De 24-jarige zorgvernieuwer Teun Toebes heeft een de levenskwaliteit van mensen met dementie verbeteren. Hij woont al jaren op de gesloten afdeling van een verpleeghuis als hij besluit deze missie naar een hoger plan te tillen. Tijdens een reis rond de wereld onderzoekt hij samen met zijn goede vriend en filmmaker Jonathan de Jong hoe in andere landen wordt omgegaan met dementie en wat we van elkaar kunnen leren om de toekomst mooier en inclusiever te maken.
Teun Toebes (Best, 1999) is a Dutch nurse, author, and speaker known for his work with people with dementia. He has set up several initiatives to improve awareness and care for people with dementia.
"Het doet me verdriet dat we maar niet lijken te begrijpen dat wij niet meer aanspraak hebben op een zo goed mogelijk leven dan mensen die ergens anders geboren zijn. Het is alsof we de wereld niet willen delen maar verdelen: wij zijn hier geboren, in alle welvaart en veiligheid, dus wíj hebben recht op dat alles. Maar waar hebben mensen die in armoede en oorlog zijn geboren dan recht op?" ~ bladzijde 118
Een nóg mooier boek dan 'VerpleegThuis'. Wauw.
Ik heb de documentaire 'Human Forever' niet gezien, gezien ik liever lees dan kijk, maar dit (onderzoekende, doch menselijke) boek over de kijk op dementie op verschillende plekken in de wereld is prachtig. Bijzonder om je blik zo te verbreden buiten de landsgrenzen, en niet enkel over de ervaringen van Teun binnen één verpleeghuis te lezen. Ik was bang voor een herhaling van zetten in dit boek, maar het is een heel goed idee om 'VerpleegThuis' en 'Een wereld te winnen' achter elkaar te lezen. 'Een wereld te winnen' voelt dan als een extra, verdiepende laag.
Tijdens het lezen kreeg ik meermaals het gevoel: 'Ik moet iets doen', dus ik ga me oriënteren op een plek waar ik als vrijwilliger (of maatje) van iemand aan de slag kan. Want Teuns missie om je medemens als mens te behandelen: daar sta ik volledig achter. Stop mensen niet in hokjes, behandel ze niet als 'gek' of 'achterlijk', spreek niet over hen, maar met hen.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Prachtig, eenvoudig te lezen boek. Ook wanneer je niet in de zorg werkt. Naar mijn mening zou iedereen het gelezen moeten hebben. De kans dat er iemand in je omgeving getroffen zal worden door dementie is heel reëel. Dit boek laat heel mooi zien dat het leven voor onze medemens met deze diagnose niet ophoudt. We blijven allemaal mensen met gevoel en emotie. Dit neemt dementie niet van ons af. Het laat zien dat we met elkaar en voor elkaar kunnen zorgen als we het maar willen zien, Anders denken, kan echt anders laten doen.....
Het is een mooie aanvulling om naast het boek, ook de film te kijken.
Teun Toebes is één van mijn helden: 24 jaar en een visionair en bevlogen human activist met de missie om de wereld en het leven voor mensen met dementie te verbeteren door een zeer sterk pleidooi onder de naam "human forever". Dit boek volgt op de film met deze naam waarin Teun met co-auteur Jonathan de halve wereld afreist om te kijken hoe in andere landen omgegaan wordt met dementie. De film is prachtig, het boek ook, moge Teun em Jonathan slagen in hun missie!
Het boek leest makkelijk weg en geeft inzicht in de wereld van dementen. De verhalen hebben mijn kijk op dementie wel veranderd. Aanpassingen in tehuizen kunnen al zoveel bijdragen aan de mentale gezondheid van dementen waardoor zij langer een goede kwaliteit van leven hebben.
Ik wil nu ook wel graag de bijbehorende film zien.
Net als 'VerpleegThuis' vond ik dit wederom een erg indrukwekkend boek. De reisverhalen van Teun Toebes en Jonathan de Jong zijn confronterend, maar wel heel mooi om te lezen. Ze laten de soms best nare werkelijkheid zien, maar tonen ook oplossingen en zetten zorgverleners met ambities in het zonnetje.
Het zou zo fijn zijn als de zorg voor mensen met dementie écht kan veranderen. Dat mensen niet meer opgesloten worden, maar onderdeel van de samenleving blijven. Daar helpen we niet alleen deze mensen mee, maar bijvoorbeeld ook talloze eenzame jongeren. Alleen samen kunnen we verder en kunnen we zoveel meer bereiken. Dat is volgens mij ook een beetje de boodschap van dit boek.
Ik ben nu wel extra benieuwd naar de documentaire 'Human Forever'. Jammer dat die alleen bij Pathé te zien is. Wie weet in de toekomst ook op televisie?
Twee citaten uit het boek: ‘ Mensen met dementie vragen voortdurend om hulp bij het léven, en wij beantwoorden die hulpvraag met zorg. En dat is precies het probleem.’
‘De aandoening is inderdaad heel vervelend, maar het ergste is dat mensen in mijn omgeving me niet meer serieus nemen, dat ze me zien als een zielige patiënt, dat er een stilte valt als ik binnenkom, dat ze veelbetekenende blikken uitwisselen wanneer ik me iets niet kan herinneren, zo van: dus hij is al zo ziek? Of: klopt het nog wel wat hij vertelt?” Het is niet dat mensen met dementie grof gediscrimineerd worden, eerder dat ze door hun hele omgeving, zowel professioneel als privé, heel subtiel niet meer als volwaardig of zichzelf worden beschouwd.’
‘Ik heb een gemene deler gevonden die essentieel is voor een gelukkiger leven en die de kwaliteit van leven: het gevoel van betekenis te zijn. Ertoe te doen in het leven. …een basis voor een nieuwe manier van samenleven. Goede zorg is namelijk niet de winst van een individu, maar het resultaat van een collectief.’ ❤️❤️
Prachtig en puur verhaal over liefde en hoop van een reis over de wereld, onderzoekend en open naar de omgang met mensen met dementie in de wereld. Erg inspirerend en pakkend om te lezen. Zeker aanrader voor iedereen!
Een ontroerende en inzicht gevende zoektocht naar hoe de kijk op dementie verschilt per land. Teun Toebes is een inspirerend mens en een enthousiaste verteller. De vele stijlbloempjes en overbodige details doen geen afbreuk aan de urgente boodschap: “echte verandering begint niet bij nieuwe regelgeving, maar bij een cultuurverandering”.
Wat een inspirerend boek: een wereld te winnen. Gelukkig veel mooie voorbeelden hoe het ook anders kan. Ik zie de verpleeghuis zorg ook positief veranderen. Dankjewel Teun voor het opschrijven van de goede verhalen.
Betrokken, liefdevol en toch ergens verdrietig om steeds maar te zien dat het systeem vast zit. Enige hoop lijkt niet wachten op de overheid en het veranderen van stemgedrag van Nederlanders.