What do you think?
Rate this book
Τέλεση
Ένας νεαρός ηθοποιός πραγματοποιεί το όνειρο της ζωής του όταν καταφέρνει να προσληφθεί σε μια πολύ σημαντική παραγωγή. Όμως τα πράγματα ζορίζουν, γιατί πρέπει να παίξει φορώντας θεατρική μάσκα και του είναι αδύνατον να «βγάλει» τον ρόλο. Σε κατάσταση κρίσης αποφασίζει να κολλήσει τη μάσκα πάνω στο πρόσωπό του με ισχυρές κόλλες, πιστεύοντας ότι σε κάνα δυο μέρες οι κόλλες θα ξεθυμανουν. Ωστόσο, η μασκα δεν πέφτει... Ένα ψυχολογικό θρίλερ για τις δυνάμεις της δημιουργίας και της καταστροφής που κρύβουμε μέσα μας.
260 pages, Paperback
First published November 1, 2023
3 people are currently reading
115 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 28 of 28 reviews
March 14, 2024
Το ύφος στην λογοτεχνία είναι ίσως το σημαντικότερο στοιχείο ενός κειμένου. Και δεν αφορά, όπως κάποιος θα νομίζει στο πρώτο άκουσμα, ένα απρόσωπο στυλιζάρισμα, αλλά όλες τις εκφάνσεις μιας αφήγησης: τους χαρακτήρες, τη δομή της πλοκής, τη φωνή του αφηγητή. Το επιτυχημένο ύφος, ανεξαρτήτως του λογοτεχνικού είδους που αφορά, δένει στην εντέλεια όλα τα παραπάνω συστατικά και κάνει το κείμενο ενιαίο και ζωντανό, σχεδόν σαν ένα μουσικό κομμάτι. Στην Τέλεση ο Φώτης Δούσος το πετυχαίνει: το κείμενό του, πέραν ορισμένων μικρών απροσεξιών, ρέει με μουσικότητα χωρίς να περιττεύουν λέξεις, οι χαρακτήρες επιτελούν τον σκοπό τους και όλα φαίνεται να κινούνται με την αυστηρότητα και συγχρόνως την πιθανολογική ελευθερία μιας παρτίδας σκάκι.
Πρόκειται για θέατρο μέσα στο θέατρο, για μια καλλιτεχνική εκτέλεση που μεταφέρεται και στην ζωή. Ο Οθέλλος, η τραγωδία του Σαίξπηρ που ετοιμάζει ο θίασος που μετέχει ο νεαρός Άρης, λειτουργεί ως υποκινητικός μοχλός που ενεργοποιεί τις αφηγηματικές νάρκες που έχει τοποθετήσει ο σκηνοθέτης στα πιόνια/ηθοποιούς και, κατ’ επέκταση, ο συγγραφέας στο κείμενο.
Ορμώμενος, λοιπόν, κυρίως από το έργο του Σαίξπηρ, στο οποίο οι ηθικές ερμηνείες είναι σκοτεινές ή, σωστότερα, διέπονται από νοηματική ανοιχτότητα και επιδέχονται πολλές τοποθετήσεις, και φτάνοντας στον νιτσεϊκό νιχιλισμό, ο Δούσος καταλήγει σε αυτό που κάθε άρτιο έργο τέχνης καταλήγει: στην δημιουργική αποστασιοποίηση. Στον τρόπο που η ηθική στην τέχνη οφείλει να αντικαθίσταται από την αισθητική. Ένας καλός δημιουργός θα καταφέρει να αναδείξει την καλλιτεχνία της ασχήμιας, της παρεκτροπής, του γκροτέσκου, όπως ακριβώς συμβαίνει και στην Τέλεση.
“Η τέχνη χωρίς ένα στοιχείο αποδιάρθρωσης δεν υπάρχει” συμπεραίνει ο σαστισμένος Άρης προς το τέλος του βιβλίου, ανακαλώντας τις αποφθεγματικές αποφάνσεις του σκηνοθέτη πριν ξεκινήσουν τις πρόβες. Και αλλού, με τα λόγια του ίδιου του Μαλτέζου: “Η πίστη στο λόγο έχει καταρρεύσει”.
Παρακολουθούμε, συνεπώς, τη σταδιακή κατάπτωση του ήρωα -παρότι ο ίδιος στα περισσότερα σημεία του βιβλίου την βιώνει ως ανύψωση- την, κυριολεκτική, σήψη του, τη δυσωδία της σάρκας του που μεταφέρει αυτή ενός εξίσου δυσώδους πνεύματος.
Ο Άρης βεβαίως, παρότι Ιάγος, είναι μονάχα ένα θύμα -ίσως, όμως, και ο Ιάγος να ήταν ένα θύμα. Όλα, όπως επισημαίνει και ο σκηνοθέτης, είναι δράση-αντίδραση και ο Ιάγος, κατά μία ερμηνεία, αντέδρασε στις αδικίες που υπέστει. Παρά τις μάλλον σαφείς νύξεις που κάνει ο Σαίξπηρ στον βιβλικό Ιώβ, ο Οθέλλος δεν είναι άμοιρος ευθυνών για την έκβαση της κατάστασης.
Τα έργα του Σαίξπηρ, όπως αναφέρθηκε παραπάνω, είναι ως ένα βαθμό εξ ορισμού αινιγματικά, αφού δεν διαθέτουμε εξωκειμενικές κατευθύνσεις από τον δημιουργό τους, όπως συμβαίνει με άλλα έργα του καιρού του αλλά και υστερότερα. Οι μόνες σαφείς σαιξπηρικές "οδηγίες" που διαθέτουμε είναι τα λόγια του Άμλετ για το δικό του θέατρο μέσα στο θέατρο, στη στημένη παράσταση της τρίτης πράξης, όπου ακούμε τον σκηνοθέτη Άμλετ να προστάζει τους ηθοποιούς του να μην υπερπαίζουν, να δίνουν στο προσποιούμενο πάθος μια ερμηνευτική απαλότητα και, μεταξύ άλλων, να μην ξεχνάνε πως το θέατρο είναι ένας καθρέφτης στραμμένος προς τη φύση.
Εδώ έχουμε μια μάλλον νατουραλιστική προσέγγιση, η οποία, παρότι δεν εφάπτεται εξολοκλήρου, δεν βρίσκεται εντελώς μακριά από τις ερμηνείες του Μαλτέζου που θέλει αυτός ο καθρέφτης, αυτή η αντανάκλαση, να ενώνει τις δύο πραγματικότητες, την τέχνη και τη ζωή -αυτό άλλωστε, συμβαίνει, εντέλει, και με το μικρό θέατρο που στήνει ο δανιμαρκός πρίγκιπας.
Ο Μαλτέζος δηλαδη, επι της ουσίας υιοθετεί μια εκτροπή της μεθόδου Στανισλάφσκι, αυτή της μεταγενέστερης περιόδου που σχετίζεται με τη σωματικότητα και τις σωματικές δράσεις, στην οποία το βίωμα του ρόλου κατέχει κομβική σημασία.
Το προαναφερθέν σχήμα της δράσης-αντίδρασης που εισάγει ο Μαλτέζος ως σκηνοθετική οδηγία προς τους ηθοποιούς του, διέπει ως μότο όλο το μυθιστόρημα και μας οδηγεί αναπόφευκτα σε μια μάλλον μαρξιστική μέθοδο ερμηνείας της κοινωνίας και στις επιδερμικές ταυτότητες που αναγκάζεται ο καθένας από εμάς να ενδυθεί ως δεύτερο πετσί του στον καπιταλισμό.
Ο Άρης είναι ένα πιόνι, όπως και όλοι οι υπόλοιποι, και η κατάρρευσή του οφείλεται στις καταχρήσεις του συστήματος που τον αντιμετωπίζει ως ένα αναλώσιμο υλικό, ικανό να αντικατασταθεί, χωρίς να συμβαίνει το ίδιο με την μάσκα, το σύμβολο μιας παντοδυναμίας που τον εξουσιάζει. Ακόμα και ο σκηνοθέτης αποδεικνύεται ένα πιόνι. Όλοι δρουν στα πλαίσια της κοινωνικής επιτελεστικότητας, ενός διαρκούς κομφορμιστικού θεάτρου υποκρισίας που επιφέρει η καπιταλιστική διάρθρωση του σύγχρονου κόσμου: οι πνιγηροί ρόλοι που αναγκάζεται να παίξει ο καθένας μας στον καπιταλισμό μάς καθιστούν αναυθεντικούς, παλιάτσους ενός αδηφάγου Μόλοχ που μας καταβροχθίζει. Ο γιατρός καθώς και οι αστυνομικοί που κάνουν την εμφάνισή τους στο μυθιστόρημα, φοράνε, όπως προσέχει ο ήρωας, και αυτοί στολές, κράνη, μάσκες. Μετέχουν, τρόπον τινά, κι αυτοί στο θέατρο, παρά την ψευδαίσθηση που τρέφουν για το αντίθετο. Τα όρια μεταξύ τέχνης και πραγματικότητας είναι, από ένα σημείο και μετά, εντελώς δυσδιάκριτα για τον Άρη.
Ο τρόπος που ο πρωταγωνιστής αρχίζει να βλέπει τον κόσμο, στέκεται η αφορμή για να μας οδηγήσει ο συγγραφέας με μια έμμεση αναδρομή, στην προϊστορία της ίδιας της θεατρικής πράξης ως μέρος μιας πανάρχαιας τελετουργίας που σχετίζεται με την βία, τον έρωτα και τον θάνατο, ως αταβιστικά ορμέμφυτα που αναπόφευκτα αναδύονται από τις χαραμάδες ενός υποτιθέμενου πολιτισμού. Αν προσεγγίσουμε το κείμενο μέσω της συμβολικής ανθρωπολογίας -και συγκεκριμένα των θεωριών του Victor Turner- κατά μία έννοια, ο Άρης εισχωρεί εθελούσια σε μια διαβατήρια τελετή που ελπίζει να τον οδηγήσει σε μια φάση ενηλικίωσης κατά την οποία θα έχει πια διαψεύσει τις αμφισβητήσεις της πατρικής εξουσίας για την αξία του και θα σταματήσει έτσι να βρίσκεται, κατά τη θεωρία του Τέρνερ, “μεταξύ και ανάμεσα”. Το αγκάλιασμα της οριακότητας, της εκτράχυνσης, είναι εδώ ο μόνος δρόμος για να επέλθει η ένταξη: από την τελετουργία στη δοκιμασία της μετάβασης.
O Δούσος, ωστόσο, δεν μένει μόνο εκεί. Αναδεικνύοντας την πολυπλοκότητα του φαινομένου των κοινωνικών ρόλων, κάνει ρητώς αναγωγές στην ποπ κουλτούρα, ανατρέχοντας στην ταινία Η Μάσκα, του Charles Russell, με την μνημειώδη ερμηνεία του Jim Carrey στην οποία βλέπουμε τον πρωταγωνιστή να καταλαμβάνεται από μια μαγική μάσκα. Υπό αυτή τη συνθήκη αναδεικνύονται στοιχεία του εαυτού που έχουν να κάνουν με τον αυθορμητισμό και τις επιθυμίες του και που βρίσκονταν, μέχρι τότε, καλά κρυμμένα σε ένα απωθημένο ασυνείδητο, προς χάριν ενός πολιτισμού δυστυχίας, όπως θα έλεγε και ο Φρόιντ.
Οι παραπομπές συνεχίζονται εύστοχα και στα υπερηρωικά κόμικ, με τα οποία η υπόθεση του μυθιστορήματος συγκλίνει. Ο Άρης νιώθει πως η μάσκα τού έχει χαρίσει ιδιότητες σχεδόν υπερφυσικές. Με αυτόν τον τρόπο επιστρέφουμε και πάλι στον Νίτσε, η φιλοσοφία του οποίου επέδρασε καταλυτικά στη δημιουργία του πρώτου, τυπικά, σούπερ ήρωα, του Σούπερμαν. Βεβαίως ο συγγραφέας δεν στρέφεται εδώ προς τον ιδανικό άνδρα, συνεπώς δεν κάνει αναφορά στον Σούπερμαν -που άλλωστε δεν φορά μάσκα αλλά το κοστούμι που ενδύεται είναι η μη υπερηρωική ταυτότητα του διοπτροφόρου Κλαρκ Κεντ- αλλά στην σκοτεινότητα του Μπάτμαν και στη φιλοσοφία των χαρισματικών "φρικιών" της Marvel. Έτσι, βλέπουμε τον Άρη να αποκτά την προειδοποιητική διαίσθηση του Spiderman “[...]ένιωσα ένα μούδιασμα στην πίσω πλευρά του κρανίου μου. [...] σκέφτηκα ότι η μάσκα μού δίνει ένα σήμα, μια προειδοποίηση. Σταμάτησα και στράφηκα απότομα πίσω μου. [...] Κάποιος με παρακολουθούσε" , αλλά και να οξύνει τις αισθήσεις του σαν άλλος Daredevil: “H Αντιγόνη ήρθε και στάθηκε δίπλα μου. Δεν την είδα. Τη μύρισα. Έχοντας στο κεφάλι τόσες μέρες τη βαριά μου περικεφαλαία είχα αναγκαστεί να παροξύνω τις αισθήσεις μου, πέρα από την όραση και την ακοή που δυσκολεύονταν να παίξουν το ρόλο τους”.
H αναφορά στους τρεις συγκεκριμένους υπερήρωες δεν γίνεται τυχαία, αφού στα κόμικς που αναπτύσσονται οι περιπέτειες τους, βλέπουμε να αναδύεται μια φιλοσοφία της ηθικής και του δικαίου, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τον Κόμη Μοντεχρήστο (Αλέξανδρος Δουμάς, πατέρας) στον οποίο επίσης γίνεται μια μικρή αναφορά. Όλες αυτές οι ιστορίες έχουν να κάνουν με την εκδίκηση, με τον τρόπο που το κακό προκύπτει από τις παραμορφώσεις του καλού, από την ίδια τη φύση του, από τις πράξεις του, συνεπώς η ψευδαίσθηση ενός αντιθετικού δίπολου, ενός μανιχαΐστικού συστήματος που διαχωρίζει τους ανθρώπους σε καλούς και κακούς, αποδεικνύεται περίτρανα ανεπαρκής για να εξηγήσει τις δράσεις και τις αντιδράσεις των ανθρώπων.
Η ατμόσφαιρα του βιβλίου, μάλιστα, αν δεν στηθεί στο μυαλό του αναγνώστη ως ένα μυθιστορηματικό θέατρο, παρουσιάζεται ακριβώς έτσι: αποτυπωμένη στα καρέ των υπερηρωικών κόμικ, στις επιτυχημένες φωτοσκιάσεις ενός σχεδίου, στην σκιτσογραφική αφήγηση της άνοδου και της πτώσης ενός αντιήρωα, ενός σημαδεμένου Κάιν, που, αναπόφευκτα, οδηγείται στην κόλαση της ανθρώπινης πραγματικότητας.
Πρόκειται για θέατρο μέσα στο θέατρο, για μια καλλιτεχνική εκτέλεση που μεταφέρεται και στην ζωή. Ο Οθέλλος, η τραγωδία του Σαίξπηρ που ετοιμάζει ο θίασος που μετέχει ο νεαρός Άρης, λειτουργεί ως υποκινητικός μοχλός που ενεργοποιεί τις αφηγηματικές νάρκες που έχει τοποθετήσει ο σκηνοθέτης στα πιόνια/ηθοποιούς και, κατ’ επέκταση, ο συγγραφέας στο κείμενο.
Ορμώμενος, λοιπόν, κυρίως από το έργο του Σαίξπηρ, στο οποίο οι ηθικές ερμηνείες είναι σκοτεινές ή, σωστότερα, διέπονται από νοηματική ανοιχτότητα και επιδέχονται πολλές τοποθετήσεις, και φτάνοντας στον νιτσεϊκό νιχιλισμό, ο Δούσος καταλήγει σε αυτό που κάθε άρτιο έργο τέχνης καταλήγει: στην δημιουργική αποστασιοποίηση. Στον τρόπο που η ηθική στην τέχνη οφείλει να αντικαθίσταται από την αισθητική. Ένας καλός δημιουργός θα καταφέρει να αναδείξει την καλλιτεχνία της ασχήμιας, της παρεκτροπής, του γκροτέσκου, όπως ακριβώς συμβαίνει και στην Τέλεση.
“Η τέχνη χωρίς ένα στοιχείο αποδιάρθρωσης δεν υπάρχει” συμπεραίνει ο σαστισμένος Άρης προς το τέλος του βιβλίου, ανακαλώντας τις αποφθεγματικές αποφάνσεις του σκηνοθέτη πριν ξεκινήσουν τις πρόβες. Και αλλού, με τα λόγια του ίδιου του Μαλτέζου: “Η πίστη στο λόγο έχει καταρρεύσει”.
Παρακολουθούμε, συνεπώς, τη σταδιακή κατάπτωση του ήρωα -παρότι ο ίδιος στα περισσότερα σημεία του βιβλίου την βιώνει ως ανύψωση- την, κυριολεκτική, σήψη του, τη δυσωδία της σάρκας του που μεταφέρει αυτή ενός εξίσου δυσώδους πνεύματος.
Ο Άρης βεβαίως, παρότι Ιάγος, είναι μονάχα ένα θύμα -ίσως, όμως, και ο Ιάγος να ήταν ένα θύμα. Όλα, όπως επισημαίνει και ο σκηνοθέτης, είναι δράση-αντίδραση και ο Ιάγος, κατά μία ερμηνεία, αντέδρασε στις αδικίες που υπέστει. Παρά τις μάλλον σαφείς νύξεις που κάνει ο Σαίξπηρ στον βιβλικό Ιώβ, ο Οθέλλος δεν είναι άμοιρος ευθυνών για την έκβαση της κατάστασης.
Τα έργα του Σαίξπηρ, όπως αναφέρθηκε παραπάνω, είναι ως ένα βαθμό εξ ορισμού αινιγματικά, αφού δεν διαθέτουμε εξωκειμενικές κατευθύνσεις από τον δημιουργό τους, όπως συμβαίνει με άλλα έργα του καιρού του αλλά και υστερότερα. Οι μόνες σαφείς σαιξπηρικές "οδηγίες" που διαθέτουμε είναι τα λόγια του Άμλετ για το δικό του θέατρο μέσα στο θέατρο, στη στημένη παράσταση της τρίτης πράξης, όπου ακούμε τον σκηνοθέτη Άμλετ να προστάζει τους ηθοποιούς του να μην υπερπαίζουν, να δίνουν στο προσποιούμενο πάθος μια ερμηνευτική απαλότητα και, μεταξύ άλλων, να μην ξεχνάνε πως το θέατρο είναι ένας καθρέφτης στραμμένος προς τη φύση.
Εδώ έχουμε μια μάλλον νατουραλιστική προσέγγιση, η οποία, παρότι δεν εφάπτεται εξολοκλήρου, δεν βρίσκεται εντελώς μακριά από τις ερμηνείες του Μαλτέζου που θέλει αυτός ο καθρέφτης, αυτή η αντανάκλαση, να ενώνει τις δύο πραγματικότητες, την τέχνη και τη ζωή -αυτό άλλωστε, συμβαίνει, εντέλει, και με το μικρό θέατρο που στήνει ο δανιμαρκός πρίγκιπας.
Ο Μαλτέζος δηλαδη, επι της ουσίας υιοθετεί μια εκτροπή της μεθόδου Στανισλάφσκι, αυτή της μεταγενέστερης περιόδου που σχετίζεται με τη σωματικότητα και τις σωματικές δράσεις, στην οποία το βίωμα του ρόλου κατέχει κομβική σημασία.
Το προαναφερθέν σχήμα της δράσης-αντίδρασης που εισάγει ο Μαλτέζος ως σκηνοθετική οδηγία προς τους ηθοποιούς του, διέπει ως μότο όλο το μυθιστόρημα και μας οδηγεί αναπόφευκτα σε μια μάλλον μαρξιστική μέθοδο ερμηνείας της κοινωνίας και στις επιδερμικές ταυτότητες που αναγκάζεται ο καθένας από εμάς να ενδυθεί ως δεύτερο πετσί του στον καπιταλισμό.
Ο Άρης είναι ένα πιόνι, όπως και όλοι οι υπόλοιποι, και η κατάρρευσή του οφείλεται στις καταχρήσεις του συστήματος που τον αντιμετωπίζει ως ένα αναλώσιμο υλικό, ικανό να αντικατασταθεί, χωρίς να συμβαίνει το ίδιο με την μάσκα, το σύμβολο μιας παντοδυναμίας που τον εξουσιάζει. Ακόμα και ο σκηνοθέτης αποδεικνύεται ένα πιόνι. Όλοι δρουν στα πλαίσια της κοινωνικής επιτελεστικότητας, ενός διαρκούς κομφορμιστικού θεάτρου υποκρισίας που επιφέρει η καπιταλιστική διάρθρωση του σύγχρονου κόσμου: οι πνιγηροί ρόλοι που αναγκάζεται να παίξει ο καθένας μας στον καπιταλισμό μάς καθιστούν αναυθεντικούς, παλιάτσους ενός αδηφάγου Μόλοχ που μας καταβροχθίζει. Ο γιατρός καθώς και οι αστυνομικοί που κάνουν την εμφάνισή τους στο μυθιστόρημα, φοράνε, όπως προσέχει ο ήρωας, και αυτοί στολές, κράνη, μάσκες. Μετέχουν, τρόπον τινά, κι αυτοί στο θέατρο, παρά την ψευδαίσθηση που τρέφουν για το αντίθετο. Τα όρια μεταξύ τέχνης και πραγματικότητας είναι, από ένα σημείο και μετά, εντελώς δυσδιάκριτα για τον Άρη.
Ο τρόπος που ο πρωταγωνιστής αρχίζει να βλέπει τον κόσμο, στέκεται η αφορμή για να μας οδηγήσει ο συγγραφέας με μια έμμεση αναδρομή, στην προϊστορία της ίδιας της θεατρικής πράξης ως μέρος μιας πανάρχαιας τελετουργίας που σχετίζεται με την βία, τον έρωτα και τον θάνατο, ως αταβιστικά ορμέμφυτα που αναπόφευκτα αναδύονται από τις χαραμάδες ενός υποτιθέμενου πολιτισμού. Αν προσεγγίσουμε το κείμενο μέσω της συμβολικής ανθρωπολογίας -και συγκεκριμένα των θεωριών του Victor Turner- κατά μία έννοια, ο Άρης εισχωρεί εθελούσια σε μια διαβατήρια τελετή που ελπίζει να τον οδηγήσει σε μια φάση ενηλικίωσης κατά την οποία θα έχει πια διαψεύσει τις αμφισβητήσεις της πατρικής εξουσίας για την αξία του και θα σταματήσει έτσι να βρίσκεται, κατά τη θεωρία του Τέρνερ, “μεταξύ και ανάμεσα”. Το αγκάλιασμα της οριακότητας, της εκτράχυνσης, είναι εδώ ο μόνος δρόμος για να επέλθει η ένταξη: από την τελετουργία στη δοκιμασία της μετάβασης.
O Δούσος, ωστόσο, δεν μένει μόνο εκεί. Αναδεικνύοντας την πολυπλοκότητα του φαινομένου των κοινωνικών ρόλων, κάνει ρητώς αναγωγές στην ποπ κουλτούρα, ανατρέχοντας στην ταινία Η Μάσκα, του Charles Russell, με την μνημειώδη ερμηνεία του Jim Carrey στην οποία βλέπουμε τον πρωταγωνιστή να καταλαμβάνεται από μια μαγική μάσκα. Υπό αυτή τη συνθήκη αναδεικνύονται στοιχεία του εαυτού που έχουν να κάνουν με τον αυθορμητισμό και τις επιθυμίες του και που βρίσκονταν, μέχρι τότε, καλά κρυμμένα σε ένα απωθημένο ασυνείδητο, προς χάριν ενός πολιτισμού δυστυχίας, όπως θα έλεγε και ο Φρόιντ.
Οι παραπομπές συνεχίζονται εύστοχα και στα υπερηρωικά κόμικ, με τα οποία η υπόθεση του μυθιστορήματος συγκλίνει. Ο Άρης νιώθει πως η μάσκα τού έχει χαρίσει ιδιότητες σχεδόν υπερφυσικές. Με αυτόν τον τρόπο επιστρέφουμε και πάλι στον Νίτσε, η φιλοσοφία του οποίου επέδρασε καταλυτικά στη δημιουργία του πρώτου, τυπικά, σούπερ ήρωα, του Σούπερμαν. Βεβαίως ο συγγραφέας δεν στρέφεται εδώ προς τον ιδανικό άνδρα, συνεπώς δεν κάνει αναφορά στον Σούπερμαν -που άλλωστε δεν φορά μάσκα αλλά το κοστούμι που ενδύεται είναι η μη υπερηρωική ταυτότητα του διοπτροφόρου Κλαρκ Κεντ- αλλά στην σκοτεινότητα του Μπάτμαν και στη φιλοσοφία των χαρισματικών "φρικιών" της Marvel. Έτσι, βλέπουμε τον Άρη να αποκτά την προειδοποιητική διαίσθηση του Spiderman “[...]ένιωσα ένα μούδιασμα στην πίσω πλευρά του κρανίου μου. [...] σκέφτηκα ότι η μάσκα μού δίνει ένα σήμα, μια προειδοποίηση. Σταμάτησα και στράφηκα απότομα πίσω μου. [...] Κάποιος με παρακολουθούσε" , αλλά και να οξύνει τις αισθήσεις του σαν άλλος Daredevil: “H Αντιγόνη ήρθε και στάθηκε δίπλα μου. Δεν την είδα. Τη μύρισα. Έχοντας στο κεφάλι τόσες μέρες τη βαριά μου περικεφαλαία είχα αναγκαστεί να παροξύνω τις αισθήσεις μου, πέρα από την όραση και την ακοή που δυσκολεύονταν να παίξουν το ρόλο τους”.
H αναφορά στους τρεις συγκεκριμένους υπερήρωες δεν γίνεται τυχαία, αφού στα κόμικς που αναπτύσσονται οι περιπέτειες τους, βλέπουμε να αναδύεται μια φιλοσοφία της ηθικής και του δικαίου, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τον Κόμη Μοντεχρήστο (Αλέξανδρος Δουμάς, πατέρας) στον οποίο επίσης γίνεται μια μικρή αναφορά. Όλες αυτές οι ιστορίες έχουν να κάνουν με την εκδίκηση, με τον τρόπο που το κακό προκύπτει από τις παραμορφώσεις του καλού, από την ίδια τη φύση του, από τις πράξεις του, συνεπώς η ψευδαίσθηση ενός αντιθετικού δίπολου, ενός μανιχαΐστικού συστήματος που διαχωρίζει τους ανθρώπους σε καλούς και κακούς, αποδεικνύεται περίτρανα ανεπαρκής για να εξηγήσει τις δράσεις και τις αντιδράσεις των ανθρώπων.
Η ατμόσφαιρα του βιβλίου, μάλιστα, αν δεν στηθεί στο μυαλό του αναγνώστη ως ένα μυθιστορηματικό θέατρο, παρουσιάζεται ακριβώς έτσι: αποτυπωμένη στα καρέ των υπερηρωικών κόμικ, στις επιτυχημένες φωτοσκιάσεις ενός σχεδίου, στην σκιτσογραφική αφήγηση της άνοδου και της πτώσης ενός αντιήρωα, ενός σημαδεμένου Κάιν, που, αναπόφευκτα, οδηγείται στην κόλαση της ανθρώπινης πραγματικότητας.
March 7, 2024
Και ναι και όχι. Αλλά βασικά ναι, με κίνδυνο πάντα ως Ζυγός με ωροσκόπο Βάνα Μπάρμπα, να ξυπνήσω ένα πρωί και να υποψιαστώ ότι έχω πέσει θύμα του hype και της φοβερής αισθητικής των εξωφύλλων των εκδόσεων νήσος.
Ας ξεκινήσουμε από τα πάνω πάνω, αυτά που βλέπει η πεθερά: Η γραφή είναι στρωτή και ρέει. Όχι, κανένας ποταμός, αλλά ανοιχτό βρυσάκι σίγουρα. Περιττά επίθετα και λεκτικά ζογκλερικα κούφιου εντυπωσιασμού ευτυχώς δεν σκάνε μύτη στο πάρτι . Γρήγορα καταλάβαίνεις, λοιπόν, πως ο συγγραφέας που το συνέγραψε είναι ένας άνθρωπος σοβαρός που θέλει να πει μια ιστορία κι όχι αυτάρεσκος φασαίος που θα σου ζαλίσει τον έρωτα με το πόσο καλά χειρίζεται το λόγο ή πόσο "βαθιά" αντιλαμβάνεται τα πράγματα. Μέχρι εδώ, ήδη, ο Δούσος έχει κερδίσει το σεβασμό μου και δεν τον χάνει, σαν το πρώτο μαξιλαράκι στο "Ποιος θέλει να γίνει εκατομμυριούχος".
Πάμε στο ζουμί και στο storytelling: Αν και μας μιλάει σε πρωτο πρόσωπο ο συγγραφέας αποφεύγει την παγίδα να ξεπέσει σε λυρισμούς και συναισθηματικές κορώνες. Δεν αποφεύγει όμως να πέσει σε μια άλλη της πρωτοπρόσωπης αφήγησης: Ο ήρωας του περισσότερο μας εξηγεί τα πράγματα , παρά μας αφήνει να τα δούμε μόνοι μας. Στις σκηνές συνόλου, ειδικά, ενώ δίνει τον αντίκτυπο των γεγονότων, τα ίδια τα γεγονοτα αισθάνομαι πως τεμπελιάζει να τα περιγράψει. ( Ντεφό που διορθώνεται όλο και περισσότερο όσο πλησιάζουμε στο φινάλε.)
Θα μπορούσα να καταπιώ πιο εύκολα αυτή τη νίκη του "πέσ'το" έναντι του "δειξ'το", αν ο πρωταγωνιστής -αφηγητής κοιτούσε τουλάχιστον μέσα από μια πιο edgy ματιά τους χαρακτήρες που περιφέρονται γύρω του και τις συμπεριφορές τους . Ο Άρης Τόσκας, όμως, δείχνει να εισπράτει τον κόσμο του θεάτρου, όπου και διαδραματίζεται το μυθιστόρημα, περισσότερο με το δέος πρωτοετή δραματικής σχολής, παρά με το πονηρεμένο μάτι κάποιου που την έχει τελειώσει κι έχει φάει ήδη και τα πρώτα του στραπάτσα στο επάγγελμα. Δε λέω ό,τι δεν στέκει λογοτεχνικά το, στην πραγματικότητα, "οξύμωρο σχήμα" ενός ειλικρινά ταπεινού και καλοπροαίρετου ηθοποιού - στη λογοτεχνία μπορούμε να δεχτούμε ακόμα ότι υπάρχουν και μονόκεροι- αλλά αναρωτιέμαι: Είναι μια ενδιαφέρουσα επιλογή αυτός για να τον χρίσεις αφηγητή σου; Κατά τη γνώμη μου όχι, αν μέσω αυτού του χαρακτήρα, θες να αποτυπώσεις έναν ανάγλυφο κι όχι απλώς επίπεδο χάρτη του θεατρικού χώρου. Σ'αυτό νιώθω πως θα βόλευε καλύτερα ή ένας πιο βιτριολικός ήρωας ή ενας εντελώς ουδέτερος τριτοπρόσωπος αφηγητής που μόνο θα έδείχνε χωρίς να εξηγεί τίποτα.
Δέχομαι όμως ότι η πρόθεση του συγγραφέα δεν είναι τόσο να διεισδύσει στις παθογένειες του θεατρικού κλάδου και στη συμπεριφορική μελέτη των ηθοποιών, όσο να διηγηθεί την ιστορία μιας ψυχολογικής διαφθόρας, όπου ο διαφθορέας δεν είναι το περιβάλλον, αλλά ένα αντικείμενο (μια μάσκα), που το αντανακλά συμβολικά. Έτσι ναι, εξυπηρετεί που ο Άρης στην αρχή του μυθιστορήματος είναι ένας "λευκός κύκνος" (ίσως ασχημόπαπο πιο σωστα). Βολεύει για να μεταμορφωθεί σε μαύρο μετα - κατά το blueprint της ομώνυμης ταινίας τους Αρονόφσκι, που, τουλάχιστον εγώ, ένιωσα ότι έστω και με τις μύτες πατά πάνω του ο Δούσος.
Έχουμε λοιπόν, μια άκρως ενδιαφέρουσα και ξεκάθαρη θεματική (πόσο αναγκαίο είναι τελικά να βρει ο καθένας την μάσκα του σε αυτόν τον κόσμο και πόσο μοιραίο να την ξεφορτωθεί;) κι ένα arc του κεντρικού χαρακτήρα που την υποστηρίζει. Από αυτή τη σκοπιά, η σύλληψη της "Τέλεσης" είναι υποδειγματική. Η εκτέλεση όμως έχει τα θεματάκια της. Και τα περισσότερα αφορούν το περιφερειάκό περιβάλλον:
Το "αστυνομικό" subplot με την εξαφάνιση της Μάγιας (μέσα στην αινιγματικότητα της παραμένει ο πιο ολοκληρωμένος δεύτερος ρόλος) υπάρχει μόνο για να μας παραπλανήσει πως το βιβλίο μπορεί να πάρει μια κατεύθυνση που δεν παίρνει ποτέ. Η σχέση του ήρωα με τη Βίλη αν και πάρα πολύ ενδιαφέρουσα, επίσης δεν οδηγεί κάπου. Οι χαρακτήρες του Αντώνη, της Αντιγόνης και του Μαλτέζου ειναι κλισέ όπως και η διάδραση μαζί τους . Ενώ υπάρχουν και χαρακτήρες που ένιωσα πως δεν προσφέρουν το παραμικρό στην πλοκή. (Ίλια darling?).
Παρόλα αυτά, σίγουρα απόλαυσα την ανάγνωση της "Τέλεσης". Αρχικά γιατί καταπιάνεται με ένα πραγματικά πρωτότυπο θέμα για την ελληνική λογοτεχνία, αλλά κυρίως γιατί από την πρώτη σελίδα πλανιέται πολύ επιτυχημένα στον άερα μια αόριστη απειλή, πως το βιβλίο θα πάρει κάποια πολύ σκοτεινή στροφή. Ξεροστάλιασα βέβαια να την περίμενω γιατί δεν ήρθε , παρά μόνο στο τέλος, όπου πολύ απότομα και κάπως εφετζίδικα το βιβλίο κόβει γέφυρες με το ρεαλισμό και πηδάει προς το σουρεαλισμό. Ψυχολογικό θρίλερ, βέβαια θα πεις, και τα σηκώνει κάτι τέτοια το genre, κι αν εξυπηρετούνται και οι συμβολισμοί του έργου πάσο. Και τέλος πάντων, αν εικοσιτέσσερις ώρες μετά την ανάγνωση του, έχω το βιβλίο ακόμα καρφωμένο στο μυαλό μου και προσπαθώ να ξεκλειδώσω το φινάλε του, χωρίς να μπορώ να καταλήξω αν είμαι εγώ ηλίθια ή αυτό, ε, μάλλον τότε κάτι έκανε σωστά ο Δούσος.
Ας ξεκινήσουμε από τα πάνω πάνω, αυτά που βλέπει η πεθερά: Η γραφή είναι στρωτή και ρέει. Όχι, κανένας ποταμός, αλλά ανοιχτό βρυσάκι σίγουρα. Περιττά επίθετα και λεκτικά ζογκλερικα κούφιου εντυπωσιασμού ευτυχώς δεν σκάνε μύτη στο πάρτι . Γρήγορα καταλάβαίνεις, λοιπόν, πως ο συγγραφέας που το συνέγραψε είναι ένας άνθρωπος σοβαρός που θέλει να πει μια ιστορία κι όχι αυτάρεσκος φασαίος που θα σου ζαλίσει τον έρωτα με το πόσο καλά χειρίζεται το λόγο ή πόσο "βαθιά" αντιλαμβάνεται τα πράγματα. Μέχρι εδώ, ήδη, ο Δούσος έχει κερδίσει το σεβασμό μου και δεν τον χάνει, σαν το πρώτο μαξιλαράκι στο "Ποιος θέλει να γίνει εκατομμυριούχος".
Πάμε στο ζουμί και στο storytelling: Αν και μας μιλάει σε πρωτο πρόσωπο ο συγγραφέας αποφεύγει την παγίδα να ξεπέσει σε λυρισμούς και συναισθηματικές κορώνες. Δεν αποφεύγει όμως να πέσει σε μια άλλη της πρωτοπρόσωπης αφήγησης: Ο ήρωας του περισσότερο μας εξηγεί τα πράγματα , παρά μας αφήνει να τα δούμε μόνοι μας. Στις σκηνές συνόλου, ειδικά, ενώ δίνει τον αντίκτυπο των γεγονότων, τα ίδια τα γεγονοτα αισθάνομαι πως τεμπελιάζει να τα περιγράψει. ( Ντεφό που διορθώνεται όλο και περισσότερο όσο πλησιάζουμε στο φινάλε.)
Θα μπορούσα να καταπιώ πιο εύκολα αυτή τη νίκη του "πέσ'το" έναντι του "δειξ'το", αν ο πρωταγωνιστής -αφηγητής κοιτούσε τουλάχιστον μέσα από μια πιο edgy ματιά τους χαρακτήρες που περιφέρονται γύρω του και τις συμπεριφορές τους . Ο Άρης Τόσκας, όμως, δείχνει να εισπράτει τον κόσμο του θεάτρου, όπου και διαδραματίζεται το μυθιστόρημα, περισσότερο με το δέος πρωτοετή δραματικής σχολής, παρά με το πονηρεμένο μάτι κάποιου που την έχει τελειώσει κι έχει φάει ήδη και τα πρώτα του στραπάτσα στο επάγγελμα. Δε λέω ό,τι δεν στέκει λογοτεχνικά το, στην πραγματικότητα, "οξύμωρο σχήμα" ενός ειλικρινά ταπεινού και καλοπροαίρετου ηθοποιού - στη λογοτεχνία μπορούμε να δεχτούμε ακόμα ότι υπάρχουν και μονόκεροι- αλλά αναρωτιέμαι: Είναι μια ενδιαφέρουσα επιλογή αυτός για να τον χρίσεις αφηγητή σου; Κατά τη γνώμη μου όχι, αν μέσω αυτού του χαρακτήρα, θες να αποτυπώσεις έναν ανάγλυφο κι όχι απλώς επίπεδο χάρτη του θεατρικού χώρου. Σ'αυτό νιώθω πως θα βόλευε καλύτερα ή ένας πιο βιτριολικός ήρωας ή ενας εντελώς ουδέτερος τριτοπρόσωπος αφηγητής που μόνο θα έδείχνε χωρίς να εξηγεί τίποτα.
Δέχομαι όμως ότι η πρόθεση του συγγραφέα δεν είναι τόσο να διεισδύσει στις παθογένειες του θεατρικού κλάδου και στη συμπεριφορική μελέτη των ηθοποιών, όσο να διηγηθεί την ιστορία μιας ψυχολογικής διαφθόρας, όπου ο διαφθορέας δεν είναι το περιβάλλον, αλλά ένα αντικείμενο (μια μάσκα), που το αντανακλά συμβολικά. Έτσι ναι, εξυπηρετεί που ο Άρης στην αρχή του μυθιστορήματος είναι ένας "λευκός κύκνος" (ίσως ασχημόπαπο πιο σωστα). Βολεύει για να μεταμορφωθεί σε μαύρο μετα - κατά το blueprint της ομώνυμης ταινίας τους Αρονόφσκι, που, τουλάχιστον εγώ, ένιωσα ότι έστω και με τις μύτες πατά πάνω του ο Δούσος.
Έχουμε λοιπόν, μια άκρως ενδιαφέρουσα και ξεκάθαρη θεματική (πόσο αναγκαίο είναι τελικά να βρει ο καθένας την μάσκα του σε αυτόν τον κόσμο και πόσο μοιραίο να την ξεφορτωθεί;) κι ένα arc του κεντρικού χαρακτήρα που την υποστηρίζει. Από αυτή τη σκοπιά, η σύλληψη της "Τέλεσης" είναι υποδειγματική. Η εκτέλεση όμως έχει τα θεματάκια της. Και τα περισσότερα αφορούν το περιφερειάκό περιβάλλον:
Το "αστυνομικό" subplot με την εξαφάνιση της Μάγιας (μέσα στην αινιγματικότητα της παραμένει ο πιο ολοκληρωμένος δεύτερος ρόλος) υπάρχει μόνο για να μας παραπλανήσει πως το βιβλίο μπορεί να πάρει μια κατεύθυνση που δεν παίρνει ποτέ. Η σχέση του ήρωα με τη Βίλη αν και πάρα πολύ ενδιαφέρουσα, επίσης δεν οδηγεί κάπου. Οι χαρακτήρες του Αντώνη, της Αντιγόνης και του Μαλτέζου ειναι κλισέ όπως και η διάδραση μαζί τους . Ενώ υπάρχουν και χαρακτήρες που ένιωσα πως δεν προσφέρουν το παραμικρό στην πλοκή. (Ίλια darling?).
Παρόλα αυτά, σίγουρα απόλαυσα την ανάγνωση της "Τέλεσης". Αρχικά γιατί καταπιάνεται με ένα πραγματικά πρωτότυπο θέμα για την ελληνική λογοτεχνία, αλλά κυρίως γιατί από την πρώτη σελίδα πλανιέται πολύ επιτυχημένα στον άερα μια αόριστη απειλή, πως το βιβλίο θα πάρει κάποια πολύ σκοτεινή στροφή. Ξεροστάλιασα βέβαια να την περίμενω γιατί δεν ήρθε , παρά μόνο στο τέλος, όπου πολύ απότομα και κάπως εφετζίδικα το βιβλίο κόβει γέφυρες με το ρεαλισμό και πηδάει προς το σουρεαλισμό. Ψυχολογικό θρίλερ, βέβαια θα πεις, και τα σηκώνει κάτι τέτοια το genre, κι αν εξυπηρετούνται και οι συμβολισμοί του έργου πάσο. Και τέλος πάντων, αν εικοσιτέσσερις ώρες μετά την ανάγνωση του, έχω το βιβλίο ακόμα καρφωμένο στο μυαλό μου και προσπαθώ να ξεκλειδώσω το φινάλε του, χωρίς να μπορώ να καταλήξω αν είμαι εγώ ηλίθια ή αυτό, ε, μάλλον τότε κάτι έκανε σωστά ο Δούσος.
November 21, 2023
Λοιπόν, το βιβλίο είναι συναρπαστικό. Αυτό είναι. Παθαίνεις την αντράλα της μαϊμούς σε κάποια φάση - αυτό αν δεν διαβάζεις τα οπισθόφυλλα και τις παρουσιάσεις ξερωγώ όπως εγώ που ψωνίζω από το εξώφυλλο ή ανοίγω την πόρτα στον κούριερ που στέλνει ο εκδότης τελοσπάντων. Άλλα λέγαμε. Το βιβλίο αυτό το διάβασα προχθές, προχθές σκέτο, αυθημερόν, δεν αφήνεται, δεν το περίμενα, ποιος είναι αυτός, πώς του 'ρθε να γράψει αυτή την ιστορία, πώς ρέει έτσι ο λόγος του, νταφάκ ντουντ, από το πουθενά έσκασε. Κοίτα, τώρα, δεν καμιά λογοτεχνιάρα, κέντημα λέξεων κλπ, αλλά είναι ζωντανό, σπά-σπά-σπάρταρά-ά-ά-ει. Και μπορεί να μην είναι τύπου πώωω περιγραφάρες και ποίματα, αλλά έχει πολύ ζουμί και το ζουμί κυλάει γρήγορα, και η ιστορία εντωμεταξύ κωλόλεει κι ας μην σε νοιάζει το θέατρο ούτε να μπεις για κατούρημα, α, έχει πολύ θέατρο, αλλά χέσε θέατρο, το πράμα τρέχει λέμε. Θα ήθελα να ανεβάσω τα υπογραμμισμένα μου, αλλά θα βαρύνει το πράμα κι έχω οσφυαλγία βαρβάτη, της κορτιζόνης. Τέλος πάντων, αν είστε ακόμα μαζί μας, διαβάστε αυτό το βιβλίο. Είναι ωραίο. Και έχει γαμάτο τέλος. Kbye.
December 10, 2023
Η γραφή του Φώτη Δούσου είναι εξαιρετική. Κάθε βιβλίο του και ένα μάθημα δημιουργικής γραφής. Η Τέλεσή του ειδικά είναι ένα βιβλίο που σε βάζει σε σκέψεις. Σε πολλές σκέψεις.
Ο συγγραφέας δε βάζει τίποτα στην ιστορία του που να είναι περιττό ή που δεν εξυπηρετεί την ίδια την ιστορία να προχωρήσει ή τον χαρακτήρα του να ολοκληρωθεί. Βάζει όλα τα στοιχεία που χρειάζεται ένα βιβλίο. Δράση, κορυφώσεις, στιβαρούς χαρακτήρες, αγωνία, μηνύματα.
Ο κύριος χαρακτήρας του, στιβαρός και ολοκληρωμένος, σε βάζει, με την πρωτοπρόσωπη αφήγησή του, στην ιστορία βαθιά. Από την πρώτη σελίδα μέχρι την τελευταία του.
Η ιστορία ξεκινάει δείχνοντας τον Άρη και το πόσο επιθυμούσε, κόντρα στον πατέρα του, να γίνει ηθοποιός. Πουθενά στο βιβλίο δεν εμφανίζεται κάποια σκέψη για τη μητέρα. Αυτό το αφήνει να αιωρείται και πιστεύω ότι ήθελε να δώσει καθαρά τη σχέση πατέρα γιου που παρά την κόντρα τους ο γιος πάντα αποζητά την αποδοχή του πατέρα, του ίδιου αλλά και των επιθυμιών του.
Ο Άρης σε μία από τις μέρες που τον αγγάρευε ο πατέρας του να τον βοηθήσει στα χωράφια μπας και αλλάξει γνώμη, είχε ένα πολύ άσχημο ατύχημα.
Το ατύχημα τού άφησε μια γενναία ουλή η οποία κατά τον πατέρα του ήταν μια «καλή» δικαιολογία για να μην ασχοληθεί ο γιος του με το θέατρο. Φυσικά επηρέασε τον ίδιο όχι για να μην ασχοληθεί αλλά για να μην έχει την απαραίτητη σιγουριά κι αυτοπεποίθηση.
Δείτε περισσότερα κι εδώ https://vivliografika.blogspot.com/20...
Ο συγγραφέας δε βάζει τίποτα στην ιστορία του που να είναι περιττό ή που δεν εξυπηρετεί την ίδια την ιστορία να προχωρήσει ή τον χαρακτήρα του να ολοκληρωθεί. Βάζει όλα τα στοιχεία που χρειάζεται ένα βιβλίο. Δράση, κορυφώσεις, στιβαρούς χαρακτήρες, αγωνία, μηνύματα.
Ο κύριος χαρακτήρας του, στιβαρός και ολοκληρωμένος, σε βάζει, με την πρωτοπρόσωπη αφήγησή του, στην ιστορία βαθιά. Από την πρώτη σελίδα μέχρι την τελευταία του.
Η ιστορία ξεκινάει δείχνοντας τον Άρη και το πόσο επιθυμούσε, κόντρα στον πατέρα του, να γίνει ηθοποιός. Πουθενά στο βιβλίο δεν εμφανίζεται κάποια σκέψη για τη μητέρα. Αυτό το αφήνει να αιωρείται και πιστεύω ότι ήθελε να δώσει καθαρά τη σχέση πατέρα γιου που παρά την κόντρα τους ο γιος πάντα αποζητά την αποδοχή του πατέρα, του ίδιου αλλά και των επιθυμιών του.
Ο Άρης σε μία από τις μέρες που τον αγγάρευε ο πατέρας του να τον βοηθήσει στα χωράφια μπας και αλλάξει γνώμη, είχε ένα πολύ άσχημο ατύχημα.
Το ατύχημα τού άφησε μια γενναία ουλή η οποία κατά τον πατέρα του ήταν μια «καλή» δικαιολογία για να μην ασχοληθεί ο γιος του με το θέατρο. Φυσικά επηρέασε τον ίδιο όχι για να μην ασχοληθεί αλλά για να μην έχει την απαραίτητη σιγουριά κι αυτοπεποίθηση.
Δείτε περισσότερα κι εδώ https://vivliografika.blogspot.com/20...
November 21, 2023
Όταν πριν δύο χρόνια διάβασα την "Λίστα του Λεπορέλο" κατάλαβα πως ο Φώτης Δούσος ήρθε για να μείνει, όμως δεν μπορούσε να με προετοιμάσει τίποτα για τον οδοστρωτήρα που ονομάζεται "Τέλεση".
Στο βιβλίο αποτυπώνεται η αγωνία ενός νέου ηθοποιού στον πρώτο του μεγάλο ρόλο, καθώς πρέπει να ερμηνεύει φορώντας μια δύσχρηστη μάσκα, την οποία και κολλάει στο πρόσωπό του σε μια στιγμή απελπισίας. Και τότε αρχίζει η τρέλα.
Δεν θα είναι παράλογο να πω πως πρόκειται για μια εκδοχή ιστορίας τρόμου. Μια ιστορία τρόμου, όμως, με έντονες δόσεις σάτιρας. Η "Λίστα του Λεπορέλο" μας είχε προετοιμάσει με την καυστική σάτιρα του εκδοτικού χώρου, όμως εδώ ο μεγάλος στόχος είναι το σύγχρονο ελληνικό θέατρο και τα κακώς κείμενά του, τα οποία σε μεγάλο βαθμό βγήκαν στη φορά με μηνύσεις, φυλακίσεις και ακυρώσεις (αγγλιστί το υπέρχο cancel). Κάποιος θα έμπαινε στην διαδικασία να ονοματίσει τα αντίστοιχα πρόσωπα, ο Δούσος όμως βλέπει πιο μπροστά και φωτογραφίζει τις τοξικές συμπεριφορές που χαρακτηρίζουν την ελληνική σκηνή. Το χάος και ο εγωισμός πίσω από την καλλιτεχνική δημιουργία απεικονίζεται σαν ένα σχεδόν ξέχειλο ποτήρι και η σταγόνα που το ξεχειλίζει είναι μια αναρχική -οριακά πανκ- τελική αναμέτρηση με το αναπόφευκτο.
Αυτό όμως που δεν σου επιτρέπ��ι να αφήσει το βιβλίο κάτω είναι η πραγματικά άρτια τεχνική του Δούσου. Οι περιγραφές του είναι εικονοκλαστικές, η αφήγηση στρωτή και το λεξιλόγιό του πλούσιο και όλοι οι χαρακτήρες έχουν μια δόση αυθεντικότητας. Στα πιο τεχνικά, όμως, η "Τέλεση" δεν χωρίζεται με κεφάλαια παρά με τις μικρές παύσεις αλλαγής ενότητας (= πολλαπλά enter στο πληκτρολόγιο του συγγραφέα), οι οποίες λειτουργούν σαν fade out κινηματογραφικής σκηνής και δεν δημιουργούν καμία αίσθηση καταναγκαστικής ανάγνωσης. Είναι σα σα βλέπεις ταινία στο σινεμά, συγκεκριμένα με ένα υβρίδιο "Black Swan" και "Whiplash", σκηνοθετημένο από τον David Lynch και με τίτλο "Face of Another" (wink wink, όσοι πιστοί -σινεφίλ- προσέλθετε).
Δεν θα πω τίποτα παραπάνω, μόνο να το διαβάσετε.
Στο βιβλίο αποτυπώνεται η αγωνία ενός νέου ηθοποιού στον πρώτο του μεγάλο ρόλο, καθώς πρέπει να ερμηνεύει φορώντας μια δύσχρηστη μάσκα, την οποία και κολλάει στο πρόσωπό του σε μια στιγμή απελπισίας. Και τότε αρχίζει η τρέλα.
Δεν θα είναι παράλογο να πω πως πρόκειται για μια εκδοχή ιστορίας τρόμου. Μια ιστορία τρόμου, όμως, με έντονες δόσεις σάτιρας. Η "Λίστα του Λεπορέλο" μας είχε προετοιμάσει με την καυστική σάτιρα του εκδοτικού χώρου, όμως εδώ ο μεγάλος στόχος είναι το σύγχρονο ελληνικό θέατρο και τα κακώς κείμενά του, τα οποία σε μεγάλο βαθμό βγήκαν στη φορά με μηνύσεις, φυλακίσεις και ακυρώσεις (αγγλιστί το υπέρχο cancel). Κάποιος θα έμπαινε στην διαδικασία να ονοματίσει τα αντίστοιχα πρόσωπα, ο Δούσος όμως βλέπει πιο μπροστά και φωτογραφίζει τις τοξικές συμπεριφορές που χαρακτηρίζουν την ελληνική σκηνή. Το χάος και ο εγωισμός πίσω από την καλλιτεχνική δημιουργία απεικονίζεται σαν ένα σχεδόν ξέχειλο ποτήρι και η σταγόνα που το ξεχειλίζει είναι μια αναρχική -οριακά πανκ- τελική αναμέτρηση με το αναπόφευκτο.
Αυτό όμως που δεν σου επιτρέπ��ι να αφήσει το βιβλίο κάτω είναι η πραγματικά άρτια τεχνική του Δούσου. Οι περιγραφές του είναι εικονοκλαστικές, η αφήγηση στρωτή και το λεξιλόγιό του πλούσιο και όλοι οι χαρακτήρες έχουν μια δόση αυθεντικότητας. Στα πιο τεχνικά, όμως, η "Τέλεση" δεν χωρίζεται με κεφάλαια παρά με τις μικρές παύσεις αλλαγής ενότητας (= πολλαπλά enter στο πληκτρολόγιο του συγγραφέα), οι οποίες λειτουργούν σαν fade out κινηματογραφικής σκηνής και δεν δημιουργούν καμία αίσθηση καταναγκαστικής ανάγνωσης. Είναι σα σα βλέπεις ταινία στο σινεμά, συγκεκριμένα με ένα υβρίδιο "Black Swan" και "Whiplash", σκηνοθετημένο από τον David Lynch και με τίτλο "Face of Another" (wink wink, όσοι πιστοί -σινεφίλ- προσέλθετε).
Δεν θα πω τίποτα παραπάνω, μόνο να το διαβάσετε.
December 21, 2023
Τέλεση - Φώτης Δούσος. Ξεκινώντας να διαβάζεις την Τέλεση,από την πρώτη σελίδα σου δημιουργείται μια αίσθηση τρόμου και σε προετοιμάζει ότι κάτι σκοτεινό θα συμβεί,κάτι που θα έχει ίχνη αίματος και θα έχει σχέση με το θέατρο. Η ιστορία αρχίζει με μια οντισιόν στην οποία συμμετέχει ένας νέος και άσημος ακόμη ηθοποιός, πρόκειται για τον πρωταγωνιστή μας τον Άρη Τόσκα. Μαθαίνουμε για αυτόν ότι προέρχεται από μία αγροτική οικογένεια ,η οποία ουδεμία σχέση έχει με ηθοποιούς και θέατρα.Ο πατέρας του διαφωνεί κάθετα με την απόφαση του να γίνει ηθοποιός και σχεδόν χαίρεται όταν τραυματίζεται στο πρόσωπο. Ο Άρης όμως δεν πτοείται με τίποτα, γίνεται ηθοποιός και τον παρακολουθούμε να δίνει αγώνα για να πάρει έναν ρόλο σε μια σοβαρή παράσταση.Βλέπουμε πόσο άγχος έχουν οι ηθοποιοί μέχρι να τους επιλέξουν αλλά και πόσο δύσκολα περνάνε στις πρόβες με έναν κακότροπο σκηνοθέτη τον οποίο τον θρέφει η αρνητική ενέργεια και οι εντάσεις.Οι ηθοποιοί εργάζονται σε ένα τοξικό κλίμα και μέσα σε όλη αυτή την βρωμιά και την γλίτσα του θεάτρου προσπαθούν να κάνουν την υπέρβαση και να γίνουν ο ρόλος τους. Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση του συγγραφέα δίνει τέτοια ζωντάνια στο κείμενο που σε κρατά αιχμάλωτο ως το τέλος, χωρίς να έχει τίποτα το περιττό και το πλεονάζον.Ζούμε και εμείς την αγωνία του ηθοποιού και τα σαθρά σημεία των παρασκηνίων. Πρόκειται για ένα αγωνιώδες ψυχολογικό θρίλερ και ταυτόχρονα μια αλληγορία για τις μάσκες που φοράνε οι άνθρωποι προκειμένου να γίνουν αποδεκτοί και να αρέσουν. Πόση κακοποίηση μπορεί να ανεχτεί κάποιος για να γίνει μέρος ενός συνόλου και να γίνει αποδεκτός;Το βιβλίο αυτό θέτει πολλά ερωτήματα για τις σχέσεις εξουσίας και για το πώς τελικά εγκλωβιζόμαστε σε μάσκες και ρόλους και ξεχνάμε τελικά ποιοί πραγματικά είμαστε; Μήπως τελικά είμαστε όλοι πιόνια στο αόρατο σκάκι της ζωής;
April 2, 2024
Ένα θαυμάσιο βιβλίο. Η χρήση της γλώσσας και η συνοχή του κειμένου είναι πραγματικά αξιοζήλευτη. Διατηρείται η αγωνία για την τύχη του πρωταγωνιστή άσβεστη μέχρι το συμβολικό τέλος. Τελικά, όλοι μας φοράμε ένα προσωπείο στις συναναστροφές μας. Πουθενά καμία κοιλιά στο κείμενο ούτε η αίσθηση ότι κάτι λείπει. Πραγματικά άψογη ενορχήστρωση.
February 4, 2024
Η Τέλεση είναι ένα βιβλίο που θα το θυμάμαι για καιρό.. Έχει μια αίσθηση noir και περιέχει το υλικό ακόμη και για ταινία. Οι εικόνες της εφαρμογής της μάσκας και κυρίως της πτώσης της ήταν για εμένα καθηλωτικές. Τα συναισθήματα του ήρωα μου μεταφέρθηκαν αυτούσια και ένιωσα τους παλμούς μου να αυξάνονται σε αυτές τις στιγμές. Μπορεί να ακουστεί υπερβολικό αλλά όσο το διάβαζα μου ερχόταν στο μυαλό έντονα η Μεταμόρφωση του Κάφκα.
November 15, 2025
Ολοι μας ζουμε με μασκες για να τα καταφερουμε στην σκηνη της ζωης
Ακομα κ απεναντι στον καθρεφτη μας...
Ακομα κ απεναντι στον καθρεφτη μας...
January 13, 2024
Έχω διαβάσει δύο από τα τέσσερα βιβλία της σειράς λ των εκδόσεων νήσος, το ένα καλύτερο από το άλλο! Μεγάλο μπράβο για την ευκαιρία που δίνουν σε μας τους αναγνώστες να ανακαλύψουμε τόσο αξιόλογους νέους συγγραφείς.
Για το συγκεκριμένο τί άλλο να πω; ⭐⭐⭐⭐⭐
Για το συγκεκριμένο τί άλλο να πω; ⭐⭐⭐⭐⭐
August 8, 2024
5*+++
🗨️"Ήμουν επτασφράγιστο γράμμα. Ένας μεγάλος άγνωστος. Ένας γοητευτικός ξένος. Όσοι μέχρι πρότινος με ήξεραν δεν με αναγνώριζαν πια. Αφού ο ίδιος δεν αναγνώρισα τον εαυτό μου. Κάθε μέρα με ανακάλυπτα."
📖 Αυτό είναι το κεντρικό νόημα της ΤΕΛΕΣΗΣ του Φώτη Δούσου! Ένα ψυχολογικό θρίλερ που αγγίζει τα όρια -και κάποιες φορές τα ξεπερνάει- του ψυχολογικού τρόμου. 😱
✍️Λάθος τίτλο επέλεξε ο Φώτης για το μυθιστόρημά του. ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ θα έπρεπε να το έχει ονομάσει κι αυτό γιατί μέσα από αυτήν την απίστευτη σύλληψη ένας άνθρωπος ανακαλύπτει κρυμμένες πτυχές του εαυτού του, όρια που δεν ήξερε ότι μπορεί να ξεπεράσει και εν τέλει αποκαλύπτει γυμνή κι ανεπιτήδευτη την πραγματική του φύση. Αυτό(ν) που πραγματικά κρύβεται κάτω από τη "μάσκα". 🎭
😳🤯Δεν ξέρω τι άλλο να σας πω. Είμαι απλά συγκλονισμένη! Πολλά συγχαρητήρια Φώτη!
🗨️"Ήμουν επτασφράγιστο γράμμα. Ένας μεγάλος άγνωστος. Ένας γοητευτικός ξένος. Όσοι μέχρι πρότινος με ήξεραν δεν με αναγνώριζαν πια. Αφού ο ίδιος δεν αναγνώρισα τον εαυτό μου. Κάθε μέρα με ανακάλυπτα."
📖 Αυτό είναι το κεντρικό νόημα της ΤΕΛΕΣΗΣ του Φώτη Δούσου! Ένα ψυχολογικό θρίλερ που αγγίζει τα όρια -και κάποιες φορές τα ξεπερνάει- του ψυχολογικού τρόμου. 😱
✍️Λάθος τίτλο επέλεξε ο Φώτης για το μυθιστόρημά του. ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ θα έπρεπε να το έχει ονομάσει κι αυτό γιατί μέσα από αυτήν την απίστευτη σύλληψη ένας άνθρωπος ανακαλύπτει κρυμμένες πτυχές του εαυτού του, όρια που δεν ήξερε ότι μπορεί να ξεπεράσει και εν τέλει αποκαλύπτει γυμνή κι ανεπιτήδευτη την πραγματική του φύση. Αυτό(ν) που πραγματικά κρύβεται κάτω από τη "μάσκα". 🎭
😳🤯Δεν ξέρω τι άλλο να σας πω. Είμαι απλά συγκλονισμένη! Πολλά συγχαρητήρια Φώτη!
April 9, 2024
Θαυμάσιο! Ένα αγωνιώδες ψυχολογικό θρίλερ που πονάει πραγματικά. Απόλαυσα την απλή γραφή του συγγραφέα, κάτι που μου λείπει από τα περισσότερα σύγχρονα μυθιστορήματα.
Read
July 9, 2024Τι βιβλίο κι αυτό! Πόσο αληθινό! Αλλά είχε προειδοποιήσει ο αφηγητής: το θέατρο δεν έχει να κάνει με το ψέμα αλλά με την αλήθεια. Κι αυτή η ιστορία ήταν γεμάτη θέατρο.
Για να πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, εδώ είχαμε πολλά επίπεδα ανάγνωσης. Το πρώτο ήταν φυσικά η ιστορία. Ο χαρακτήρας μας είναι ένας ακόμα χαρακτήρας, με τα ζόρια του, τα άγχη του, το παρελθόν του και τις αποφάσεις του. Και κυρίως μία από αυτές. Ταυτόχρονα, είναι πολλά περισσότερα από έναν χαρακτήρα.
Σε δεύτερο επίπεδο, υπήρχε ένας συμβολισμός. Μόνο που ήταν σαν χελιδονόψαρο. Εκεί που υποψιαζόμουν κάτι συμβολικό, έδινε ένα σάλτο από τα βαθιά και πηδούσε ολοφάνερα πάνω από την επιφάνεια. Μετά βυθιζόταν ξανά. Μέχρι που στο εκρηκτικό φινάλε, όλα γίνονταν φανερά - ή τουλάχιστον έγιναν σε μένα.
Σε τρίτο επίπεδο, μπορώ να πω ότι έμαθα πολλά για το θέατρο. Ο χαρακτήρας, όπως και ο συγγραφέας, το νιώθει στο πετσί του. Όλος ο θίασος ήταν ζωντανός. Δεν άφηνε χώρο για αμφισβήτηση στις θεατρικές γνώσεις, σε σημείο που ξεχνούσα ότι διαβάζω βιβλίο και ζούσα τις πρόβες.
Αλλά δεν ήταν ένα γραμμικό έργο, που καταλήγει σε κάτι φανερό και μετά το χειροκρότημα πάμε όλοι σπίτια μας. Είχε μηνύματα να πει, για τα οποία χρειάζονται ευαίσθητες κεραίες. Μίλησε για την τέχνη, για τον άνθρωπο, για την οικογένεια, για την υποκριτική αλλά και την υποκρισία, την επιτυχία, το τι έχει σημασία πάνω από όλα. Κι όλα αυτά μέσα από έναν χαρακτήρα που γινόταν αναγνώστης των πάντων γύρω του, καθώς ο αναγνώστης μετατρεπόταν στον χαρακτήρα χάρη στη δαιμονική αυτή πρωτοπρόσωπη αφήγηση.
Τέλος, θέλω να μιλήσω για τη γλώσσα. Οι εκδόσεις Νήσος έχουν δώσει φοβερά παραδείγματα σε αυτή τη σειρά βιβλίων τους. Ποιότητα, γλώσσα, προσεγμένη επιμέλεια: μια όαση λογοτεχνίας. Εδώ έχουμε μια γλώσσα ρευστή, προτάσεις κοφτές, μια ροή λέξεων που καταλήγει πάντα κάπου, στο τέλος της παραγράφου ή του κομματιού. Κι όμως, δεν έχει νόημα να γράψω συγκεκριμένες ατάκες: το συμπέρασμα είναι η μάσκα, αλλά όλα τα προηγούμενα είναι το σώμα πάνω στο οποίο είναι στερεωμένη.
And the rest is history.
Για να πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, εδώ είχαμε πολλά επίπεδα ανάγνωσης. Το πρώτο ήταν φυσικά η ιστορία. Ο χαρακτήρας μας είναι ένας ακόμα χαρακτήρας, με τα ζόρια του, τα άγχη του, το παρελθόν του και τις αποφάσεις του. Και κυρίως μία από αυτές. Ταυτόχρονα, είναι πολλά περισσότερα από έναν χαρακτήρα.
Σε δεύτερο επίπεδο, υπήρχε ένας συμβολισμός. Μόνο που ήταν σαν χελιδονόψαρο. Εκεί που υποψιαζόμουν κάτι συμβολικό, έδινε ένα σάλτο από τα βαθιά και πηδούσε ολοφάνερα πάνω από την επιφάνεια. Μετά βυθιζόταν ξανά. Μέχρι που στο εκρηκτικό φινάλε, όλα γίνονταν φανερά - ή τουλάχιστον έγιναν σε μένα.
Σε τρίτο επίπεδο, μπορώ να πω ότι έμαθα πολλά για το θέατρο. Ο χαρακτήρας, όπως και ο συγγραφέας, το νιώθει στο πετσί του. Όλος ο θίασος ήταν ζωντανός. Δεν άφηνε χώρο για αμφισβήτηση στις θεατρικές γνώσεις, σε σημείο που ξεχνούσα ότι διαβάζω βιβλίο και ζούσα τις πρόβες.
Αλλά δεν ήταν ένα γραμμικό έργο, που καταλήγει σε κάτι φανερό και μετά το χειροκρότημα πάμε όλοι σπίτια μας. Είχε μηνύματα να πει, για τα οποία χρειάζονται ευαίσθητες κεραίες. Μίλησε για την τέχνη, για τον άνθρωπο, για την οικογένεια, για την υποκριτική αλλά και την υποκρισία, την επιτυχία, το τι έχει σημασία πάνω από όλα. Κι όλα αυτά μέσα από έναν χαρακτήρα που γινόταν αναγνώστης των πάντων γύρω του, καθώς ο αναγνώστης μετατρεπόταν στον χαρακτήρα χάρη στη δαιμονική αυτή πρωτοπρόσωπη αφήγηση.
Τέλος, θέλω να μιλήσω για τη γλώσσα. Οι εκδόσεις Νήσος έχουν δώσει φοβερά παραδείγματα σε αυτή τη σειρά βιβλίων τους. Ποιότητα, γλώσσα, προσεγμένη επιμέλεια: μια όαση λογοτεχνίας. Εδώ έχουμε μια γλώσσα ρευστή, προτάσεις κοφτές, μια ροή λέξεων που καταλήγει πάντα κάπου, στο τέλος της παραγράφου ή του κομματιού. Κι όμως, δεν έχει νόημα να γράψω συγκεκριμένες ατάκες: το συμπέρασμα είναι η μάσκα, αλλά όλα τα προηγούμενα είναι το σώμα πάνω στο οποίο είναι στερεωμένη.
And the rest is history.
April 10, 2025
Εξαιρετικό βιβλίο που με έκανε να συν��εθώ πάρα πολύ με τον ήρωα και την κουλτούρα των παρασκηνίων.
May 26, 2024
Δεν σε πείθει και δεν σε μαγεύει, όμως δεν σε απογοητεύει και δεν σε αφήνει να το αφήσεις, κυρίως με την τροπή που παίρνει η πλοκή προς το τέλος. Θα το ήθελα κάπως πιο έντονο, τουλάχιστον όσον αφορά τις περιγραφές.
November 30, 2023
"Ήμουν επτασφράγιστο γράμμα. Ένας μεγάλος άγνωστος. Ένας γοητευτικός ξένος. Όσοι μέχρι πρότινος με ήξεραν δεν με αναγνώριζαν πια. Αφού ο ίδιος δεν αναγνώριζα τον εαυτό μου. Κάθε μέρα με ανακάλυπτα."
Ο Φώτης Δούσος παρέδωσε ένα γενναίο μυθιστόρημα, μία ξέφρενη "μεταμόρφωση", μία αλληγορία για τους ρόλους που υιοθετούμε (ή μας προσδίδουν) και σταδιακά μας κατασπαράζουν, μία ιστορία που οχηματοποιεί τον σαιξπηρικό Οθέλλο καταπληκτικά και τελικά μιλάει ούτε για το θέατρο, ούτε για τη φιλοδοξία, ούτε για τον τρόπο που προσποιούνται οι άνθρωποι αναμεταξύ τους, ούτε για τον πόνο της δημιουργίας αλλά για την αναμέτρηση (και τη συντριβή) που τολμά κάποιος με τον ίδιο του τον εαυτό.
Το λ/4 από τις Εκδόσεις νήσος
Ο Φώτης Δούσος παρέδωσε ένα γενναίο μυθιστόρημα, μία ξέφρενη "μεταμόρφωση", μία αλληγορία για τους ρόλους που υιοθετούμε (ή μας προσδίδουν) και σταδιακά μας κατασπαράζουν, μία ιστορία που οχηματοποιεί τον σαιξπηρικό Οθέλλο καταπληκτικά και τελικά μιλάει ούτε για το θέατρο, ούτε για τη φιλοδοξία, ούτε για τον τρόπο που προσποιούνται οι άνθρωποι αναμεταξύ τους, ούτε για τον πόνο της δημιουργίας αλλά για την αναμέτρηση (και τη συντριβή) που τολμά κάποιος με τον ίδιο του τον εαυτό.
Το λ/4 από τις Εκδόσεις νήσος
January 1, 2024
ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ! Διαβάζεται απνευστί! Ωραία γραφή, γρήγορη. Βρήκα ευφυές το οτι ξεκινάει με μια περιγραφή ενος χώρου που προϊδεάζει τον αναγνώστη για ένα αστυνομικό θρίλερ, για ξαναβρούμε την ίδια περίπου περιγραφή προς το τέλος, που πάλι δίνει στιγμιαία την ίδια αίσθηση, για να καταλήξει βέβαια ο συγγραφέας στο ότι ο ανθρώπινος ψυχισμός και οι εσωτερικές ψυχικές συγκρούσεις είναι το υπέρτατο "θριλερ" που μπορεί να ζήσει κάποιος. Η "Τέλεση" τα έχει όλα! Δράση, εσωτερικότητα, πολυεπίπεδη και τολμηρή βουτιά στον ψυχισμό των ηθοποιών και του καλλιτεχνικού χώρου γενικότερα, ολοκληρωμένους χαρακτήρες. Τέλος η θεωρία του ψυχαναλυτή Nτιντιέ Aνζιέ "Το Εγώ δέρμα" αναπόφευκτα έρχεται πολλές φορές στο νου κατά την διάρκεια της ανάγνωσης αλλά και εκ των υστέρων...Το συνιστώ ανεπιφύλακτα!
February 1, 2024
ωραια γραφη,με ρυθμο.Εξυπνα ξεκινα σαν θριλερ .Τελικα ομως το θριλερ ειναι μεσα μας, ειναι στον ψυχισμο μας ,στην ανακαλυψη του ποιος πραγματικα ειμαι , τι ρολους εχω υιοθετησει , τι προσωπειο φοραει ο καθεις μας , πως μας αντιλαμβανεται ο περιγυρος μας.Μαλλον αυτη ειναι η πιο σκληρη αναμετρηση και το πιο εντονο θριλερ.
Λιγο με αδειασε το τελος αλλα το προσπερνω μπρος στις αρετες του .
Λιγο με αδειασε το τελος αλλα το προσπερνω μπρος στις αρετες του .
July 29, 2024
Θα το χαρακτήριχα ψυχολογικό θρίλερ. Αναδεικνύει παθογένειες και την σαπίλα που επικρατει στο θέατρο και κατ' επέκταση και σε άλλους τομείς.
Αμεση πρωτοπρόσωπη γραφή. Πολύ ωραίο τέλος! Πολύ ωραίο βιβλίο!
Αμεση πρωτοπρόσωπη γραφή. Πολύ ωραίο τέλος! Πολύ ωραίο βιβλίο!
September 7, 2025
Αρκετά ενδιαφέρον . Ωστόσο σταδιακά η αφήγηση που είναι πολύ καλή αρχίζει να κολλάει κάπως . Για το τέλος δεν θα πω κάτι για μην κάνω spoiler. Σε κάποιους μπορεί να αρέσει αυτή η προσέγγιση. Δεν ανήκω σε αυτούς .
February 15, 2024
Ωραίο εξώφυλλο! Πολύ ωραίο βιβλίο!
March 19, 2024
Έξυπνο, συναρπαστικό, γεμάτο θέατρο!
June 3, 2024
Αν και ακόμα αναρωτιέμαι γιατί το συγκεκριμένο βιβλίο κατατάσσεται στα ψυχολογικά θρίλερ, δίνω το πεντάρι γιατί η γραφή του κυρίου Δούσου πραγματικά το αξίζει!
December 9, 2024
Ένα εξαιρετικό βιβλίο. Η γλωσσική του αρτιότητα και η συνεκτικότητα του λόγου είναι υποδειγματικές. Η αγωνία μου για την κατάληξη του κεντρικού χαρακτήρα παραμένει αμείωτη μέχρι το φινάλε.
December 24, 2024
Ένα πολύ καλογραμμένο βιβλίο για ένα θέμα που μ' άφησε με αρκετά ερωτηματικά.
March 18, 2025
Ελεύθερος τύπος 28/2/2025
https://eleftherostypos.gr/politismos...
Η «ΤΕΛΕΣΗ» του Φώτη Δούσου, εκδόσεις Νήσος, είναι ένα συναρπαστικό ψυχολογικό θρίλερ, που εξερευνά τις σκοτεινές πτυχές της ανθρώπινης φύσης μέσω ενός νεαρού ηθοποιού, ο οποίος βρίσκεται αντιμέτωπος με την αδιέξοδη πραγματικότητα του θεάτρου και του ρόλου του.
Η ιστορία αποκαλύπτει την εσωτερική σύγκρουση του ήρωα, καθώς προσπαθεί να «απελευθερωθεί» από τη μάσκα που καλύπτει το πρόσωπό του, χωρίς να κατανοεί πλήρως τις συνέπειες των πράξεών του. Ο Δούσος δημιουργεί έναν κόσμο γεμάτο ένταση, όπου οι δυνάμεις της δημιουργίας και της καταστροφής συνυπάρχουν και αλληλεπιδρούν με δυναμικό τρόπο, κατακτώντας τον αναγνώστη από την πρώτη κιόλας σελίδα.
https://eleftherostypos.gr/politismos...
Η «ΤΕΛΕΣΗ» του Φώτη Δούσου, εκδόσεις Νήσος, είναι ένα συναρπαστικό ψυχολογικό θρίλερ, που εξερευνά τις σκοτεινές πτυχές της ανθρώπινης φύσης μέσω ενός νεαρού ηθοποιού, ο οποίος βρίσκεται αντιμέτωπος με την αδιέξοδη πραγματικότητα του θεάτρου και του ρόλου του.
Η ιστορία αποκαλύπτει την εσωτερική σύγκρουση του ήρωα, καθώς προσπαθεί να «απελευθερωθεί» από τη μάσκα που καλύπτει το πρόσωπό του, χωρίς να κατανοεί πλήρως τις συνέπειες των πράξεών του. Ο Δούσος δημιουργεί έναν κόσμο γεμάτο ένταση, όπου οι δυνάμεις της δημιουργίας και της καταστροφής συνυπάρχουν και αλληλεπιδρούν με δυναμικό τρόπο, κατακτώντας τον αναγνώστη από την πρώτη κιόλας σελίδα.
July 9, 2024
Ένα βιβλίο διαφορετικό από τα συνηθισμένα, ατμοσφαιρικό, που καταφέρνει αβίαστα να σε κάνει να νιώθεις όπως ακριβώς ο ήρωάς του. Δυνατοί χαρακτήρες, έντονες συγκρούσεις, συναρπαστική πλοκή. Αυτό που πραγματικά με κέρδισε ήταν η ατμόσφαιρα και το πνεύμα αυτού του βιβλίου. Με συνεπήρε και μου θύμιζε Εντγκαρ Άλαν Πόε η οπτική του ήρωα και αυτό το μεθυστικό συναίσθημα που σου αφήνει καθώς βλέπεις τον ήρωα να ξετυλίγεται μπροστά σου ενώ εκείνος περιτυλίγεται και κρύβεται πίσω από μια μάσκα περίκλειστη κι αποπνικτική.
Displaying 1 - 28 of 28 reviews