ეს წიგნი ტკივილით აღსავსე სიყვარულზე, მეგობრობაზე, ოცნების უკიდეგანო ძალაზე გვიყვება – ძალაზე, რომელიც გამოუვალ სიტუაციებშიც კი ეძლევა ადამიანს, რათა უსამართლობასა და ტკივილთან გამკლავებაში დაეხმაროს.
ელენე ჯაფარიძე დებიუტანტი ქართველი მწერალია. მცირე რომანი „დამალობანა“ მისი პირველი ნაბიჯია მხატვრულ ლიტერატურაში. ახლახან გამოცემული ნაწარმოები, რომელიც აფხაზეთის ომს გამორიდებული ქალის ცხოვრების შესახებ მოგვითხრობს, უკვე შეიყვარა ქართველმა მკითხველმა.
ელენე ფსიქოლოგიის პროფესორია საქართველოს უნივერსიტეტში. იგი წლებია მუშაობს ბავშვებისა და ქალების ფსიქიკური ჯანმრთელობის საკითხებზე. არის ამ დარგში არაერთი სტატიისა და წიგნის ავტორი. 2015 წელს ელენემ ჩამოაყალიბა ფსიქოთერაპიის საკუთარი პრაქტიკა და თავადვე უძღვება კლინიკური თერაპიის კურსს.
ელენე აქტიურადაა ჩართული საზოგადოების ცნობიერების ამაღლების პროცესში ფსიქიკური ჯანმრთელობის საკითხებთან დაკავშირებით და არის ამ მიმართულებით მოქმედი არაერთი პროგრამის ავტორი და თანაავტორი. 2016 წლიდან თანამშრომლობს თბილისის გეშტალტის ინსტიტუტთან, ასევე მონაწილეობს ევროპის გეშტალტ თერაპიის ლიცენზირებულ პროგრამაში.
აღწერა წიგნის მონაცემები მიმოხილვა (0) „ბონ ვოიაჟ, პეტრო“ ტკივილით აღსავსე სიყვარულზე, მეგობრობაზე, ოცნების უკიდეგანო ძალაზე გვიყვება – ძალაზე, რომელიც გამოუვალ სიტუაციებშიც კი ეძლევა ადამიანს, რათა უსამართლობასა და ტკივილთან გამკლავებაში დაეხმაროს.
ამ რომანში საბედისწეროდ იკვეთება ორი ადამიანის – თინის და პეტროს გზები, მათი წარსული და აწმყო, მათი ძველი თუ ახალი სატკივარი…
თინი, რომელსაც შვილი საავადმყოფოში უწევს და ცდილობს, უსაშველო დარდს მარტო გაუმკლავდეს… პეტრო – ფრანგი ბებიის შვილიშვილი, რომელიც თავის ტყუპისცალ პაოლასთან ერთად მთლად დაუცველი დარჩა სასტიკი რეალობის წინაშე, რომელიც 90-იანი წლების სამოქალაქო ომისა და შემდგომი პერიოდის მოვლენების სახით დაატყდა თავს…
წარსულის ტრავმებით დაღდასმულ თინის და პეტროს ბედისწერა მოულოდნელ შეხვედრას უმზადებს, თუმცა მანვე გადახლართა ამ ორი გმირის წარსული და არავინ იცის, რომ მათ მომავალსაც ემუქრება.
my first book by this author. Even though the writing style isn’t exactly my favorite, it still felt very familiar and close to me because of how it reflects Georgian reality and the history of the ’90s. The author tells stories from different families and social classes in Tbilisi — their backgrounds, the emotional emptiness of each character, and how they were all trying to survive in their own ways. Behind every mask, you can feel the shadows of life after the Soviet Union and the dark years that followed. A raw and honest mirror of a generation that learned to hide pain behind silence.