Stel je voor dat de tijd van de wachtlijsten in de zorg voorbij is. Daar kan toch niemand tegen zijn? Helaas is dat niet het geval en botsen al te veel mensen op de harde realiteit van te beperkte middelen. Die realiteit neemt meestal de gedaante aan van een wachtlijst.
Zolang dat zo is, moeten moeilijke keuzes gemaakt worden. Als de wachtlijst niet voorbij is, wie steekt dan de wachtlijst voorbij? Op basis waarvan bepalen professionals of iemand voorrang krijgt? En hoe doe je zoiets op een rechtvaardige manier?
'Dit boek neemt de jeugdhulp serieus. Niet alleen diegenen die dag in dag uit de Vlaamse jeugdhulppraktijken vorm geven, maar ook de jeugdhulp als systeem op zich.' - Bruno Vanobbergen
'Veel sociaal werkers zien hun professionele logica steeds kleiner worden. Dat laat ook dit boek overtuigend zien.' - Jan Willem Bruins
Dit legt bloot hoe neoliberalisme en managerrialisme onze zorgsector doordringen en waar efficiëntiedenken en meetbare resultaten de menselijke maat verdringen. Een rake kritiek als je het mij vraagt op hoe protocollen en kostenbesparende maartregelen sociale rechtvaardigheid ondermijnen. Een krachtige wake-up call tegen de sluipende effecten van een ideologie die meer waarde hecht aan cijfers dan aan mensen. “Misschien is de belangrijkste vaststelling wel dat het managen van de schaarste vertrekt van een soort duidelijkheid die er in de realiteit van het sociaal werk gewoon niet is.”