Η ψυχαναλυτική θεραπεία των διαταραχών διατροφής δεν αφορά τόσο το έκδηλο του αιτήματος, δηλαδή τη διαχείριση της παχυσαρκίας και της απίσχνανσης. Λαμβάνοντας υπόψη την πολυπλοκότητα των θεωρητικών και κλινικών προβληματισμών που εκθέσαμε, το θεμελιώδες ασυνείδητο αίτημα είναι το διακύβευμα της ταυτότητας και ο τρόμος της ψυχικής αποδιοργάνωσης.
Ο διπλός θρίαμβος του ανορεκτικού και του βουλιμικού επί του αντικειμένου και του θανάτου είναι εφήμερος, αφού συνοδεύεται από τη δυσβάσταχτη οδύνη της εξάρτησης από το αντικείμενο.
Καταπληκτικό!! Ένας λόγος που έχω λατρέψει την ψυχανάλυση είναι ότι μέσα από τέτοια κείμενα καταφέρνεις να βάζεις στο μικροσκόπιο ακόμα και την ίδια την ευχαρίστηση από το διάβασμα. Ειδικά αυτό το βιβλίο που καταπιάνεται με τις διατροφικές διαταραχές και τους μετωνυμικούς αντιπροσώπους τους δεν αφήνει εκτός την τάση να καταναλώνουμε τον εκάστοτε λόγο (είτε γραπτό είτε προφορικό) με χροιά τροφής. Τον ίδιο τον κόσμο εν τελεί που μπορεί να καταλήξει μέσα από διαστρεβλώσεις να κατανοείται με όρους κατανάλωσης και συγχώνευσης. Μέγιστη αυτογνωσιακή επίγνωση τα παρακάτω λόγια: "Πολλές φορές όμως και η ελπίδα της εξωτερίκευσης (και άρα ωρίμανσης/δικά μου λόγια) γίνεται η ίδια αντικείμενο, γίνεται αυτοσκοπός, αντί να είναι μέσον για τον σκοπό. Έτσι ο εκφορτιστικός χαρακτήρας της συμπεριφοράς καλά κρατεί."
Όσο περισσότερο είναι κάποιος εξοικειωμένος με την ψυχαναλυτική θεωρία τόσο περισσότερο θα απολαύσει αυτό το κείμενο. Αυτό γιατί το βάρος, νομίζω, έχει δοθεί στην παρουσίαση ατόφιας πληροφορίας και λιγότερο στη μορφή. Εκτός αυτού, η ερμηνεία της ορολογίας και άλλων στοιχείων αλλάζει ανάλογα με τον βαθμό αυτής της εξοικείωσης. Εν ολίγοις, ο "αρχάριος" θα δυσκολευτεί να αποκομίσει τα μέγιστα.