Συνοπτικά: τούτο εδώ είναι ένα πολύ καλό βιβλίο. Ο ορισμός, κατά την γνώμη μου, του αμερικανικού νουάρ, με τον δημοσιογράφο, κτυπημένο από την ζωή, που παλεύει να ξεδιαλύνει το μυστήριο κόντρα στον χρόνο και στον ανταγωνιστή, που βρίσκεται μονίμως στο κατόπι του επιδιώκοντας για άλλους λόγους την λύση του αινίγματος, με τις απανωτές εξελίξεις και τις μελετημένες ανατροπές, την γρήγορη αλλά ωραία και δυναμική, ανεπιτήδευτη γραφή, τους γκρίζους χαρακτήρες και τα απαραίτητα πιστολίδια του.
Λεπτομερέστερα (επειδή αντιλήφθηκα πως η Κόκκινη Αλεπού δεν είναι γνωστή στο ελληνικό κοινό, παρότι θα το δικαιούταν): ο Ρόμπερτ Θορν, σαραντάρης δημοσιογράφος με ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην ιστορία και την κοινωνικοπολιτική κατάσταση της σοβιετικής Ρωσίας, στοιχειωμένος ακόμη από την προ εικοσιπενταετίας αυτοκτονία του πατέρα του, αποφασίζει να βοηθήσει την Μέι Μπράιτμαν, με την οποία ήταν κάποτε αρραβωνιασμένος, στην άτυπη έρευνα για την εύρεση του δικού της πατέρα, που έχει εξαφανιστεί. Η Μέι είναι πεπεισμένη πως η εξαφάνιση του Χάρι Μπράιτμαν συνδέεται με την υιοθεσία της, παρόλο που η ανάληψη της κηδεμονίας της εκ μέρους του συνέβη βάσει όλων των νόμιμων διαδικασιών. Ο Ρόμπερτ, έτσι, ξεκινάει να σκαλίζει την επαγγελματική και προσωπική ζωή του Χάρι Μπράιτμαν, εμπόρου γουναρικών με πολύ επικερδείς εξαγωγές στην Σοβιετική Ένωση, επιχειρώντας να ανακαλύψει ποια είναι στην πραγματικότητα η Μέι, ποιοι είναι οι βιολογικοί της γονείς και ποια η πραγματική καταγωγή της, αλλά και πώς οι ρίζες της θα μπορούσαν να συνδέονται με την εξαφάνιση του θετού της πατέρα. Σύντομα ανακαλύπτει πως η ιστορία της είναι καλά συγκεκαλυμμένη από απάτες και ψέματα που τον οδηγούν από την Ουάσινγκτον στο Τορόντο, από το Χάλιφαξ στο Ντιτρόιτ, από το Παρίσι στο Λένινγκραντ κι από το Ποβονέτς στην Πενσυλβάνια, στο μέρος που αυτοκτόνησε ο πατέρας του, κατατρεγμένο από τον Αλεξάντερ Σουμπότιν, πρώην πράκτορα της στρατιωτικής αντικατασκοπίας της ΕΣΣΔ, που είναι αποφασισμένος να φτάσει πρώτος στα μυστικά του Χάρι Μπράιτμαν και να τα εξαφανίσει.
Τόσο η γραφή (στιβαρή, συνοχική και δυναμική), όσο η αφήγηση (σε πρώτο πρόσωπο, αρκετά ενδοσκοπική και σε βάθος πολύ, πολύ συναισθηματική) και η πλοκή (με τις αλλεπάλληλες εξελίξεις, τις καλά ζυγιασμένες ανατροπές και τον γήινο ρεαλισμό αμφότερων, που με εξέπληξε πολύ ευχάριστα), σε κρατάνε με ευκολία από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα. Η οδύσσεια του Ρόμπερτ Θορν δεν χάνει το ενδιαφέρον της, δεν κάνει κοιλιά, κι ούτε υπερβάλλει ενοχλητικά (ίσως επειδή διαδραματίζεται στην Αμερική του 1980, που μού είναι εν γένει terra incognita). Ο ίδιος ο Ρόμπερτ, από την άλλη, μου ήταν εξαιρετικά συμπαθής. Συναισθάνθηκα την θλίψη του για τον πατέρα του, την αίσθηση της ανεπάρκειας που του άφησε η αυτοκτονία του (εκείνος, το παιδί του, δεν ήταν αρκετός για να τον αποτρέψει, να του δώσει κάτι για να θέλει να συνεχίσει να ζει), τον τρόμο του για όλα όσα του συνέβαιναν όσο προσπαθούσε να ανακαλύψει την αλήθεια για τον Χάρι Μπράιτμαν και την υιοθεσία της Μέι, και την εντελώς αυθόρμητη λύπη και την απέχθεια και την ενοχή που ένιωθε όταν ερχόταν αντιμέτωπος με τον θάνατο. Η ψυχογράφησή του ήταν, νομίζω, το ατού του βιβλίου, και πραγματικά με εντυπωσίασε.
Νομίζω, πάντως, πως ό,τι κι αν γράψω για την Κόκκινη Αλεπού δεν θα μπορέσω να τονίσω πόσο καλό βιβλίο είναι και πόσο πολύ μου άρεσε. Εξαιρετικός ο Anthony Hyde.