“Satırların altını çizmek için kullandığım bir kalemle yazdığım için midir bilmem, kim olduğumu unuttum. Başkasının satırları benim satırlarıma karıştı. Kirlendim.”
Kitabın girişindeki yoğun bilgi aktarımı ve kurulan altyapı ilk etapta okuma ritmini biraz ağırlaştırıyor, doğru. Ancak o eşik geçildikten sonra metnin kendi akışına nasıl kapıldığınızı fark etmiyorsunuz bile. Özellikle son bölümde karakterin içsel zihinsel süreçlerine, o karmaşık duygu durumlarına odaklanmak müthiş keyifliydi. Zekice kurgulanmış, katman katman açılan bir yapı. Ve sonu; en azından kendi adıma, beni gerçekten şaşırtan vurucu bir kırılma noktası oldu.