W miasteczku, w którym Anna pracuje jako bibliotekarka, zaczynają się dziać dziwne rzeczy – bez powodu wybita szyba w szkolnej sali, zdechnięte rybki i pokaleczone rośliny pani Żabińskiej. Nawet domowe zwierzęta zachowują się inaczej, jakby cały czas czegoś się bały. Sytuacja jednak wymyka się spod kontroli, gdy z miejscowego muzeum ucieka… wystawa przyrodnicza, a po ulicach grasują dzikie zwierzęta, z dinozaurem na czele.
Ania, Julian i Ola będą musieli się zmierzyć z zupełnie niecodziennym wyzwaniem, bo wydaje się, że to jedyne osoby, które są w stanie uchronić miasteczko i jego mieszkańców przed przestraszonymi i zdezorientowanymi zwierzętami.
Podchodząc do czytania drugiego tomu, moje oczekiwania były raczej umiarkowane, ale miałam nadzieję, że będzie lepiej niż w pierwszym. Na szczęście tak też właśnie było, a historia mnie urzekła i oczarowała, a co najważniejsze pojawiła się w niej magia i to dużo magii, to była taka książka, jakiej oczekiwałam, tak więc ten drugi tom zdecydowanie działa na korzyść tej serii.
Pani bibliotekarka, czyli jak się dowiedzieliśmy Ania, zaczyna dostrzegać, że w ich miasteczku dzieją się dziwne rzeczy. Wybite szyby, pokaleczone rośliny, zdechnięte rybki to zaledwie początek. Zwierzęta są niespokojne, a Ania nie może używać swojej magii. Sprawy komplikują się jeszcze bardziej gdy z miejscowego muzeum ucieka wystawa przyrodnicza, z dinozaurem na czele. Mieszkańcy wpadają w popłoch, a Ania, Julian i Ola zostają wciągnięci do sztabu kryzysowego. Anna mająca pojęcie o magii zaczyna się domyślać co się dzieje, więc krok po kroku bada sprawę, w czym bardzo pomaga jej Ola. Bibliotekarka trafia na ślad artefaktu, którego moc wymknęła się spod kontroli.
Czytając tę książkę miałam ochotę krzyczeć, że właśnie o to mi chodziło, że to dokładnie to czego oczekiwałam od tej serii. Ten tom to już takie pomieszanie przygodówki z fantastyką. W fabule bardzo dużo się dzieje, mamy coś na wzór śledztwa, mamy sztab kryzysowy, mamy niecodzienne a nawet absurdalne sytuacje, które niby nie powinny bawić, ale bawią i powodują że czytanie tej historii to czysta przyjemność. W tym tomie też do gry wchodzi magia, niekoniecznie, ta którą włada Ania, choć ta też na końcówce historii się pojawia, ale inna, to właśnie ona postawiła świat na głowie i spowodowała, że muzealne eksponaty ożyły.
Moim zdaniem dzieciaki będą zachwycone tą książką, nawet ja jestem, choć już teoretycznie jestem za stara na książki dla dzieci. Fabuła szybka i dynamiczna, zaskakująca, przygodowa i magiczna. Co też fajne tutaj szerokie pole do popisu ma Ola, która z zaangażowaniem pomaga znaleźć wskazówki, a końcowy sukces to w wielkiej mierze jej zasługa. Tym samym autorka pokazuje dzieciom, że ich pomoc się liczy i może być kluczowa do rozwiązania niektórych spraw.
Podobnie jak w pierwszej części dominuje tutaj tekst, w miłej dla oka czcionce. To książka dla dzieci, które chcą czytać już takie książki z prawdziwego zdarzenia. Ilustracje oczywiście też się pojawiają, jest ich niewiele i w formie szkiców, ale w przeciwieństwie do tych w pierwszym tomie, te już trochę nawiązują do fabuły. Z racji większych liter, szybkiej akcji i ciekawych wydarzeń książkę czyta się bardzo szybko, dodatkowo pojawia się też wiele dialogów, co jeszcze bardziej sprzyja szybkiemu czytaniu. Te wszystkie aspekty sprawiają, że dziecko jest zainteresowane, nie nudzi się, a czytanie go nie męczy, a to bardzo ważne.
Ten tom jak widać po ocenie, bardzo mi się podobał, dużo bardziej niż pierwszy, który był wstępem do serii, ten tom to już prawdziwa magiczna przygoda, od której nie można się oderwać. Książka zdecydowanie warta przeczytania, choć to drugi tom, znajomość pierwszego nie jest konieczna by cieszyć się lekturą, ale z drugiej strony jego znajomość pomaga zrozumieć relacje, które są konsekwencją wcześniejszych wydarzeń, ale zawsze można do niego wrócić później, to dopełni on wiedzę. Książeczkę oczywiście polecam, w szczególności dzieciakom lubujących się w ciekawych, przygodowych i magicznych historiach.