What do you think?
Rate this book
Zwaktebod
Een verhalenbundel over zes levens die getekend zijn door een verlangen naar zingeving.
In deze claustrofobische verhalenbundel ontleedt Uschi Cop zes levens die getekend zijn door een verlangen naar zingeving. De personages in Zwaktebod worden ingeklemd tussen het narratief dat hun werd voorgeschreven en een toekomst waar ze zelf de pen vasthouden. Gebukt onder scheve machtsverhoudingen en eenzaamheid zoeken ze een weg naar elkaar, reiken elkaar de hand in trance. Leidt dit tot een climax van ultieme verheldering? Of blijken de echo’s die door de verhalen heen schemeren meer georkestreerd dan gedacht?
Uschi Cop (1988) is schrijver, literair curator en doctor in de taalpsychologie. Tien jaar geleden verhuisde ze naar Brussel en werd verliefd op de stad. In zintuiglijk en scherp proza belicht ze thema’s zoals rouw, feminisme, machtsrelaties in intimiteit en het creatieproces. Begin 2021 richtte ze Hyster-x op, een Belgisch makerscollectief voor vrouwen en non-binaire personen. Uschi zit in het talentontwikkeltraject van Wintertuin.
In deze claustrofobische verhalenbundel ontleedt Uschi Cop zes levens die getekend zijn door een verlangen naar zingeving. De personages in Zwaktebod worden ingeklemd tussen het narratief dat hun werd voorgeschreven en een toekomst waar ze zelf de pen vasthouden. Gebukt onder scheve machtsverhoudingen en eenzaamheid zoeken ze een weg naar elkaar, reiken elkaar de hand in trance. Leidt dit tot een climax van ultieme verheldering? Of blijken de echo’s die door de verhalen heen schemeren meer georkestreerd dan gedacht?
Uschi Cop (1988) is schrijver, literair curator en doctor in de taalpsychologie. Tien jaar geleden verhuisde ze naar Brussel en werd verliefd op de stad. In zintuiglijk en scherp proza belicht ze thema’s zoals rouw, feminisme, machtsrelaties in intimiteit en het creatieproces. Begin 2021 richtte ze Hyster-x op, een Belgisch makerscollectief voor vrouwen en non-binaire personen. Uschi zit in het talentontwikkeltraject van Wintertuin.
- GenresFictionShort Stories
108 pages
First published November 1, 2023
About the author
Uschi Cop
2 books34 followersUschi Cop (1988) is schrijver, literair curator en doctor in de taalpsychologie. Tien jaar geleden verhuisde ze naar Brussel en werd verliefd op de stad. In zintuiglijk en scherp proza belicht ze thema’s zoals rouw, feminisme, machtsrelaties in intimiteit en het creatieproces. Begin 2021 richtte ze Hyster-x op, een Belgisch makerscollectief voor vrouwen en non-binaire personen. Uschi zit in het talentontwikkeltraject van Wintertuin.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 7 of 7 reviews
March 5, 2024
Naast De splitsingen van Steff Geelen gaf literatuurorganisatie Wintertuin recentelijk nog een chapbook van een van haar makers uit: Zwaktebod van Uschi Cop. Een chapbook wordt omschreven als een eerste kennismaking met het literaire veld; als een aanzet tot een debuut bij een gevestigde uitgeverij. Cop besluit haar visitekaartje af te geven met een verhalenbundel waarin haar personages constant met elkaar botsen.
Zwaktebod bestaat uit zes verhalen en een epiloog. De bundel is op eenzelfde soort manier opgebouwd als De gebeurtenis van Peter Terrin: de verhalen zijn opzichzelfstaand te lezen, maar de personages komen terug in elkaars verhalen. In het slotverhaal, ‘Zwaktebod’, zitten de personages vervolgens (bijna) allemaal met elkaar aan tafel. De tijd is verdergegaan, de dynamiek en verhoudingen zijn veranderd, maar het isolement is nog steeds niet opgeheven. Gaat daar tijdens deze maaltijd, waarbij iedereen bij elkaar zit, nog verandering in komen? En wie verbindt dan met wie, op basis waarvan?
Wat is dat isolement? Geen absolute eenzaamheid in ieder geval. Cops personages hebben werk, vrienden en liefdesrelaties. Sammy in het verhaal ‘De sofaconstante’ wil met rust gelaten worden. Dat wordt hij echter niet omdat zijn tweelingbroer en diens geliefde aanbellen. Elisabeth in ‘Materiaalgebrek’ zit in een café te zwelgen in haar writer’s block wanneer een oude vriendin genaamd Sara haar komt storen. Saartje laat ze zich inmiddels noemen, maar Elisabeth blijft haar structureel als Sara beschouwen. Saartje draait een ingestudeerd verhaal af over haar weg naar het moederschap, dat minder heroïsch eindigt dan de opbouw doet vermoeden.
Het is alsof juist de relaties die de personages (moeten) aangaan ervoor zorgen dat ze zich geïsoleerd voelen. Steeds stuiten ze op een onvermogen tot afstemming. De tijd lost dit niet op: In ‘Spoorloos’ constateert Jip dat haar moeder haar vroeger niet mocht en nu, nu ze haar opzoekt in een verzorgingshuis voor dementerenden, nog steeds niet: ‘Nee, hun relatie was niet veranderd; vroeger dook ze weg voor het venijn, nu voor de yoghurt.’ In ‘Voodoo’ ziet Dieter na een uit de hand gelopen ruzie met zijn beste vriendin zelfs meer voordelen in een definitieve breuk dan in verder aanmodderen:
Nu sloot hij zijn ogen. De droom… Hij was niet bang deze keer. Het is oké. Hij was niet bang. Nu was hij echt alleen. Er was een troost in de duidelijkheid ervan.
In die zin is het openingsverhaal ‘Vogelperspectief’ een vreemde eend in de bijt. Hierin is het hoofdpersonage vanaf het begin alleen: Tom heeft zijn relatie verbroken en heeft met zijn papegaai, die door zijn vriendin gekocht is, een nieuwe woning betrokken. De papegaai vertoont raar gedrag sinds hij uit zijn vertrouwde omgeving weg is, weigert te eten. Hij is, legt de dierenarts uit, in rouw. Knap bedacht van Cop om met dat gegeven paralellen te trekken met Toms eigen rouwproces, dat hij probeert te ontkennen. Maar wanneer je huisdier steeds het koosnaampje van je ex opzegt, wordt dat lastig.
Je zou Zwaktebod qua thematiek een millennialbundel kunnen noemen. Het niet aan kunnen gaan van diepe relaties en het ervaren van ongeluk vanwege een zogenaamde ‘affectieve crisis’ is immers ook in het chapbook van Cop (1988) een prominent aanwezige ervaring. Maar meer dan in de meeste millennialboeken laat Cop de verbeelding spreken. In plaats van een karakter tot hoofdpersonage te bombarderen dat qua trekken en biografische gegevens alle gelijkenissen vertoont met haarzelf, heeft Cop wel degelijk fictieve personages geschapen die functioneren volgens hun eigen logica. Je hebt niet het gevoel een verkapt dagboek te lezen. Je leest een sterke verhalenbundel, die meer oplicht dan oplucht en af en toe een zin heeft die als waarheid voelt: ‘Sterven duurt altijd even lang, een heel mensenleven’.
Zwaktebod bestaat uit zes verhalen en een epiloog. De bundel is op eenzelfde soort manier opgebouwd als De gebeurtenis van Peter Terrin: de verhalen zijn opzichzelfstaand te lezen, maar de personages komen terug in elkaars verhalen. In het slotverhaal, ‘Zwaktebod’, zitten de personages vervolgens (bijna) allemaal met elkaar aan tafel. De tijd is verdergegaan, de dynamiek en verhoudingen zijn veranderd, maar het isolement is nog steeds niet opgeheven. Gaat daar tijdens deze maaltijd, waarbij iedereen bij elkaar zit, nog verandering in komen? En wie verbindt dan met wie, op basis waarvan?
Wat is dat isolement? Geen absolute eenzaamheid in ieder geval. Cops personages hebben werk, vrienden en liefdesrelaties. Sammy in het verhaal ‘De sofaconstante’ wil met rust gelaten worden. Dat wordt hij echter niet omdat zijn tweelingbroer en diens geliefde aanbellen. Elisabeth in ‘Materiaalgebrek’ zit in een café te zwelgen in haar writer’s block wanneer een oude vriendin genaamd Sara haar komt storen. Saartje laat ze zich inmiddels noemen, maar Elisabeth blijft haar structureel als Sara beschouwen. Saartje draait een ingestudeerd verhaal af over haar weg naar het moederschap, dat minder heroïsch eindigt dan de opbouw doet vermoeden.
Het is alsof juist de relaties die de personages (moeten) aangaan ervoor zorgen dat ze zich geïsoleerd voelen. Steeds stuiten ze op een onvermogen tot afstemming. De tijd lost dit niet op: In ‘Spoorloos’ constateert Jip dat haar moeder haar vroeger niet mocht en nu, nu ze haar opzoekt in een verzorgingshuis voor dementerenden, nog steeds niet: ‘Nee, hun relatie was niet veranderd; vroeger dook ze weg voor het venijn, nu voor de yoghurt.’ In ‘Voodoo’ ziet Dieter na een uit de hand gelopen ruzie met zijn beste vriendin zelfs meer voordelen in een definitieve breuk dan in verder aanmodderen:
Nu sloot hij zijn ogen. De droom… Hij was niet bang deze keer. Het is oké. Hij was niet bang. Nu was hij echt alleen. Er was een troost in de duidelijkheid ervan.
In die zin is het openingsverhaal ‘Vogelperspectief’ een vreemde eend in de bijt. Hierin is het hoofdpersonage vanaf het begin alleen: Tom heeft zijn relatie verbroken en heeft met zijn papegaai, die door zijn vriendin gekocht is, een nieuwe woning betrokken. De papegaai vertoont raar gedrag sinds hij uit zijn vertrouwde omgeving weg is, weigert te eten. Hij is, legt de dierenarts uit, in rouw. Knap bedacht van Cop om met dat gegeven paralellen te trekken met Toms eigen rouwproces, dat hij probeert te ontkennen. Maar wanneer je huisdier steeds het koosnaampje van je ex opzegt, wordt dat lastig.
Je zou Zwaktebod qua thematiek een millennialbundel kunnen noemen. Het niet aan kunnen gaan van diepe relaties en het ervaren van ongeluk vanwege een zogenaamde ‘affectieve crisis’ is immers ook in het chapbook van Cop (1988) een prominent aanwezige ervaring. Maar meer dan in de meeste millennialboeken laat Cop de verbeelding spreken. In plaats van een karakter tot hoofdpersonage te bombarderen dat qua trekken en biografische gegevens alle gelijkenissen vertoont met haarzelf, heeft Cop wel degelijk fictieve personages geschapen die functioneren volgens hun eigen logica. Je hebt niet het gevoel een verkapt dagboek te lezen. Je leest een sterke verhalenbundel, die meer oplicht dan oplucht en af en toe een zin heeft die als waarheid voelt: ‘Sterven duurt altijd even lang, een heel mensenleven’.
Read
August 22, 2024I'm refraining from rating this book since I know the author (hi, Uschi!). Do with that info what you want - as always, I try to be reasonable and honest in my reviews.
I do have to thank Uschi, because she made it a lot easier for me to write this review by delivering a really lovely collection of intertwined short stories. The characters in 'Zwaktebod' are marked by their individuality, their unique perspectives, that more often than not veer into isolation, loneliness, or rather, a feeling of intermittent connectivity with their surroundings, most notably the people around them. We get snapshots from their life, no more, no less. Sometimes they are eventful, in other stories they feel almost forgettable if it weren't for the fact that there is someone telling them. Special attention goes to the little elements that make the lead characters a little weird, which coincidentally are also the elements that make them interesting to us, the reader.
Uschi feels no need to chew your food before you eat it - you sometimes have to work a little to understand what is going on. This is especially true in the closing act, which does really well at pointing you back to the beginning for a second reading. I'm not a really big re-reader, but at some point, I'll come back to this collection.
Also, I don't have the book with me as I'm writing this, otherwise I'd quote some of the sentences that amused me or made me pause a little throughout.
Looking forward to that novel!
I do have to thank Uschi, because she made it a lot easier for me to write this review by delivering a really lovely collection of intertwined short stories. The characters in 'Zwaktebod' are marked by their individuality, their unique perspectives, that more often than not veer into isolation, loneliness, or rather, a feeling of intermittent connectivity with their surroundings, most notably the people around them. We get snapshots from their life, no more, no less. Sometimes they are eventful, in other stories they feel almost forgettable if it weren't for the fact that there is someone telling them. Special attention goes to the little elements that make the lead characters a little weird, which coincidentally are also the elements that make them interesting to us, the reader.
Uschi feels no need to chew your food before you eat it - you sometimes have to work a little to understand what is going on. This is especially true in the closing act, which does really well at pointing you back to the beginning for a second reading. I'm not a really big re-reader, but at some point, I'll come back to this collection.
Also, I don't have the book with me as I'm writing this, otherwise I'd quote some of the sentences that amused me or made me pause a little throughout.
Looking forward to that novel!
September 29, 2025
‘De geur van geroosterde kastanjes en bloed, het geluid van een stationair draaiende auto, in de verte het gekrijs van een vogel die haar naam leek te roepen. Overzicht. Ze plantte haar voeten stevig op de grond en leunde zo ver ze kon uit het raam: zweven zonder te vallen. Overal ter wereld gebeurde het, het grijpen naar betekenis, het overleven. Zwakte als kans, als een geschenk, dacht ze.’
June 18, 2026
3,5 ster
heel gek om te lezen over een personage met jouw eigen naam… afgezien daarvan een boeiende bundel. ben altijd fan van korte verhalen die op een bepaalde manier met elkaar verweven zijn en uschi cop doet dat heel goed!
heel gek om te lezen over een personage met jouw eigen naam… afgezien daarvan een boeiende bundel. ben altijd fan van korte verhalen die op een bepaalde manier met elkaar verweven zijn en uschi cop doet dat heel goed!
January 15, 2025
4.5 sterren.
Prachtige verhalen die los van elkaar te lezen zijn, maar waarin de personages wel steeds weer terugkomen. Kan niet wachten om meer van Uschi Cop te lezen (helaas heeft ze nog niet meer uitgegeven)!
Prachtige verhalen die los van elkaar te lezen zijn, maar waarin de personages wel steeds weer terugkomen. Kan niet wachten om meer van Uschi Cop te lezen (helaas heeft ze nog niet meer uitgegeven)!
June 14, 2024
Klein applaus voor het omslag: ik heb het puur op de cover gekocht. Pakkende titel en wat blijkt een zeer passende foto. De inhoud bleef zeker niet achter: wat een veelbelovende bundel!
Subtiel schurende verhalen, puntig geschreven. Uschi Cop - geniale naam trouwens - toont zich een millenialauteur, maar zonder dat rete-pedante toontje dat haar Nederlandse collega's van tussen de Amsterdamse grachten vaak aanslaan.
Subtiel schurende verhalen, puntig geschreven. Uschi Cop - geniale naam trouwens - toont zich een millenialauteur, maar zonder dat rete-pedante toontje dat haar Nederlandse collega's van tussen de Amsterdamse grachten vaak aanslaan.
December 25, 2023
Briljant geschreven verhalenbundel!
Displaying 1 - 7 of 7 reviews