Villon'un Karısı

by Osamu Dazai, Esin ESEN (Translator)

İnsanlığımı Yitirirken ve Güneş Batarken gibi romanlarıyla, son yıllarda en çok okunan Japon yazarlardan Osamu Dazai'ın Villon'un Karısı başlıklı bu öykü seçkisi, okuru onun hâkim portresinin yer yer dışına çıkan bir yazar profiliyle baş başa bırakıyor. Kadın suretlerinin zenginliğiyle karakterize olan bu seçkiye, ilk öyküden itibaren yazarın hayatına giren özel bir kadının gölgesi eşlik ediyor.
Trajedilerle bezeli hayatından ve gözünü savaşa açan Japon toplumunun ahvalinden damıttığı öykülerinde Dazai, gerek coğrafyasının klasikleşmiş sanat imgelerinden esinlenerek betimlediği manzaralar, gerekse Japon edebiyatının köklü geleneğinden beslendiği biçimsel oyunlar eşliğinde kara mizahı iyiden iyiye koyultuyor.
Hayatın her anında duyumsadığımız bir başınalığımızla bizi bir kez daha başbaşa bırakan bir yapıt...

Genres: Fiction

112 pages, Paperback

Published September 16, 2023

About the author

Osamu DAZAI (native name: 太宰治, real name Shūji Tsushima) was a Japanese author who is considered one of the foremost fiction writers of 20th-century Japan. A number of his most popular works, such as Shayō (The Setting Sun) and Ningen Shikkaku (No Longer Human), are considered modern-day classics in Japan.
With a semi-autobiographical style and transparency into his personal life, Dazai’s stories have intrigued the minds of many readers. His books also bring about awareness to a number of important topics such as human nature, mental illness, social relationships, and postwar Japan.

Reviews

[meliverse · Rating 4 out of 5]

Beni bu öykülere Dazai’nin kızı Yuko’nun Köpeklere ve Duvarlara Dair isimli kitabı getirdi. Tişikkirlir Yuko!

Kitapta Dazai’nin hayatıyla paralellik gösteren dört öykü var. Kronolojik olarak bakıldığında II. Dünya Savaşı öncesi, sırası ve sonrasında yaşadıklarını ve eşi Michiko’yla ilişkisini anlatmış. Öyküler birbiriyle konuşuyor. Aslında Sonsöz’de çevirmen Esin Esen de değinmiş, eğer ilk öyküden başlanarak okunursa bu metne bir roman bile denebilir. Ben öyle yapmadım. Tamamen meraktan, son öykü Villon’un Karısı’yla başlayıp sonra ilk öykü Fuji Dağı’nın Yüz Manzarası’na geçip 8 Aralık ve Gün Doğmadan’la devam ettim.

Dazai yaşımıyla da ölümüyle de sansasyon yaratmış biri. İntihar ettiğini bilmeseniz bu metne bakarak meyili ya da denemişliği var demezsiniz. İşaret cümleleri görmedim. Evet, kendisine itimat edilmemesinden rahatsız, miskin, sersem göründüğünün farkında. Yoksulluğun getirdiği bir bıkkınlığı da var. Ancak 8 Aralık öyküsünde Pearl Harbor Saldırısı başladığı sıralarda, “Tersine, böyle bir dünyaya doğduğum için yaşama isteğim de bu kadar kuvvetli.” diyerek bağımlılığa ve boşvermişliğe yüksek düzeyde temayülü oluşunun aksine yaşamla bağı kuvvetli biri izlenimi veriyor. Yine tuhaf bir şekilde, Villon’un Karısı’nın sonunda umutlu olmayı eşine bırakıp “İnsanlıktan çıkarsak çıkalım, olsun varsın! Hayattayız ya, o yeter, gerisi olsun varsın.” dedirtiyor. Çünkü güçlü mizah anlayışına rağmen bünyesinde umudun kırıntısı bile yok. Evet, silik, beceriksiz bir Dazai resmi çizmiş. Metne göre anlaşılması zor biri, ifratla tefritin dengesini tutturamamış. Ruh bilimci olsam kitaplarına hazine bulmuş gibi atlardım.

Kadın karakterler vasıtasıyla toplumsal cinsiyet eşitsizliğine bağlı statü farkı nüveleri görmek de mümkün. Örneğin, bugünden 40’lı yılların Japonya’sına bakıldığında, alkolik kocasının bir meyhaneye taktığı borçları ödemek için özverili davranan kadın tipi “inanılmaz” bulunulabilir. Ancak anakronizm yapılmadığında benzerlerinin bugün de yaşandığı görülebilir. Ezcümle, anlatılanlar güncel. Ayrıca Dazai, iki öyküsünü kadın anlatıcılara anlattırmayı tercih etmiş. Belli ki o erkek karakter(ler) kendisi. Kendisine kadınların gözünden bakmak, onları amacına ulaşmak için bir araç olarak kullanmak istemiş. Alkolik, depresif, ilgisiz, aldatan bir koca ve yeteneksiz bir yazar olarak eşinin sırtında bir kambur olduğuna emin. Dazai kendisini tanımak, anlamak için neden kadın anlatıcılara ihtiyaç duydu, bu bir yabancılaşma metodu muydu, emin olamam. Ancak yaptığı şey ilgi çekici.

[Meltem Sağlam · Rating 5 out of 5]

Klasik Dazai metinlerinden farklı dört harika öykü. Öykülerin başlıklar şunlar; Fuki Dağı’nın Yüz Manzarası, 8 Aralık, Gün Doğmadan ve Villon’un Karısı.

Yazarın kendisinin ve eşinin ağzından yazılmış bir günlük okuma duygusu uyandırıyor. Bu da, çok sevdiğim yazarı tanıma anlamında çok şey ifade ediyor.

Sonsöz ve çeviri harika. Çok keyifli bir okuma sağlıyor.

[Hulyacln · Rating 4 out of 5]

‘Eziyet vericiydi. Çalışmak… Başka hiçbir şey düşünmeden sadece yazmak… Bunun eziyet vericiliği… Yok yok, aksine yazmaktan keyif bile alıyordum. Bu değildi. Dünya görüşüm, sanat, yarının edebiyatı ya da ne bileyim, mesela yenilik, tüm bunlara dair o belirsizlik hali içimi kemiriyor, hiç abartmıyorum, beni kıvrandırıyordu.’
.
İçinde daha önceden okuduğum öyküler bulunmasına karşın yine yeniden keyifle, bazen gizli bir gülümseme bazen savaşı düşünerek okudum Villon’un Karısı’nı.
.
Bu eserin bir Dazai kitabı olması haricinde en sevdiğim noktası Esin Esen’in özenli çevirisi, notları ve sonsözü. Öyle detaylı, bilgilendirici notlar var ki öyküler kadar etkiledi beni..
.
Kapak görseli ise Goyo Hashiguchi çalışması ~

[Deniz Balcı · Rating 4 out of 5]

Yuvaya dönüş🍀 Malum, okur olarak naçizane alanım Japon Edebiyatı ve epeydir Japon Edebiyatına dair okumalar yapmıyordum. Beni tekrar şevklendiren bir okuma ile dönmüş olmaktan çok mutluyum. Bu süreçte Japonya'dan hayli kitap çevrildi; hepsini topladım, yakın okumalarda sık sık yer vereceğim.

Bu kitap bir yandan ‘meraklısına’ diyebileceğim; bir yandan da ‘yeni başlayanlara’ diyebileceğim garip iki uçta duruyor. Osamu Dazai 1948 senesinde hayatına son verdiğinde gerisinde hala konuşulan garip bir külliyat bıraktı. Onun bu garipliğini özümsemek için ilk işaret edeceğim eserler romanları olmasına rağmen, bu hikaye seçkisi kitapla sevgili Esin Esen’in çevirisi; yazmış olduğu sonsöz Dazai’nin külliyatını daha iyi anlamlandırmamız adına muhteşem bilgiler içerdiğinden pekala 'başlangıç'ta da okunabilir diye düşündüm.

‘Villon’un Karısı’nda Dazai’nin 1938-1947 yılları arasında yazdığı dört öykü seçkilenmiş. Bu dört öykü ayrı ayrı okunabileceği gibi bir bütün olarak ele alındığında da roman hissiyatı yaratan bir evren sunuyor. Dazai’nin ana konusu her daim kendisidir. Yazınsal yaklaşımı da sadece kendisinden yola çıkmasını sağlayan bir türdür. Buna 'ben-roman(shishosetsu)' denir. Haliyle romanlarında ve öykülerinde aslında sadece onu okuruz. Hazin yaşamındansa, yaşamın hazinliğini anlatan Dazai 'İnsanlığımı Yitirirken' de bize hayatla olan kavgasına dair okkalı bir anlatı sunar. İnsanı düşünmenin negatif varlığına davet eder. Anlamlandırma ihtiyacının zora düştüğü dehlizleri oyar. Bana göre onun dışında yazdığı her şey ya oradaki izleğin etrafında dönen sayıklamalardır ya da para kazanmak için kendini yazmaya zorladığı şeyler. İlk grupta yer alan, izleği kendi olan eserlerini daha çok önemsiyorum, zira orada Dazai'nin kendisini hala ısrıtap içinde canlı bir şekilde görüyorum. 'Villon'un Karısı'ndaki öyküler de bu gruba ait. Yazılarında bir yandan hayat izini sürdüğümüz bir yazar olduğundan buradaki öykülerin büyük boşlukları kapattığını düşünüyorum. Eğer Dazai defterini tek seferde kapatmak isterseniz o zaman intiharından önce kaleme aldığı, bir nevi özyaşam öyküsü sayabileceğimiz 'İnsanlığımı Yitirirken'i okumanızı tavsiye ederim. Fakat onu okumadan önce Dazai'nin kimliğine dair fikir sahibi olmak isterim ve yazdıklarını daha iyi anlamak isterim derseniz 'Villon'un Karısı' çok doğru bir kitap. Bunu söylemem de içinde barındırdığı öykülerden ayrı çevirmenin etkisi büyük.

Sevgili Esin Esen çeviri notlarıyla ve yazdığı sonsöz ile muazzam tamamlamış kitabı. Resmen okurun zihninde yeni kapılar açıyor. Hem çeviride kaybolabilecek bazı edebi hamleleri açıklamış, hem kitapta anlatılan hikayelerin Dazai'nin hayatında nereye düştüğünü aktarmış, hem dönemin Japonyasına dair fonda yer alan bazı gizli nüansları görünür kılmış, hem de kolayca ulaşamayacağımız bazı görsel kodlar için internet kaynakları önermiş. Hakikaten nefis.

[kübra terzi · Rating 5 out of 5]

Bir Tanizaki, Sōseki ya da bir Mishima olmasa da benim için Dazai de tanımaya değer biri.
Gerçek adı ile Shūji Tsushima, aristokrat bir ailenin 11 kardeşi gibi hizmetçi ve bakıcıları ile büyümüş, yer aldığı kalabalık aile nüfusundan sıyrılıp ergenlik dönemini edebiyat dergilerine katılıp çokça yazmaya ve en çok beğenileri alan şiirlerine adamış hep. İnsan ruhunun derinliklerinde gezinirken cümleleri, karanlık yönlerini hep gizlemeye çalışmış üstelik. Bir süre başarmışta.
Hayatı int*har girişimleri ile dolu, vedası üzücü olacak Dazai’yi ilk İnsanlığımı Yitirirken romanı ile tanıdım. Tanımakla kalmayıp zihnimde çizdiği Soytarıyı “ Gerçek korkak mutluluktan bile korkar. Pamuk yün bile yaralar onu..” satırları ile sayesinde geçen sene tuvale aktardım.
Ve geçen haftalarda oyunu da Ankara’da sahnelendi. Bu sebeple ilham kaynağı diyebiliriz rahatlıkla.

Sevdiğim şeyler hayal ettiğim formda olunca seçimlerimin isabetine inancım da tam oluyor malum; elime geçen Dazai’leri sıraladım bu sene kütüphaneme.

Şimdi karşınızda kitaba ismini veren 4 bölümden (Favorim Fuji Dağı’nın Yüz Manzarasıı)
biri; Villon’un karısı…
Dazai’nin subliminal hayat çizgileri var içinde.
Sonsöz ; emeği büyük Esin Esen’in harika açıklayıcı notları ile bitiyor.
Tesadüf olmayacak kadar iyi, kurgu olmayacak kadar akıcı yorumu ile özetleyen Esen bol teşekkürü hakediyor.

[Mayk Can Şişman · Rating 3 out of 5]

dazai benim japon edebiyatı sevgimde en az yeri kaplayan yazar olabilir. asla bir tanizaki ya da soseki ya da mişima filan değil bende.

[Denizzz · Rating 4 out of 5]

Çevirmen Eşin Esen’in dip notları ve açıklamaları olmasaydı anlayamayacağım bir kitap. Kendisi çok büyük bir teşekkürü hak ediyor. Osamu Dazai’nin “Insanlığı’mı Yitirirken” romanını çok zor okumuştum. Bu kitaptan beklentim de o yöndeydi fakat beni şaşırttı.Özellikle Villon’un Karısı bölümünü çok beğendim.

[umuttchan 花火 · Rating 5 out of 5]

Farklı bir eserden kendine uyarlama demek ha,Osamu Dazai eserleri kendine göre yazıp,hatta kendinden bir şeyler katıp yazmayı bence beceriyor ,yeni bir Hamlet örnek olabilir.İçindeki hikayelerin birkaçını önceden okumuş olsam da Esin Esen’in güzel çevirisi,dipnot ve açıklamalarıyla net bir şekilde okuyup anladım diyebilirim.Cidden esnek bir kalem kendisi,karamsarlığın ve eril olarak anılan bir kalemin altında neler yatıyor ah ah…