What do you think?
Rate this book
De splitsingen
Een verhalenbundel waarin magische metamorfoses de levens van de personages ontwrichten.
De splitsingen is een bundel vol buitenbeentjes en shapeshifters. In deze verhalen ontvouwt Steff Geelen werelden die op de onze lijken, maar waarin magische metamorfoses de levens van de personages, bruut of gestaag, ontwrichten: een zwart gat opent zich aan de rand van de stad, een performance overschrijdt alle grenzen, lichamen veranderen in steen, vervellen of blijven zich verdubbelen. Altijd weerspiegelen de fabelachtige elementen de vervreemding van iemand die zich ergens niet langer thuis voelt. Steff Geelen putte voor deze bundel inspiratie uit het ‘body horror’-genre en fantastische literatuur.
Steff Geelen (1995) is schrijver en maker met een achtergrond in sociologie. Hen schrijft proza, poëzie, non-fictie en theater. Ook maakt hen interdisciplinair werk en performances. Steff voert graag personages op die verstrikt raken in de dwingende en vaak claustrofobische structuren die hen omringen. Om daaruit te breken moeten ze allereerst hun eigen opvatting van de werkelijkheid laten varen. Hen put inspiratie uit fantasy, magisch realisme en horror om lichamelijkheid, metamorfose en het individu tegenover het collectief te onderzoeken. Daarnaast duikt Steff graag de archieven in voor historisch onderzoek. Steff zit in het talentontwikkeltraject van Wintertuin.
De splitsingen is een bundel vol buitenbeentjes en shapeshifters. In deze verhalen ontvouwt Steff Geelen werelden die op de onze lijken, maar waarin magische metamorfoses de levens van de personages, bruut of gestaag, ontwrichten: een zwart gat opent zich aan de rand van de stad, een performance overschrijdt alle grenzen, lichamen veranderen in steen, vervellen of blijven zich verdubbelen. Altijd weerspiegelen de fabelachtige elementen de vervreemding van iemand die zich ergens niet langer thuis voelt. Steff Geelen putte voor deze bundel inspiratie uit het ‘body horror’-genre en fantastische literatuur.
Steff Geelen (1995) is schrijver en maker met een achtergrond in sociologie. Hen schrijft proza, poëzie, non-fictie en theater. Ook maakt hen interdisciplinair werk en performances. Steff voert graag personages op die verstrikt raken in de dwingende en vaak claustrofobische structuren die hen omringen. Om daaruit te breken moeten ze allereerst hun eigen opvatting van de werkelijkheid laten varen. Hen put inspiratie uit fantasy, magisch realisme en horror om lichamelijkheid, metamorfose en het individu tegenover het collectief te onderzoeken. Daarnaast duikt Steff graag de archieven in voor historisch onderzoek. Steff zit in het talentontwikkeltraject van Wintertuin.
108 pages
Published November 1, 2023
2 people are currently reading
27 people want to read
About the author
Steff Geelen
1 book4 followersSteff Geelen (1995) is schrijver en maker met een achtergrond in sociologie. Hen schrijft proza, poëzie, non-fictie en theater. Ook maakt hen interdisciplinair werk en performances. Steff voert graag personages op die verstrikt raken in de dwingende en vaak claustrofobische structuren die hen omringen. Om daaruit te breken moeten ze allereerst hun eigen opvatting van de werkelijkheid laten varen. Hen put inspiratie uit fantasy, magisch realisme en horror om lichamelijkheid, metamorfose en het individu tegenover het collectief te onderzoeken. Daarnaast duikt Steff graag de archieven in voor historisch onderzoek. Steff zit in n het talentontwikkeltraject van Wintertuin.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 8 of 8 reviews
February 27, 2025
Genomineerd voor de J.M.A. Biesheuvelprijs, die donderdag wordt uitgereikt in SPUI25!
February 5, 2024
De verhalenbundel De splitsingen is het chapbook van Steff Geelen. ‘Chapbook’ is de benaming die literatuurorganisatie Wintertuin heeft gegeven aan het eerste boek(je) dat hun talenten uitbrengen. Een debuut mag het niet heten; een chapbook is eerder een proeve van bekwaamheid waarmee de schrijver bij een uitgeverij aan kan kloppen om aan een debuut te gaan werken.
Steff Geelen (1995) heeft gekozen voor een bundel met zes verhalen waarin de wereld steeds een beetje op zijn kop staat. Soms letterlijk: in het eerste verhaal ‘Wankelen heeft een slechte reputatie’ beleeft de ik-figuur alles ondersteboven. Diens vriendengroep heeft hier geen last van, waardoor de ik-figuur zich meer en meer afzondert van hen. Tegelijkertijd heeft de ik-figuur wel het besef dat het niet het ondersteboven zijn is wat tot het grootste ongemak lijdt, maar het terugverlangen naar de tijd van voor de omkering. ‘En niet het snijden doet zo'n pijn, / maar het afgesneden zijn’ dichtte Vasalis al in ‘Sotto Voce’ in de bundel Vergezichten en gezichten (1954).
De metamorfose keert in ieder verhaal terug. De hoofdpersonages maken een hevige verandering door die hen meestal sterk naar binnen laat keren. Ze vervellen; ze kunnen plots niemand meer aankijken; ze blijken gesplitst. Hoewel ze niets aan deze bizarre veranderingen kunnen doen lijken ze zich wel schuldig te voelen. Ze zonderen zich af, liegen tegen vrienden, geliefden of huisgenoten. Op het moment dat ze zich verzoenen met hun lot, komt de verlichting. Maar ze zijn onderweg van alles kwijtgeraakt.
De verhalen in de bundel zijn grofweg in twee categorieën in te delen, namelijk de categorie waarin het bizarre gegeven in de verhaalwereld al genormaliseerd lijkt, en de categorie waarin het verhaal om het bizarre draait. Ik vind Geelen sterker in die eerste categorie. In het eerder genoemde ‘Wankelen heeft een slechte reputatie’, is de wereld al een tijdje ondersteboven voor de ik-figuur en hebben alle personages zich deze verandering eigen gemaakt. Er is dan meer ruimte voor het beschrijven van de veranderde verhoudingen die de nieuwe toestand tussen de personages teweeg heeft gebracht. In het slotverhaal ‘No Real Toni’ draait het hele verhaal om alle keren dat Toni erachter komt dat er een afscheiding van zichzelf rondloopt. Toni’s achtergrond, of meer een setting is het algemeen, komt er dan bekaaider vanaf.
In een interview met het ILFU heeft Geelen verteld dat alle hoofdpersonages in hun bundel transpersonen zijn. Daarin zit het uiteraard ook het idee van een metamorfose, van een transformatie vervat. Dat ze trans zijn, daarover gaan de meeste verhalen niet, zoals het in de ideale wereld misschien ook wel zou moeten zijn. Wat wel opvalt is dat de personages allemaal verschillen in seksualiteit en gender. Dat dit opvalt, laat pijnlijk zien hoe binair- en heteroseksueelgericht ook moderne (Nederlandstalige) fictieboeken zijn. De terloopse wijze waarop Geelen met deze bundel verandering aanbrengt in deze traditie is lovenswaardig.
Dat doet Geelen in een stijl waar je snel ‘overheen leest’, in de zin van: de bundel leest vlot weg. De zinnen zijn kort en conventioneel van opbouw en er is een prettige afwisseling van letterlijke beschrijvingen en figuurlijke omschrijvingen. Eenmaal vallen alle leestekens weg en belanden we in een beeldenstroom wanneer het hoofdpersonage Robin zichzelf bevredigt. Die beeldenstroom is een van de opsommingen die De splitsingen bevat. Vaak voelen de onderdelen van die opsommingen wat willekeurig aan waardoor je steeds het gevoel hebt dat er ook minder of andere voorbeelden gegeven hadden kunnen worden:
Ze ademt haar geur in en sluit haar ogen, denkt aan vakanties, aan het geluid van regen op een golfplaten dak, aan een dichtvallende deur, aan het uitgedoofde gezicht van haar vader, aan wolkenkrabbers die als dominostenen omtuimelen, aan steentjes op het water ketsen, aan iemands hand vasthouden, aan de natte snoet van een hond tegen haar wang, aan de zee die zichzelf het strand opwerpt.
Desalniettemin is De splitsingen een geslaagd chapbook te noemen, waarmee Geelen met vertrouwen de uitgeverijen langs kan gaan. Dat het boek ook nog eens een fraai vormgegeven boekenlegger en een kaartje bevat, en de binnenzijde voorzien is van raadselachtige illustraties van een vallend stuk servies, maakt het nog meer tot een visitekaartje.
Steff Geelen (1995) heeft gekozen voor een bundel met zes verhalen waarin de wereld steeds een beetje op zijn kop staat. Soms letterlijk: in het eerste verhaal ‘Wankelen heeft een slechte reputatie’ beleeft de ik-figuur alles ondersteboven. Diens vriendengroep heeft hier geen last van, waardoor de ik-figuur zich meer en meer afzondert van hen. Tegelijkertijd heeft de ik-figuur wel het besef dat het niet het ondersteboven zijn is wat tot het grootste ongemak lijdt, maar het terugverlangen naar de tijd van voor de omkering. ‘En niet het snijden doet zo'n pijn, / maar het afgesneden zijn’ dichtte Vasalis al in ‘Sotto Voce’ in de bundel Vergezichten en gezichten (1954).
De metamorfose keert in ieder verhaal terug. De hoofdpersonages maken een hevige verandering door die hen meestal sterk naar binnen laat keren. Ze vervellen; ze kunnen plots niemand meer aankijken; ze blijken gesplitst. Hoewel ze niets aan deze bizarre veranderingen kunnen doen lijken ze zich wel schuldig te voelen. Ze zonderen zich af, liegen tegen vrienden, geliefden of huisgenoten. Op het moment dat ze zich verzoenen met hun lot, komt de verlichting. Maar ze zijn onderweg van alles kwijtgeraakt.
De verhalen in de bundel zijn grofweg in twee categorieën in te delen, namelijk de categorie waarin het bizarre gegeven in de verhaalwereld al genormaliseerd lijkt, en de categorie waarin het verhaal om het bizarre draait. Ik vind Geelen sterker in die eerste categorie. In het eerder genoemde ‘Wankelen heeft een slechte reputatie’, is de wereld al een tijdje ondersteboven voor de ik-figuur en hebben alle personages zich deze verandering eigen gemaakt. Er is dan meer ruimte voor het beschrijven van de veranderde verhoudingen die de nieuwe toestand tussen de personages teweeg heeft gebracht. In het slotverhaal ‘No Real Toni’ draait het hele verhaal om alle keren dat Toni erachter komt dat er een afscheiding van zichzelf rondloopt. Toni’s achtergrond, of meer een setting is het algemeen, komt er dan bekaaider vanaf.
In een interview met het ILFU heeft Geelen verteld dat alle hoofdpersonages in hun bundel transpersonen zijn. Daarin zit het uiteraard ook het idee van een metamorfose, van een transformatie vervat. Dat ze trans zijn, daarover gaan de meeste verhalen niet, zoals het in de ideale wereld misschien ook wel zou moeten zijn. Wat wel opvalt is dat de personages allemaal verschillen in seksualiteit en gender. Dat dit opvalt, laat pijnlijk zien hoe binair- en heteroseksueelgericht ook moderne (Nederlandstalige) fictieboeken zijn. De terloopse wijze waarop Geelen met deze bundel verandering aanbrengt in deze traditie is lovenswaardig.
Dat doet Geelen in een stijl waar je snel ‘overheen leest’, in de zin van: de bundel leest vlot weg. De zinnen zijn kort en conventioneel van opbouw en er is een prettige afwisseling van letterlijke beschrijvingen en figuurlijke omschrijvingen. Eenmaal vallen alle leestekens weg en belanden we in een beeldenstroom wanneer het hoofdpersonage Robin zichzelf bevredigt. Die beeldenstroom is een van de opsommingen die De splitsingen bevat. Vaak voelen de onderdelen van die opsommingen wat willekeurig aan waardoor je steeds het gevoel hebt dat er ook minder of andere voorbeelden gegeven hadden kunnen worden:
Ze ademt haar geur in en sluit haar ogen, denkt aan vakanties, aan het geluid van regen op een golfplaten dak, aan een dichtvallende deur, aan het uitgedoofde gezicht van haar vader, aan wolkenkrabbers die als dominostenen omtuimelen, aan steentjes op het water ketsen, aan iemands hand vasthouden, aan de natte snoet van een hond tegen haar wang, aan de zee die zichzelf het strand opwerpt.
Desalniettemin is De splitsingen een geslaagd chapbook te noemen, waarmee Geelen met vertrouwen de uitgeverijen langs kan gaan. Dat het boek ook nog eens een fraai vormgegeven boekenlegger en een kaartje bevat, en de binnenzijde voorzien is van raadselachtige illustraties van een vallend stuk servies, maakt het nog meer tot een visitekaartje.
November 18, 2023
het is alsof mijn brein een afsplitsing is van deze bundel??
December 17, 2023
fijne verhalen waarin het ongewone eigenlijk voor gewoon wordt aangezien. Het gaat niet over het feit dat dit gebeurt, maar hoe er mee wordt omgegaan. Daarin zijn de personages geloofwaardig, eerlijk en heelrijk nuchter. Fantastisch zitten gruwelen bij het verhaal met de teen (if you know, you know).
December 14, 2025
mooi! super interessant geschreven en fijne woordspelingen.
6 korte verhalen over gender en shape shiften.
uiteindelijk vond ik de opbouw van de verhalen wel erg op elkaar lijken.
wel echt mega weirde en ook wel oncomfortabele verhaaltjes.
“vel wat niet bewoond wordt kan onmogelijk stand houden”
6 korte verhalen over gender en shape shiften.
uiteindelijk vond ik de opbouw van de verhalen wel erg op elkaar lijken.
wel echt mega weirde en ook wel oncomfortabele verhaaltjes.
“vel wat niet bewoond wordt kan onmogelijk stand houden”
November 19, 2023
ik vind body horror altijd een goede vorm voor ongenoegen met het lichaam maar het bleef vaak voor mij nog vaag. sommige stukjes waren wel heel raak zoals dat stukje dat zo gaat van 'ze heeft niet door dat ik niet echt kijk'
December 8, 2023
Mooie verhalen waarin de hoofdpersonen wankelen maar uiteindelijk toch landen, elk op een eigen plek.
June 20, 2024
Ik lees de laatste tijd zulke mooie boeken. Prachtig ongrijpbaar.
Displaying 1 - 8 of 8 reviews