ดื่มเหล้าเคล้าชาตรีกับแวมไพร์ในคาบุกิโจ 2

ดื่มเหล้าเคล้าชาตรีกับแวมไพร์ในคาบุกิโจ #2

by รติพร ชัยปิยะพร

โรคระบาดครั้งใหญ่ ทำให้พอนจังต้องห่างหายจากคาบุกิโจไป 3 ปี
จนในที่สุดก็ถึงเวลาที่พอนจังจะได้กลับไปแสวงโฮสต์อีกครั้ง
และภารกิจพาพี่ฮานะมิจิขึ้นเตียง ก็จะได้สมใจหมาย?

316 pages, Paperback

First published September 1, 2023

Reviews

[panuchread · Rating 4 out of 5]

โอ้ยยยยยยยยยยยยยอี 🤬🌸 เหม็นขี้หน้าอิตาฮานะมิจิตั้งแต่เล่ม 1 พอเล่ม 2 ก็มาตอกย้ำว่าเอ้อออออนิสัยมุงมันก็น่าเหม็นจริงๆ แหละ กุไม่ได้อคติไปเองค่าาา อ่านแล้วมูหูๆๆๆๆๆๆ ทำไมคนเรามันถึงเป็นตัวอย่างของภัยความมั่นได้ถึงเครื่องขนาดนี้ คือถ้าใครอ่านเล่มนี้แล้วทีมฮานะมิจิมาต่อยกับเราเลยค่ะ! (หยอกนะ 5555555)

ฮานะมิจิคือสูตรสำเร็จชายแทร่ จบหลักสูตรชายแทร่หัวdorจากมหาลัยชายแทร่ที่จัดตั้งโดยชายแทร่อีกที มันแบบมึ้งงงงงง มั่นเนอะ เข้าใจว่าหล่อ แต่หล่อแต่รูปจูบไม่หอมอะ แต่ละอย่างที่พูด ที่ทำ ที่ปฏิบัติ ให้เกียรติคนอื่นเขาบ้างเน้อ

ที่ทำกับสุกุมิคือ way of loser สุดๆ (อันนี้ก็น่าจะบรรจุอยู่ในหลักสูตรชายแทร่หัวdorด้วย) แกล้งปั่น แกล้งปิดบัง มันแบบ โอ้ยๆๆๆ อีคว้าย รีวิวนี้ไม่น่าจะมีอะไรแล้วแหละนอกจากด่ามัน ขึ้นอีกกี่ย่อหน้าก็คงวกมาด่ามันได้ทุกย่อหน้า (โดยพยายามแล้วที่จะไม่หยาบคายจนเกินไป) ทุกคนต้องไปลองชิมเองว่ามันน่าด่าจริงๆๆ อะ ชอบไม่ลง โควทจากพี่หุ่นหมีตอนใกล้จบคือแทนใจสุดๆ

แวะชมการเขียนในเล่มนี้สักหน่อย เราชอบมากกกกกกกก สำนวนการเขียนดูโตขึ้น เฉียบคมขึ้น (เมื่อเทียบกับเล่ม 1) การเล่าและลำดับเรื่องก็มีชั้นเชิงมากกว่าเดิม ชวนให้ติดตามแบบไม่เบื่อเลย เนื้อๆ ไม่เน้นน้ำ ไม่ได้ใส่มุกหรือหวีดกรี๊ดกร๊าดจนล้น ทุกอย่างมันพอดีมากๆๆ สามารถอ่านรวดเดียวยาวๆ ได้เลยอะ อ่านแล้วทึ่งในพลังของพอนจังมาก ใช้ชีวิตแบบฉ่ามมมม อรรถรสเต็มทั้ง 7 วันที่อยู่ญี่ปุ่น ทำได้ไง 55555 respect ในเอเนอจี้และแพชชั่น และก็รู้สึกว่าพอนจังโชคดีจังที่เจอแต่คนดีๆ น่ารักๆ (แน่นอนว่ายกเว้นอิตา🌸 -เห็นมะ วกกลับมาด่ามันได้อีกละ 55555) นี่ชอบพ่อหนุ่มเนิร์ดจบโทไดกับฮาร์วาร์ดมาก ปักๆๆ ถ้ามีเล่มหน้าก็หวังว่าจะได้เจออีกกกก 🥺 แต่ใดๆ พ้ม #ทีมสุกุมิ เหมือนเดิม ใจบางไปหมดแล้ว ความสัมพันธ์ขมๆ หวานๆ อึมครึมๆ มันโดนเส้นชั้นได้ตลอดไป ฮืออออออออ แกขัดขวางยังไงคนจะเจอเค้าก็เจอกันอยู่ดีแหละโว้ย (พูดลอยๆ ให้ไปถึงอิ🌸)

สรุปรวมๆ คือชอบนะ ชอบกว่าเล่ม 1 พอสมควรเลย แม้แอร์ไทม์อิตาฮานะมิจิจะเยอะจนเวียนหัวกับความมั่นของนางก็เถอะ ถือว่าทำให้เราได้รู้ว่าชายแทร่จบหลักสูตรชายแทร่แม่งมีอยู่จริงในทุกวงการ 🙃 ทำไรไม่ได้ก็รอวันให้ภัยความมั่นเล่นงานนังไปซะ

[lostlessboy* · Rating 4 out of 5]

โห เกินความคาดหมายไปมาก ตอนปิดหน้าสุดท้ายเล่มนี้ลงคือประโยคนี้คือขึ้นในหัวเลย จากคนที่อ่านเล่มแรกก่อนสามเดือน พอมาอ่านเล่มสอง รู้สึกถึงการเติบโตในทุกๆ ด้าน ทั้งเรื่องชั้นเชิงการเล่าเรื่อง ความสนุก ความเข้มข้น จังหวะของเรื่อง มีจังหวะฟินจิกหมอนที่คราวนี้มาน้อยลง แต่ถูกแทนที่กับความดราม่าสมจริง สมจริงที่มาจากความจริงใจในความกล้าที่จะเล่าแบบอย่างซื่อตรงของผู้เขียน และด้วยพอนจังเองก็เป็นคนที่มีเสน่ห์ ตรงไปตรงมา รู้ความต้องการตัวเองแน่ชัด(ซึ่งก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เล่มแรกแล้ว) ผู้อ่านแบบผมก็เลยได้แต่เซอร์ไพรส์จากการเทสิ่งที่ไม่คิดว่าจะเทซึ่งมาคู่กับการผูกมิตรใหม่ที่อยากจะผูก ความมั่นใจในตัวเองที่เป็นเสน่ห์มีมาตั้งแต่เล่มแรกยังจัดจ้าน แต่ในเล่มนี้ พอนจังก็พร้อมเปิดด้านที่อ่อนแอให้เห็นเช่นกัน (และมันก็ทำคนอ่านอย่างผมฮือๆ T T) ไม่ว่าตัวละครไหนจะอยู่หรือจะไป คาบุกิโจจะมืดสนิทหรือเปล่งประกาย ในนิยายกึ่งบันทึกเล่มที่สองนี้มีจิตวิญญาณที่ไม่เคยดับของพอนจังยังสว่างไสวอยู่ แล้วมันก็งดงามเอามากๆ แน่นอนว่าอ่านสนุกมากเช่นกัน ผมที่ติด reading slump อยู่เกือบสองเดือน พอเริ่มอ่านเล่มนี้ตอนเช้านี่คือยิงยาวจบในรวดเดียวเลย

/รอติดตามเล่มต่อไป ในเวลาที่พอนจังมีแรงบันดาลใจ มีเรื่องพร้อมจะเล่า และอยากจะเขียนนะครับ

[nananatte]

'พอนจังโตแล้ว'... นั่นคือความรู้สึกตลอดเล่มระหว่างที่เราอ่าน

ไม่มีดอกไม้บาน สปอต์ไลต์วิบวับ แบบเล่ม 1
หนนี้พอนจังกลับมาแบบโจเซย์ดราม่า ความโชโจมังงะจากเล่มก่อนจบลงพร้อมๆ กับสถานการณ์โควิด

ดื่มเหล้าเคล้าชาตรีฯ เล่ม 2 เป็นเหมือนบันทึกประสบการณ์มากกว่าฟิคชั่น ญี่ปุ่นเปิดประเทศอีกครั้งหลังทุกคนกักตัวกันไป 3 ปี พอนจังได้บินกลับโตเกียว กลับไปคาบุกิโจ กลับไปดูคอนเสิร์ตคุณซากุไร และได้พาแฟนนักอ่านไปตามรอย Tokyo Ghost Story

เนื่องจากดิฉันทีมสุกุมิคุงมาตั้งแต่แรก ความทรงจำเกี่ยวกับพี่ฮานะมิจิของเราก็เลยน้อยนิดยิ่งนัก เหมือนมาเริ่มต้นทำความรู้จักพี่ฮานะมิจิใหม่หมด เรื่องไอโฟนของพอนจังหายแล้วพี่ฮานะมิจิต้องเป็นธุระพาไปบ้านนอกนั่นซาบซึ้งมาก แต่ใดๆ นอกเหนือจากนั้น ก็ได้แต่คิดตามพอนจังแล้วล่ะว่า พี่ฮานะมิจิต้องแต้มบุญสูงมากจริงๆ นะ ถ้าพี่ไม่หล่ออ่ะ ทุกอย่างมัน... (สูดหายใจเข้าลึกๆ)

3 ปีที่คนอ่านไม่ได้ติดตามชีวิตพอนจัง พอนจังก็ได้เติบโตขึ้นเป็นเจ้าของบาร์โกธิค การเป็นเจ้าของกิจการมันทำให้วิธีคิดของคนเปลี่ยนไป มุมมองที่เคยมีในฐานะพนักงานหรือฟรีแลนซ์มันจะมองโลกได้ในระนาบนึง แต่พอตอนนี้พอนจังเป็นเจ้าของธุรกิจแล้ว ความรับผิดชอบก็สูงขึ้น ความสามารถในการจัดการให้บาร์ดำเนินกิจการราบรื่นมันก็ต้องใช้ทักษะและองค์ประกอบหลายอย่าง

ที่คาบุกิโจ หนุ่มๆ โฮสต์ยังคงสวยงามและมีความเป็นมืออาชีพ (ท่านอิตซึกิเจิดจ้ามากค่ะ *__* พอนจังอยู่ระยะประชิดแบบนั้นต้องตาพร่าชัวร์) นั่นก็เลยทำให้เราเศร้านิดหน่อยตอนอ่าน เมื่อพบว่าความเป็นมืออาชีพนั้นก็มีวันหลุดได้ ฉากช็อตฟีลมองหน้ากลางวงนั้นน่ะ... วังเวงสิ้นดี จะอ้างว่าเมาและคึกคะนองเกินเหตุมันก็เข้าใจได้ด้วยหลักการ แต่ทำใจยอมรับไม่ได้ในเมื่อก็นี่คืออาชีพของพวกเขามั้ย?

ฉากพอนจังคุยกับฮิโรโตะกับฮิเดโยชิสนุกดี การได้เห็นโฮสต์หนุ่มน้อยตั้งใจเรียนรู้งานก็คงกระตุ้นต่อมเอ็นดูจากคุณพี่สาว แต่ถ้าลองวิเคราะห์ซีนนี้ดู ก็คิดว่าภาพพอนจังคุยออกรสออกชาติกับฮิโรโตะเป็นภาษาอังกฤษคงไปสะกิด pride ของพี่ฮานะมิจิเหมือนกัน แล้วไหนยังจะต่อด้วยท่านอิตซึกิที่โผล่มาอีก...

เราโอเคมากเรื่องรสนิยมส่วนบุคคล ไม่ว่าจะสตรีมเกม ชอบดาบพิฆาตอสูร หรือชอบมาสค็อตคุณกบ แต่เราไม่รู้ว่าพี่ฮานะมิจิจะ 'โตแล้ว' อย่างพอนจังมั้ย?

อ่านดื่มเหล้าเคล้าชาตรีฯ รอบนี้ก็เลยรู้สึกถึงรสขมเฝื่อนชาๆ มีอณูความเหงาและความนอสตาจิกล่องลอยออกมาในอากาศตลอดเล่ม ทั้งที่สถานการณ์ออกจะโกลาหล ขวักไขว่ไปด้วยผู้คน และเต็มไปด้วยแสงสีเสียงยามค่ำคืน

พอนจังไม่ได้เป็นคนแปลกหรอก เธอแค่เป็นคนชัดเจนว่าตัวเองชอบอะไร และเป็นคนเข้มแข็ง เท่าที่สัมผัสจากการอ่านมาสองเล่ม เธอดูเป็นคนจริงใจและรักเพื่อน ซึ่งเพื่อนๆ ก็รักเธอ พอนจังใช้คำว่า 'สง่างาม' เราคิดว่าเป็นเพราะเธอให้เกียรติผู้คน ผู้คนที่ได้เจอเธอก็เลยเอื้ออารีกับเธอ (เช่น ที่บา��์ชั้น 7 ใต้บาร์ซิน เป็นต้น)

ตอนท้ายเล่มนี่เรารู้สึกเป็นห่วงพอนจังสุดๆ มันไม่โอเคเลยจริงๆ นะ

เสียดายเรื่องคุณจิน จบเล่มได้อารมณ์ค้างคามาก คุณจินไม่แก่สักหน่อย คุณจินยังเป็นพี่ชายสุดเท่เสมอแหล่ะ แต่กับเรื่องครอบครัว มันก็เข้าใจได้ ก็ชีวิตคนมั้ย? เป็นสิ่งที่แต่ละบ้านต้องพบเจออยู่แล้ว เรายังหวังว่าพอนจังกับคุณจินจะได้เจอกันอีก คุณจินเข้มแข็งไว้นะ!

มีที่เรางงๆ คือเรื่องบอยส์บาร์ที่นึกภาพตามไม่ออกเลย ยิ่งบอกว่าบอยส์บาร์ทั่วไปเป็นแบบตะวันตก แต่ร้านที่สุกุมิคุงทำงานเป็นแบบญี่ปุ่นเรายิ่งนึกภาพตามไม่ออกไปกันใหญ่ ถ้าบอยส์บาร์เป็นนวัตกรรมใหม่ของญี่ปุ่นที่ไม่เหมือนโฮสต์คลับ งั้นรอบหน้า พอนจังต้องกลับมาเล่าใหม่ให้ละเอียดกว่านี้แล้วล่ะ (แต่ถ้าบอยส์บาร์เด็กเกินกว่ารสนิยมของพอนจัง ก็ข้ามได้นะคะ)

และใช่ ดิฉันอาจโฟกัสผิดจุด แต่ถ้าพอนจังหน้าสด แล้วคนยังชมว่าหน้าเด็ก แถมเมาภาพตัด ทำกิจกรรมทั้งคืน แล้วยังตื่นมาหน้าแน่นได้ พอนจังต้องรีวิวสกินแคร์รูทีนและไอเท็มเมคอัพตัวเด็ดได้แล้ว!

เล่มหน้า ถ้ายังไม่ได้บินกลับญี่ปุ่น เล่าเรื่องทำบาร์โกธิคก่อนก็ได้ พอนจังเล่าเรื่องเก่งสุดๆ แถมเล่าสนุกขนาดนี้ เราแน่ใจว่าเรื่องการทำร้านของพอนจังต้องน่าติดตามแน่นอน

ป.ล. เราเป็นห่วงสุขภาพของเธอนะพอนจัง
ดูแลตัวเองดีๆ อยู่ด้วยกันไปนานๆ ก่อนนะที่รัก

[Mook Woramon · Rating 4 out of 5]

เป็นหนังสือสามร้อยหน้าที่อ่านเพลินรวดเดียวจบเลยจ้าาาา

ในเล่มสอง พอนจังก็ยังคงสานต่อภารกิจพิชิตโฮสต์หนุ่มที่รู้จักกันตั้งแต่เล่มแรก

พอนจัง เธอมันแซ่บบบ เธอได้พี่ฮานะมิจิแล้วเธอก็สะบัดบ๊อบใส่
แต่ก็เข้าใจได้ คนในความฝันกับคนในความจริง บางทีก็แตกต่างกันลิบลับ สันดานฮานะมิจิไม่ไหวจริง ๆ

พอนจังเลยตาได้เรื่องมาเล่าสู่กันฟังโดยแลกกับประสบการณ์เจ็บช้ำน้ำใจ ให้คนอ่านกรี๊ดกร๊าดจิกหมอน ปาหมอนทิ้งเป็นระยะ

และเล่มนี้ก็ยังบรรยายบรรยากาศบาร์โฮสต์ได้น่าค้นหา น่าหลงใหลเหมือนเดิม แต่พอรู้ราคาแล้ว อืมม ซื้อหนังสือพอนจังอ่านเอาก็ได้ อย่าไปเองเลย 😅😅

[achnn · Rating 5 out of 5]

เอฟซีพอนจังมากกๆๆ พอนจังสุดยอด!
เล่มนี้เล่าเรื่องได้สนุกมากๆๆเหมือนเดิม
.. เพิ่มเติมคืออ่านจบแล้วหน่วงมากกฮือออ
ก็นี่มันชีวิตจริงนี่นะ ไม่ใช่นิยาย y—y

[panatda · Rating 3 out of 5]

ดีใจที่อยู่ทีมสุกุมิคุงมาตั้งแต่เล่มแรกและจะอยู่ทีมสุกุมิคุงต่อไป แถมตัวละครใหม่ฮิโรโตะคุงก็น่ารักมาก🫶🏼 เล่มนี้ love game อันตรายกว่าเดิมอีก อีฮานะมิจิคุงเผยสันดานชายแท้หัวค.ทันที😒

[Cartoon Sutcharee · Rating 5 out of 5]

โคตรสนุก เอาจริงๆไม่ได้คาดหวังเลยว่าจะสนุกขนาดนี้
เล่าเรื่องสนุกมากมาก

คาบูกิโจ อีกโลกนึงที่เราแทบจะไม่รู้จักเลย พอนจังเอามาเล่าอย่างออกรสออกชาติมาก สนุกมาก เรารู้สึกเหมือนกำลังอ่านการ์ตูนตาหวานในบางช่วงและดูหนังอาร์ตในบางตอน พอนจังนี่เท่จัดเลย ไม่ว่าจะเป็นชุดความคิด ทัศนคติอะไรต่างๆ เจ๋งมาก
ชอบความตรงไปตรงมา การแสดงความรู้สึกในฐานะมนุษย์คนนึงออกมาแบบตรงๆเลย

เราอ่านเล่ม 2 ก่อนเล่ม 1 ก็ไม่ได้คิดว่าพลาดอะไรไป ก็ยังรู้สึกว่าดีมากๆอยู่ อาจจะมีไม่รู้จักตัวละครบ้าง แต่ก็ไม่ได้ทำให้อ่านไม่รู้เรื่อง

เฮ้อชอบจัง

[Nanappp · Rating 3 out of 5]

3 ดาว
ตั้งแต่เล่มแรกแล้ว เป็นซีรีส์ที่เล่าเรื่องของโฮสต์คาบุกิโจได้สนุก อ่านแล้วก็ได้เปิดมุมมองใหม่ๆเยอะนะ

เอาจริงๆเราไม่มีปัญหากับการตัดสินใจอย่างไม่สมเหตุสมผลที่คนกรี๊ดกันหรอก5555 แต่ถ้าในมุมของเรา ก็คงต้องบอกว่าความเห็นแก่ตัวของคุณ narrator มีอยู่เรื่อยๆเลย อ่านไปเถียงไป😂
ประทับใจฮิโรโตะมากๆ เหมือนเคยอ่านเจอคนที่จบจากวิศวะโตไดมาเป็นโฮสต์ด้วยเหมือนกัน แต่น่าจะคนละคน55555 เห็นด้วยกับ narrator ที่บอกว่า การที่เขาเก่งอิ้ง มีความปัญญาชนแล้วทำให้สบายใจมาก (แต่ลึกๆไม่รู้นะ) ไม่รู้ว่าป่านนี้จะออกจากวงการโฮสต์ ทำตามที่ฝันไว้ หรือนิสัยเปลี่ยนไปจากเล่มนี้แล้วไหมเนอะ

แต่ใด ๆ ตอนท้ายๆนี่คือ...ฮานะมิจิ น่ากลัวมาก ที่บอกว่าเวลาคนเมามันจะหลุดตัวตนออกมา ก็ว่าชักจะจริง...

(เอาจริงๆไม่ได้ชอบเนื้อหาหนังสือที่พูดเรื่อง sex เยอะๆหรอก แต่ได้มาอ่านปสก.ต่างๆที่เขามาแชร์ให้ฟัง ก็คิดว่ามีประโยชน์ค่ะ )

[Lyndev · Rating 4 out of 5]

จากดอกไม้สู่วัชพืช ตัดเรื่องหน้าตาออกไปมันก็คืออีลุงชายแท้นี่เอง

มาในเล่มนี้ได้เห็นผ่านมุมมองของพอนจังที่โตขึ้น ได้เห็นอีกด้านที่ไม่ใช่ด้านแฟนตาซีที่เหล่า worker สร้างไว้ หรือก็คือตัวตนที่แท้จริงปราศจากการประดิษฐ์ และได้เรียนรู้บทเรียนชีวิตไปพร้อมๆกับพอนจัง

แอบเป็นห่วงตัวละครคุณจิน แต่ในจุดนี้เราเลยได้ reflect อะไรหลายๆอย่าง รอติดตามเล่มต่อไปค่ะ

[ดินสอ สีไม้ · Rating 5 out of 5]

ถ้าอยากอ่านเล่มนี้
อย่าเพิ่งเอาตัวเองไปถูกสปอยล์ที่ไหน
หยิบมันขึ้นมาอ่าน และตะลุยรวดเดียวไปเลยค่ะ
มันเป็นหนังสือที่เราจะอ่านแบบลืมหายใจ
ลืมง่วง ลืมหิว ตะลุยยาวๆ รวดเดียวจบไปเลย
หวีดมาก กรี๊ดมาก
และถ้ายังไม่เคยอ่านเล่ม 1
ไปเริ่มที่เล่มแรกก่อนนะคะ เพื่ออรรถรสที่สมบูรณ์ ^^

[paettly · Rating 4 out of 5]

เสน่ห์ของพอนจังเป็นสิ่งที่ไม่สิ้นสุดจริง ๆ เราชอบตรงส่วนนี้มาก ไวบ์เล่มนี้คือโตขึ้นกว่าเล่มแรก แต่สิ่งที่ไม่ชอบคืออิพี่ฮานะมิจิ!! ดันมาเป็นตัวหลักของเล่มนี้ซะได้ แต่ว่าก็นะ ถ้าไม่มีฮีก็คงไม่มีเล่มสองให้อ่าน😥 /แอบคิดถึงคุณจินอยู่เหมือนกัน ตอนจบนี่สามารถต่อยอดไปเล่มสามได้เลยมั้ยคะ รอติดตามนะคะ 🥹💞

[☆D•E•A•R☆ · Rating 3 out of 5]

ง่าาาา คุณจิน!!!!!

[Chutinun CT · Rating 4 out of 5]

สนุกดี อ่านเพลิน แต่อ่านแล้วก็แอบ อิหยังวะจริงๆ ทำไมพอนจังทำงี้ ไรแบบนี้
แอบอยากเห็นหน้าท่านอิทสึกิเลย

[Mumumu · Rating 5 out of 5]

4.9 เพราะต้องการทราบเรื่องคุณจินคับบ ;-; บอกหน่อยคับ

[Pipers]

พอนจังยังคงเขียนเล่าเรื่องสนุกเหมือนอ่านสเตตัสเพื่อนบนเฟซบุ๊ก(แม้เราจะไม่เคยอ่าน) ต่อจากเล่มที่แล้ว เล่มนี้คือการเล่าเรื่องราวการกลับไปคาบุกิโจในรอบสามปีหลังโควิด ประการแรกเพื่อพิชิตพี่ฮานะมิจิ ประการที่สองคือเพื่อพบกับท่านอิตสึกิ โฮสต์อันดับหนึ่ง

*******สปอยล์********

ว่าไปแล้วก็เหมือนการตื่นมาพบกับโลกความจริง โฮสต์ผู้แสนดีเหมือนหนุ่มดอกไม้คนนั้นไม่ใช่อย่างที่เราเคยคิด และชายแท้ก็ยังเป็นชายแท้อยู่วันยันค่ำ สันดานของคนที่ไม่เคยฟังว่าหยุดต้องแปลว่าหยุดมันตามมาด้วยปัญหา และผู้หญิงต้องเป็นคนแก้เสมอ

คิดว่าไม่น่าจะมีอะไรเล่าไปมากกว่านี้ นอกจากอยากหยิกจู๋อีนั่น เพราะการเอาใครตอนเมาไม่นับเป็นคอนเซนต์ค่ะ รวมถึงการที่มึงไม่ใส่ถุงด้วย อีควาย

[Froggie · Rating 4 out of 5]

เนื้อหาอาจจะไม่สดเท่าเล่มแรก แต่คนเขียนฝีมือคมขึ้น ทำให้อ่านสนุก รวดเดียวจบเลย

3.5 ดาวปัดขึ้น

อ้อ ลืมเตือน มี trigger warning นะคะ
sexual abuse

[areadsara · Rating 4 out of 5]

การกลับมาเยือนคาบุกิโจอีกครั้งในรอบ 3 ปี อะไร ๆ ก็ไม่เหมือนเดิมแล้ว แต่สิ่งที่ยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลงคือภารกิจพิชิตฮานะมิจิของพอนจังนี่แหละ

ไม่แน่ใจว่าเล่มก่อนมีใคร ‘ทีมพี่ฮานะมิจิ’ บ้าง (ส่วนเรา ‘ทีมสุกุมิ’ แน่นอน โฮ่ๆๆๆๆ) เล่มนี้พี่ฮานะมิจิได้เป็นพระเอกของเรื่องอย่างเต็มตัว คราวนี้แหละเราจะได้รู้จักพระเอกของเรามากขึ้น มากจน… นี่หรือพี่ฮานะมิจิที่ฉันเคยกรี๊ดกร๊าด

การเปลี่ยนแปลงอีกอย่างที่ต้องพบเจอในการมาเยือนคาบุกิโจครั้งนี้ คือการจากไปของบาร์ซิน บาร์อันเป็นเหมือนสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของพอนจังจำต้องปิดตัวลงด้วยเหตุผลส่วนตัวของคุณจิน ครั้งนี้พอนจังจึงต้องตระเวนไปยังสถานที่ต่าง ๆ เพื่อดื่ม ทำให้เราได้สัมผัสบรรยากาศผับบาร์ที่หลากหลายขึ้น

อย่างร้านแห่งหนึ่งที่พี่ฮานะมิจิพาพอนจังไปเยือน ราคาเครื่องดื่มไม่แพงและขึ้นอยู่กับตัวบุคคล คือ ราคาสำหรับผู้ชายจะแพงที่สุด ราคาสำหรับคนที่มาเป็นคู่จะถูกลง และราคาสำหรับผู้หญิงจะถูกที่สุด งั้นแบบนี้สาว ๆ อย่างเราก็ควรไปเยือนน่ะสิ ใจเย็นก่อน นั่นคือจุดเรียกลูกค้าของร้าน

ไหน ๆ ชื่อเรื่องก็มีคำว่าชาตรีแล้ว มาพูดถึงชาตรีกันอีกสักหน่อย… ในครั้งนี้มีโฮสต์ที่มีเรื่องราวน่าสนใจโผล่ขึ้นมาอีกคนนั่นคือ ‘ฮิโรโตะ’ โฮสต์มือใหม่ที่เรียบจบจากโตไดและฮาร์วาร์ด นักเรียนระดับหัวกะทิอย่างเขามาทำอะไรที่นี่กัน?? และอีกคนที่ไม่พูดถึงไม่ได้เลยคือ ท่านอิตซึกิ โฮสต์ระดับตำนานที่พอนจังอยากเจอสักครั้ง ตอนอ่านนั้น ความแพรวพราวของท่านอิตซึกิทำเอาเราอยากพิสูจน์ความหล่อด้วยตัวเองเลยทีเดียว

ส่วนตัวชอบบทสนทนาในเล่ม 2 มาก มันมีความเล่นบ้าง จริงจังบ้าง ตามจังหวะของการเล่าเรื่อง บทที่จริงจังนี่แหละ ทำให้เราได้เห็นทัศนคติและมุมมองต่าง ๆ ของตัวละครมากขึ้น เรียกว่าปลุกเราให้ตื่นจากฝันอันแสนแฟนตาซีเลยก็ว่าได้ แต่อย่างไรก็ตามเรื่องราวของคาบุกิโจครั้งนี้ก็ยังทำให้เราอ่านไปยิ้มไป หัวเราะไป เขินไป ได้เหมือนเดิม

ก่อนจบรีวิว เดี๋ยวจะสงสัยว่าทำไมไม่พูดถึงสุกุมิเลยล่ะ?! อยากพูดถึงอยู่เหมือนกัน แต่ไม่มีอะไรให้พูดเลย นอกจากน้ำตาซึมกับประโยคหนึ่งของสุกุมิ ประโยคเดียวกรี๊ดหัวใจเป็นแผลเหวอะเลยล่ะ…