Georges

by Koen Peeters

Koen Peeters tovert James Joyce, Georges Lemaître en andere historische figuren tot leven in zijn even speelse als grootse nieuwe roman.

In Oostende ontmoet een postbeambte een wereldberoemd schrijver, die daar zijn zomervakantie doorbrengt. In Leuven kruisen zich in het stadspark de paden van een geniale sterrenkundige en een jonge vrouw. Na decennia zonder contact treffen twee gewezen vrienden elkaar in Georgië. En een door bloedige visioenen geteisterde schilder ziet een kompaan afglijden in terreur.

In Georges staan vier bijzondere ontmoetingen centraal. Met grote verbeeldingskracht en oog voor romantiek blaast Koen Peeters zijn personages leven in. Wat ontstaat is een rijke vertelling over reële historische figuren en tijdsmomenten waarin niet te ontwarren valt wat werkelijk is en wat is ontsproten aan de fantasie van de schrijver. Ondertussen doet die schrijver er alles aan de lezer te overtuigen van de echtheid van zijn verhaal. Georges is een warmhartige roman vol toeval, historie en kunst. Een boek dat speels is en dartel, maar bij vlagen ook diepzinnig kan zijn; het is Koen Peeters op zijn allerbest.

288 pages, Paperback

First published September 21, 2023

About the author

Koen Peeters is een Vlaamse schrijver en dichter.

Koen Peeters in de Nederlandstalige Wikipedia

Koen Peeters in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren

Koen Peeters bij "Schrijversgewijs"


Koen Peeters is a Flemish writer and poet.

Koen Peeters in the English Wikipedia

Reviews

[Marc Lamot · Rating 3 out of 5]

Net als in zijn vorige boeken vermengt Koen Peeters hier feit en fictie. Het boek bevat vier min of meer aparte verhalen, maar ze zijn wel verbonden door de naam Georges en de varianten daarop in verschillende talen. Ik was vooral gecharmeerd door de eerste twee, met James Joyce in Oostende en Georges Lemaître in Leuven in de hoofdrol. Of was die weggelegd voor de nevenfiguren, die trouwens familie blijken te zijn van de auteur? Voor het derde en vierde verhaal verplaatst Peeters zich naar Georgië. De auteur is duidelijk in de ban geraakt van het land; zeker het derde verhaal – soms meer een reisgids – laat zich lezen als een gepassioneerde ode aan het Kaukasus-land. In het vierde voert hij de fictieve vriendschap tussen de Georgische kunstenaar Pirosmani (1862-1918) en de latere Jozef Stalin, ook een Georgiër, ten tonele.

Het is duidelijk dat Peeters een spel speelt met associaties, verbanden, mixen van fictie en historische werkelijkheid, en zich daar heel erg mee amuseert. Dat plezier spat van de pagina’s af en slaat in die zin zeker over op de lezer. Maar voor mij was zijn Georges-spel soms wat vergezocht. En dat hij er op het einde ook W.G. Sebald bij haalt, had voor mij niet gehoeven. Rating 2.5 sterren.

[Danny Jacobs · Rating 5 out of 5]

Een boek dat ik jullie van harte kan aanraden. In ‘Georges’ neemt Koen Peeters ons mee van een bankje in Oostende naar een koorrepetitie in Tbilisi, en van ontmoeting naar ontmoeting. Dat levert iets van waarde op.

Kan je mensen met elkaar laten spreken die elkaar nooit hebben gekend? En kan je ontmoetingen die nooit hebben plaatsgevonden alsnog tot leven wekken? In de literatuur is het antwoord ja. En Koen Peeters waagt zich eraan in zijn nieuwe roman. Hij ensceneert ontmoetingen met als rode draad een naam: Georges.

Peeters heeft een hele verzameling van familieleden en beroemdheden die iets met de naam Georges hebben, en die laat hij voor het voetlicht treden. Een postbeambte in het Oostende van de jaren twintig ontmoet James Joyce. Op een bankje in het Leuvense stadspark raakt een jonge vrouw aan de praat met Georges Lemaître, de Belgische astronoom en uitvinder van de bigbangtheorie. In de Georgische hoofdstad Tbilisi ontstaat een vriendschap tussen de schilder Niko Pirosmani en een jong straatvechtertje dat zal uitgroeien tot een bloeddorstige dictator.

Dit alles vormt een caleidoscoop aan ontmoetingen en bijna waarschijnlijke verhalen. Ik heb er erg van genoten.

[Tom D'Hauwer · Rating 4 out of 5]

Zeer aangenaam vlot lezend boek. De auteur ontrafelt toevallige ontmoetingen en de naweeën ervan met bespiegelingen over de tijd. Drie maal Georges die samen de eerste Wereldoorlog in de loopgraven doorstaan en tot het ontstaan en de vorming van de auteur leiden. Een studentenvriendschap met ene Joris zorgt veertig jaar later voor een bezoek aan Georgië en een duik in de geschiedenis ervan. De schrijver construeert ontmoetingen tussen de schilder Niko Pirosmani en ene Koba (=later Stalin). De gruwelijke toekomst ontvouwt zich in dromen aan Niko, welke hij aan zijn jonge vriend vertelt. Waar of niet waar? Het doet er niet toe. Peeters vertelt zo overtuigend dat je het graag gelooft.

[Jan · Rating 2 out of 5]

Het verhaal over James Joyce in Oostende geef ik 4*. Zeg maar een geslaagd bisnummer van 60 pagina's, volgend op 'Kamer in Oostende'. Ik houd van de enigszins nostalgische, mondaine sfeerschepping aan onze Belgische kust.

De drie volgende verhalen (over Georges Lemaître te Leuven en twee Georgische omzwervingen) kunnen me echter niet lezende houden. Het onderwerp vloekt precies te hard met het eerste verhaal of het ligt me op heden gewoonweg niet.

Ik zie nu overigens overal 'Georges'.

[looneybooks79 · Rating 5 out of 5]

http://looneybooks79.blog/2024/04/04/...

Het boek 'Georges' van Koen Peeters is een verzameling van vier verschillende verhalen, in verschillende tijdperken maar met linken naar mekaar én één grote verbindende factor, de naam Georges (in al zijn vormen en facetten) gaande van de naam in verschillende talen tot zelfs de Amerikaanse staat en het land Georgië!

Eveneens weet Koen Peeters in dit boek perfect fictie en realiteit in elkaar over te gaan waarbij je zelf aan het twijfelen gaat wat echt is en wat hij uit zijn literaire duim heeft gezogen. Hij schrijft ook over heel wat historische figuren waarvan de bekendste James Joyce en Stalin zijn.

In 'James, Georges en Giorgio' ontmoeten we Georges Vermeire, een postbeambte in Oostende die een man ontmoet met een ooglapje op die slecht te been is. De man blijkt de Ierse schrijver James Joyce te zijn die naam en faam kreeg met zijn Ulysses. Het modernistisch literaire boek dat zich afspeelt op 1 dag in juni 1904 werd gehekeld net door zijn moderne thema's en volgens sommige mensen obscene bevat.

James Joyce is op vakantie in de Koningin der Badsteden, net na de Tweede Wereldoorlog, met zijn vrouw en dochtertje. Hun zoon, Giorgio, wou niet meekomen want hij moest werken in de Parijse bank waar hij dienst doet. Koen Peeters doet dan het relaas van de ontmoetingen tussen de Georges in het postkantoor en de fascinatie van Joyce voor de naam Georges, George, Jorge, Joris... en voor het Oostends, waarbij hij woorden noteert en aan Georges vraagt ze te vertalen. Als de zoon van James ook naar Oostende overkomt bloeit James nog meer open. En dan vertalen zij een typisch Oostends gedicht naar het Engels.

Koen Peeters beschrijft een ietwat afstandelijke, hautain heertje en kan zijn lezers boeien met een verhaal dat eigenlijk niet zo héél veel vertelt. Het is het relaas van een ontmoeting. En dan koppelt de auteur een stukje tekst aan dit verhaal waarbij blijkt dat Georges de grootvader was van zijn vrouw.

We ontmoeten in dit boek ook Koens eigen moeder in het tweede verhaal, 'Georges en Paula', waar zij met de kinderwagen met Koens oudere broer, Jan, wandelt in Leuven en een ontmoeting heeft met de priester-wetenschapper Georges Lemaître, die de theorie rond het ontstaan van het heelal ontwikkelde (die later de Big Bang werd genoemd). Dit gebeurt ergens mid-jaren vijftig. De twee ontmoeten elkaar geregeld en Georges vertelt uitgebreid over wetenschappelijke zaken. Als het gezin een kind verliest, kort na de geboorte, is Paula ontredderd. Maar Georges weet op een stuntelige manier haar te troosten. En dan wordt Paula opnieuw zwanger. En ze ontmoet Georges nog éénmalig heel toevallig in Brussel, op de Expo 58 site.

Ook hier is twijfel wat wel en niet waar is. Sowieso zal het verhaal van Koens familie, met het verlies van het dochtertje, wel waar zijn maar of Paula ooit echt Georges Lemaître heeft ontmoet, valt te betwijfelen. Maar Koen weet ons perfect te doen nadenken en te doen geloven dat het waar is!

Het derde verhaal is persoonlijker voor Koen met 'Waar blijf jij, Joris?' waarin hij het verhaal vertelt over een jeugdvriend Joris die plots verdween. Joris was een dromer, een zwerver terwijl Koen een verzamelaar was, iemand die liever blijft waar hij is. Veertig jaar na de verdwijning van Joris ontvangt Koen een pakje waarin een boek zit. Door dat boek weet hij gewoon dat Joris nog leeft. Blijkt dat de man in Georgië is blijven hangen na een omzwerving in zijn jeugd. Koen beslist Joris te bezoeken in Tbilisi. Maar daar blijkt dat de jaren verschil veranderingen kunnen teweeg brengen bij jezelf maar ook bij de mensen die je denkt gekend te hebben.

Peeters is ook effectief tweemaal in 2022 naar Georgië gereisd. En hij zal zijn ervaringen en indrukken die hij daar opdeed zeker in dit boek hebben verwerkt. Het beeld dat het een gastvrij land is en dat nog nazindert van de dictatuur van Stalin, die afkomstig was van Georgië zien we heel mooi in dit boek. En dat legt dan ook perfect een link naar het allerlaatste verhaal...

...waarin we terugkeren naar het begin van de vorige eeuw en de schilder Niko Pirosmani ontmoeten. Deze wordt bevriend met de man die later beter bekend zal worden als Stalin, de dictator die velen van zijn volk liet opsluiten en vermoorden. Piromansi ziet hoe Jozef Stalin van een activistische kerel verandert in een bankovervaller en uiteindelijk tot de man die wij later kennen. En hoe sterker Stalin (deze naam wordt nooit in het verhaal gebruikt maar als lezer weet je gewoon dat hij het is) wordt, hoe dieper de schilder zakt in zijn ellende en alcoholisme.

We weten niet of de beide heren elkaar ooit echt hebben ontmoet maar we weten wel dat ze allebei op hetzelfde moment wel Tbilisi waren dus het had evengoed gekund!

Koen vertelt deze vier verhalen alsof het een collage is van gebeurtenissen in de geschiedenis die hij geleidelijk aan laat overlappen. Het boek boeit en is te lezen als een fotoboek met prenten die deze vier geschiedenissen verbinden met elkaar én met zijn eigen leven.

Ik las ooit 'De Minzamen' al van Koen en was er toen iets minder overtuigd of dit een schrijver is die ik zou willen blijven volgen maar gelukkig maakt één vogel de lente niet. Eén boek vertelt niks over de rest van zijn oeuvre, ik ban dan ook héél tevreden dat ik niet heb opgegeven en dit boek toch ter hand kon nemen (dank aan de uitgeverij hiervoor trouwens) want dit is het tweede boek op een week tijd dat ik las dat ik tot mijn favoriete boeken van 2024 mag benoemen.

[Xavier Roelens · Rating 4 out of 5]

Ik vind het mooi hoe Koen Peeters biografische feiten tot leven weet te wekken. James Joyce, maar ook zijn schoongrootvader (toen Joyce in augustus 1926 in Oostende naar woordjes voor Finnegans Wake aan het jutten was); Georges Lemaitre, maar ook zijn moeder (o. a. toen ze zwanger was van de auteur); zijn studentenvriend Joris; de Georgische schilder Niko Pirosmani. Ja zelfs Koba, die later zijn naam verandert in Stalin, krijgen we in zijn gruwelijke levendigheid te zien. Vier verhalen als een collage. Ik zie er al naar uit om op 9 december de auteur te ontvangen in Tielt.

[Aukje · Rating 3 out of 5]

“De geschiedenis bestaat uit mensenlevens en ontmoetingen. Kan het zijn dat een naam, een woord alleen die verbinding maakt?”

Peeters doet een originele poging om dat wat niet verbonden is, samen te brengen in een creatieve, “hoogstpersoonlijke ordening”. Het eerste en het laatste verhaal zijn wat mij betreft het meest geslaagd.

[Raf Vandenbussche · Rating 3 out of 5]

“Laten we toch blijven geloven in die onredelijke onmogelijke liefde “
Ode aan Georgië en Pirosmani van Oostende tot Tiblissi

[elidesc · Rating 3 out of 5]

Een bijzonder boek, zeker omdat de naam van mijn zoon centraal staat. En bij uitbreiding deze naam in andere talen. Georges, Giorgio, Joris. Over James Joyce and family in Oostende tot een bezoek aan een oude jeugdvriend in Georgië. Over al dan niet historische ontmoetingen tussen een schilder en een tiran.

[Peter Altena · Rating 3 out of 5]

Een van de aangenaamste Peeters-romans. Wat een geweldige creativiteit om wat onverbonden is met elkaar te verbinden, de vrijheid die de schrijver neemt is hem van harte gegund. De eerste twee Georges-hoofdstukken vond ik het treffendst, zeker die merkwaardige ontmoetingen tussen de priester en Paula, heel mooi en teder. Het derde hoofdstuk, met een grotere rol voor laat ons zeggen de schrijver, vond ik minder, moeizamer. Geschiedenis van een vriendschap zonder veel hartelijkheid. Het vierde bevat een geweldig portret van de schilder, waarbij die malle Stalin behoorlijk in de weg loopt. Had medelijden met de schilder en zijn onrustbarende visioenen. In vergelijking met De minzamen - een overmaat aan gekwebbel - was deze roman veel beter. Het kleine boek, dat Peeters met Vanhole schreef, over hun wandeltocht door Brussel blijft onovertroffen.

[Ferre Wyckmans · Rating 4 out of 5]

George als persoonsnaam of locatie, gelardeerd met familiale, politieke en kunst verwijzingen. Een zeer lezenswaardige trip.
Van genoten.

[Ivo Moyersoen · Rating 3 out of 5]

Hoe namen verbinden en een verhaal scheppen. Meesterlijke verteller Koen Peeters neemt je mee in een universum van feiten en non feiten die in elkaar vloeien tot een nieuw gegeven. Bijzonder boeiend.

[David · Rating 4 out of 5]

Geen groot gebaar, wel subtiele verhalen, persoonlijke inkijkjes, dichtbij en veraf.

[Luc De Coster · Rating 4 out of 5]

U wist het misschien niet, maar zowel de grootvader langs moeders kant van Koen Peeters, Jozef “Georges” Otten, als de grootvader van de vrouw van Koen Peeters, eveneens langs moeders kant, Georges Vermeire, hebben nog samen in de loopgraven van de Eerste Wereldoorlog gezeten met Georges Lemaître, de latere priester-wiskundige die met de theorie van de oerknal op de proppen kwam. Daar zaten ze dan, de drie Georges, nu eens genietend van het krachtige mysterie van het uitspansel, dan weer zich uit de voeten makend voor een gaswolk die langzaam naar hen toe kroop.

Wonderlijk allemaal. Die twee Georges in het begin van de eeuw samen in de oorlog, op het einde van de eeuw in de echt verbonden middels hun kleinkinderen.

Nog minder geweten is dat Georges Vermeire, die grootvader dus van de vrouw van Koen Peeters, in 1926 loketbediende “internationale zendingen” was in De Grote Post in Oostende. Hij sprak Frans en Engels. 1926 was het jaar dat James Joyce in Oostende verbleef, en zijn zoon Giorgio (niet George, want hij was in Triëst geboren) daar op bezoek kwam. James, die wel eens een internationale zending verstuurde en ontving, raakte aan de praat met Georges. Joyce, zoals steeds geïnteresseerd in plaatselijk taalgebruik, liet zich door Georges inlichten over het Oostendse Vlaams. Die bracht hem wat woordenschat bij met de bijhorende fonetiek, want zoals bekend was James Joyce dol op klankspelletjes in zijn mistige romans. In “Finnegans Wake” bijvoorbeeld komen er tientallen talen en taalvarianten voor waaronder dus ook Oostends. Koen Peeters is te bescheiden om expliciet te stellen dat het Vlaams “Finnegans Wake” is binnengeslopen via zijn schoonfamilie.

Het ouderlijke gezin van de genaamde Remi, Georges, ook wel bekend als Hergé, ging in die jaren ook elk jaar op zomerverlof naar Oostende. In 1926 was Hergé er helaas niet bij want hij zat in het leger en kreeg geen verlof. Waardoor er voor Koen Peeters een extra verhaallijn met een Georges verloren ging.

Koen heeft ook een vergeten vriend Joris, wat de Nederlandse variant is van het Catalaanse Jordi, op zijn beurt het equivalent van “George(s)”, die midden in het boek in Georgië blijkt te wonen. Dat treft, zo vlak voor de start van het tentoonstellingsfestival “Europalia” in ons land dat deze keer aan Georgië gewijd is. Een goed excuus om Joris eens te bezoeken, denkt Koen die in Tbilisi aan de weet komt dat rond de wisseling van de negentiende naar de twintigste eeuw zowel Ioseb Dzjoegasjvili (Stalin) als de avant-garde schilder Niko Pirosmani in die stad verbleven. Wat er tussen die twee zoal gebeurde -en mogelijk wat komen zou voorafspiegelde- daarvoor moet u het boek maar lezen. Ik kan niet alles verklappen.

Ik vond het een heerlijke leeservaring. Met waarheid en fantasie, hoewel het verzinsel niet te weerleggen is. Met een schrijver die elke dag knipt en plakt uit de actualiteit en uit de synchroniciteit in zijn grote plakboek verhalen puurt. Met tussen de tekst, Sebald-gewijs, net vaag genoeg zwart-wit fotootjes zodat je niet kan lezen of niet goed kan zien wat erop staat. Ook een Georges trouwens, die Winfried Georg Sebald, de stamvader van al onze fictiedocumentaire schrijvers.

En er zit ook een cameo in van Léon Spillaert. Als je goed kijkt, zie je hem passeren op de dijk in Oostende. Had hij Georges Spilliaert geheten, hij was vast meer aan bod gekomen.

[Marnix Verplancke · Rating 4 out of 5]

Toen Koen Peeters zich realiseerde dat er in zijn leven en interessesfeer toch wel heel veel mensen de naam Georges droegen, vatte hij het plan op daar literair iets mee te doen. In Georges - hoe zou de roman anders kunnen heten? - beschrijft hij een reeks bijzondere ontmoetingen van historische figuren, op verschillende plaatsen en tijdstippen, waarbij op zoek wordt gegaan naar een gevoel van eenheid en verbinding.
Zo laat hij James Joyce in 1926 een mondje Oostends leren van de postbeambte Georges Vermeire, de grootvader van zijn vrouw. In het stadspark van Leuven ontmoet zijn moeder Paula in 1957 de bedenker van de Big Bang-theorie Georges Lemaître. En in het Georgië van begin twintigste eeuw raken de naïeve kunstschilder Niko Pirosmani en Stalin in een ambivalente vriendschap verwikkeld.
Geeft Peeters reëel gebeurde ontmoetingen en discussies weer? Nee dus, maar wel mogelijke. En zo zet hij ook de vertellende ik-figuur neer, als een mogelijkheid. Die is bijvoorbeeld wel heel openhartig over zijn methode en verzamelwoede, maar tezelfdertijd doet hij de lezer ook twijfelen aan zijn waarachtigheid. Georges wordt aldus een literaire collage die de fictie laat inbreken in de non-fictie, waarbij nieuwe doorkijkjes en momenten van verwondering en verlichting ontstaan.

In je roman laat je historische figuren met elkaar in gesprek gaan, terwijl er geen bewijzen zijn dat dit ook echt is gebeurd. Is dit niet problematisch?

Peeters: Sommigen vinden van wel, ook al heb ik er streng op toegezien dat de historische context altijd klopt en de gesprekken hadden kunnen gebeuren. Het boek is er gekomen mits hulp van Europalia Georgië. Die organisatie heeft mijn reizen bijvoorbeeld betaald. Maar mijn boek is niet in het officiële programma opgenomen omdat het volgens de Georgische minister van cultuur historisch niet klopt. Er is geen bewijs dat Stalin en Pirosmani elkaar gekend zouden hebben.

Maar het is toch een roman?

Peeters: Precies, maar waarom zegt die minister dat? Omdat zij lid is van Georgian Dream, de partij die heult met Rusland. Ik vind het hilarisch dat zo iemand het onderscheid tussen fictie en non-fictie niet kan of wil maken.

De terugkeer van het verleden?

Peeters: De echo klinkt inderdaad luid. Het woord wordt nog steeds bijzonder gevaarlijk geacht. Stalin heeft zich indertijd op eenzelfde manier bemoeid met de literatuur.

[Benny · Rating 3 out of 5]

Georges is fragmentarisch, speels en postmodern. Met de naam Georges – in al zijn vele varianten, vervormingen en variaties – als rode draad verbindt Koen Peeters enkele grote namen aan zijn eigen (voor)geschiedenis. Daarbij vervaagt de grens tussen feit en fictie.

Ja, James Joyce is ooit in Oostende geweest, maar de kans dat Koen Peeters’ latere schoonmoeder ooit schelpjes voor de Ier geraapt heeft…? In een volgend hoofdstuk keuvelt een ander familielid van hem in Leuven met George Lemaître, de vader van de bigbangtheorie. Er is geen bewijs gevonden dat het niet heeft plaatsgevonden, dus Koen fantaseert erop los.

Het derde en grootste deel van Georges speelt zich af in het land Georgië, waar Koen Peeters een tijdje in een schrijversresidentie mocht verblijven. In Peeters’ fantasiewereld ontstaat er een vriendschap tussen de jongens die later Pirosmani en Stalin zouden worden. De naïeve schilder Pirosmani is de nationale held van Georgië en de latere Sovjetdictator bracht inderdaad een deel van zijn kinderjaren in Tbilisi door, toen de destijds nog onbekende schilder daar ook rondhing. Er is geen enkele aanwijzing dat ze mekaar gekend hebben, maar dat laat Koen niet aan zijn hart komen, daar gaat hij…

“Wie niet weet dat hij zoekt, zal niets vinden. Wie niets vindt, heeft geen verbeelding.” (p.121)

Zo luidt het devies van de schrijver. Maar in de praktijk is dit wat al te gemakkelijk. Zeker het wonderlijke (en momenteel zo beproefde) Georgië verdient beter.

Koen Peeters is te goed om slechte boeken te schrijven, maar Georges haalt nergens het niveau van zijn vorige werken.

[Christine Bonheure · Rating 5 out of 5]

Beresterk boek, want het overtuigt me er onder meer van Ulysses van James Joyce te lezen. Koen Peeters introduceert “de geschiedenis als familiefantasie”. Hij gebruikt de geschiedenis als inspiratiebron en creëert een verhaal rond verschillende personen die Georges heten en indirect met elkaar verbonden zijn. Het eerste fantastisch mooie hoofdstuk vertelt het verhaal van postbeambte Georges Vermeire die bevriend raakt met James Joyce wanneer die als toerist in Oostende verblijft. Later komen andere historische figuren aan bod. Het vermengen van fictie en feiten slaat aan. De geschiedenis komt op een interessante manier tot leven en de figuren worden écht mens. Ik denk aan het wenen van priester-wetenschapper George Lemaître bij het zien van een zogende vrouw, het opvallende gedrag van James Joyce en zijn gezin, de vriendschapsrelatie tussen de Georgische schilder Pirosmani en diens jeugdvriend, de latere Stalin. Soms dacht ik zelfs aan Jan Brokken en Stefan Hertmans en dat is géén belediging. Knap!

[Rein · Rating 3 out of 5]

In deze losjes gecomponeerde roman, die wordt verbonden door de namen Georges en allerlei variaties daarvan, is het begin het meest interessant. Dat gaat over de vakantie die James Joyce met zijn gezin in Oostende doorbrengt en het contact dat hij daar heeft met een Georges die op het postkantoor werkt. Joyce komt daar vaak voor brieven en pakketjes en Georges leert hem bij die gelegenheden enkele woorden Vlaams. Later vraagt Peeters zich af of men wel een roman kan vullen met slechts de naam Georges als verbinding. Het antwoord luidt helaas ontkennend. De volgende drie delen over verhouding tussen zijn moeder en priester Lemaitre, zijn relatie met studiegenoot Joris en de mogelijke verhouding tussen de Georgische schilder Niko Pirosmani en Stalin missen de intensiteit van het eerste deel. Blijft staan dat Peeters het op het eind, met de inauguratie van Poetin op het netvlies, een verschrikkelijke gedachte vindt dat de mensheid niets van het verleden leert. Die gedachte treft mij zeer na het rechtse akkoord, dat gister gesloten werd, Nederland onwaardig.

[Jo Dejonckheere · Rating 3 out of 5]

Een sterk gestructureerde roman, waarbij de verschillende verhalen en de vele ontmoetingen tot een geheel worden gesmeed door de schrijvende ik-figuur, die feitelijkheden (historische en fictieve) op een heel punctuele manier verwoordt.
Wellicht scoort deze roman hoog in de ranglijst van Nederlandstalige boeken met de kortste zinnen.
Qua stijl & structuur dus een sterke roman.
Maar ik mis iets wat vleugels geeft aan dit boek, dat het echt doet leven en zingen.

[Myriam · Rating 4 out of 5]

'... wie op zoek gaat in de tijd, maakt een nieuwe optelsom van momenten, feiten, woorden. in constellaties ontstaan flitsen van inzichten, vooral tekens van overeenstemming en herkenning. Ik wil geloven dat er een stroom is die verbindt, waardoor namen echoën en iets belangrijks kunnen tonen over levensgebeurtenissen. Soms door een korte vertelling, wat woorden. Wat aanwaait met de zeewind of door de aerosolen van de ontmoeting, en plots is het weer weg.'

[Sylvie · Rating 2 out of 5]

Allemaal over personen, plaatsen die mij intrigeren en toch was het een grote opgave op dit te lezen. Te afstandelijk, te weinig verhaal, stijl... geen idee maar dit boek wist me helemaal niet te boeien. Zelfde gevoel had ik bij 'De mensengenezer'. Denk niet dat ik nog iets van Koen Peeters zal lezen.

[Ann Eyskens · Rating 4 out of 5]

Verbinding van een persoonlijk relaas met historische figuren op een tijdlijn met één gemeenschappelijke noemer waardoor het verhaal één geheel wordt, nl. de naam "Georges".
Kunstig, doordacht en warm!
Wat is TIJD? Wat doet TIJD met het individu, heden en verleden?

[Ann Carlens · Rating 4 out of 5]

Verrassend. Fictie of non-fictie? Een dunne lijn waar constant over gewalst wordt.
Voor mij in ieder geval geslaagd; elk deel werpt nieuwe vragen op, nieuwe ontdekkingen.
Spelletje vier op een rijn, waarbij het vierde schijfje 'Georgië' de winnende combinatie vormt.

[Bart · Rating 3 out of 5]

3,5 ⭐️

[François · Rating 4 out of 5]

De titel zegt volledig waarover het boek gaat. Het rijmt een aantal Georges in al dan niet fictieve situaties vernuftig aan elkaar en eindigt dan uiteindelijk in Georgië.

[Cathérine · Rating 4 out of 5]

3,75⭐

[Stien Leytens · Rating 2 out of 5]

Gekunsteld. Afstandelijk.