Ik denk vooral leuk voor mensen die niet, zoals ikzelf, voor de klas staan. Er stond voor mij eigenlijk niets nieuws in. Wel een overzichtelijk en prettig leesbaar boek en een mooie kennismaking met het (werken in het) onderwijs.
Een boek over wat mooi en goed is aan het onderwijs, maar ook waar het misgaat! Veel herkenning in het boek, verschillende collega’s die ik ken, scholen waar ik gewerkt heb en de omgeving.
Wat een fijn boek. Een en al herkenning! Ik kan het iedereen aanraden om dit boek te lezen, ook als je niet in het onderwijs werkt (juist díé mensen moeten het lezen ;-)).
Ik hoorde van mensen dat dit boek hen inspireerde om de docenten opleiding te doen, nou sorry dat snap ik niet. Heb na dit boek misschien wel meer zin om mezelf uit te schrijven en in een hoekje te gaan huilen. Al is t maar omdat er constant herhaald wordt hoeveel stress je hebt, hoeveel docenten er in de eerste jaren uitvallen en hoeveel uur je moet overwerken. De stukken over de lessen geven vond ik erg goed en erg mooi, ook het hoofdstuk “waar je wieg staat” vond ik erg goed. 1 ding geleerd van dit boek: als je faalt in het onderwijs kan je altijd nog bij een adviesbureau werken.
Enorm genoten van dit journalistiek verslag uit de praktijk. Boek vol herkenning, positiviteit, en soms ook verdriet dat het onderwijs ondergaat. Knap werk, dat makkelijk te lezen is en heel duidelijk enkele zaken aan de kaak stelt die anders zouden kunnen in ons mooie vak, het onderwijs. (En extra interessant was het dat er zoveel (voor mij) bekenden langs kwamen in dit boek.
Boeiend, vlot geschreven boek. Veldhuis combineerde haar baan als (onderwijs)journalist bij NRC een klein jaar met een dag in de week stage lopen als docent Nederlands op een havo/vwo-school. Enthousiasmerend, je zou er zelf van voor de klas willen gaan staan – ware het niet dat het toch echt ook een vak is dat je moet leren en dan nog een paar jaar in de vingers krijgen. Ben na het lezen van dit boek overtuigd van de noodzaak om kinderen later te laten differentiëren (pas rond 15e ipv rond 12e). En wat ik me ook niet had gerealiseerd: al die extra taken die scholen krijgen, dat moet ook echt minder. Laat ze les geven!
Aardig inkijkje in het onderwijs. Veldhuis belicht een aantal aspecten die enig licht werpen op het lerarentekort en de realiteit van het onderwijzen op een middelbare school. Het beperkte perspectief van Veldhuis (tijdelijke baan op witte havo-vwo school in gepriviligeerde buurt) doet echter wel wat aan af aan het verhaal. Om zaken te verbeteren is vooral de politiek aan zet.
Aan het einde van mijn eigen omscholingstraject tot leraar PO las ik dit boek en het is een feest der herkenning en een confronterende spiegel. En elke zin in dit boek is raak en waar!
Wat mij betreft verplichte kost voor alle pabo-studenten, leerkrachten, leraren en eigenlijk ook voor alle ouders. Ik werd er tegelijkertijd blij, boos en strijdlustig van.