What do you think?
Rate this book
Minnebriefe: Roman in Briefen
Libro usado en buenas condiciones, por su antiguedad podria contener señales normales de uso
251 pages, Hardcover
First published January 1, 1861
5 people are currently reading
33 people want to read
About the author
Multatuli
237 books102 followersEduard Douwes Dekker, better known by his pen name Multatuli (from Latin multa tuli, "I have suffered much"), was a Dutch writer famous for his satirical novel, Max Havelaar (1860) in which he denounced the abuses of colonialism in the colony of the Dutch East Indies (today's Indonesia). He is considered one of the Netherlands' greatest authors.
Determined to expose the scandals he had witnessed during his years in the Dutch East Indies, Douwes Dekker began to write newspaper articles and pamphlets. Little notice was taken of these early publications until, in 1860, he published his satirical anticolonialist novel Max Havelaar: The Coffee Auctions of the Dutch Trading Company under the pseudonym Multatuli. Douwes Dekker's pen name is derived from the Latin phrase multa tuli, meaning "I have suffered much" (or more literally: "I have borne much"). It refers both to himself and to the victims of the injustices he saw.
Multatuli made several attempts to write for the stage. One of his plays, Vorstenschool (The School for Princes, published in 1872 in the fourth volume of Ideën), expresses his nonconformist views on politics, society, and religion. Out of fear of offending the Dutch king, it was three years before the play was first staged. The premiere and subsequent tour were a great success, forming one of the highlights of Multatuli's career as a writer.
Determined to expose the scandals he had witnessed during his years in the Dutch East Indies, Douwes Dekker began to write newspaper articles and pamphlets. Little notice was taken of these early publications until, in 1860, he published his satirical anticolonialist novel Max Havelaar: The Coffee Auctions of the Dutch Trading Company under the pseudonym Multatuli. Douwes Dekker's pen name is derived from the Latin phrase multa tuli, meaning "I have suffered much" (or more literally: "I have borne much"). It refers both to himself and to the victims of the injustices he saw.
Multatuli made several attempts to write for the stage. One of his plays, Vorstenschool (The School for Princes, published in 1872 in the fourth volume of Ideën), expresses his nonconformist views on politics, society, and religion. Out of fear of offending the Dutch king, it was three years before the play was first staged. The premiere and subsequent tour were a great success, forming one of the highlights of Multatuli's career as a writer.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
August 1, 2017
Ik heb veel geleden, pardon gelezen. Het overkomt me daarom niet meer zo snel dat ik in vuur en vlam raak van een roman, maar bij dit boek, uit 1861 nota bene, was dat wel degelijk het geval.
Door boeken kun je reizen in ruimte en tijd, en verkeren met grote geesten, wier lichaam allang is vergaan tot stof en as. De laatste tijd zoek ik het steeds hogerop in mijn leesdrift. Zo kom ik in aanraking met mensen als Goethe, Toergenjev, Flaubert en Multatuli.
W.F. Hermans noemde Minnebrieven ‘een van de grilligste, wildste boeken die de Nederlandse literatuur rijk is.’ Hij heeft geen woord te veel gezegd. Nooit las ik een boek met op dezelfde bladzijden zo veel sarcasme en tegelijk zo veel poëzie. Qua inhoud en stijl is dit puur literaire rock’n’roll. (Het gaat zelfs in het boek even over Rock, zij het dat dit een vogel uit Damascus betreft.)
Mutatuli gaat tekeer tegen de strop van het geloof, de gesel van de erfopvolging, de wreedheid van de uitbuiting, kortom, tegen de slechtheid. En de domheid, die ze in stand houdt.
De multatuliaanse muze Fancy (= fantasy) speelt in Minnebrieven een belangrijke rol. W.F. Hermans: ‘Zij is meer dan de muze van dit boek alleen, zij is de drijfkracht van alles wat hij [Multatuli] de moeite waard vindt in dit leven: de onberaden daden, de grote dromen.’
Multatuli noemde dit boek ‘een arabesque van aandoeningen.’ Is het een briljant spel dat de schrijver speelt? Een spel met feit en fictie, vorm en vent? Ik geloof van niet. Multatuli schrijft met zijn bloed. De enige bij wie ik in diens boeken zulke gedrevenheid, zulke drift heb gevoeld is Friedrich Nietzsche.
‘Schrijven is afdruk nemen van de ziel,’ schrijft Mutatuli. Alles of niets. Koorddansen zonder vangnet. ‘Er bestaat geen boek dat waarder is.’
Als bij Nietzsche leidde het grillige levenspad van Douwes Dekker naar steeds meer krankzinnigheid. Maar, om met Reve te spreken, hij maakte er tenminste muziek bij. En hoe!
Door boeken kun je reizen in ruimte en tijd, en verkeren met grote geesten, wier lichaam allang is vergaan tot stof en as. De laatste tijd zoek ik het steeds hogerop in mijn leesdrift. Zo kom ik in aanraking met mensen als Goethe, Toergenjev, Flaubert en Multatuli.
W.F. Hermans noemde Minnebrieven ‘een van de grilligste, wildste boeken die de Nederlandse literatuur rijk is.’ Hij heeft geen woord te veel gezegd. Nooit las ik een boek met op dezelfde bladzijden zo veel sarcasme en tegelijk zo veel poëzie. Qua inhoud en stijl is dit puur literaire rock’n’roll. (Het gaat zelfs in het boek even over Rock, zij het dat dit een vogel uit Damascus betreft.)
Ik ben gegaan tot mijn vriend, die in wysheid handelt. “Zij wil iets leren” zei ik bedroefd, “leen mij iets uit uw voorraad.” Hy bracht my in de binnenkamer van zyn huis, en toonde my de schatten van kennis die hy verzameld had. Ik zag daar veel zwarte letteren, saamgevoegd op wit papier, dat geel was. Ik hoorde daar gesprekken der wyzen van alle eeuwen, en werd niet wyzer dan zy allen schynen geweest te zyn, want de meesten erkenden dat zy niets wisten, als ik. En die ’t niet erkenden, zagen er dommer uit dan de anderen.
Mutatuli gaat tekeer tegen de strop van het geloof, de gesel van de erfopvolging, de wreedheid van de uitbuiting, kortom, tegen de slechtheid. En de domheid, die ze in stand houdt.
De multatuliaanse muze Fancy (= fantasy) speelt in Minnebrieven een belangrijke rol. W.F. Hermans: ‘Zij is meer dan de muze van dit boek alleen, zij is de drijfkracht van alles wat hij [Multatuli] de moeite waard vindt in dit leven: de onberaden daden, de grote dromen.’
Multatuli noemde dit boek ‘een arabesque van aandoeningen.’ Is het een briljant spel dat de schrijver speelt? Een spel met feit en fictie, vorm en vent? Ik geloof van niet. Multatuli schrijft met zijn bloed. De enige bij wie ik in diens boeken zulke gedrevenheid, zulke drift heb gevoeld is Friedrich Nietzsche.
‘Schrijven is afdruk nemen van de ziel,’ schrijft Mutatuli. Alles of niets. Koorddansen zonder vangnet. ‘Er bestaat geen boek dat waarder is.’
Als bij Nietzsche leidde het grillige levenspad van Douwes Dekker naar steeds meer krankzinnigheid. Maar, om met Reve te spreken, hij maakte er tenminste muziek bij. En hoe!
November 2, 2019
Wer kennt Multatili? Wer liest ihn noch?
Eduard Douwes Dekker war niederländischer Kolonialbeamter, bis er immer vehementer gegen die Ungerechtigkeit seines Dienstherren, der niederländischen Ostindienkompanie protestierte und daraufhin zur Kündigung gedrängt wurde. Sein Erstlingswerk "Max Havelaar" hat genau dieses Thema zum Gegenstand, löste in den Niederlanden einen Skandal aus und ist das erste Buch des Antikolonialismus überhaupt. Seine Wirkmacht in den Niederlanden ist mit Werken, wie Uncle Tom's Cabin etc. zu vergleichen aber auch europaweit wurde es durchaus viel beachtet. In den harmoniesüchtigen Niederlanden erlitt er einerseits den Ostrazismus, wurde andererseits von den Falschen Kreisen hofiert und verarmte zusätzlich. Schließlich ging er ins Exil nach Deutschland, wo er sich am Mittelrhein niederließ, ohne in Deutschland weiter beachtet zu werden. In den Niederlanden gilt er heute als der wichtigste niederländische Autor des 19. Jahrhunderts, was indes nicht dazu führt, dass etwas anderes als Max Havelaar gelesen wird.
Das vorliegende Werk dreht sich um das Leben des Autors nach Max Havelaar, die Verzweifelung darüber, dass nun über den Autor und sein Werk, nicht jedoch die andauernde Ungerechtigkeit in Indonesien debattiert wird, dass man versucht ihn zu kaufen und zu kompromittieren und er gleichzeitig verarmt. So weit, so voraussehbar und nur etwas für Fans des Autors. Tatsächlich interessant ist indes - wie auch beim Max Havelaar, was bei all der Debatte über den Inhalt oft untergeht - die Form und der Stil des Werkes. Multatuli schreibt wie ein Autor der post-Joyce-Zeit und die Form erinnert an Willam S. Burroughs. Dieses Werk wurde 1861 veröffentlicht! Das ist die Zeit von Fontane und Möricke, von Elliot und Dickens, doch dieses Werk liest sich als stamme ees aus den 1920er oder 1930er Jahren. In einem Briefroman werden innere Monologe bis zum Stream of Consciousness geführt. Innere und fiktive Charaktäre werden heraufbeschworen!
Auch wenn das ganze gen Ende etwas repetitiv ist, sollte man mehr Mutatuli lesen (und mehr Slauerhoff, wenn wir schon bei den Niederländern sind).
Eduard Douwes Dekker war niederländischer Kolonialbeamter, bis er immer vehementer gegen die Ungerechtigkeit seines Dienstherren, der niederländischen Ostindienkompanie protestierte und daraufhin zur Kündigung gedrängt wurde. Sein Erstlingswerk "Max Havelaar" hat genau dieses Thema zum Gegenstand, löste in den Niederlanden einen Skandal aus und ist das erste Buch des Antikolonialismus überhaupt. Seine Wirkmacht in den Niederlanden ist mit Werken, wie Uncle Tom's Cabin etc. zu vergleichen aber auch europaweit wurde es durchaus viel beachtet. In den harmoniesüchtigen Niederlanden erlitt er einerseits den Ostrazismus, wurde andererseits von den Falschen Kreisen hofiert und verarmte zusätzlich. Schließlich ging er ins Exil nach Deutschland, wo er sich am Mittelrhein niederließ, ohne in Deutschland weiter beachtet zu werden. In den Niederlanden gilt er heute als der wichtigste niederländische Autor des 19. Jahrhunderts, was indes nicht dazu führt, dass etwas anderes als Max Havelaar gelesen wird.
Das vorliegende Werk dreht sich um das Leben des Autors nach Max Havelaar, die Verzweifelung darüber, dass nun über den Autor und sein Werk, nicht jedoch die andauernde Ungerechtigkeit in Indonesien debattiert wird, dass man versucht ihn zu kaufen und zu kompromittieren und er gleichzeitig verarmt. So weit, so voraussehbar und nur etwas für Fans des Autors. Tatsächlich interessant ist indes - wie auch beim Max Havelaar, was bei all der Debatte über den Inhalt oft untergeht - die Form und der Stil des Werkes. Multatuli schreibt wie ein Autor der post-Joyce-Zeit und die Form erinnert an Willam S. Burroughs. Dieses Werk wurde 1861 veröffentlicht! Das ist die Zeit von Fontane und Möricke, von Elliot und Dickens, doch dieses Werk liest sich als stamme ees aus den 1920er oder 1930er Jahren. In einem Briefroman werden innere Monologe bis zum Stream of Consciousness geführt. Innere und fiktive Charaktäre werden heraufbeschworen!
Auch wenn das ganze gen Ende etwas repetitiv ist, sollte man mehr Mutatuli lesen (und mehr Slauerhoff, wenn wir schon bei den Niederländern sind).
April 20, 2025
Wat een rijk boek. Dit boek zit zo vol van ideeën, opinies, lagen dat ik lang bezig was met lezen. Ik denk dat ik nog langer bezig zal zijn met verwerken van wat ik nu eigenlijk las.
May 4, 2025
Meesterwerk, briljante chaos, een roman die zichzelf haast onklaar maakt, omdat het alles tegelijk is. Stijl van schrijven is onnavolgbaar geestig. Beste schrijver van Nederland.
Displaying 1 - 4 of 4 reviews