ร้านหนังสือมินาโตะที่เรารัก

by Yasushi Kitagawa, เสาวณีย์ นวรัตน์จำรูญ (Translator)

“พลิกความเหนื่อยให้เป็นกำลังใจ”

วันหนึ่งโยชิโตะ ครูมัธยม ได้รับโทรศัพท์จากตำรวจว่าพ่อของเขาเสียชีวิตลงอย่างเดียวดายในร้านเช่าหนังสือมินาโตะซึ่งพ่อเขาเป็นเจ้าของ แต่โยชิโตะไม่มีอาการเสียใจ เพราะเขากับพ่อตัดขาดความสัมพันธ์กันตั้งแต่ 38 ปีที่แล้ว ครั้งนั้นโยชิโตะและแม่ต้องหนีออกจากบ้านโดยไม่มีอะไรติดตัว เรื่องนี้กลายเป็นปมในใจของเขา เพื่อใช้ชีวิตต่อไป เขาจึงลบพ่อออกจากความทรงจำ แต่เมื่อกลับไปที่ร้านมินาโตะในฤดูใบไม้ร่วง ก็ได้พบผู้คนในงานเทศกาลดังจิริ และความทรงจำเรื่องพ่อจึงหวนกลับมาทำให้เขาตื่นตะลึง โยชิโตะ ตัดสินใจ เผชิญหน้ากับภาพลักษณ์ที่แท้จริงของพ่อเป็นครั้งแรกในชีวิตและยังเป็นช่วงเวลาแห่งการเกิดใหม่เพื่อรักษาหัวใจของตัวเองอีกด้วย

หนังสือเล่มนี้จะตบบ่าให้คุณหายเหนื่อยและรู้สึกว่า ทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น “คุณพยายามใช้ชีวิตได้ดีแล้ว” ไม่มีอะไรต้องเสียใจภายหลัง

เรื่องราวของการเกิดใหม่ทางจิตวิญญาณ โดย คิตากาวะ ยาสึชิ นักเขียนยอดขายทะลุ 1 ล้านเล่ม เจ้าของผลงาน “แท็กซี่คันนี้รับส่งความหวัง” อันลือลั่น

Genres: Fiction, Slice Of Life

176 pages, Paperback

First published January 1, 2022

About the author

喜多川泰

Reviews

[Makmild · Rating 4 out of 5]

เป็นเล่มที่อ่านแล้วรู้สึกได้ถึงความปลอบใจ เราคิดว่ามันเป็นหนังสือที่มาถูกช่วงจังหวะมากๆ เราที่เหนื่อยกับการใช้ชีวิต (ถึงจะเอาไปเทียบกับใครไม่ได้) แต่การมีหนังสือสักเล่มพยายามโน้มน้าวเพื่อสื่อถึงหนึ่งประโยคว่า “พยายามได้ดีแล้ว” มันเหมือนได้คลายความทุกข์ในใจไปเปราะหนึ่ง

ร้านหนังสือมินาโตะที่เรารักอาจจะไม่ใช่หนังสือที่กลมกล่อมนักในแง่วิธีการเล่า ออกจะขาดๆ เกินๆ ล้นๆ แหว่งๆ ไปหน่อย อย่างจุดคลี่คลายเรื่องของตัวละครเอกกับอาจารย์ด้วยกันนี่รู้สึกได้เลยว่าเป็นคำพูดที่เหมือนโดนยัดเข้ามามาก อึดอัดแทน คนเราจะพูดกันแบบนี้ในวันที่พ่อลูกศิษย์เพิ่งตายหรอ 5555555 แต่นั่นแหละ มันเข้าใจได้เพราะเล่มมันบาง วิธีการเล่าเลยรวบรัดเพื่อให้เป็นไปตามเส้นเรื่องที่วางไว้

พูดถึงเส้นเรื่องที่ตั้งใจจะวางไว้ เราก็ไม่ได้คิดนะว่ามันจะถูกคลี่คลายมาแนวนี้ เนื่องจาก 1) ตัวละครหลัก-พระเอก-โยชิโตะ-อายุ 52 ปี (ตัวละครที่แก่กว่านี้ดำเนินเรื่องที่เคยอ่านมีแค่บริทมารีแล้วอะ 5555) เป็นอาจารย์ที่จู่ๆ พ่อที่ตัดขาดจากชีวิตมาเกือบ 40 ปีตายไป 2) วิธีการเล่าเรื่องในตอนแรกที่ได้ใส่ความเหนื่อยยากของความเป็นอาจารย์เข้ามา เลยนึกว่าเรื่องมันจะขมๆ กว่านี้หน่อย (แกต้องการอะไร ชั้นรู้นะ อยากสะท้อนสังคมมากหรอ) แต่กลายเป็นว่า อ่อ นี่แนวฮีลใจ (ก็ฮีลได้จริง ไม่เถียง) มันเลยแบบปรับมู้ดไม่ทัน นึกเอาเองว่า อจ.จะกลับมาสืบคดีความตายของพ่อ 55555555 ป่าว ไม่ใช่ ไม่ได้มาสืบคดีอะไรทั้งนั้น มาก้าวผ่านปมชีวิตในวัย 52 มากกว่า

พอคิดยังงี้แล้วก็รู้สึกทึ่ง ไม่ว่าจะอายุเท่าไรก็มีเรื่องที่ต้องก้าวผ่านทั้งนั้น และยิ่งเป็นเรื่องของคนในครอบครัวแล้วด้วย มันอาจจะยิ่งยากกว่าเดิม แม้การคลี่คลายจะง่ายไปหน่อย แต่การใส่เรื่องเทศกาลเข้ามาพอดีก็เข้าใจได้ พูดถึงเรื่องเทศกาล อจ.แกจะเขียนรายละเอียดเทศกาลเยอะไปไหน 5555 เข้าใจแล้วว่าอยากสื่ออะไรจ้า

จริงๆ เราก็ไม่เคยคิดความหมายของคำว่าครอบครัวมาก่อน ยิ่งในยุคปัจจุบันที่แบบ ลูกโตไปแล้วแยกกับครอบครัวดั้งเดิม มันเลยยิ่งแบบ เออ ครอบครัวมันเป็นแบบที่ในเรื่องว่าจริงๆนะ มันคือการรบกวนกันและกัน

พูดถึงการรบกวน เราก็เป็นคนแบบโยชิตะประมาณนึง คือไม่อยากสร้างความรบกวนให้ใคร แต่กับเพื่อนสนิทมากๆ ก็จะโดนบอกว่าไม่ได้เป็นการรบกวนเลย มีอะไรก็บอกได้เสมอ บางทีการที่เราคิดว่ารบกวนจนไม่กล้าพูดอะไรมันก็เป็นการขีดเส้นความสัมพันธ์รูปแบบนึง ยิ่งกับครอบครัวถ้าคิดแบบนี้มันคงอึดอัดน่าดู บางทีการรบกวน (ที่มันพอดี-ซึ่งก็พูดยาก) ซึ่งกันและกันได้มันก็บ่งบอกความสัมพันธ์รูปแบบนึง

เขียนไปเขียนมาชักยาว เล่มนี้มีหลายประเด็นที่เราสนใจ หลักๆ ก็คือเรื่องความสัมพันธ์ในครอบครัว และการใช้ชีวิตที่ทุกคนต่างแบกรับความเหนื่อยยากของตนเองเสมอ หากไม่มีใครชมก็ชมตัวเองก็ได้ว่าพยายามมาได้ดีมากเลยนะ

ดีใจที่ได้อ่านเล่มนี้ค่ะ (แม้กลางๆ เล่มช่วงคลี่คลายความรู้สึกโยชิตะจะแหม่งๆไปหน่อย)

[Siwabhorn Anothaisintawee · Rating 4 out of 5]

ร้านหนังสือมินาโตะที่เรารักอิชิบาชิ โยชิโตะได้รับแจ้งข่าวการตายของมินาโตะ เท็ตสึจิ พ่อของเขา

เมื่อกลับถึงบ้านเกิด เขาก็พบว่าพ่อยังคงเปิดกิจการร้านให้เช่าหนังสือเหมือนตั้งแต่ก่อนที่เขาจะออกจากบ้านไปพร้อมกับแม่ โยชิโตะเกลียดพ่อของเขามาโดยตลอด ถึงขั้นตัดพ่อตัดลูก เพราะผลาญเงินไปกับการดื่มเหล้าจนไม่เหลือเป็นค่าใช้จ่ายในครอบครัว

เมื่อโยชิโตะกลับมาสะสางสมบัติของพ่อที่บ้าน เขาจึงไม่อยากเก็บอะไรไปเป็นของดูต่างหน้าทั้งนั้น และต้องการมอบหนังสือในร้านทั้งหมดให้กับมานาเบะ โยโกะลูกค้าประจำของที่ร้าน

ระหว่างที่ดูข้าวของของพ่อ เขาก็เจอเสื้อฮับปิที่สำหรับใส่ในเทศกาลแห่ดังจิริ ทำให้เขาย้อนไปถึงตอนเด็กๆ ที่เขาสวมเสื้อฮับปิและได้เป็นคนตีกลองของขบวนแห่ หลังจบงานพ่อของเขาได้มาหาและมอบแอปเปิ้ลแคนดี้ให้ ซึ่งเป็นความทรงจำดีๆ เรื่องเดียวที่เขามีกับพ่อ

เมื่อโยชิโตะได้คุยกับโยโกะ ก็ทำให้รู้ว่าพ่อของเขามีมุมที่แตกต่างออกไปจากที่คนในครอบครัวรับรู้

หนังสือมีปมเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างพ่อ-ลูกเป็นประเด็นหลัก แต่เราไม่อินมั๊ง เลยอ่านไปเรื่อยเปื่อยมาก เรื่องมันไม่มีจุดพีคอะไรให้ตื่นเต้นด้วยแหละ แบบอือๆ เล่าไปนะ อยากจบเมื่อไหร่ก็จบนะ เงี๊ยะ

ปล. ปกฝีมือ Piperpainto (หลานเราเอง) สวยใช่ไหมล่ะ

Goodreads ให้ 3.7 เราให้ 4

[Satang Cottoncandy · Rating 4 out of 5]

อ่านจบแล้วแต่ไม่มีมู้ดเขียนรีวิว🥲 หนังสือดีนะ ไม่มีตรงไหนที่รู้สึกว่าใส่มาทำไมวะ หนังสือเล่าเรื่องที่เรารู้ๆ กันอยู่แล้วแหละ ทั้งเรื่องคนคนหนึ่งอาจจะดีในมุมของบางคน และอาจจะเป็นคนแย่ๆ ในมุมของบางคน เรื่องใช้ชีวิตในแบบของตัวเอง และเรื่องปล่อยวาง เขาแค่เล่าย้ำเตือนให้เราเห็นชัดขึ้น ช่วงที่ตัวละครกลับไปบ้านที่เป็นร้านหนังสือพ่อ เราตื่นเต้นตลอดเพราะไม่อยากให้เขาเสียใจ จริงๆ เราแอบคิดว่าถ้าเรารู้จักคุณพ่อมินาโตะผ่านมุมมองของคนอื่นทั้งหมดเลยก็น่าจะดี ไม่ต้องรู้หรอกว่าจริงๆ แล้วเขาเป็นคนแบบไหน แต่มันก็ดันมีบทหนึ่งที่เล่าในมุมมองของคุณมินาโตะ อาจเพื่อพูดถึงประเด็นเรื่องการปล่อยวางและการสรุปว่า "พยายามได้ดีแล้ว" มั้ง

ที่ชอบคือการใช้คำว่า "พยายามได้ดีแล้ว" เพื่อประเมินนักเรียน ไม่ใช่ "พยายามอีกนิด" หรือ "ทำได้ดีมาก" ในการนำมาประยุกต์ใช้กับชีวิตคนคนหนึ่ง ใช่ที่ทุกคนพยายามอย่างดีที่สุดในการใช้ชีวิตของตัวเอง กล้าหาญมากเลย

[Mook Woramon · Rating 4 out of 5]

”พยายามได้ดีแล้ว“ ชอบคำนี้จัง ได้ความรู้สึกกำลังดี
เหมือนเป็นการบอกว่าฉันมองเห็นความพยายามของเธอนะ แต่ไม่ได้เยินยอจนเกินไป

ในส่วนเนื้อเรื่องถ้ามีแค่สามสิบหน้าสุดท้ายจะให้ห้าดาวเลย 🥲
เนื้อเรื่องช่วงก่อนหน้ามันเรื่อย ๆ เอื่อย ๆ แล้วอยู่ ๆ ก็มีบทสนทนาเบิกเนตรขึ้นมากะทันหัน ฉันปรับตัวไม่ทัน

มีประเด็นที่ชอบอยู่สองเรื่องคือ

- คนเราแค่ใช้ชีวิตก็ต้องรบกวนใครสักคนอยู่แล้วโดยเฉพาะคนในครอบครัว มีทั้งเรื่องแย่เรื่องดี แต่ถ้าคนในครอบครัวเกรงใจไม่กล้ารบกวนเรา เราก็คงนึกเสียใจอีก

- ทุกคนใช้ชีวิตอันโหดร้ายของตัวเองที่ไม่มีใครคนอื่นมาแบกรับแทนกันได้ เพราะฉะนั้นคุณคือคนที่สุดยอดโดยไม่ต้องเปรียบเทียบกับใคร

[May Sa · Rating 2 out of 5]

จะบอกว่าตัวเองพยายามได้ดีแล้วตอนลูกเมียทิ้งไปแล้วก็ไม่ไหวไหม สงสารคนเป็นแม่คนเป็นเมีย เหมือนอยู่ๆ พ่อก็ได้ redemption arc แล้วแม่ล่ะ ไม่เห็นเล่าin detailsเลยว่าแม่ผ่านอะไรมาบ้าง

[BowEiyaEita · Rating 4 out of 5]

อ่านเรื่อยๆ สร้างความอยากรู้อยากอ่านจนจบได้ แต่ก็มีบางช่วงอยากข้าม ปูพื้นเรื่องครูเรื่องการสอนมาตอนแรกๆ แต่ไปจบด้วยเรื่องความสัมพันธ์พ่อลูก ที่พ่อลูกแทบไม่ค่อยคุยกัน ความทรงจำที่มีของลูกคือแย่มาก แต่ช่วงเวลาไม่กี่วัน ลูกกลับเข้าใจพ่อมากขึ้น แต่เสียดายพ่อไม่อยู่แล้ว มีข้อคิดมาเรื่อยๆ ทั้งเรื่องรบกวนคนในครอบครัวบ้าง หรือการปาหินใส่น่ำในภาชนะต่างๆ ผลกระทบมันต่างกัน ขึ้นอยู่กับใจเราเหมือนกันว่าจะเป็นภาชนะแบบไหน หรือการที่คนจะมองเราว่าเป็นคนแบบไหนก็ขึ้นอยู่กับว่าเอาค่านิยมแบบไหนมาวัด
เล่มไม่หนา อ่านไม่นาน แต่ซึ้งและกินใจอยู่ ให้4ดาวครึ่งเลย

[Kanyada Kongtrakool · Rating 3 out of 5]

มินาโตะ ชายวัย 50 ที่ได้รับข่าวว่าพ่อที่ไม่ได้เจอกันมานาน ถึง 38 ปีนั้นเสียชีวิต เขาจึงจำเป็นต้องกลับที่บ้านเกิดอีกครั้ง

พ่อของเขาเปิดร้านเช่าหนังสือ ซึ่งเปิดมาตั้งแต่ตอนเขายังเด็กและพ่อยังเปิดร้านจนถึงวาระสุดท้าย เขาเคยคิดว่าความทรงจำที่เกี่ยวกับพ่อนั้นไม่ดีเลย และดูเหมือนเขาจะจำอะไรเกี่ยวกับพ่อได้น้อยมากๆ แต่พอได้กลับไปบ้านเดิม เขากลับได้ระลึกถึงความทรงจำที่ดีและมีค่าระหว่างเขากับพ่อขึ้นมาได้

เหมาะกับคนที่ต้องการการฮีลใจ มีปรัชญาการใช้ชีวิตอยู่เต็มเล่ม สำหรับตัวเองรู้สึกว่าอ่านได้เรื่อยๆ แต่ปรัชญาเยอะไปหน่อย

[Sura Siri · Rating 3 out of 5]

เป็นนิยายที่มีจุดพีคสั้นมาก และมีเนื้อหาของวัฒนธรรมญี่ปุ่น(เทศกาลไซโจ)แทรกอยู่เป็นช่วงใหญ่ๆเลย ผู้เขียนคงตั้งใจให้ผู้อ่านได้ซึมซับมากๆโดยตัวเขาตั้งใจเขียนมาก แต่ในส่วนนี้เราอ่านแล้วไม่อินเลย ทำให้ขาดอรรถรสในการอ่านในช่วงนั้นๆไป

[Kittitach H · Rating 3 out of 5]

this book is like a pat on the back, but i think the plot is lacking.

[Yohei Nimura · Rating 3 out of 5]

หนังสือนิยายสั้นปรัชญาชีวิต ที่อ่านไม่ค่อยสนุก ชอบสุดคือตอนเจอนักพรต ส่วนตอนเทศกาลญี่ปุ่นไม่ค่อนอิน

[Nopadol Rompho · Rating 5 out of 5]

เป็นนิยายที่อ่านแล้วรู้สึกอบอุ่น ชอบข้อคิด 2 ข้อคือ เราใช้ชีวิตได้ดีแล้ว ไม่ต้องมาเสียใจภายหลัง และทุกคนสุดยอดด้วยตัวของเราเอง ไม่มีใครสามารถมาใช้ชีวิตแทนเราได้ ลองอ่านกันได้ครับ

[mimi · Rating 3 out of 5]

เรื่องราวของโยชิโตะ ที่ฝังกลบความทรงจำเกี่ยวกับพ่อทิ้งไป ตั้งแต่วันที่แม่พาออกจากบ้าน แล้วบอกให้ลืมพ่อเสีย เขาเติบโต ทำงานเป็นคุณครู และสร้างครอบครัวของตัวเอง แต่วันหนึ่งกลับได้รับโทรศัพท์แจ้งว่าคุณพ่อของเขาเสียชีวิต จึงทำให้เขาต้องกลับมายังบ้านเกิดที่เขาทิ้งไปนานแสนนาน

เป็นเล่มที่อ่านได้เรื่อยๆ บางช่วงบางตอนเหมือนได้รับการตบที่ไหล่ปุ้ๆอย่างอ่อนโยน แต่โดยรวมก็ยังไม่ได้อินขนาดนั่น แอบรู้สึกว่าพล็อตสามารถไปได้มากกว่านี้

การเล่าเรื่องของโยชิโตะในช่วงแรก ทำให้เราเชื่อในสิ่งที่เขาเล่า เลยตั้งตัวไม่ทันตอนช่วงหลังๆ ในส่วนของการคลายปม และรู้สึกว่าอยากให้มีเหตุผลซัพพอร์ตมากกว่านี้

[VEDAMANEE · Rating 3 out of 5]

ถ้าให้อธิบายหนังสือเล่มนี้นอกเหนือคำโปรยหลังปกคือคงจะเป็นเรื่องราวที่ทำให้เราย้อนมองกลับไปแล้วยังมีจุดยืนหรือตัวตนของเราอยู่ตรงนั้นแม้ว่าเราจะหลงลืมมาสักพักใหญ่ๆของช่วงชีวิตที่ผ่านไปปีแล้วปีเล่าตามกาลเวลา เป็นหลังสือที่ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่เพราะเนื้อเรื่องไม่ได้มีปมอะไรที่ดึงให้ต้องสนใจขนาดนั้นแต่ก็สามารถอื่นได้เรื่อยๆ ตัวละครในเนื้อเรื่องมีน้อยทำให้เนื้อหาก็น้อยแล้วก็วนๆอยู่ที่เดิม