Unha nova especie animal invadirá a Galicia do século XXI. Os afogados, uns seres compostos de cunchas, algas e navallas, emerxerán do máis fondo do Océano Atlántico e encherán todas e cada unha das praias. Transformarán as nosas paisaxes contemporáneas e retarán a sociedade galega con moitas preguntas: que queren?, a que agardan?, por que teñen forma antropomórfica? A humanidade terá que buscar respostas e elixir como enfrontarse a estes seres: se dende o relato bélico, a análise científica ou o agarimo.
A bioinformática Ruth Perea, o sociólogo Nico Romero, a estrela das redes sociais Lucía Rei ou o pequeno Martín relacionaranse cos afogados e afrontarán o medo ao descoñecido, coa obsesión por crear coñecemento e co temor a deixar de ser a especie dominante da Terra. Os afogados explora a relación coa natureza e a viralización dos discursos de odio, ademais de reflexionar sobre a función da ciencia e a paisaxe nas nosas vidas.
A pluma de Pablo é moi especial, encantáronme as descripcións e o estilo de narración do autor. A historia destes seres fainos reflexionar acerca do querer, de como afrontamos certos sentimentos e de como actuamos ante certas situacións. Existe moito mundo máis aló ca o noso e non sempre somos nós os que posuímos a verdade absoluta, é moi importante abrir a mente e escoitar outras posibles visións qus nos fan construír o noso modo de ser, de pensar e de sentir. Recoméndovos moitísimo esta historia reflexiva, bonita e chea de emoción.
Sin duda, el mejor libro en gallego que leí y que se publicó ese año en Galicia, un golpe narrativo a la literatura gallega en cuanto a narrativa, estructura y escritura, con el tiempo se hablará de este libro como un clásico, solo tenemos que esperar a que pase el tiempo. Rañales se convierte con esta obra en un referente. Tiempo al tiempo.
Gran novela onde a ciencia ficción, ou non tanto, e a humanidade se xuntan cunha prosa moi entendible e seguible que fai que non pares de ler e poidas descubrir moitas cousas sobre esas "relacións", sen especificar...
Es una historia muy buena. Tercer libro del autor, primera novela que publica en gallego.
En ella, nos hace reflexionar sobre la relación del ser humano con lo extraño. Con estos "afogados/afogadas/afogades", unos seres que desconocemos, que no tienen género, que no se comunican. La forma en que encontramos un camino para intentar comprender lo ajeno, como se produce el rechazo, el miedo y el odio. Como intentamos llegar también al cariño o a la curiosidad (presente en la figura de Martín).
La historia tiene una construcción muy buena, que deja para el final una sorpresa muy agradable para los amantes de la metaliteratura.
El libro es una bandera de denuncia contra la contaminación, contra la sociedad, para llevarnos a la reflexión. Es muy recomendable.