Nietzsche: The Ethics of an Immoralist

by Peter Berkowitz

Once regarded as a conservative critic of culture, then enlisted by the court theoreticians of Nazism, Nietzsche has come to be revered by postmodern thinkers as one of their founding fathers, a prophet of human liberation who revealed the perspectival character of all knowledge and broke radically with traditional forms of morality and philosophy.

In The Ethics of an Immoralist, Peter Berkowitz challenges this new orthodoxy, asserting that it produces a one-dimensional picture of Nietzsche's philosophical explorations and passes by much of what is provocative and problematic in his thought. Berkowitz argues that Nietzsche's thought is rooted in extreme and conflicting opinions about metaphysics and human nature. Discovering a deep unity in Nietzsche's work by exploring the structure and argumentative movement of a wide range of his books, Berkowitz shows that Nietzsche is a moral and political philosopher in the Socratic sense whose governing question is, "What is the best life?"

Nietzsche, Berkowitz argues, puts forward a severe and aristocratic ethics, an ethics of creativity, that demands that the few human beings who are capable acquire a fundamental understanding of and attain total mastery over the world. Following the path of Nietzsche's thought, Berkowitz shows that this mastery, which represents a suprapolitical form of rule and entails a radical denigration of political life, is, from Nietzsche's own perspective, neither desirable nor attainable.

Out of the colorful and richly textured fabric of Nietzsche's books, Peter Berkowitz weaves an interpretation of Nietzsche's achievement that is at once respectful and skeptical, an interpretation that brings out the love of truth, the courage, and the yearning for the good that mark Nietzsche's magisterial effort to live an examined life by giving an account of the best life.

Genres: Philosophy, Nonfiction

313 pages, Kindle Edition

First published January 1, 1995

Reviews

[Yakup Öner · Rating 4 out of 5]

Bir şeylerin veya bazı olguların karşısında durmak, muhalefet etmek tüm yaşamı çatışmaya teslim etmekten geçer. İşte Nietzsche bunu yaparken kendi ile tüm takipçilerini de buna mecbur kılar. Kendinizi sistem karşıtı, bir sistemin içinde bularak, bir ayrışma süreci ile karşı karşıya kalırsınız. Nietzsche elinizden tutup yürümeniz için size yardımcı olmaz, sadece ileride durur, hafif geriye döner, yürümeniz için göz ucuyla bir şeyler ima eder...Bu imalardaki derinliği veya tefsiri anlamak için bazı entelektüel odaklara ihtiyaç duyarsınız. Bu kitap onlardan bir tanesidir. Yazar birikimiyle, eksen sapmaları yaratmadan, bize aktarım biçimiyle ve yer yer Nietzsche'ye karşı sorgulamalar yöneltmesi gerçek anlamda Bir Ahlak karşıtı olan Nietzsche'nin Etiğini ortaya çıkarmıştır. Kitaptaki çeviri aksaklıklarının bir an önce aşılması gerekiyor.

[Dave Franklin · Rating 3 out of 5]

We lack a consensus about the meaning of Nietzsche’s philosophy. A philosopher who advocates cruelty and scoffs at empathy might garner more critical scrutiny. Although post-war Europe recoiled at some of Nietzche’s pronouncements, Walter Kaufmann’s efforts to portray him as a liberal scholar gained some traction in the 1960s. Interestingly, this former icon of the right has become a hero among leftist academics because of his nihilistic perspectivism. Of late, postmodernists have claimed that Nietzsche had no positive teaching at all and was merely an ironist, exposing the absurdity of all truth claims. Peter Berkowitz’s “Nietzsche” is an important book that tells us about Nietzsche, and also a bygone mode of scholarship.

For Nietzsche, the will to power exposes the Judeo-Christian tradition as a symptom of “slave morality.” The weak are many among us. Pity Is an affront to the laws of evolution and nature. What Nietzsche most admires in the political realm is “hardness,” the rejection of weakness in favor of great deeds and strong men, men of an aristocratic bent. In Nietzsche’s work there is an unequivocal affirmation of the strong, and a celebration of might.The values of compassion and equality, embodied in the teachings of Jesus Christ must be discarded if a new man is to emerge.

Berkowitz’s Nietzsche is less virulent than the post-Hitler Nietzsche, and his focus on resentment is less acute. Nietzsche’s attack on Christianity is clearly delineated, but the author does not follow the consequences of the Nietzschean political project to its logical conclusion.

Berkowitz’s interpretation is reasonable, and generally one that this reader can offer his assent to. As the subtitles notes he focuses on “the ethics of an immoralist.” While Nietzsche teaches us that the highest life is the life of creativity , he cannot explain how a hierarchy of excellence can be understood objectively within a framework of radical perspectivism. .

[Ozan · Rating 2 out of 5]

Yaklaşık on yıl önce ilk kez başladığım, yıllar boyunca elimde sürünen bu kitabı sonunda bitirdim. Ne yazık ki inadımdan bitirdiğimi söylemeliyim, kitapla geçmişimiz olmasa değmezdi.

Will to Power kitabının başındaki yazıda Nietzsche sistemlere ve sistem arayışında olanlara karşı duyduğu güvensizlikten bahsediyor ve Zerdüşt’ü kastederek ekliyor: “Belki biri bu kitabın ardındaki benim kaçındığım sistemi keşfedecek.”

Bir Ahlak Karşıtının Etiği’nin yazarı Nietzsche’de bir sistem ve tutarlılık arıyor. Aslında gayet makul, ben de Nietzsche’ye bir de öyle bakma düşüncesine sıcak olan taraftaydım. Ancak Nietzsche’nin “tarih”leri ile ilgili bölüm bitince işler değişti. İşte Zerdüşt’le ilgili yazarın birkaç değerlendirmesi:

“Zerdüşt’ün bilgelik iddialarıyla sergilediği aptalca, pervasız ve histerik davranışlar arasında bir uyuşmazlık vardır. Yeni bir insan türü umuduyla potansiyel bir üstinsanı yanına alma ve eğitmeye yönelik bahtsız çabası arasında bir orantısızlık vardır.” (Sayfa 190)

“Benim okumamda, Böyle Buyurdu Zerdüşt’ün en çarpıcı başarısı Zerdüşt’ün en yüce umutlarının tutarsızlığının ve işe yaramazlığının tutarlı ve ikna edici bir görüntüsünü sunmasıdır.” (Sayfa 192)

Böyle bir kitabı okumaya nasıl mı devam ettim? Polyannacılık ile. Çok sevdiğim Zerdüşt hakkında bu tarz yorumları okumamın bana bir şey katabileceği yönünde kendime telkinlerde bulundum.

[Gökalp Aral · Rating 2 out of 5]

Ne yalan söyleyeyim, Nietzsche üzerine Derrida, Deleuze gibi kişiler tarafından yazılmış incelemelerle biraz haşır neşir olunca bu kitabı okumak çok tatlı geçmedi. Kimi yerlerini atladım bile diyebilirim.