แลภูผาและนที เล่ม 1

แลภูผาและนที #1

by 好大一卷卫生纸, ห่าวต้าอีเจวี่ยนเว่ยเซิงจื่อ, กอหญ้า (Translator)

เฉิงเชียนเริ่นเป็นผู้ทะลุมิติ
หลังเขาเก็บเด็กหนุ่ม เฉิงจู๋หลิว ได้จากแม่น้ำ
ก็เดินทางออกจากเมืองชายแดนอันทุรกันดาร
มาเข้าเรียนในสำนักศึกษาหนานยวนอันทรงเกียรติ
และทำงานเก็บเงิน ณ ร้านบะหมี่
หวังจะได้ใช้ชีวิตสงบสุขกับน้องชายต่างสายเลือด

แต่ดูเหมือนความหวังของเขาเหมือนจะไม่เป็นจริง

เมื่อโชคชะตาชักนำให้เขาพบเรื่องเหนือคาด
ทั้งค้นพบว่าเจ้าของร่างอาจไม่ใช่ชาวบ้านทั่วไป
เหล่าคนรอบข้างต่างมีความเป็นมาที่ไม่ธรรมดา
รวมถึงได้มาข้องเกี่ยวเจี้ยนเจียงซาน

เคล็ดกระบี่ที่คิดค้นโดยปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์เทียนฉี!

464 pages, Paperback

Published March 1, 2023

About the author

Associated Names:
* 好大一卷卫生纸 (Chinese Profile)
* ห่าวต้าอีเจวี่ยนเว่ยเซิงจื่อ (Thai Profile)

Reviews

[orangejasmine · Rating 4 out of 5]

นิยายเป็นแนวแฟนตาซีบำเพ็ญเซียน ร่วมกับดรามาเรื่องการเมืองชิงบัลลังก์และสงครามกับเผ่ามาร เรื่องราวเริ่มต้นแบบ slice of life ตัวเอกเรียนหนังสือ เล่นกับแก๊งเพื่อนสี่ทึ่มแห่งหนานยวน หาเงิน เลี้ยงน้องที่เก็บมาเลี้ยงไปวันๆ จนมาวันหนึ่งพบกับจุดพลิกผันของชีวิต จับพลัดจับผลูได้กลายเป็นผู้บำเพ็ญ แล้วก็มีเหตุให้ต้องแยกจากน้องชาย จากนั้นเรื่องราวก็อัปเกรดไปเป็นแนวบำเพ็ญเพียร หลังจากนั้นก็มีเหตุการพลิกผันครั้งที่สอง ทำให้แก๊งสี่ทึ่มจำเป็นต้องแยกย้ายกันไปเติบโต ระหว่างนี้ก็มีเรื่องราวทั้งจากฝั่งกบฏและฝั่งมารมาเสริมเพิ่มอรรถรส แล้วสุดท้ายไปจบลงที่วังหลวง

เนื้อเรื่องรวมๆ แล้วสนุกนะคะ ช่วงแรกๆ เราค่อนข้างชอบเลย มีความน่าติดตาม เพราะเปิดไว้หลายปมเลย ทั้งเรื่องความเป็นมาของตัวละครแต่ละคน เส้นทางการบำเพ็ญ เหตุการณ์ต่างๆ ที่ทำให้ชีวิตตัวเอกพลิกผัน ผู้เขียนเขียนเรื่องการฝึกบำเพ็ญ ท่าวิชา ชื่อกระบี่อะไรแบบนี้เก่งมาก ฉากต่อสู้คือเห็นภาพมาก เล่าเรื่องเก่งเลย แต่พอช่วงครึ่งหลัง ทั้งตอนต่อสู้กับกบฎและเผ่ามาร รวมถึงเฉลยเรื่องราวความเป็นมาของตัวละครหลักสองคน เราว่าเรื่องราวมันไปไม่ค่อยสุด ทุกอย่างย่นย่อไปหมด สรุปแบบผ่านๆ ทุกปมเลย บางเรื่องเหมือนค้างๆ ไว้ด้วย เช่น กบฏมีสองเมือง เหมือนบทสรุปจะเป็นยังไงก็ไม่แน่ใจ ตัวละครที่ช่วงแรกๆ เหมือนจะเด่นอยู่อย่างพี่น้องสกุลหยวน ตอนหลังหายไปเลยก็มี กับตอนท้ายที่จู่ๆ ทำไมกู้เสวี่ยเจี้ยงยกทัพไปในเมืองหิมะก็ไม่เล่า คืออยากไปก็ไปเลยงี้เหรอ สรุปแล้วคือ แผ่วปลายนิดหน่อยค่ะ ดูรีบเล่ารีบจบไปหน่อย อ่านสนุก แต่พออ่านจบแล้วมันไม่เคลียร์ร้อยเปอร์เซนต์

ส่วนน่าสนใจและน่าติดตามมากสุดในเรื่องคือ ตัวละคร ถึงจะเยอะแต่จำไม่ยาก เพราะทุกคนบทบาทค่อนข้างทั่วถึง อย่างน้อยตัวละครหลักก็ไม่จมไม่หาย ทุกคนมีเรื่องราวของตัวเองให้ติดตาม ชอบสุดก็ต้องยกให้เฉิงเชียนเริ่น ชอบความคิดเขา บางครั้งแม้จะสุดโต่งไปบ้าง แต่ก็เข้าใจเหตุผลเขาได้ ชอบรองลงมาก็กู้เสวี่ยเจี้ยง ไปสุดทุกทางมากคนนี้ ทำอะไรสักอย่างคือทำสุด พี่สาวสวีหร่านก็สุดจะเท่ไปเลยค่ะ ต่อสู้เก่ง จีบสาวก็เก่ง น้องกวางหลินแม้จะมาทีหลัง แต่ก็มีบทบาทมากพอสมควรเลย ไม่พูดถึงคนนี้ก็ไม่ได้อีก คนใหญ่คนโตผู้นั้น แต่บทแสนจะน้อย ความเป็นมาก็เล่าน้อย หน้าที่การงานในเมืองก็เล่าน้อย มาแบบผ่านปากคนอื่นมาอีกทีอะไรแบบนั้น คุณพี่ยังเป็นตัวเอกอยู่ไหม ถามแค่นี้ เขาเก่งมากนะ แต่คนเขียนไม่รักเขาเท่าไหร่เราว่า เอาจริงๆ คือสี่ทึ่มยงบทเยอะกว่าเขาอีก อีกเรื่องที่ชอบคือความสัมพันธ์ของแก๊งเพื่อนสี่ทึ่มเลย ตอนสนุกก็ตลกจนขำออกเสียงก็มี ตอนดราม่าก็ซึมตามเลย

เส้นรัก เรื่องนี้ชงจืดมากค่ะ ส่วนตัวเรามองเห็นเคมีแค่คู่กู้เอ้อร์กับหลินลู่จริงๆ น่ารักแบบน้อยแต่มาก ตอนแยกกันนี่น้ำตาซึมเลย ส่วนคู่หลักอย่างเฉาเกอเชวี่ยกับเฉิงเชียนเริ่นนี่ค่อนข้างฝืนสำหรับเราค่ะ เนื่องจากมันเริ่มมาแบบเฉิงเลี้ยงมาแบบน้อง แล้ววันดีคืนดีกลับไปอยู่ด้วยกันอีกครั้งแล้วเกิดสปาร์คเฉย สปาร์คแบบก็ชอบ แต่ก็รู้สึกว่าตัวเองชั่วอะไรแบบนั้น ในขณะที่เชวี่ยชอบ อยากได้พี่ชายมานานแล้ว แล้วโมเมนต์เขาสองคนน้อยจนไม่แน่ใจว่าไปสปาร์คกันตอนไหนด้วย สรุปว่าใครอยากได้หวานๆ เรื่องนี้ไม่มีให้ค่ะ

งานแปลดีเลยค่ะ อ่านง่าย จริงๆ มันมีพวกปรัชญาเต๋า พุทธอะไรพอสมควรเลย แต่ไม่ได้อ่านยากขนาดนั้น จุดนี้ชมผู้แปลค่ะ คำผิดก็น้อยมาก ถ้าสายตาเราไม่พลาดน่าจะเจอแค่สองสามที่เอง อ่านแล้วสบายใจค่ะ ชมสำนักพิมพ์ในความตั้งใจและใส่ใจนี้ งานละเอียดดีค่ะ

[Satem · Rating 4 out of 5]

เฉินเซียนเริ่นทะลุมิติและได้ใช้ชีวิตกับน้องชาย (เด็กที่เก็บได้) เฉิงจู๋หลิ่ว ด้วยการลาเลี้ยงกินค่ำ หลังจากเก็บเงินจนย้ายเข้าสู่เมืองใหญ่ได้ เขาก็สมัครเป็นนักศึกษาที่สำนักศึกษาหนานยวน เขาเป็นเพื่อนกับบุคคลที่มีพื้นเพไม่ธรรมดา และได้ทำงานพิเศษกับบุคคลไม่ธรรมดาจนถึงจับพลัดจับผลูจนรู้ว่าตัวเองมีพลังปราญ

เรื่องนี้มีกลิ่นอายคล้ายกระบี่คู่หานซานสูง คิดว่าคนที่เคยอ่านก็จะชอบเรื่องนี้เช่นกัน เรื่องนี้ภาษาไม่ได้อ่านยากเท่ากระบี่คู่หานซาน แต่มีความคล้ายกันด้านการดำเนินเรื่อง บท และการแทรกมุกตลกต่างๆ

นักเขียนท่านนี้เขียนดีอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นการกระจายบท การดำเนินเนื้อเรื่อง และจุดเด่นที่สุดของเรื่องนี้คือเฉิงเซียนเริ่นที่มีคาแรคเตอร์ไม่เหมือนใคร แต่ส่วนตัวเราอยากติเรื่องสปีดในการดำเนินเรื่องและความโรแมนซ์ที่บางเบาจนแทบเรียกได้ว่าไม่มี ขออนุญาตลงดีเทล

เรื่องนี้เน้นปูเรื่องการเจริญเติบโตของตัวละครซึ่งทำให้กินเวลาจนถึงครึ่งเล่มสองที่แซ่อยู่ที่การแข่งขันของสองสำนัก จริงๆ ช่วงนี้เป็นช่วงที่เราว่าสนุกที่สุด แต่พออ่านจบสามเล่นแล้วรู้สึกว่าช่วงแรกๆ ไปช้าๆ เขียนดีมากกก สนุกมากจนวางไม่ลง เราให้ช่วงแรก 5 ดาวเลย แต่ช่วงหลังพอไปแนวราชวงค์มากขึ้นเรารู้สึกว่าสนุกไม่เท่าตอนแรก เพราะฉะนั้นเราเลยรู้สึกว่าสปีดการดำเนินเรื่องมันไม่เท่ากัน หลังๆ เริ่มออกทะเลนิดๆ เหมือนหนักเขียนหลุดการควบคุม (ปัญหาเดียวกับกระบี่คู่หานซานเลย) และแผ่วปลายมากๆ พอถึงช่วงกลางเมืองมันไม่ค่อยเข้มข้นเท่าช่วงแรก

หากใครอยากเสพโรแมนซ์ บอกได้เลยว่าเรื่องนี้น้อยมากกกกกก เล่มแรกพระนายยังเด็กแถมยังโดนจับแยกกันแถมเนื้อเรื่องยังโฟกัสไปที่การเติบโตของนายเอกมากกว่า เล่มสองแยกกันอยู่แต่มีแวบๆ มาบ้างนิดๆ หน่อยๆ มีฉากฟินนิดๆ เล่มสามคือช่วงพีคความสัมพันธ์ที่สุด แต่สำหรับเราว่ายังไปไม่สุด จนถึงตอนพิเศษเราก็ยังรู้สึกว่าเสพโรแมนซ์จากคู่พระนายไม่ฟินนัก

ถึงจะเริ่มรีวิวด้วยการติ แต่เราก็ชอบเรื่องนี้มากด้วยการวางคาร์แรคเจอร์ตัวละครที่ไม่เหมือนใคร

เฉิงเซียนเริ่นคือตัวละครที่แปลกใหม่มากสำหรับเรา เฉิงเซียนเริ่น (ที่ไม่มีจู๋หลิว) เป็นตัวละครที่มีพัฒนาการแบบสุดมาก ตัวละครโครตมีมิติ และคาดเดาได้ยาก ยิ่งพอเนื้อเรื่องเน้นที่การเติบโตของเฉินเซียนเริ่น เรายิ่งรู้สึกสนุกและแปลกใหม่ แต่เมื่อนางอยู่กับจู๋หลิวก็จะมีความไทป์นายเอกแนวเลี้ยงต้อยนิดๆ แต่การรับมือจู๋หลิวก็อ่านแล้วสนุกดี

ส่วนพระเอกอย่างจู๋หลิวคือบทน้อยจนคอมเม้นยากและมีความซับซ้อนสูง ไม่ได้เป็นไทป์เด็กยันขนาดนั้นด้วยการวางตำแหน่งตัวละคร และก็ไม่ได้ตามใจนายเอกมาก เป็นตัวละครที่ฉลาด เก่ง มีของ แต่ไม่ค่อยมีบทเราเลยไม่แน่ใจว่าจะคอมเม้นยังไง แต่รวมๆ ก็ถือว่าวางคาร์แรคเตอร์ไม่ซ้ำกับใครมาก มีจุดเด่นที่ไม่เหมือนใคร

เพื่อนอีกสามคนของเฉิงเซียนเริ่น สวีหราน กู้เสวี่ยเจี้ยง และหลินตู้จือก็มีความเป็นมาท��่โดดเด่น ตัวละครนิสัยหลากหลาย อยู่ด้วยกันแล้วสนุกมีสีสันมาก เราอ่านแล้วจอยมาก เราค่อนข้างจะชอบคู่กู้หลินมาก เป็นคู่ที่แอบเชียร์แต่แรกๆ และวางเนื้อเรื่องได้สนุกมาก ถึงแม้หลังๆ จะออกทะเลไปหน่อยแต่โดยรวมคือสนุกมาก กู้เสวี่ยเจี้ยงเป็นตัวละครที่มีความหลากหลายที่สุดสำหรับเรา เป็นตัวละครที่เราอ่านและสนุก จอย คำ มากที่สุด พออยู่กับหลินตู้จือกลายเป็นความสัมพันธ์ที่มีความสนุกปนเศร้า อ่านแล้วจอยมาก

ส่วนตัวละครอื่นๆ ก็มีความหลากหลายที่ทำให้อ่านเพลิน แต่เพราะแรกๆ เนื้อเรื่องลงดีเทลเดินไป เราเลยรู้สึกว่าหลังๆ ตัวละครที่เราอ่านไปไม่ค่อยมีบทบาท เหมือนถูกลืมทั้งๆ ที่แรกๆ เขียนไว้เหมือนจะมีความสำคัญ เราเลยรู้สึกเสียดายนิดๆ

รวมๆ แล้ว ช่วงเล่มหนึ่งถึงกลางเล่มสามสนุกมาก เราให้ 5 ดาวเลย แต่หลังครึ่งเล่มสามในช่วงที่มีราชสำนักมาเกี่ยวเนื้อเรื่องเริ่มเนือย เริ่มออกทะเลไปหน่อย มันเลยให้ความรู้สึกไม่บาลานซ์กันด้านบทตัวละคร ไหนจะเรื่องที่โรแมนซ์น้อยอีก เราจะแนะนำให้คนที่ชอบกระบี่คู่หานซานอ่านเพราะเราคิดว่าเรื่องนี้สนุกกว่า คนที่อ่านเน้นแนวยุทธภพกับการพัฒนาตัวละครก็อ่านแล้วน่าจะจอย

ปล. ช่วงแรกๆ อ่านแล้ววางไม่ลงจริงๆ น้า ถึงกับโทรไปกรี๊ดให้คนอื่นฟังเลยน้า เสียดายช่วงหลังจริงๆ ไม่งั้น 5 ดาวละ