What do you think?
Rate this book
Ga je erover schrijven?
Herman Koch is bekend van bestsellers als Het diner, Red ons, Maria Montenelli, Finse dagen en Het Koninklijk huis. Met laatste is hij genomineerd voor NS Publieksprijs 2023.
Op een feestje ter ere van het verschijnen van Finse dagen merkt geen van de aanwezigen dat Herman Koch van de pijn steeds gaat verzitten en voortdurend naar de wc moet. Terug aan tafel blijft hij glimlachen en voert hij geanimeerd gesprekken. De dag ervoor is, na de biopsie, nog een fotograaf bij hem thuis geweest. Zodra het bewuste artikel met de foto is gepubliceerd, gooit hij het weg. Het is aan zijn gezicht af te lezen, vindt Herman. Alleen zijn vrouw en zijn 25-jarige zoon zijn dan op de hoogte. Een paar weken later bespreekt dokter Francken in het OLVG de uitslag van de laatste scan. Het is 3 februari 2020. ‘Ik kan het helaas niet mooier maken dan het is,’ begint hij het slechtnieuwsgesprek. ‘Het zit overal.’
In Ga je erover schrijven? beschrijft Herman Koch hoe hij omgaat met zijn diagnose en blikt hij terug op ijkmomenten in zijn leven. Het is daarmee géén boek over ‘zijn strijd tegen kanker’, want hij besluit eigenlijk meteen al dat hij de kanker een zo beperkt mogelijke rol in zijn leven wil laten spelen. ‘Ja, ik zou doorleven, daar had de kanker vast niet op gerekend. Ik zou mijn eigen tegelwijsheid, “Nietsdoen is de kortste weg naar geluk”, in de praktijk brengen. Ik zou niets doen.’
Op een feestje ter ere van het verschijnen van Finse dagen merkt geen van de aanwezigen dat Herman Koch van de pijn steeds gaat verzitten en voortdurend naar de wc moet. Terug aan tafel blijft hij glimlachen en voert hij geanimeerd gesprekken. De dag ervoor is, na de biopsie, nog een fotograaf bij hem thuis geweest. Zodra het bewuste artikel met de foto is gepubliceerd, gooit hij het weg. Het is aan zijn gezicht af te lezen, vindt Herman. Alleen zijn vrouw en zijn 25-jarige zoon zijn dan op de hoogte. Een paar weken later bespreekt dokter Francken in het OLVG de uitslag van de laatste scan. Het is 3 februari 2020. ‘Ik kan het helaas niet mooier maken dan het is,’ begint hij het slechtnieuwsgesprek. ‘Het zit overal.’
In Ga je erover schrijven? beschrijft Herman Koch hoe hij omgaat met zijn diagnose en blikt hij terug op ijkmomenten in zijn leven. Het is daarmee géén boek over ‘zijn strijd tegen kanker’, want hij besluit eigenlijk meteen al dat hij de kanker een zo beperkt mogelijke rol in zijn leven wil laten spelen. ‘Ja, ik zou doorleven, daar had de kanker vast niet op gerekend. Ik zou mijn eigen tegelwijsheid, “Nietsdoen is de kortste weg naar geluk”, in de praktijk brengen. Ik zou niets doen.’
272 pages, Paperback
Published January 1, 2024
38 people are currently reading
620 people want to read
About the author
Herman Koch
68 books1,622 followersHerman Koch (1953) is known as a television producer and a writer. The book 'Het diner', published in 2009, was his breakthrough in the Netherlands. It was published in 17 countries. It was partly based on a true story involving a homeless woman named, María del Rosario Endrinal Petit, in Barcelona (Spain), in December 2005.
Koch was born in Arnhem, and later moved to Amsterdam. He studied Russian for some months, and lived in Finland for a while. Nowadays he is married to the Spanish Amalia, and has a son, Pablo (1994).
Koch was born in Arnhem, and later moved to Amsterdam. He studied Russian for some months, and lived in Finland for a while. Nowadays he is married to the Spanish Amalia, and has a son, Pablo (1994).
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 131 reviews
April 10, 2024
Ik doe niets. Ik leef door.
In 2020 kreeg Koch te horen dat hij een agressieve vorm van prostaatkanker heeft. Levensverwachting: 3 tot 15 jaar. In dit boek beschrijft hij de impact van de diagnose, de verwerking en de acceptatie. Ik vermoed dat dit een proces is die iedereen die de pech heeft om deze diagnose te krijgen, moet doorlopen. Maar Koch doet het op zijn karakteristieke wijze: rustig, beheerst en persoonlijk.
In wezen is dit boek niet zozeer een verhaal over de diagnose zelf, maar een uitleg hoe en waarom hij ervoor kiest om toch zo beheerst te reageren. Het bevat een aantal biografische elementen die ik in meer of mindere mate al eens eerder tegenkwam: zijn haat tegen het Montessori onderwijs, de liefde voor alcohol en voetbal en de relatie tussen zijn ouders. Hij brengt ze wederom voor het voetlicht, afgewisseld met zijn ervaringen tijdens de boekpresentaties in de lokale bibliotheken, die altijd volgens een vast stramien verlopen: vroeg aankomen, de boel verkennen en in de buurt een restaurant opzoeken, om vervolgens in zijn eentje te dineren en zijn eerste biertje te drinken. Wie doet mij dit na?
Koch kwam op mij over als een man die rust nastreeft. Een man die het liefst niets doet, en dat dan zo langs als mogelijk. En dat met zou weinig mogelijk mensen wil delen, behalve dan zijn vrouw en zoon. Geen gedoe, geen drukte. In dat opzicht herken ik mij wel in hem. Voor mij hoeft drukte ook niet, zet mij maar met een glas wijn op de bank en laat me lezen. Soms zit ik ook in een restaurant of cafeetje achter een kop koffie en denk ik hetzelfde: wie doet mij dit na? Ik observeer de wereld, maar hoef er niet (meer) zo nodig in deel te nemen.
In 2020 kreeg Koch te horen dat hij een agressieve vorm van prostaatkanker heeft. Levensverwachting: 3 tot 15 jaar. In dit boek beschrijft hij de impact van de diagnose, de verwerking en de acceptatie. Ik vermoed dat dit een proces is die iedereen die de pech heeft om deze diagnose te krijgen, moet doorlopen. Maar Koch doet het op zijn karakteristieke wijze: rustig, beheerst en persoonlijk.
In wezen is dit boek niet zozeer een verhaal over de diagnose zelf, maar een uitleg hoe en waarom hij ervoor kiest om toch zo beheerst te reageren. Het bevat een aantal biografische elementen die ik in meer of mindere mate al eens eerder tegenkwam: zijn haat tegen het Montessori onderwijs, de liefde voor alcohol en voetbal en de relatie tussen zijn ouders. Hij brengt ze wederom voor het voetlicht, afgewisseld met zijn ervaringen tijdens de boekpresentaties in de lokale bibliotheken, die altijd volgens een vast stramien verlopen: vroeg aankomen, de boel verkennen en in de buurt een restaurant opzoeken, om vervolgens in zijn eentje te dineren en zijn eerste biertje te drinken. Wie doet mij dit na?
Koch kwam op mij over als een man die rust nastreeft. Een man die het liefst niets doet, en dat dan zo langs als mogelijk. En dat met zou weinig mogelijk mensen wil delen, behalve dan zijn vrouw en zoon. Geen gedoe, geen drukte. In dat opzicht herken ik mij wel in hem. Voor mij hoeft drukte ook niet, zet mij maar met een glas wijn op de bank en laat me lezen. Soms zit ik ook in een restaurant of cafeetje achter een kop koffie en denk ik hetzelfde: wie doet mij dit na? Ik observeer de wereld, maar hoef er niet (meer) zo nodig in deel te nemen.
February 16, 2024
Humoristisch, eerlijk en nuchter. Kennelijk lijkt Koch best wat op zijn personages (op een goede manier!!). Een aantal mensen hier in de recensies zijn bedroefd over de haat naar Montessori-onderwijs en vinden dat een minpunt aan het boek. Het klopt dat een aantal zaken stevig onder de loep worden genomen. Ook ik als fervent rode wijn-drinker ben afgekraakt in dit boek. Dat deed me grote pijn, maar het was wel terecht; je krijgt er inderdaad viezige blauwe lippen en een slaperige inborst van. Waardoor ik de neiging heb de Montessori-haat ook als terecht aan te nemen, met als tip er een flinke korrel zout aan toe te voegen.
Ook bevat dit boek de beste levensles ter boeken: "Stel altijd uit tot morgen wat je vandaag nog zou kunnen doen." ❤️
Ook bevat dit boek de beste levensles ter boeken: "Stel altijd uit tot morgen wat je vandaag nog zou kunnen doen." ❤️
February 26, 2024
Dit is denk ik het eerste boek van Herman Koch dat me echt raakte. Het is een heel persoonlijk verhaal over zichzelf, zijn ziekte, zijn gezin en zijn schrijverschap. Het voelt als puur en oprecht hoe Herman Koch dit verhaal heeft geschreven om ons als lezer een inkijkje te geven in zijn leven. De mooie vertelstructuur biedt ruimte voor ontroering, maar ook voor een lach. Het is ook wel dapper om dit op deze manier te verwoorden vind ik en ik moet zeggen dat, ondanks dat ik geen groot fan ben van zijn boeken, Herman Koch toch absoluut een goede schrijver is. 4 sterren. Dit is een aanrader.
February 7, 2024
Weer vanouds droog en humoristisch, maar ook met een interessante blik op de huidige maatschappij. Hoe we gewoon weer eens wat minder zouden moeten doen, “stel altijd uit tot morgen, wat je vandaag zou kunnen doen”. Geen boek over hoe Koch kanker overwon, maar hoe het hem overkomt.
February 8, 2024
Prachtig! Erg ontroerend, maar met een positieve toon. Heel fijn om te lezen.
May 6, 2024
Voor het eerst in tijden - sinds De Greppel, misschien? - weet Koch mij weer écht te raken.
Met name de stukken over zijn ouders vond ik erg ontroerend, de bijtende, droge Koch humor blijft heerlijk.
Het boek had voor mij ook iets van een ontlading: de meester van het bedrog komt - éindelijk - zelf op het toneel. Geen halve waarheden in een vertelvorm zoals in Finse Dagen, maar waar het op staat door de hem zelf vertelt.
Als dit de laatste is zou het een mooie afsluiter zijn van zijn oeuvre, maar Koch kennende ligt de volgende al op de plank. Zin in.
Met name de stukken over zijn ouders vond ik erg ontroerend, de bijtende, droge Koch humor blijft heerlijk.
Het boek had voor mij ook iets van een ontlading: de meester van het bedrog komt - éindelijk - zelf op het toneel. Geen halve waarheden in een vertelvorm zoals in Finse Dagen, maar waar het op staat door de hem zelf vertelt.
Als dit de laatste is zou het een mooie afsluiter zijn van zijn oeuvre, maar Koch kennende ligt de volgende al op de plank. Zin in.
March 13, 2024
***(*)
Ontroerend en grappig
Ontroerend en grappig
September 24, 2024
Zeer lezenswaardige Koch, soms een beetje te anekdotisch en springerig.
Read
January 14, 2024Heel ontroerend
February 16, 2024
Alle ingrediënten uit het beste werk van Koch
'Ga je erover schrijven?' vraagt dokter Francken nadat hij de resultaten van het laatste bloedonderzoek met me heeft doorgenomen. 'Ik zie me dat niet zo gauw doen,' zeg ik. 'Zo'n boek met een titel als Mijn strijd tegen kanker ... Nee, dat staat mijlenver van me af. Ik zie het ook helemaal niet als een strijd. Sterker nog, ik denk er zo min mogelijk over na.'
Begin 2020 krijgt Herman Koch (1953) te horen dat hij aan uitgezaaide prostaatkanker lijdt. Zijn roman Finse dagen is net verschenen en de populaire Nederlandse auteur is niet uit de media weg te slaan. Over zijn ziekte rept hij vier jaar lang geen woord. Ga je erover schrijven? doorbreekt deze stilte.
In een bespiegelend proloog verwoordt Koch hoe alles rondom hem er anders uitziet dan vroeger, in het besef dat zijn leven is aanbeland op de lege pagina's van een plakboek. 'Alles is nu goed. Eindelijk ben ik er. Ik ben hier en nergens anders,' lezen we. Om die conclusie kracht bij te zetten blikt de auteur terug op ijkpunten uit zijn leven en het DNA van zijn schrijverschap.
Ben je vertrouwd met het werk van Koch, dan klinken een aantal anekdotes en bedenkingen bekend. Hij haalt zijn stokpaardjes van stal en citeert gretig uit zijn oeuvre. Zo herhaalt hij de vernietigende kritiek op het Montessorilyceum, waar hij rebelleert en van school geschopt wordt. Nog altijd steekt hij niet onder stoelen of banken dat hij een hekel heeft aan literatuuronderwijs, omdat auteurs zoals Simon Vestdijk (stofzuigerniveau), Multatuli en Hildebrand er het leesplezier vergallen. De betere schrijvers hebben trouwens alcohol nodig. Ook de verhalen over zijn ouders, fictieve schoolvriendjes of hoe smerig zijn Spaanse vrouw de eetgewoonten van de Nederlanders vindt, kwamen eerder aan bod. En zijn vastberaden schrijversmotto luidt dat de leugenachtige waarheid en de geloofwaardige leugen twee handen op één buik zijn.
Al die sprongen in de tijd, uitweidingen en associaties sluiten telkens naadloos aan bij de nieuwe werkelijkheid waarin de auteur is terechtgekomen. De kroniek van de ziekte doorkruist de herinneringen en injecteert ze met een extra dimensie. De gevolgen van de diagnose sijpelen door op elke pagina.
Het slechte nieuws is een spelbreker, maar Koch benadrukt dat hij de kanker slechts een beperkte plaats in zijn privéleven wil toestaan. De tegelwijsheid 'Nietsdoen is de kortste weg naar geluk' resoneert als een mantra. Daarbij rationaliseert hij en verkondigt bijvoorbeeld stoer dat hij tijdens een feestelijke boekvoorstelling de hele avond onvermoeibaar glimlacht, terwijl hij de pijn verbijt. 'Wie doet mij dit na?' Enkel binnen de intimiteit van zijn gezin verdwijnt de schaamte en krijgen waarachtige emoties vrij spel. De warme relatie met zijn zoon Pablo levert ontroerende ontboezemingen op.
'Dit is misschien wel het beste wat je had kunnen overkomen.'
Als één van de voordelen van zijn toestand vermeldt Koch dat hij nergens meer heen moet gaan. Hij ziet er tegenop om gedwongen te socialiseren. Nu hoeft hij de vertalingen van zijn boeken niet meer achterna te reizen en aan lezingen in bibliotheken heeft hij altijd al een broertje dood gehad, in tegenstelling tot ijdele schrijvers die ervan genieten om hun stem te horen declameren uit eigen werk. Ondertussen speelt hij de rol van charmante schrijver en klopt zich op de borst dat hij daarin met verve slaagt. Of is hij toch een excentrieke klootzak die zijn arrogantie weet te verbergen door zich bescheiden voor te doen? Wanneer hij na afloop van een lezing op de laatste trein moet wachten, resulteert dit in een filmisch, tragikomisch tafereel, waarin hij zijn onzekerheden en kleine kantjes niet wegstopt. Ten overvloede illustreert de auteur hoe graag hij in tijdloosheid alleen is met zijn gedachten, nu eens in de wachtkamer van een ziekenhuis, dan als hij urenlang rondslentert op een luchthaven of in de auto blijft zitten terwijl zijn vrouw Amalia boodschappen doet.
'Er zijn mensen die niets van ziekenhuizen moeten hebben. Ik heb daar geen last van. Nergens voel ik me beter thuis dan in een ziekenhuis. Te midden van een niet-aflatende bedrijvigheid is het in het ziekenhuis waar de tijdloosheid vrij spel heeft. Iedereen met een witte jas aan heeft iets te doen – de rest wacht.'
Ga je erover schrijven? bevat alle ingrediënten die het beste werk van Herman Koch kenmerken. Als vanouds observeert hij zijn omgeving in rake formuleringen en balanceert schijnbaar moeiteloos tussen onverstoorbaarheid, ironie, branie, voorzichtige kwetsbaarheid en melancholie.
'Op een dag zal ik er ook niet meer zitten. De ruimte achter het raam zal leeg blijven. Hoeveel fietsers op de dijk zullen zich afvragen waar ik gebleven ben? Gisteren zat ik er immers nog – vandaag opeens niet meer.'
Deze recensie schreef ik als Hebban recensent voor Hebban.nl
'Ga je erover schrijven?' vraagt dokter Francken nadat hij de resultaten van het laatste bloedonderzoek met me heeft doorgenomen. 'Ik zie me dat niet zo gauw doen,' zeg ik. 'Zo'n boek met een titel als Mijn strijd tegen kanker ... Nee, dat staat mijlenver van me af. Ik zie het ook helemaal niet als een strijd. Sterker nog, ik denk er zo min mogelijk over na.'
Begin 2020 krijgt Herman Koch (1953) te horen dat hij aan uitgezaaide prostaatkanker lijdt. Zijn roman Finse dagen is net verschenen en de populaire Nederlandse auteur is niet uit de media weg te slaan. Over zijn ziekte rept hij vier jaar lang geen woord. Ga je erover schrijven? doorbreekt deze stilte.
In een bespiegelend proloog verwoordt Koch hoe alles rondom hem er anders uitziet dan vroeger, in het besef dat zijn leven is aanbeland op de lege pagina's van een plakboek. 'Alles is nu goed. Eindelijk ben ik er. Ik ben hier en nergens anders,' lezen we. Om die conclusie kracht bij te zetten blikt de auteur terug op ijkpunten uit zijn leven en het DNA van zijn schrijverschap.
Ben je vertrouwd met het werk van Koch, dan klinken een aantal anekdotes en bedenkingen bekend. Hij haalt zijn stokpaardjes van stal en citeert gretig uit zijn oeuvre. Zo herhaalt hij de vernietigende kritiek op het Montessorilyceum, waar hij rebelleert en van school geschopt wordt. Nog altijd steekt hij niet onder stoelen of banken dat hij een hekel heeft aan literatuuronderwijs, omdat auteurs zoals Simon Vestdijk (stofzuigerniveau), Multatuli en Hildebrand er het leesplezier vergallen. De betere schrijvers hebben trouwens alcohol nodig. Ook de verhalen over zijn ouders, fictieve schoolvriendjes of hoe smerig zijn Spaanse vrouw de eetgewoonten van de Nederlanders vindt, kwamen eerder aan bod. En zijn vastberaden schrijversmotto luidt dat de leugenachtige waarheid en de geloofwaardige leugen twee handen op één buik zijn.
Al die sprongen in de tijd, uitweidingen en associaties sluiten telkens naadloos aan bij de nieuwe werkelijkheid waarin de auteur is terechtgekomen. De kroniek van de ziekte doorkruist de herinneringen en injecteert ze met een extra dimensie. De gevolgen van de diagnose sijpelen door op elke pagina.
Het slechte nieuws is een spelbreker, maar Koch benadrukt dat hij de kanker slechts een beperkte plaats in zijn privéleven wil toestaan. De tegelwijsheid 'Nietsdoen is de kortste weg naar geluk' resoneert als een mantra. Daarbij rationaliseert hij en verkondigt bijvoorbeeld stoer dat hij tijdens een feestelijke boekvoorstelling de hele avond onvermoeibaar glimlacht, terwijl hij de pijn verbijt. 'Wie doet mij dit na?' Enkel binnen de intimiteit van zijn gezin verdwijnt de schaamte en krijgen waarachtige emoties vrij spel. De warme relatie met zijn zoon Pablo levert ontroerende ontboezemingen op.
'Dit is misschien wel het beste wat je had kunnen overkomen.'
Als één van de voordelen van zijn toestand vermeldt Koch dat hij nergens meer heen moet gaan. Hij ziet er tegenop om gedwongen te socialiseren. Nu hoeft hij de vertalingen van zijn boeken niet meer achterna te reizen en aan lezingen in bibliotheken heeft hij altijd al een broertje dood gehad, in tegenstelling tot ijdele schrijvers die ervan genieten om hun stem te horen declameren uit eigen werk. Ondertussen speelt hij de rol van charmante schrijver en klopt zich op de borst dat hij daarin met verve slaagt. Of is hij toch een excentrieke klootzak die zijn arrogantie weet te verbergen door zich bescheiden voor te doen? Wanneer hij na afloop van een lezing op de laatste trein moet wachten, resulteert dit in een filmisch, tragikomisch tafereel, waarin hij zijn onzekerheden en kleine kantjes niet wegstopt. Ten overvloede illustreert de auteur hoe graag hij in tijdloosheid alleen is met zijn gedachten, nu eens in de wachtkamer van een ziekenhuis, dan als hij urenlang rondslentert op een luchthaven of in de auto blijft zitten terwijl zijn vrouw Amalia boodschappen doet.
'Er zijn mensen die niets van ziekenhuizen moeten hebben. Ik heb daar geen last van. Nergens voel ik me beter thuis dan in een ziekenhuis. Te midden van een niet-aflatende bedrijvigheid is het in het ziekenhuis waar de tijdloosheid vrij spel heeft. Iedereen met een witte jas aan heeft iets te doen – de rest wacht.'
Ga je erover schrijven? bevat alle ingrediënten die het beste werk van Herman Koch kenmerken. Als vanouds observeert hij zijn omgeving in rake formuleringen en balanceert schijnbaar moeiteloos tussen onverstoorbaarheid, ironie, branie, voorzichtige kwetsbaarheid en melancholie.
'Op een dag zal ik er ook niet meer zitten. De ruimte achter het raam zal leeg blijven. Hoeveel fietsers op de dijk zullen zich afvragen waar ik gebleven ben? Gisteren zat ik er immers nog – vandaag opeens niet meer.'
Deze recensie schreef ik als Hebban recensent voor Hebban.nl
May 17, 2024
Als liefhebber van Koch las dit boek wederom als een trein.
January 8, 2024
Een boek dat je gezien het onderwerp niet wil lezen, maar dat toch direct bovenop de stapel belandde. Ontroerend, veerkrachtig en openhartig. Geen medelijden, want dat wil Koch niet, wel bewondering en een diepe buiging.
July 2, 2024
Holy shit.
Wat ongelooflijk mooi.
Het is geweldig om een kijkje te nemen in het leven van Herman Koch en daarmee zijn verleden en de verschillende anekdotes die hij erbij verteld. Het is niet een biografie zoals je die echt zou verwachten en Herman schrijft ook niet vanuit de hoogte, hij schrijft zonder zich te prijzen om zichzelf.
Ga je erover schrijven? Zowel de titel als de essentie van het boek, en erover schrijven heeft hij gedaan. Meerdere malen stelt hij zich kwetsbaar op maar laat zich er niet door afschrikken.
Een prachtig boek en een echte aanrader, zeker als je zijn voorgaande boeken hebt gelezen. Je zult nooit meer hetzelfde naar Herman Koch kijken.
Wat ongelooflijk mooi.
Het is geweldig om een kijkje te nemen in het leven van Herman Koch en daarmee zijn verleden en de verschillende anekdotes die hij erbij verteld. Het is niet een biografie zoals je die echt zou verwachten en Herman schrijft ook niet vanuit de hoogte, hij schrijft zonder zich te prijzen om zichzelf.
Ga je erover schrijven? Zowel de titel als de essentie van het boek, en erover schrijven heeft hij gedaan. Meerdere malen stelt hij zich kwetsbaar op maar laat zich er niet door afschrikken.
Een prachtig boek en een echte aanrader, zeker als je zijn voorgaande boeken hebt gelezen. Je zult nooit meer hetzelfde naar Herman Koch kijken.
March 29, 2025
Een persoonlijk boek. Grappig, ontroerend. Soms vroeg ik me wel af hoe we bij een bepaald onderwerp aangekomen waren, iets wat me normaal zou irriteren, maar door de vertelstijl ga ik mee met Koch in zijn verhaal
April 9, 2024
Genieten. Naast kanker dus ook alcoholist, nooit geweten. Heerlijke passages, valt soms in de herhaling en Amsterdam komt ook mooi terug.
April 30, 2024
Some parts in the middle are boring and long and I questioned why I needed to have that ‘information’, but Herman Koch strikes an important theme about mundane thinking and I can only admire that mindset.
November 4, 2024
3.5 sterren
July 14, 2024
Ga je erover schrijven? Dat heeft hij gedaan en ik heb het niet veel plezier gelezen, me er doorheen geworsteld. Het lijkt net een hele stapel anekdotes en nooit gebruikte boekfragmenten die een beetje zijn gecategoriseerd. Soms een glimlach maar ook saai en zonder kop of staart. Herman Koch had het over B garnituut van boeken. Dit is er 1.
August 31, 2024
"Zelfreflectie met een scheutje narcisme – Een verrassende leeservaring!"
Laat ik beginnen met het feit dat ik persoonlijk iets tegen Herman Koch heb. De man is narcistisch tot de pest, en ik was dan ook klaar om zijn boek zonder pardon de grond in te boren. Maar eerlijk is eerlijk: ik werd stiekem positief verrast.
Het boek begint bedrieglijk simpel, alsof Koch je een rustig ritje belooft. Maar hoe dieper ik in het verhaal dook, hoe meer ik besefte dat het vol zit met slimme verwijzingen. Het lijkt wel alsof Herman ons voor de gek houdt met zijn eenvoud. En dat moet ik hem nageven: de man weet wat hij doet.
Zijn openheid over zijn alcoholgebruik vond ik sterk. Dat soort eerlijkheid zie je niet vaak, vooral niet van iemand die zichzelf zo hoog heeft zitten. Het verhaal zelf is chronologisch een rommeltje, maar dat draagt juist bij aan de charme. Alsof Herman wil zeggen: "Kijk eens hoe briljant chaotisch ik ben!" En ja, daar had hij me toch weer te pakken.
Dan het einde. Koch praat zijn gedrag goed, en dat zorgde ervoor dat ik hem, tot mijn grote verbazing, steeds meer begon te mogen. Die mate van zelfreflectie had ik niet verwacht. Het voelde bijna als een mooi, welverdiend slotakkoord van een concert waar ik aanvankelijk niets van verwachtte.
Dus ja, ondanks mijn vooroordelen geef ik dit boek een hoge score. Want als je zelfs iemand die jou narcistisch tot de pest vindt, kan laten genieten van je werk, dan heb je iets bijzonders neergezet. Hulde, Herman. Maar blijf toch maar een beetje bescheiden, ja?
Ps. Proost, Herman!
Laat ik beginnen met het feit dat ik persoonlijk iets tegen Herman Koch heb. De man is narcistisch tot de pest, en ik was dan ook klaar om zijn boek zonder pardon de grond in te boren. Maar eerlijk is eerlijk: ik werd stiekem positief verrast.
Het boek begint bedrieglijk simpel, alsof Koch je een rustig ritje belooft. Maar hoe dieper ik in het verhaal dook, hoe meer ik besefte dat het vol zit met slimme verwijzingen. Het lijkt wel alsof Herman ons voor de gek houdt met zijn eenvoud. En dat moet ik hem nageven: de man weet wat hij doet.
Zijn openheid over zijn alcoholgebruik vond ik sterk. Dat soort eerlijkheid zie je niet vaak, vooral niet van iemand die zichzelf zo hoog heeft zitten. Het verhaal zelf is chronologisch een rommeltje, maar dat draagt juist bij aan de charme. Alsof Herman wil zeggen: "Kijk eens hoe briljant chaotisch ik ben!" En ja, daar had hij me toch weer te pakken.
Dan het einde. Koch praat zijn gedrag goed, en dat zorgde ervoor dat ik hem, tot mijn grote verbazing, steeds meer begon te mogen. Die mate van zelfreflectie had ik niet verwacht. Het voelde bijna als een mooi, welverdiend slotakkoord van een concert waar ik aanvankelijk niets van verwachtte.
Dus ja, ondanks mijn vooroordelen geef ik dit boek een hoge score. Want als je zelfs iemand die jou narcistisch tot de pest vindt, kan laten genieten van je werk, dan heb je iets bijzonders neergezet. Hulde, Herman. Maar blijf toch maar een beetje bescheiden, ja?
Ps. Proost, Herman!
July 29, 2024
Ga je erover schrijven is een vervelend boek voor vaste lezers van Herman Koch. De schrijver blijkt ongeneeslijk ziek en blikt met dit boek terug op zijn schrijverschap. Dus worden de ‘autobiografische elementen’ uit zijn oeuvre nog even herhaald. Ontdek je echt meer over Herman Koch als je dit boek leest? Voor mij is het niet erg, want ik ben een sucker voor zijn werk.
July 9, 2024
Mooi en ontroerend om te lezen hoe hecht het gezin is, maar vooral heerlijk om te kunnen lachen over zaken als het montessori onderwijs, melk bij de lunch en waarom koch een tegenstander van research is (3.5).
February 6, 2024
Eerste helft van het boek prachtig aan het einde raakte hij mij wat kwijt.
July 24, 2024
Hoe geef je sterren en een waardeoordeel aan iemand die een boek schreef over het leven, over hardlopen, over drinken, over kijken, over schrijven, over hard naar de wereld teruglachen, over een plots erg ingekort leven?
Herman Koch schreef een eenvoudig, naakt boek. De dingen zijn zoals ze zijn. Geen drama. Geen gekke beslissingen. Je wordt ongeneeselijk ziek, maar de wereld gaat toch verder. De zon blijft opkomen.
Hij heeft me geraakt met zijn eenvoud. Het gewoon kijken naar zijn bestaan en wie hij is. Prachtige schrijver is hij.
Dankjewel om te delen. Ziek zijn is ook maar gewoon leven.
Ps: een absolute meerwaarde vond ik de inkijk ook in zijn schrijfpen. We kijken echt mee over zijn schouder van erg vroeger tot wie hij nu is. En hoe die schrijfhand naast zijn linker- en rechterhand echt zijn derde hand is.
Herman Koch schreef een eenvoudig, naakt boek. De dingen zijn zoals ze zijn. Geen drama. Geen gekke beslissingen. Je wordt ongeneeselijk ziek, maar de wereld gaat toch verder. De zon blijft opkomen.
Hij heeft me geraakt met zijn eenvoud. Het gewoon kijken naar zijn bestaan en wie hij is. Prachtige schrijver is hij.
Dankjewel om te delen. Ziek zijn is ook maar gewoon leven.
Ps: een absolute meerwaarde vond ik de inkijk ook in zijn schrijfpen. We kijken echt mee over zijn schouder van erg vroeger tot wie hij nu is. En hoe die schrijfhand naast zijn linker- en rechterhand echt zijn derde hand is.
February 2, 2024
Wat ga je erover schrijven vraag ik me al even af.. de schrijver is uitbehandeld zegt het nieuws. Of denk ik, eigenlijk de mens. Maar de schrijver had nog een boek. Een eerlijk boek. Een hekel aan signeersessies en aan de montessori… een zuiplap met voor mij idioot gebruik van alcohol en een rare blik op niet-afhankelijken.
Ik weet nu van alles waar ik prima zonder had gekund. Maar ook dat er kennelijk een rem verdwijnt als de dood nadert en er niet meer een schone schijn nodig is voor het volgende boek. En dat maakt dit boek dan weer bijzonder.
De schrijver is een beetje van zijn voetstuk gevallen, maar de mens wens ik alle goeds voor zover dat haalbaar is. Mooie herinneringen, fijne reacties op het boek, weinig pijn..
Ik weet nu van alles waar ik prima zonder had gekund. Maar ook dat er kennelijk een rem verdwijnt als de dood nadert en er niet meer een schone schijn nodig is voor het volgende boek. En dat maakt dit boek dan weer bijzonder.
De schrijver is een beetje van zijn voetstuk gevallen, maar de mens wens ik alle goeds voor zover dat haalbaar is. Mooie herinneringen, fijne reacties op het boek, weinig pijn..
March 5, 2024
Ik was al een fan van Koch en ben het nu nog meer. Zonder twijfel zijn meest persoonlijke en aangrijpende boek, zonder echter aan humor en (zelf)kritiek in te boeten. Koch kreeg begin 2020 een kankerdiagnose meegedeeld en ging er dan niet over schrijven. Want dit boek gaat niet per se over zijn ziekte, dan wel over zijn leven, zijn gezin, het schrijverschap. Mooi geschreven, met veel humor, en ook aangrijpend. Heerlijke maatschappijkritiek. Eerlijke zelfkritiek en zelfkennis. Bijzonder graag gelezen,. Ik hoop dat Koch nog lang mag leven en ons in de watten mag leggen met zijn pennenvruchten. 4 sterren in plaats van 5 wegens een iets minder overtuigende en minder samenhangende tweede helft. De eerste helft, echter, vooral de passages over zijn ouders, verdienen er minstens 6.
March 11, 2024
Ik vind audioboeken altijd zooo lastig te beoordelen - was heel blij toen ik dit boek tegenkwam in de Podimo app, maar had hem achteraf gezien toch liever gelezen denk ik. Vind het altijd heel moeilijk om volledig in een audioboek op te gaan, het is zo’n andere ervaring dan iets van papier lezen.
Heel boeiend en heel persoonlijk, vond dit een van de meest interessante Kochs die ik tot nu toe gelezen heb. Had van te voren een totaal ander boek verwacht (en ook eigenlijk wat meer over zijn ziekte, maar aangezien hij het in zijn persoonlijke leven een zo klein mogelijke rol wil laten spelen, is het misschien eigenlijk wel heel logisch dat dit in het boek ook het geval was), maar ik vond het heel interessant om wat meer over zijn persoonlijke leven en jeugd te lezen!
Heel boeiend en heel persoonlijk, vond dit een van de meest interessante Kochs die ik tot nu toe gelezen heb. Had van te voren een totaal ander boek verwacht (en ook eigenlijk wat meer over zijn ziekte, maar aangezien hij het in zijn persoonlijke leven een zo klein mogelijke rol wil laten spelen, is het misschien eigenlijk wel heel logisch dat dit in het boek ook het geval was), maar ik vond het heel interessant om wat meer over zijn persoonlijke leven en jeugd te lezen!
June 20, 2024
Waarom ik dit boek wilde lezen beschreef ik hier al eerder. Ik pakte het uiteindelijk sneller op dan ik had verwacht. Het was emotionerend, met vlagen grappig en soms een beetje tenenkrommend.
Ik ben blij dat ik het gelezen heb.
Ik ben blij dat ik het gelezen heb.
January 18, 2025
In zekere zin een echte Koch (qua stijl en thema's zoals zijn weerzin tegen Montessori) en toch ook weer niet. In andere boeken komen ook autobiografische thema's voor, maar nu is het persoonlijk en duidelijk dat het over Koch gaat. Hierdoor krijg je een ander beeld van hem. De aanleiding voor het boek is zijn ziekte, maar het gaat naar mijn idee niet over de ziekte. Meer over zijn levenshouding aan de hand van allerlei anekdotes.
3.5 ster
3.5 ster
May 6, 2024
In een ruk uitgelezen! Wat een verrassing dit boek. Dat had ik niet verwacht, want vorige boeken van Koch kon ik niet altijd zo goed waarderen. Maar wat een moed om dir levensverhaal zo op te tekenen. Mooi.
Displaying 1 - 30 of 131 reviews