Dagen van glas

by Eva Meijer

Een vrouw wordt gegrepen door haar spiegelbeeld. Is zij het zelf, of is het iemand die haar iets wil zeggen? Haar dochter fotografeert sporen in de sneeuw en zoekt naar een plek om te blijven. De vader verliest zich in de brieven die twee vrouwen elkaar bijna een eeuw geleden schreven. Deze vrouwen, allebei schrijvers, zoeken in hun brieven naar een manier om anders te leven, om anders lief te hebben, los van conventies en verwachtingen. In Dagen van glas voelt niemand zich echt thuis in de tijd en de tijd zelf bekommert zich niet om mensen. Maar achter het verhaal van een familie die uit elkaar valt schuilen andere verhalen, over liefde en autonomie, vrij willen zijn en met anderen willen verkeren, die voor elke generatie anders gestalte krijgen. Uiteindelijk gaat het in de roman net als in Meijers eerdere boeken over de kernvraag van ons bestaan: wat betekent het om goed te leven? Hoe moet je je eigen bestaan betekenis geven, en wat houdt het in om goed samen te leven met anderen? Kunst biedt inzicht en schoonheid, en vriendschap biedt troost. De taal zelf kan het leven anders laten zien. Maar uiteindelijk is dit een vraag die ieder voor zich moet beantwoorden, in elke tijd opnieuw.

Genres: Roman

192 pages, Paperback

First published November 2, 2023

About the author

Eva Meijer is a philosopher, visual artist, writer and singer-songwriter. They write novels, philosophical essays, academic texts, poems and columns, and their work has been translated into over twenty languages. Recurring themes are language including silence, madness, nonhuman animals, and politics. Meijer also works as an academic philosopher, writes essays and columns for Dutch newspapers, and is a member of the Multispecies Collective.

Reviews

[Bianca | biancs.books · Rating 4 out of 5]

Ik werd meteen door dit boek gegrepen en heb het in één dag uitgelezen. Het zette me aan het denken en is zo mooi geschreven. Ik hou van de stijl van Eva Meijer.

[Jeltje · Rating 5 out of 5]

Ik ben groot fan van Eva Meijer en met dit boek was dat niet anders. Zij als schrijfster is een duizendpoot: haar non-fictie raakt me, evenals haar poëzie, maar de proza van haar fictie vind ik ongekend. Hoe zij haar zinnen aan elkaar breit en personages neerzet kunnen weinig auteurs zo goed en daarmee vind ik haar één van Nederlands sterkste auteurs.

Dagen van Glas is een roman waar ik reikhalzend naar uitkeek en het stelde me niet teleur. Wat een verrassing dat het opende met de prachtige novelle Haar vertrouwde gedaante, die ik al eens eerder las. Hoe de personages uit dat verhaal terugkeren in de tijd en elk hun eigen verhaal vertellen, hun eigen beren op de weg tegenkomen, hun eigen dagen tellen en zien door een glas beslagen, het raakte me en zal nog lang bij me blijven. Ook hoe de toon per vertelstem verandert (vooral heel sterk in Doris’ hoofdstuk en in het laatste door dementie doordrenkte hoofdstuk) en hoe de vorm speels meeverandert (de briefwisseling! de reportage!!), ik kan niet anders zeggen dan Lees Dit en een diepe buiging voor altijd actuele prachtige verteller Eva Meijer.

“De toekomst is iets wat er vanaf het begin was, vanaf het begin niet meer was, een herinnering aan wat nog moet komen, het nog-niet, de achterkant van de horizon, verdampte dauw, morgen, een bloemknop, iemand die net om de hoek op je wacht, iemand die je nog niet kent, het na-jou, de rand van het veld, de grens tussen waar je bent en waar je zou kunnen zijn, de grens tussen wat je bent en wat je zou kunnen zijn, het verhaal na dit verhaal.”

[Carla · Rating 4 out of 5]

Mooi geschreven, knap dat alle personages een eigen stem krijgen. Al heb ik het misschien niet allemaal begrepen, het boek laat wel een gevoel achter, vaag beklemmend, zodat ik het niet meteen kan loslaten

[Milan · Rating 5 out of 5]

I feel seen but at what cost

[Bram · Rating 5 out of 5]

Ik wilde gaan voor drie sterren na het lezen van het eerste hoofdstuk. Je ziet een geest en denkt meteen aan Derrida? Het voelde zo afstandelijk en elke ervaring werd geïntellectualiseerd.

Maar in het web dat daarna ontstond met de andere personages begreep ik het. Zij is gewoon zo. Haar man kan dat wel zien, maar is blind voor dezelfde fouten bij zichzelf. Hem moet verteld worden dat de brieven die hij onderzoekt geen verborgen essays zijn, maar dat ze een directe relatie met de wereld aangaan.

Zijn dochter ziet dat wel weer, denkt dat het door de wetenschap komt, maar creërt ook afstand door foto's te maken, kan haar vriend ook niet uitleggen wat ze voelt.

Misschien kennen we elkaar wel nooit. Zijn niet alleen de ruimte van glas, maar ook de tijd.

Tijdens het lezen werd ik bang ook zo'n harde distantie te bezitten - het lijkt me een perfect boek voor een paper - en toen zei het hoofdpersonage:

'ze studeert iets. Wat was het ook alweer. Iets met tekst, ze kent de poststructuralisten en de fenomenlogen, maar ze mist de hardheid van de filosoof. Een taal. Of iets vaags als cultural studies'

Misschien is er toch nog hoop.

En, het is tenslotte een recensie, ik moet toch nog iets technisch vermelden: de stijl en inhoud gaan echt goed samen. De leefwerelden van de personages hebben een eigen focalisatie die goed bij hen past.

Er zitten ook mooie zinnen in en ik wil een stukje nog noemen: 'Mooi eigenlijk, kou vatten. Alsof je de kou begrijpt door haar in je lichaam te nemen (...) Ik wil de kou vatten, de bomen, de lucht waarin antwoorden als wolken hoog overvliegen'

[Helena de Koning · Rating 4 out of 5]

Wat een prachtig geschreven boek! Ik vond het fijn dat de vertelling veranderde van stijl per personage, en werd door sommige stukken best emotioneel. Vooral van de vrouw die Emel steeds zag verschijnen, haarzelf. En dan het einde..:”Kijk maar af en toe. Je zult jezelf zien.” Daarnaast waren de stukken over Johannes en de briefwisseling tussen de twee vrouwen mijn favoriet. Maar de stukken dat er (ook in die brieven, maar ook de stukken over Doris) ellenlange beschrijvingen over de natuur verloop en de druppels en bomen en zon en de mussen en de sneeuw en bladeren en blabla daar verloor het boek me ik heb echt door die pagina’s heen gescand. Geen zin en aandacht om daar de metaforen in te zoeken ofzo. Misschien ben ik daar wat te lui voor. Heb gewoon meer zin in echt de personages volgen. Maar om positief af te sluiten: ik ga zeker nog veel over dit boek en de thema’s nadenken, ik moet hem ook nog eens herlezen voel ik nu al. Dag!

[Marije van der Kooij · Rating 4 out of 5]

“Ik zou het niet erg vinden om te sterven, soms kijk ik uit het raam naar de vrieskoude avond en stel me voor dat ik naar buiten ga, me laat omarmen door wat niet menselijk is, net zo lang als nodig, tot ik zelf niet meer menselijk ben. Maar iets houdt me aan het leven vast, niet verlangen, misschien een herrinering aan verlangen, of verlangen naar verlangen.”

[Ilse K.]

Dnf op p 102. Ik geloof wel dat dit een mooi boek is, maar de sfeer was me te donker. Mensen in hun eigen eenzaamheid en al die gevoelens van afstand en onwerkelijkheid...

[Tiemen Hageman · Rating 4 out of 5]

Grootse kleinheid

[Tess · Rating 5 out of 5]

Zes sterren

[Alain Verheij]

Dit boek kroop vanaf het begin op een knappe manier onder mijn huid, maar op ongeveer driekwart ben ik gestruikeld over de literaire ambitie - kan natuurlijk ook aan mij liggen. Bij veel vlagen zeer goed, dat zeker

[Aike · Rating 5 out of 5]

boos omdat dit heel goed was & vorm & inhoud naadloos samenvielen & wilde beetje huilen om de bomen die vragen stelllen

5 sterren afgezien van laatste hoofdstuk die mag weg

[Elise Janssen · Rating 5 out of 5]

Wat een prachtig boek. Heel simpel geschreven maar het spreekt enorm aan.

[aisi rosa · Rating 5 out of 5]

Zucht, wat was dit mooi. Ik heb mezelf echt moeten bedwingen om het boek niet te vlug uit te lezen, niet te hongerig over de pagina’s te racen. Je kan goed merken dat Eva Meijer thuis is in de filosofie. Prachtige stijl, mooie vragen, rakende passage’s. Ja, dit boek is een nieuw lievelings, en zo ook Eva.

“Zoals veel van mijn generatiegenoten ben ik tussen mijn twintigste en dertigste in therapie geweest. Niet om het erge weg te werken. Dat zit tussen alle tegels van het leven en je kunt wieden wat je wil maar het komt altijd opnieuw op. Ik wilde alleen weten hoe ik over die tegels kon blijven lopen.”

“Aandacht is een van de weinige wapens die we hebben tegen het verglijden van de tijd.”

“Herinneringen:
Herhaalgedachten
Knopen
Ramen naar vroeger
Verdwijnbeelden
Voetafdrukken die je steeds opnieuw (net anders) op de aarde neerlegt
Oude honden die de meeste tijd slapen
Lusjes aan de tijd”

“Zien is een ander woord voor blijven. Kijken gaat voorbij.”

“Het is alsof er geen scheiding tussen mij en de wereld bestaat, alsof mijn huid alles doorlaat. Ik kan me niet een beetje afsluiten. Het is open of dicht. Dicht is veiliger.”

[Zeehondkoe]

zo mooi geschreven, door de ramen van de tijd. hoe dezelfde tijd zo anders geleefd wordt, ik heb veel aan dit boek gedacht.

‘We hebben een toekomst nodig om houvast te ontlenen en een geheugen om niet alles steeds opnieuw te hoeven zien, maar in toekomst en verleden hebben de geesten vrij spel. Niet alleen van de doden, ook die van de levenden. Hoe vaak is het niet voorgekomen dat je een eerdere versie van jezelf teleurstelde? Dat het kind dat je was gekwetst wordt terwijl je al volwassen bent? Dat je jezelf in de toekomst als beter mens da nu ziet?’ - Emel, p.32

‘Sartre noemt het de walging. Dat woord lijkt te groot voor dit gevoel en te lichamelijk. Walging lijkt op weerzin, op tegenzin. Toch bedoelt hij iets wat lijkt op wat ik voel. Iets kaals, onder de beweging, onder wat normaal lijkt.’ - Doris, p. 68

‘Het voelt leeg, of kaal — alsof ze iets uit mij meegenomen heeft. Als ze bij me is, voelt het alsof ze het mag hebben maar als ze dan weggaat mis ik het. Mijn liefde voor haar is ook deel van mij.’ - Johannes, p. 131

[Lauri van Oosterom · Rating 4 out of 5]

Erg mooi boek! Wat schrijft Eva Meijer toch prachtig. Knap dat ze alle verschillende personages een stem heeft gegeven, waardoor je iedereen en hun gedachtengangen een beetje leert kennen. Ik heb zeker weten niet alles begrepen. Wie weet, lees ik het boek nog een keer. Waarschijnlijk vallen me dan weer andere dingen op.

[Dide Schuit · Rating 2 out of 5]

Ja unpopular opinion maar dit greep mij niet zo erg. Ik had het graag denk ik verder uitgewerkt gezien of er mistte nog een soort samenkomst. Maar ik begreep het denk ik gewoon niet heel goed. Wel mooie taal en mooie zinnen, maar misschien niet zo mijn ding?

[Maurits de Bruijn]

Altijd fan van Eva.

[I Strijland · Rating 4 out of 5]

Het filosofische verweven met het dagelijkse, zonder afscheid te nemen van de realiteit. Liefde, autonomie, vrijheid en vriendschap door generaties heen. Elk met een ander perspectief en ander verhaal.

Eva zet je aan tot denken en voelen en peinzen.

[Demi van Doorn · Rating 4 out of 5]

(4,5) Zo mooi! Kan het halve boek wel citeren. Hier een paar dan:

‘Van mensen word ik zenuwachtig. Van jou niet, denk ik, maar ik kan het niet nu. Je snapt het wel.’

‘Maar ik was bij je. Zoals een duif naast een andere duif gaat zitten, haar veren opzet en haar warmte doorgeeft.’

‘Al het denken is denken over verlies, omdat het leven verdwijnt zodra je het in kaart brengt. Schrijven is schrijven over verlies, omdat woorden de plaats innemen van waar ze naar verwijzen. Tegelijkertijd maakt het denken en schrijven iets nieuws zichtbaar, geeft het wat vergeten dreigt te raken een plek in het bestaan.’

[Anna · Rating 5 out of 5]

Eva Meijer levert een indrukwekkende prestatie met haar nieuwste roman Dagen van glas.

In het boek Dagen van glas (2023) van schrijfster en filosofe Eva Meijer wordt een gezin met drie leden geportretteerd die elk op hun eigen manier worstelen met concepten als tijd en identiteit. Tijdens moeilijke momenten ziet de moeder een vreemde vrouw in de spiegel, ervaart de dochter angst voor het verstrijken van de dagen en heeft ze moeite om haar plek in de wereld te vinden, terwijl de vader zich meer richt op het verleden door het lezen en bestuderen van (liefdes)brieven tussen twee vrouwen. Het verhaal onderzoekt onder andere de betekenis van tijdsverloop en benadrukt dat aandacht het enige middel is om jezelf te beschermen tegen het machteloze gevoel dat gepaard gaat met het verstrijken van de tijd.

De personages van Meijer lijken wellicht ongelukkig, maar in werkelijkheid zijn ze dat niet. Ze zijn zich zeer bewust van de beperkingen en afleidingen die het leven met zich meebrengt ten opzichte van belangrijke zaken. We ervaren een tegenstrijdig verlangen - enerzijds willen we graag deelnemen aan het leven, anderzijds verlangen we er ook naar om erbuiten te staan en er niet bij te horen. De schrijfster brengt in haar roman dus een maatschappelijk probleem aan het licht en de kloof tussen ons en de wereld kan mogelijk alleen overbrugd worden door toewijding aan iets, zoals de vader zich toewijdt aan het literaire onderzoek.

Natuurlijk mag de lezer verwachten dat Meijer, gezien haar filosofische achtergrond, ook enig denkwerk aan de lezer schenkt. Het spiegelmotief in het verhaal verbindt ze met de filosoof Foucault. Spiegels stellen namelijk de werkelijkheid ter discussie. Later in de roman noemt ze Sartres concept van walging en koppelt ze dat aan de gevoelens van haar personages die allemaal worstelen met existentiële problematiek. Zelfs wanneer de schrijfster geen bekende filosofen benoemt, voel je als lezer nog steeds de filosofische aard van het boek. Tijdens het lezen vorm je namelijk een begrip van jezelf, van een wereld waar je tot dan toe automatisch mee samenviel. Dit onderstreept Meijers vermogen om complexe ideeën op een toegankelijke manier te beschrijven.

‘Ik wil dit niet, zeg ik hardop. Ik heb hier ook niet om gevraagd. De mensen in de supermarkt deden het gewoon, leven, alsof er niets aan de hand is - waarom komt niemand in opstand tegen de tijd? Het is toch verschrikkelijk dat alles voorbijgaat?’

‘We hebben te weinig woorden voor gevoel’, lezen we. Desondanks slaagt Meijer er wel degelijk in om op een genuanceerde en prachtige manier complexe gevoelens en menselijke relaties weer te geven. De eenzaamheid van de moeder en het verlangen van haar dochter om ergens bij te horen, worden gecombineerd met het emotionele leven van de vader. Meijer slaagt er ook perfect in deze sfeer over te brengen door gedetailleerde beschrijvingen van de omgeving. Het verlaten huisje bijvoorbeeld, waar eerst de moeder verblijft en later de dochter, wordt op een prachtige manier beschreven met eenvoudige woorden en korte zinnen. Hoewel het lijkt alsof er sprake is van een nuchtere schrijfstijl, behandelt het boek emotionele thema's en onderzoekt het waarom mensen voortdurend manieren zoeken om het leven draaglijker te maken.

De gereserveerde, maar toch emotionele stijl, de prachtige beschrijvingen van de natuur en de fragmentarische innerlijke monologen van goed ontwikkelde personages maken Dagen van glas tot een uitstekende roman van hoog niveau. Eva Meijer heeft al veel geschreven, maar deze roman mag niet ontbreken op het leeslijstje van literatuurliefhebbers.

[Emma Bouius · Rating 5 out of 5]

Je merkt aan alles dat Eva Meijer filosoof, dichter en beeldend kunstenaar is. Op elke bladzijde kom je pareltjes aan zinnen tegen, waaruit blijkt dat de wereld door de ogen van een kunstenaar wordt bekeken. Door iemand die oplet. Door iemand die een schets- of kladblok in haar hoofd heeft en daar precies de juiste woorden vindt voor de ervaringen die ze op dat moment heeft, om vervolgens te bewaren voor het schrijven van een boek.

Lees het boek langzaam, dat is mijn advies. Laat de woorden doordrenken met betekenis. Eigenlijk zegt een personage op pagina 83 het al: “Je moet het langzaam lezen, als een gedicht. Het gaat meer om de sfeer dan om de gebeurtenissen.”

En die sfeer weet Meijer goed te vangen, ook al worstelen de hoofdpersonen met een depressie. Je zou denken dat het boek je dan op de een of andere manier mee zou sleuren in een afvoer waar alleen nare dingen overblijven, als haren in een doucheputje, maar niets is minder waar. De depressiviteit lijkt de gevoeligheid voor de natuur steeds sterker te maken, alsof het de personages redt. En juist dat is iets waar ik mijzelf heel erg in herken: natuur blijkt keer op keer een toevlucht voor me te zijn. Op pagina 90 maakt Doris, mijn favoriete hoofdpersoon, een wandeling door het bos. “De bomen in het naaldbos lijken zwart. In een kleine cirkel om hun stammen is de aarde zichtbaar, grond bedekt door donkere natte bladeren. Het zijn gewoon bomen. Toch zorgen ze een beetje voor me. Houden ze de open hemel tegen. Omringen ze me, ik ben hier niet alleen.” Wauw.

De manier waarop woorden aan het leven worden gegeven is erg inspirerend voor mijn gedichten en kunst. Alsof Meijer een poos in mijn hoofd heeft verbleven en mijn gedachten in woorden gegoten heeft. Zinnen creëert die jaloersmakend zijn. Die je eigenlijk zelf had willen schrijven. Zoals:

“Nergens word ik gevonden, want zo is het: wat echt is grijpt jou, en niet andersom.” p. 27

“De schemering wordt langzaam ingehaald door het donker.” p. 82

“Het zijn herinneringen, de huizen. Zo samengepakt in het grote wit van vergeten.” p. 89

En mijn allerfavorietste gedeelte is eigenlijk gewoon een gedicht:

“Herinneringen:
Herhaalgedachten
Knopen
Ramen naar vroeger
Verdwijnbeelden
Voetafdrukken die je steeds opnieuw (net anders) op de aarde neerlegt
Oude honden die de meeste tijd slapen
Lusjes aan de tijd”
p. 64 - 65

Het boek deed me heel erg denken aan de liedjes van Spinvis. Ik had het in eerste instantie opgepakt omdat de titel me deed denken aan het nummer ‘Dagen van Gras, Dagen van Stro’, en ik was benieuwd of het boek daar een link mee zou hebben. Misschien hebben het nummer en het boek niet per se een directe link, maar ik vond de beschrijvende manier van vertellen in de liedjes van Spinvis terug in de schrijfstijl van dit boek. Het is trouwens ook zeer aan te raden om Spinvis op te zetten terwijl je het boek leest.

‘Dagen van Glas’ zal nog een hele tijd door mijn hoofd rondspoken. Het zal voortleven op de achtergrond van mijn leven. Het is een boek dat ik eigenlijk meteen opnieuw wil lezen: een nieuwe favoriet dus!

[Moira Macfarlane · Rating 5 out of 5]

Het was doodstil in de kamer toen ik de laatste bladzijden las en daar was ik dankbaar voor. Wat een meer dan bijzonder mooie roman was dit. Woorden, zinnen, stijl en dan alle gedachten en vragen die ze in mij naar boven wist te brengen tijdens het lezen. Over het vergaan en verglijden van de tijd. En hoe flinterdun dat lijntje is tussen ons autonome zelf en de mensen die ons na zijn, van wie we houden en die we laten delen daarin, waar het lukt. Hoewel we uiteindelijk alleen maar kunnen terugkeren naar wie we diep van binnen wezenlijk zijn, ook als dat ons eigen begrip te boven gaat. We hebben het geprobeerd, we hebben liefgehad.

'Een dag omvouwen als een bladzijde. De tijd pakken, in je handen houden, de achterkant ervan bekijken – dat is niet de tijdloosheid maar juist het moment waarop de tijd op de voorgrond treedt, een vorm aanneemt. Als iemand sterft komt het verleden het heden in, het komt naast je zitten op de bank of kijkt je aan vanuit de muur, en elk moment duurt maar.
Hoe moet je schrijven aan een dode?
Ik loop tussen bomen door alsof het vragen zijn. Ik snap het niet, ik moest je nog iets zeggen, niet iets groots, gewoon, wat ik zie, zoals dat met die bomen.
Er is een glazen wand, je bent vlakbij.
Het is geen breuk, toch is er een ravijn.
Dat nou juist jij.'

[Els · Rating 5 out of 5]

Dagen van glas. Door: Eva Meijer.

2023 is het Eva Meijer jaar: eerst haar prachtige bundel Het witste woord en nu een nieuwe roman. Hoewel, helemaal nieuw is hij niet. Ik begon eraan en kreeg een gevoel van: heb ik dit al eens gelezen? En jawel; het eerste hoofdstuk (Haar vertrouwde gedaante) verscheen 2 jaar geleden al als klein dun boekje.

Is dat erg? Helemaal niet. Integendeel. Het is juist fijn om verder te lezen over die vrouw uit dat dunne pareltje. In Dagen van glas krijgen we een inkijkje in haar leven én in dat van haar dochter en man. We zien hoe ze op elkaar lijken en net heel erg verschillen, hoe ze elkaar beïnvloeden, kleine en grote dingen (onbewust) aan elkaar doorgeven.

Elk boek van Meijer komt uit eenzelfde universum, is heel erg Eva. Je wordt opgeslokt door een wereld die trager en dieper is, poëtischer en filosofischer, bedachtzamer en opmerkzamer. In deze roman komt het verhalende en het meanderende heel mooi samen. Er is oog voor detail, levens worden geschapen voor onze ogen, mensen zijn diepmenselijk in al hun glorie en falen. Ze leven samen in hun eigen eenzaamheid, eigenheid.

Dagen van glas is een boek dat je ziel en hart vult. Dat een behoefte bevredigt waarvan je niet wist dat ze er was. Ik hoop dat 2024 een nog gevulder Eva Meijer jaar wordt; ik ben onverzadigbaar.

[Hester · Rating 5 out of 5]

Verrassend mooi. En wat zit hier veel in. Meijer voert verschillende personages en perspectieven op en wisselt tussen proza, poëzie en meer essayistische alinea’s, maar de sfeer en thematiek vind ik dan juist weer heel samenhangend. Mooi dat de natuur overal aanwezig is in het verhaal maar minder nadrukkelijk en dwingend dan ik van Eva Meijers oeuvre gewend ben.

‘Spiegels zijn monsterlijk, schrijft Borges. Misschien geldt dat voor alles wat de werkelijkheid verdubbelt: dromen, kunst, reizen. Het heeft iets monsterlijks om uit de wereld te stappen en het leven te beschouwen, en tegelijkertijd kunnen we niet anders omdat we naar begrip verlangen.’

Ook de schrijfstijl pakte me in dit boek meer dan anders. ‘De dag begint om te krullen. De avond vouwt zich op, om ons heen als een kat.’ Het dagelijkse, zo klein maar zo groot.

[Tijn · Rating 4 out of 5]

Mooie raamvertelling (of qua vorm iets wat daarop lijkt) waarin we kennismaken met een gezin in verschillende periodes van hun leven, evenals twee auteurs die worden bestudeerd. De stijl verandert prachtig mee met elk hoofdstuk, en vooral het laatste waarin moeder dementie heeft en terugdenkt aan haar dochter met wie ze contact is verloren is heel mooi verteld. De stijl is soms alleen iets te 'fladderig' voor mijn smaak, en de correspondentie bijna te sentimenteel. Toch is de afstand tot het leven die je voelt bij alle personages, die moeilijk langs elkaar heen bewegen en allemaal hun best doen, knap voelbaar. Die sfeer spreekt enorm, met toch steeds verschillen in perspectief en nuance.

[Ruth Van Impe · Rating 2 out of 5]

Ondanks de vele goede reviews, ga ik de andere richting uit. Dit type van boeken is gewoon niets voor mij. Te literair? Filosofisch? Ongrijpbaar?
Wel heel veel mooie zinnen, waarvan eentje perfect het boek omschrijft

_ het is mooi, zegt ze, omdat ze me ziet kijken. Maar je moet het langzaam lezen, zoals een gedicht. Het gaat mee om de sfeer dan om de gebeurtenissen _

_ Er zijn mensen die denken dat je je laat beter nergens op kunt verheugen omdat het altijd tegenvalt, maar dat denk ik niet; het verheugen geeft nut, neemt een voorschot op het plezier en dat voorschot is nog altijd beter. _

_ Zien is een ander woord voor blijven. Kijken gaat voorbij _

[Michel Schynkel · Rating 3 out of 5]

Ik vind Eva Meijer een boeiende schrijfster, iemand die iets te vertellen heeft ook. Toch haakte ik halverwege dit boek af en ik kan er niet zo goed mijn vinger opleggen waarom. Het thema sprak me op zich aan en zoals gezegd weet Meijer hoe ze iets dient te formuleren. Maar op de één of andere manier behield ik een afstand tot dit verhaal, slaagde ik er niet in om er echt in te duiken. Dit kan ook aan mij liggen. Misschien moet ik het op een ander moment nog eens opnieuw proberen.

[Bob Jeurgens · Rating 4 out of 5]

Een heel mooi boek met een unieke stijl. Voornamelijk het begin en eind zijn erg pakkend geschreven en bevatten prachtige passages waarin je de emoties van de personages goed voelt. De enscenering van het verhaal is tevens goed gedaan, evenals de kadrering door middel van de verschillende verhaallijnen, maar toch vind ik het middenstuk nog wat slordig. Ik had graag ook nog wat meer over Doris willen weten.

3,5e ster :)

[Karen · Rating 4 out of 5]

Intens. Wat mij betreft over het vaak moeizame en pijnlijke proberen iets van het bestaan te begrijpen en een kern te vinden (in jezelf) van waaruit je het leven tegemoet kunt treden. Het mooie vind ik dat Eva Meijer dit abstracte thema op verschillende manieren benadert en het geheel vervlecht met een familieverhaal. Hoe geef je in taal vorm aan een vriendschap of een relatie? Wat betekent het verstrijken van de tijd? Ja een boek naar m’n hart.

“Maar alles is een veel te groot woord.” (pag. 90)
“Overgave gaat niet om geven maar om blijven.” (pag. 196)