In Gezeik, de nieuwe roman van Pepijn Lanen, vergeet ex-rapper en eindeloos struggelende midlifer Aad een belangrijk familieweekend. Hij zet alles op alles om zijn vrouw, internationaal vermaard fitnessgoeroe, en wereldwijze kinderen te bewijzen dat hij hun bestemming heus zal bereiken, probleemloos en op tijd. Haperende techniek, kaasninja’s, zijn eigen warrige hoofd, pretenties en frustraties zitten hem hierbij danig in de weg. Naarmate de slapstickachtige road-, sky- en watertrip vordert, wordt duidelijk dat behalve het laatste restje van Aads eer ook het voortbestaan van de samenleving op het spel staat. Gezeik is een odyssee waarvan het doel lang ongewis blijft. Onzinnig gezeik, existentiële crises en keiharde actie wisselen elkaar in rap tempo af, en te midden van de chaos tekent de ware bestemming van antiheld Aad zich steeds duidelijker af.
Pepijn Lanen is vooral bekend onder zijn artiestennaam Faberyayo. Hij is een rapper van de rapgroep 'De Jeugd van Tegenwoordig' en 'Le Le'. Zijn eerste boek, Sjeumig, verscheen in november 2013.
Dit boek is een hallucinante ervaring; vergelijkbaar met een koortsdroom waar je in terecht komt nadat je op een avond drie kilo Franse schimmelkaasjes in je mik stopt, waardoor je vervolgens eindigt in een kaascoma.
Als boek had ik hier denk ik niets aan gevonden, maar als luisterboek, ik bedoel 'audiodrama', heb ik er vreselijk om gelachen (hardop op de fiets). Met je mytische kaasschaaf. En zo veel hartjes voor Noraly Beyer!
Lanen is een tovenaar met woorden. Dit boek is taaltechnisch zo sterk dat het compleet van de pot gerukte verhaal er zelfs niet toe doet. Pepijn je bent een baddie.
I 💚 gekke boekjes. Dus een man die zijn gezin verwaarloosd vanwege speciale kaarten en, jawel, een magische kaasschaaf? Prima! 3 sterren want Faberyayo blijft een woordkunstenaar.
Is dit wat er gebeurt met alle onverkochte kazen van Frans Laarmans? Een mash-up tussen Charlie the Unicorn en Everything Everywhere All At Once, maar dan een lightversie. Een vrij Hollandse lightversie.
Aads reflectievermogen van een modderpoel zorgde voor een hoop frustraties, dus dat maakt dat ik hem toch wel een goed geschreven karakter vind. Verhaal zelf is af en toe wel flink over de top, maar als iets wordt beschreven als absurdistisch, dan moet dat wel kunnen. Niet wat ik had verwacht, dus ben wel ergens verrast.
Leest als een trein, aantal mooie zinnen en interessante woordkeuzes. Daar word ik wel blij van.
Uiteindelijk niet helemaal mijn ding, maar waardeer het wel.
Meestal wel fan van de non-fictie boeken van Pepijn. Maar dit was de eerste fictie die ik van hem las, en ik kwam in een soort rare koortsdroom x kinderfantasie x stonede gedachte terecht. En ik kom me er niet aan overgeven, zo random was het. Wel pluspunt: het boek heeft een gek formaat wat heel lekker leest.
In één woord: koortsdroom. Dit is het bizarste boek wat ik tot nu toe gelezen heb in m’n leventje. Wel gelachen, wel vermaakt, maar zo apart. Leuk, licht leesvoer, maar geen sterke indruk gemaakt op verwarring na.
Verhaallijn over ouders en kinderen en hoe wel en hoe niet prima en uitstekend te volgen. Over kaas en de kaasschaaf is voor mij totale verwarring. Niet heel bijzonder. Als luisterboek TOP. Een echt Ouderwets luisterverhaal met verschillende rollen/ stemmen, geluidseffecten en muziekjes. Echt een verademing. Zo moeten alle luisterboeken.
Aad heeft voor 207 pagina's lang last van de meest irritante kinderen uit de geschiedenis van de literatuur (ik wil nooit meer een boek lezen dat zo krampachtig probeert Elsschots Kaas te plagiëren)
Ik blijf wachten tot Pepijn Lanen zijn Grote Literaire Roman (ja met hoofdletters) gaat schrijven. Als Rob van Essen met zijn futuristische enigzins absurdistische boeken twee keer de libris literatuurprijs kan winnen, dan moet het voor Pepijn ook een keer mogelijk kunnen zijn. Ik weet zeker dat het erin zit
Soms heb je geen verdovende middelen nodig om het gevoel te hebben onder invloed te zijn. Je kan bijvoorbeeld ook dit boek lezen. Goddank als luisterboek 'gelezen', dat maakte het nog vermakelijk.
Ik vond dit boek fantastisch. Zo knettergek, zo eigentijds. Ik heb vaak hardop gelachen omdat, hoe belachelijk het taalgebruik soms ook is, ik het wel herkenbaar vond. Zo praten we wel eens. Zo denken we wel eens. En ondertussen was er ook nog te leren over een knap staaltje psychologische afweerkunsten van de hoofdpersoon én was de rol van de kinderen ronduit vertederend en hoopvol.
Kaasninjitsu, een gewone eenvoudige mythische maar niet alwetende pratende kaasschaaf en Wadlantis maken dit boek de moeite waard. Verder vooral gezeik
Een onnavolgbaar verhaal dat je boven alles moet lezen vanwege het taalgebruik. Ik bedoel: - de metazuivelplacerings-goat - kaashonger en meningswoede - het kaasschaafontvreemincident - betoveringstechnisch
Bedroevend slechte, langdradige, weinig literaire of geïnspireerde tekst met een moraliserend woke vingertje. De vlag dekt volledig de lading: 206 pagina's langdradig gezeik, het epitheton absurdistisch proza niet waardig.
Heb het niet vaak dat ik een boek slecht vind, maar 'Gezeik' kon mij niet bekoren en nu misschien zelfs een aversie tegen kaas? Ook het constante Aad doet dit, Aad zegt dat, wordt al snel erg repetitief en vervelend.