindt hij hier de oorsprong van de pen?
Laat je als lezer zeker niet afschrikken door de eerste hoofdstukken die misschien wat stroef aanvoelen omdat je toch wel moet wennen aan de schrijfstijl van Nico Kwakman. Hij draaft regelmatig een beetje door met lange monologen, uitgebreide beschrijvingen en veel herhaling waardoor hij mijn aandacht soms verloor. Misschien had ik andere verwachtingen van deze zoektocht, of was ik geïrriteerd omdat de testosteron hoogtij vierde? Of was ik enigszins teleurgesteld omdat de pen pas later in het boek wat aandacht kreeg? Maar toch zit er absoluut iets enorm fascinerends in dit verhaal. Op een eigenzinnige en originele manier biedt De Pen een knipoog naar de verbintenis tussen wetenschap, geloof en bijgeloof! Nico Kwakman doet daar graag nog een schepje subtiele humor bovenop.
De vrouwelijke kracht, de kromming van tijd en ruimte , het beïnvloeden van de geschiedenis,… er zitten best heel wat boeiende thema’s verwerkt in De Pen. Ik moest het verhaal even laten bezinken, had een tweestrijd om het te beoordelen. Maar uiteindelijk kon ik het geheel, vooral de eigenzinnigheid en originaliteit, toch wel appreciëren.
“Je moet het niet willen begrijpen, want dat kunnen we niet met ons beperkt verstand. Geef je eraan over.”
“Alles wat met die pen zou worden geschreven, zou bezield zijn met zijn wijsheid, kennis en inzicht, tot in de eeuwen der eeuwen, zolang de pen niet tot stof zou zijn vergaan.”
Nico Kwakman neemt je vijf eeuwen mee terug in de tijd. Wat gebeurt er als er een aantrekkelijke man de vrouwelijke eendracht verbreekt binnen een heksengemeenschap en voor een dilemma komt te staan? Kan een bijzondere samensmelting de aarde van haar ondergang redden? En vindt hij hier de oorsprong van de pen?
Laat je als lezer zeker niet afschrikken door de eerste hoofdstukken die misschien wat stroef aanvoelen omdat je toch wel moet wennen aan de schrijfstijl van Nico Kwakman. Hij draaft regelmatig een beetje door met lange monologen, uitgebreide beschrijvingen en veel herhaling waardoor hij mijn aandacht soms verloor. Misschien had ik andere verwachtingen van deze zoektocht, of was ik geïrriteerd omdat de testosteron hoogtij vierde? Of was ik enigszins teleurgesteld omdat de pen pas later in het boek wat aandacht kreeg? Maar toch zit er absoluut iets enorm fascinerends in dit verhaal. Op een eigenzinnige en originele manier biedt De Pen een knipoog naar de verbintenis tussen wetenschap, geloof en bijgeloof! Nico Kwakman doet daar graag nog een schepje subtiele humor bovenop.
De vrouwelijke kracht, de kromming van tijd en ruimte , het beïnvloeden van de geschiedenis,… er zitten best heel wat boeiende thema’s verwerkt in De Pen. Ik moest het verhaal even laten bezinken, had een tweestrijd om het te beoordelen. Maar uiteindelijk kon ik het geheel, vooral de eigenzinnigheid en originaliteit, toch wel appreciëren.
“Je moet het niet willen begrijpen, want dat kunnen we niet met ons beperkt verstand. Geef je eraan over.”
November 15, 2023
Een hoogleraar is zijn bijzondere pen kwijtgeraakt. Twee van zijn collega’s
gaan op zoek naar de verloren pen door middel van tijdreizen. In het begin van het boek brengt dit de personages naar het verleden, maar later in het verhaal zal ook de toekomst een rol gaan spelen.
Het tijdreizen brengt de hoofdpersoon naar bijzondere situaties, waarin een gemeenschap met heksen prominente rol in het verhaal inneemt. De hoofdpersoon verblijft door omstandigheden een geruime tijd in deze gemeenschap. In dit deel van de verhaallijn is veel aandacht besteed aan sterke vrouwen, intimiteit en erotiek.
De hoofdpersoon komt later in het boek tijdreizigers uit toekomst tegen, die net hem naar het verleden zijn afgereisd. Waarom zijn deze wetenschappers uit de toekomst naar het verleden gereisd?
Gaat het de hoofdpersoon lukken om de pen terug te vinden?
Favoriete quote:
‘Het komt erop neer dat wij onszelf en onze omgeving met onze beperkte zintuigen ervaren en definiëren aan de hand van de dimensies die wij kennen.’
De auteur heeft op een intellectuele wijze vormgegeven aan dit boek. De kwantum realiteit en het daardoor kunnen beïnvloeden van de geschiedenis, zijn interessante elementen die in het verhaal verwerkt zijn. Het hebben van een naamloze hoofdpersoon is een bijzondere twist in het verhaal.
De auteur heeft een eigenzinnige schrijfstijl, die gecombineerd wordt met de nodige fantasie en unieke invalshoeken. Sommige van de dingen die hij in het verhaal verwerkt heeft geven de lezer stof tot nadenken.
Het lezen van het boek heb ik anders ervaren dan de flaptekst deed vermoeden. Ik vond het jammer dat de pen een minder prominente rol in het boek speelt dan ik aanvankelijk verwacht had. Het grootste deel van het verhaal sprak mij inhoudelijk niet aan. Dat gezegd hebbende stonden er wel een aantal dingen in het boek die interessant waren om te lezen. Als je van een niet zo standaard verhaal houdt dan is De pen wellicht een boek voor jou.
gaan op zoek naar de verloren pen door middel van tijdreizen. In het begin van het boek brengt dit de personages naar het verleden, maar later in het verhaal zal ook de toekomst een rol gaan spelen.
Het tijdreizen brengt de hoofdpersoon naar bijzondere situaties, waarin een gemeenschap met heksen prominente rol in het verhaal inneemt. De hoofdpersoon verblijft door omstandigheden een geruime tijd in deze gemeenschap. In dit deel van de verhaallijn is veel aandacht besteed aan sterke vrouwen, intimiteit en erotiek.
De hoofdpersoon komt later in het boek tijdreizigers uit toekomst tegen, die net hem naar het verleden zijn afgereisd. Waarom zijn deze wetenschappers uit de toekomst naar het verleden gereisd?
Gaat het de hoofdpersoon lukken om de pen terug te vinden?
Favoriete quote:
‘Het komt erop neer dat wij onszelf en onze omgeving met onze beperkte zintuigen ervaren en definiëren aan de hand van de dimensies die wij kennen.’
De auteur heeft op een intellectuele wijze vormgegeven aan dit boek. De kwantum realiteit en het daardoor kunnen beïnvloeden van de geschiedenis, zijn interessante elementen die in het verhaal verwerkt zijn. Het hebben van een naamloze hoofdpersoon is een bijzondere twist in het verhaal.
De auteur heeft een eigenzinnige schrijfstijl, die gecombineerd wordt met de nodige fantasie en unieke invalshoeken. Sommige van de dingen die hij in het verhaal verwerkt heeft geven de lezer stof tot nadenken.
Het lezen van het boek heb ik anders ervaren dan de flaptekst deed vermoeden. Ik vond het jammer dat de pen een minder prominente rol in het boek speelt dan ik aanvankelijk verwacht had. Het grootste deel van het verhaal sprak mij inhoudelijk niet aan. Dat gezegd hebbende stonden er wel een aantal dingen in het boek die interessant waren om te lezen. Als je van een niet zo standaard verhaal houdt dan is De pen wellicht een boek voor jou.
November 8, 2023
De pen heeft magische krachten en wie ze gebruikt zal enkel succes kennen, zolang je het de nodige aandacht geeft. Hoogleraar De Koning heeft de pen als geschenk gekregen waardoor zijn carrière met een vaart vooruit ging. Jammer genoeg heeft hij de pen verloren en begrijpt hij nu pas de ware waarde van de pen ten opzichte van zijn succes. Twee collega's besluiten om hem te helpen en gaan letterlijk terug naar het verleden om de pen terug te vinden. Nico Kwakman schrijft niet voor iedereen en dat blijkt al onmiddellijk wanneer we meegenomen worden in tijdreizen, waarbij we kennis maken met een groep heksen. Maar in dit verhaal is deze gemeenschap er eentje van sterke vrouwen, van hoe we de toekomst kunnen verbeteren, ... We gaan terug in de tijd, met wat magie erbij en een vaak wel heel vrije manier van vertellen. Zoals ik ook al bij andere lezers las, vond ik ook wel dat er toch wel een beetje te vaak en te veel nadruk op het lichamelijke genot werd gelegd.
Vooraf geweten zou dit voor mij niet een boek zijn die ik zou kiezen om te lezen. Maar de schrijfstijl van Nico Kwakman heeft ervoor gezorgd dat het verhaal wel vlot vooruit ging en ook al was het niet een verhaal voor iedereen, mij inbegrepen, heb ik er uiteindelijk wel van genoten!
Bedankt uitgeverij Hartklopper om me de kans te geven dit boek te ontdekken!
Vooraf geweten zou dit voor mij niet een boek zijn die ik zou kiezen om te lezen. Maar de schrijfstijl van Nico Kwakman heeft ervoor gezorgd dat het verhaal wel vlot vooruit ging en ook al was het niet een verhaal voor iedereen, mij inbegrepen, heb ik er uiteindelijk wel van genoten!
Bedankt uitgeverij Hartklopper om me de kans te geven dit boek te ontdekken!
December 21, 2023
De rechtsgeleerde hoogleraar de Koning krijgt van een oudere heer die hij nog net op tijd voor een aanstormende auto heeft weggerukt, een zeer bijzondere, eeuwenoude pen cadeau. De man heeft geen erfgenamen en meent dat de pen bij De Koning in goede handen is. Hij beweert dat de pen de eigenaar in staat stelt tot grote prestaties: alles wat je ermee schrijft, leidt tot succes en geluk. Maar, zegt de man, als de eigenaar de pen in het heden onvoldoende uitdaagt, zal de pen zijn heil zoeken in het verleden of in de toekomst
Verbeter de wereld, begin met een tijdreis! Je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen, in het verleden bijvoorbeeld...
En dat je daarvoor heen en weer moet pendelen in de tijd, dat moet dan maar.
De Pen, een AI-instrument avant la lettre, is daartoe de aanleiding.
De hoofdpersoon moet op een wel heel vermoeiende wijze, maar niet geheel onprettig wijze, de toekomst veilig stellen. Een originele vondst!
Met verschillende vraagstukken die, weliswaar kort, in het verhaal worden verweven, wordt het behoorlijk actueel.
Zal de ontknoping, al moet die vanuit een heel ver verleden komen, de wereld redden?
Een hoopvol boek met een vette knipoog.
Verbeter de wereld, begin met een tijdreis! Je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen, in het verleden bijvoorbeeld...
En dat je daarvoor heen en weer moet pendelen in de tijd, dat moet dan maar.
De Pen, een AI-instrument avant la lettre, is daartoe de aanleiding.
De hoofdpersoon moet op een wel heel vermoeiende wijze, maar niet geheel onprettig wijze, de toekomst veilig stellen. Een originele vondst!
Met verschillende vraagstukken die, weliswaar kort, in het verhaal worden verweven, wordt het behoorlijk actueel.
Zal de ontknoping, al moet die vanuit een heel ver verleden komen, de wereld redden?
Een hoopvol boek met een vette knipoog.
This entire review has been hidden because of spoilers.
December 9, 2023
Toen ik de flaptekst las, was ik direct geïntrigeerd. Ik ben helemaal geen fantasylezer en ook aan een roman met magische elementen waag ik me niet snel. Dit verhaal, waarin twee wetenschappers op zoek gaan naar (de geschiedenis van) een verloren, eeuwenoude pen door middel van tijdreizen, trok mijn aandacht en nodigde me uit om toch eens een stap die richting op te zetten. Omdat ik wel van historische romans houd en direct benieuwd was naar het verhaal achter de pen en het tijdreizen als magie-light klonk.
Omdat het boek buiten mijn comfortzone lag, waren mijn verwachtingen niet erg hooggespannen. En hoewel het plot uiteindelijk ook niet goed bij me paste, was ik absoluut positief verrast door de schrijfstijl van @nicokwakman. Zijn schrijfstijl leest heel vlot en vloeiend. Bovendien wisselt hij steeds tussen grote en kleine emotionele afstand. Soms wordt iets objectief, bijna kil, arrogant of afstandelijk beschreven, terwijl je een volgend moment echt op kunt gaan in de emotiewereld van de ik-persoon. Dit paste wat mij betreft ook goed bij de wetenschappelijke kant van de ik-persoon aan de ene kant en de passie en liefde die hij voelt aan de andere kant.
Die passie en liefde waren echter ook wat me in het plot een beetje gingen tegenstaan. Waar ik in de fantasie van het tijdreizen nog mee kon gaan, was de inhoud van de tijdreis/de tijd waar de ik-persoon een tijd doorbrengt voor mij een iets te hoog natte-droom-gehalte. Seks heeft een grote plek in het verhaal en hoewel de rolverdeling erin anders is dan veelal in boeken wordt beschreven en dat wel verfrissend was, vond ik het soms ook een beetje plat en onnodig. Te lang werd de pen en de zoektocht ernaar, waar het boek volgens de flaptekst over zou gaan, een onbeduidend zijspoor dat bijna niet terugkwam in het verhaal. Dat vond ik jammer. Persoonlijk had ik júist daar meer over willen lezen.
De auteur heeft gekozen om een belangrijke plek in het boek aan heksen te geven en hen daarin geprofileerd als sterke vrouwen die voelen, merken, ervaren dat ze mannen niet nodig hebben in hun leven (in een tijd dat dat nog verre van geaccepteerd was) en die macht als belangrijkste drijfveer willen verjagen: “de strijd om de macht ontneemt, zoals de geschiedenis leert, het zicht op de dingen die er werkelijk toe doen” (p99). Dat dit perspectief door een mannelijke auteur is gekozen, vind ik mooi. Er zijn de laatste jaren steeds meer vrouwen die zich hiertoe uitspreken en tegenspreken dat heksen nare oude vrouwen zouden zijn of vrouwen die kwaad in de zin hadden. Het tegenovergestelde lijkt eerder waar en het is wat mij betreft iets goeds dat deze theorie ook mannen hier aandacht aan geven. Dat de auteur hun rituelen al vrijwel direct aan het begin aan seks en seksuele verlangens koppelt en beschrijft hoe het kennismakingsritueel bestaat uit aanraking, besnuffeling, likken en zoenen nemen we dan even op de koop toe.
Later in het verhaal wordt het perspectief van de toekomst toegevoegd. De ik-persoon komt tijdreizigers uit de toekomst tegen die eveneens terug zijn gereisd naar de tijd waar hij nu is in de hoop beslissingen van toen te kunnen veranderen en zo invloed uit te oefenen om de klimaatcrisis in onze huidige tijd en de toekomst. Hier deel ik graag een passage van de alwetende uit de toekomst die ook een mogelijk groot risico in onze huidige tijd beschrijft: “De mensheid denkt in het klein, waar ze in het groot zou moeten denken, maar dat is ons helaas niet gegeven. De verschillende groepen, elk met hun eigen belangen en ideeën, kwamen steeds meer tegenover elkaar te staan, waarbij vooral de actiegroepen die bekend stonden als militante betweters, de meer gematigde groepen tegen zich in het harnas joegen. Daarmee bereikten de actiegroepen bij de zwijgende meerderheid juist het tegenovergestelde van waar ze op uit waren. Je kunt gerust stellen dat daarbij het doel niet meer voorop stond, maar het eigen gelijk, het koketteren met de bereidheid om alles te geven voor de goede zaak, en het verketteren van ieder persoonlijk die er in de voorbije tijd in hun ogen een potje van had gemaakt, of die zich niet achter hen schaarde. Toen na de nodige schermutselingen uiteindelijk iedereen was doordrongen van de noodzaak om serieus werk te maken van het behoud van de aarde, was het te laat.”
Ook over wetenschap worden zeker zinnige dingen gezegd: “Tot het zover is, zal elke correctie, elk nieuw inzicht die het noodzakelijk maakt de theorie op onderdelen te herzien, of dwalingen op te sporen, bijdragen aan die ultieme waarheid. Onthoud goed: dwaling is geen wetnschappelijke nederlaag, maar hoort erbij. Dwalingen blootleggen is zelfs de belangrijkste drijfveer voor wetenschappelijk onderzoek. Wees dus niet op voorhand bang dat u het niet in alle opzichten bij het rechte eind hebt, maar durf de uitdaging aan.” (p111)
Kortom, een hoop goede stukken en een fijne schrijfstijl, maar inhoudelijk was het niet mijn boek.
Omdat het boek buiten mijn comfortzone lag, waren mijn verwachtingen niet erg hooggespannen. En hoewel het plot uiteindelijk ook niet goed bij me paste, was ik absoluut positief verrast door de schrijfstijl van @nicokwakman. Zijn schrijfstijl leest heel vlot en vloeiend. Bovendien wisselt hij steeds tussen grote en kleine emotionele afstand. Soms wordt iets objectief, bijna kil, arrogant of afstandelijk beschreven, terwijl je een volgend moment echt op kunt gaan in de emotiewereld van de ik-persoon. Dit paste wat mij betreft ook goed bij de wetenschappelijke kant van de ik-persoon aan de ene kant en de passie en liefde die hij voelt aan de andere kant.
Die passie en liefde waren echter ook wat me in het plot een beetje gingen tegenstaan. Waar ik in de fantasie van het tijdreizen nog mee kon gaan, was de inhoud van de tijdreis/de tijd waar de ik-persoon een tijd doorbrengt voor mij een iets te hoog natte-droom-gehalte. Seks heeft een grote plek in het verhaal en hoewel de rolverdeling erin anders is dan veelal in boeken wordt beschreven en dat wel verfrissend was, vond ik het soms ook een beetje plat en onnodig. Te lang werd de pen en de zoektocht ernaar, waar het boek volgens de flaptekst over zou gaan, een onbeduidend zijspoor dat bijna niet terugkwam in het verhaal. Dat vond ik jammer. Persoonlijk had ik júist daar meer over willen lezen.
De auteur heeft gekozen om een belangrijke plek in het boek aan heksen te geven en hen daarin geprofileerd als sterke vrouwen die voelen, merken, ervaren dat ze mannen niet nodig hebben in hun leven (in een tijd dat dat nog verre van geaccepteerd was) en die macht als belangrijkste drijfveer willen verjagen: “de strijd om de macht ontneemt, zoals de geschiedenis leert, het zicht op de dingen die er werkelijk toe doen” (p99). Dat dit perspectief door een mannelijke auteur is gekozen, vind ik mooi. Er zijn de laatste jaren steeds meer vrouwen die zich hiertoe uitspreken en tegenspreken dat heksen nare oude vrouwen zouden zijn of vrouwen die kwaad in de zin hadden. Het tegenovergestelde lijkt eerder waar en het is wat mij betreft iets goeds dat deze theorie ook mannen hier aandacht aan geven. Dat de auteur hun rituelen al vrijwel direct aan het begin aan seks en seksuele verlangens koppelt en beschrijft hoe het kennismakingsritueel bestaat uit aanraking, besnuffeling, likken en zoenen nemen we dan even op de koop toe.
Later in het verhaal wordt het perspectief van de toekomst toegevoegd. De ik-persoon komt tijdreizigers uit de toekomst tegen die eveneens terug zijn gereisd naar de tijd waar hij nu is in de hoop beslissingen van toen te kunnen veranderen en zo invloed uit te oefenen om de klimaatcrisis in onze huidige tijd en de toekomst. Hier deel ik graag een passage van de alwetende uit de toekomst die ook een mogelijk groot risico in onze huidige tijd beschrijft: “De mensheid denkt in het klein, waar ze in het groot zou moeten denken, maar dat is ons helaas niet gegeven. De verschillende groepen, elk met hun eigen belangen en ideeën, kwamen steeds meer tegenover elkaar te staan, waarbij vooral de actiegroepen die bekend stonden als militante betweters, de meer gematigde groepen tegen zich in het harnas joegen. Daarmee bereikten de actiegroepen bij de zwijgende meerderheid juist het tegenovergestelde van waar ze op uit waren. Je kunt gerust stellen dat daarbij het doel niet meer voorop stond, maar het eigen gelijk, het koketteren met de bereidheid om alles te geven voor de goede zaak, en het verketteren van ieder persoonlijk die er in de voorbije tijd in hun ogen een potje van had gemaakt, of die zich niet achter hen schaarde. Toen na de nodige schermutselingen uiteindelijk iedereen was doordrongen van de noodzaak om serieus werk te maken van het behoud van de aarde, was het te laat.”
Ook over wetenschap worden zeker zinnige dingen gezegd: “Tot het zover is, zal elke correctie, elk nieuw inzicht die het noodzakelijk maakt de theorie op onderdelen te herzien, of dwalingen op te sporen, bijdragen aan die ultieme waarheid. Onthoud goed: dwaling is geen wetnschappelijke nederlaag, maar hoort erbij. Dwalingen blootleggen is zelfs de belangrijkste drijfveer voor wetenschappelijk onderzoek. Wees dus niet op voorhand bang dat u het niet in alle opzichten bij het rechte eind hebt, maar durf de uitdaging aan.” (p111)
Kortom, een hoop goede stukken en een fijne schrijfstijl, maar inhoudelijk was het niet mijn boek.
This entire review has been hidden because of spoilers.
March 1, 2024
Ik ben best een liefhebber van fantasy boeken en kan in een verhaal ook goed leven met verzonnen werelden, maar dit boek slaat in zijn absurdheid zo ongelooflijk door dat het meer op een natte droom van de schrijver lijkt dan een serieus verhaal. Laat ik het hier maar bij laten.
April 4, 2024
Een eeuwenoude pen met magische krachten is zoekgeraakt. De pen zou ervoor zorgen dat zijn eigenaar groot succes en geluk kent. Niet te verwonderen dus dat de Koning, de rechtsgeleerde hoogleraar, ze graag terug wil. Twee collega’s gaan op zoek en moeten daarvoor ver terug in de tijd. Het wordt een avontuurlijke reis die je over de wereld doet nadenken. En hoe zit dat nu met die pen? Ook dat kom je te weten aan het eind van het boek.
Het boek leest ontzettend vlot en snel. Het is even aanpassen aan de schrijfstijl van Nico Kwakman, maar na een aantal pagina’s weet zijn stijl me zeker te boeien. Wat meer moeite heb ik met de vele herhalingen en de soms langere theoretische passages. Desalniettemin heb ik genoten van de, soms plastische, beschrijvingen. Er gebeurt de hele tijd van alles en vervelen gaat het boek zeker niet.
Bij de aankomst in het verleden komen de collega’s terecht in een gemeenschap van vrouwen, heksen eigenlijk. Deze vrouwen worden sterk neergezet. Zelfstandigen vrouwen die het allemaal goed voor elkaar lijken te hebben. Dat thema sprak me heel hard aan. Echter, al snel gaat het een andere richting uit. Het verloop van de verhoudingen tussen de man en de vrouwen en de vrouwen onderling waren in mijn ogen heel cliché en dat is heel jammer.
Ik vind het zeer moeilijk om het boek te omschrijven. Het lijkt een combinatie van een avonturenverhaal, een wetenschappelijk essay en een filosofisch verhaal. Verschillende thema’s komen aan bod en doen je echt wel nadenken over de wereld zoals we die vandaag kennen en de impact die kunnen hebben op de toekomst. Hier en daar blijf ik op mijn honger zitten wat betreft het uitwerken van thema’s of is het me niet helemaal duidelijk wat bepaalde referenties toevoegen aan het verhaal. Wat bijvoorbeeld met die klimaatactivisten?
Wat zeker is, is dat het boek blijft hangen. Ik denk al een paar dagen na over wat ik zal vertellen in deze recensie, en dat is ongebruikelijk. Het is een boek waarover de meningen zeker en vast verdeeld zullen zijn en het lijkt me een ideaal boek voor een leesclub. Zeker en vast stof voor discussie.
Het boek leest ontzettend vlot en snel. Het is even aanpassen aan de schrijfstijl van Nico Kwakman, maar na een aantal pagina’s weet zijn stijl me zeker te boeien. Wat meer moeite heb ik met de vele herhalingen en de soms langere theoretische passages. Desalniettemin heb ik genoten van de, soms plastische, beschrijvingen. Er gebeurt de hele tijd van alles en vervelen gaat het boek zeker niet.
Bij de aankomst in het verleden komen de collega’s terecht in een gemeenschap van vrouwen, heksen eigenlijk. Deze vrouwen worden sterk neergezet. Zelfstandigen vrouwen die het allemaal goed voor elkaar lijken te hebben. Dat thema sprak me heel hard aan. Echter, al snel gaat het een andere richting uit. Het verloop van de verhoudingen tussen de man en de vrouwen en de vrouwen onderling waren in mijn ogen heel cliché en dat is heel jammer.
Ik vind het zeer moeilijk om het boek te omschrijven. Het lijkt een combinatie van een avonturenverhaal, een wetenschappelijk essay en een filosofisch verhaal. Verschillende thema’s komen aan bod en doen je echt wel nadenken over de wereld zoals we die vandaag kennen en de impact die kunnen hebben op de toekomst. Hier en daar blijf ik op mijn honger zitten wat betreft het uitwerken van thema’s of is het me niet helemaal duidelijk wat bepaalde referenties toevoegen aan het verhaal. Wat bijvoorbeeld met die klimaatactivisten?
Wat zeker is, is dat het boek blijft hangen. Ik denk al een paar dagen na over wat ik zal vertellen in deze recensie, en dat is ongebruikelijk. Het is een boek waarover de meningen zeker en vast verdeeld zullen zijn en het lijkt me een ideaal boek voor een leesclub. Zeker en vast stof voor discussie.
Displaying 1 - 9 of 9 reviews