Πέτα μακριά, Πέπε

by Δαμιανός Αγραβαράς

Μερικές κότες κατασπαράζουν το χέρι που τις τάιζε, οκτώ κοράκια ξεφορτώνονται τα πτώματα που σκορπίζει στο διάβα του ο Μαύρος Θάνατος, ένας μπούφος σημαδεύει με το κάλεσμά του μια νύχτα του Αυγούστου, δύο lovebirds κελαηδούν μέσα από ένα ροζ τηλέφωνο, το κρανίο ενός περιστεριού συνθλίβεται στην άσφαλτο κι ο δολοφόνος του αναρωτιέται «πού πάνε τα περιστέρια, όταν πεθαίνουν.»

∆εκατρία διαφορετικά πτηνά φτερουγίζουν ανάμεσα στις ζωές διαφορετικών χαρακτήρων που γελούν, δακρύζουν και ερωτεύονται, προσπαθώντας να ξεπεράσουν κομβικές στιγμές της ζωής τους.


Τα ορνίθια είναι παμφάγα
Πέτα μακριά, Πέπε
Χτύπα το
Διώξε τα χελιδόνια
Lovebirds
Στρουθοκαμηλιές
Ω, να σου *
Είμαι καλή μαμά, έτσι δεν είναι;
Δεν μπορείς να κερδίσεις τον χρόνο
Τελευταία Τετάρτη
Χαρούμενη επέτειος
Πού πάνε τα περιστέρια, όταν πεθαίνουν;
Κοράκια

90 pages, Paperback

First published September 1, 2023

About the author

Ο ∆αμιανός Αγραβαράς γεννήθηκε το 1996 στον Πειραιά. Είναι ιστορικός, κάτοχος του μεταπτυχιακού τίτλου «Νεότερη και Σύγχρονη Ιστορία και Ιστορία της Τέχνης» από το τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Reviews

[Mary Mav · Rating 4 out of 5]

Ένα μικρό διαμαντακι για την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης και ύπαρξης με κοινό μοτίβο τα πουλιά και όλους τους συμβολισμούς. Συγχαρητήρια Δαμιανε!

[Social Lurking · Rating 4 out of 5]

Δεκατρία διηγήματα, δεκατρία διαφορετικά πτηνά, που είτε συντροφεύουν τους πρωταγωνιστές, είτε γίνονται τα ίδια πρωταγωνιστές, είτε υπάρχουν σαν συμβολισμοί. Ιστορίες για την αγάπη, το θάνατο, τη μοναξιά, την ανθρώπινη ψυχοσύνθεση. Η γλώσσα ρευστή και ρεαλιστική σου δημιουργεί εικόνες ζωντανές που ακόμη κι αν δεν τις έχεις ζήσει σου φαίνονται εξαιρετικά οικείες. Η πανέμορφη έκδοση με το τραχύ εξώφυλλο προσδίδει στο μικρό αυτό βιβλίο ένα επιπλέον βάρος που το καθιστά σίγουρα άξιο προσοχής.

[Κατερίνα Μάγνη · Rating 5 out of 5]

Θαυμάσια συλλογή διηγημάτων.

[Maritina Mela · Rating 5 out of 5]

Ας μιλήσουμε λοιπόν, για μια μικρή συλλογή διηγημάτων, η οποία, λόγω τίτλου κι εξώφυλλου, με έκανε να περιμένω άλλα, από αυτά που τελικά είχε να δώσει.
Για κάποιο λόγο, με είχε κάνει να περιμένω κάτι αρκετά βαρύ και καταθλιπτικό, ασχέτως που όταν μού πρότεινε ο συγγραφέας να μού το στείλει για να γράψω κριτική (thanks a lot Δαμιανέ 🧡) είπα να πάρω το ρίσκο και δέχτηκα.

Τι είναι όμως τελικά το Πέτα Μακριά, Πέπε ;

Όπως προανέφερα, είναι μια μικρή συλλογή διηγημάτων. Τα διηγήματα αυτά, δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους, ούτε προς την υπόθεση, αλλά ούτε καν προς το είδος! Δηλαδή, το ένα διήγημα μπορεί να είναι πιο κωμικό, το άλλο φουλ δραματικό, ένα άλλο μπορεί να είναι ρομαντικό κ.λπ.
Κι αυτά τα διηγήματα, έχουν την ιδιαιτερότητα ότι με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, εμπλέκουν στην υπόθεσή τους πτηνά.

Λατρεύω τα έργα (δηλαδή βιβλία, σειρές, ταινίες κ.λπ) που δεν είναι τόσο by the numbers, καλύπτουν διάφορα είδη και γούστα, εισάγουν πρωτότυπες ιδέες και το θαυμάζω ακόμα πιο πολύ, όταν αυτό καταφέρνει να γίνεται σε κάτι που είναι μικρό σε έκταση (ένας από τους λόγους που εκτιμώ τα μικρά διηγήματα, όπως και τις μίνι σειρές!)

Ομολογώ, ότι ήταν 1-2 ιστορίες που δεν με ενθουσίασαν/επηρέασαν τόσο, αλλά ακόμα κι αυτές, ήταν καλογραμμένες και δεν "έριχναν" τη συνολική ποιότητα του βιβλίου.

Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, το συγκεκριμένο, μού άφησε πολύ καλές εντυπώσεις. Η αναγνωστική εμπειρία ήταν πολύ θετική και μπορώ να πω ότι περιμένω να δω τι άλλο θα δημιουργήσει ο Δαμιανός!

If you made it this far, congratulations!
'Til next time, take care :) :) :)

[Νατσαρίδης Στάθης · Rating 5 out of 5]

Πρόκειται για μια υπέροχη συλλογή διηγημάτων, που από το πρώτο κιόλας διήγημα και από την πρώτη του παράγραφο, παρά τις σκληρές του εικόνες, κατάλαβα πόσο πολύ θα μου αρέσουν αυτές οι ιστορίες.

13 διηγήματα...
13 διαφορετικά πτηνά που φτερουγίζουν ανάμεσα στις ζωές διαφορετικών χαρακτήρων.
Μερικές κότες κατασπαράζουν το χέρι που τις τάιζε, οκτώ κοράκια ξεφορτώνονται τα πτώματα που σκορπίζει στο διάβα του ο Μαύρος Θάνατος, δυο lovebirds κελαηδούν μέσα από ένα ροζ τηλέφωνο, το κρανίο ενός περιστεριού συνθλίβεται στην άσφαλτο κι ο δολοφόνος του αναρωτιέται «που πάνε τα περιστέρια, όταν πεθαίνουν».

Δηλώνω εντυπωσιασμένος και μαγεμένος από την γραφή του συγγραφέα.
Εικόνες ζωντανές και ταυτόχρονα γνώριμες, λες και τις έχεις ζήσει κάπου, κάποτε και συ ο ίδιος.

Τέλος, πρέπει να σχολιάσω την πανέμορφη καλαίσθητη έκδοση με το τραχύ εξώφυλλο. Πόσο, μα πόσο, ωραία αίσθηση να κρατάς αυτό το βιβλιαράκι στα χέρια σου.

Ειλικρινά, μην το προσπεράσετε!!!