Η Αρμίνα Μπρέβιλ και η Κυρά του δάσους

by Θεοχάρης Κυριακόπουλος

Η Αρμίνα Μπρέβιλ είναι μια μικρή αξιολάτρευτη μαγισσούλα που ζούσε απομονωμένα στο Μαυροχώρι μαζί με τη μητέρα και τη θεία της. Οι ημέρες όλων ήταν σκοτεινές και η πανούκλα θέρισε τους κατοίκους. Ένα βράδυ, η ζωή της άλλαξε για πάντα καθώς οι απελπισμένοι κάτοικοι έκαψαν τη μητέρα και τη θεία της στην πυρά, πιστεύοντας ότι εκείνες ήταν υπαίτιες για τα βάσανά τους. Η Αρμίνα δραπέτευσε και πέρασε τον επόμενο καιρό σε ένα ορφανοτροφείο μακριά από το χωριό. Τα χρόνια που έλειπε η Αρμίνα, μια σκοτεινή παρουσία άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά βαθιά μέσα στο δάσος του Μαυροχωρίου και αλλόκοτα φαινόμενα άρχισαν να ανησυχούν τους κατοίκους.

Ποια είναι αυτή η μυστηριώδη παρουσία και τι σχέση έχει με την πανούκλα και τη μικρή Αρμίνα;

502 pages, Paperback

Published January 1, 2023

Reviews

[Petros · Rating 1 out of 5]

Όσο κι αν θέλεις να μη κρίνεις ένα βιβλίο από το εξώφυλλό του, όταν κάτι είναι προχειροδουλεία σε χαλάει πριν καν το ξεκινήσεις. Ο τίτλος είναι μαύρα γράμματα σε σκούρο μπλε φόντο. Δε φαίνεται με τίποτα. Και έχει στο άσχετο τον τίτλο με πιο αχνά γράμματα πιο ψηλά και πιο μεγάλα. Μα τι χαζομάρα είναι αυτή; Μετά ανοίγω το βιβλίο και τι να δω; Μέχρι και το εσωτερικό έχει θέματα. Οι σελίδες είναι πιο χοντρές από το συνηθισμένο εκατοστάρι σε γραμμάρια. Η γραμματοσειρά είναι τεράστια. Δεν υπάρχει εσοχή στις παραγράφους. Υπάρχει μια ολόκληρη κενή αράδα ανάμεσα σε κάθε παράγραφο. Βάλανε γραμμές πάνω και κάτω σε κάθε σελίδα που και κάνει μπαμ, και τρώει χώρο χωρίς λόγο. Δηλαδή κυριολεκτικά το μισό χαρτί πάει στράφι, και αισθητικά το βιβλίο είναι ένα έκτρωμα.

Πάμε τώρα στην καθεαυτό ιστορία. Τα 2/3α των σελίδων χαραμίστηκαν στο να επαναλαμβάνουν οι χαρακτήρες ότι έχει μόλις γίνει. Κυριολεκτικά, θα είναι κάποιος να ρωτά κάτι και ο άλλος να απαντά ότι ήδη γνωρίζουμε, 20 φορές στη σειρά. Παντελώς χάσιμο χρόνου. Λες και ο συγγραφέας πληρωνόταν με το πόσες σελίδες έγραψε παρά με το τι γίνεται στις σελίδες, και τραβούσε το παραμικρό όσο μπορούσε περισσότερο.

Και το 1/3ο, τι γίνεται, αξίζει; Μπα! Οι περιγραφές είναι ξερές. Οι χαρακτήρες χάρτινοι. Οι διάλογοι πιο πολύ για infodump υπάρχουν και δεν είναι καθόλου φυσικοί. Με το καλημέρα η ιστορία ξεκινάει με μια τεράστια τρύπα. Γιατί δε το σκάσανε στο δάσος οι δύο μάγισσες και αφήσανε μόνο το κοριτσάκι να φύγει; Μια χαρά χρόνο είχανε για να το κάνουνε, γιατί αφού δε μπόρεσαν οι κυνηγοί να βρούνε ένα αδύναμο κοριτσάκι, δε θα μπορούσανε να βρούνε και τις έμπειρες μάγισσες. Άσε που ξέρανε ότι θα τους επιτεθούνε για πάρα πολλές ώρες πιο πριν και αντί να φύγουνε χάσανε όλη τους την ώρα στο να φτιάχνουνε ένα σωρό ξόρκια για να ξεφύγει το κορίτσι. Αν η λογική είναι ότι μείνανε πίσω για να της δώσουνε χρόνο να ξεφύγει, τότε γιατί δεν έμεινε μόνο η μια από τις δύο; Μπορεί να το ψειρίζω αλλά αν έτσι ξεκινά η ιστορία μόνο και μόνο για να έχουμε μια φριχτή εκτέλεση των αδελφών αντί για μια λογική απόδραση, τότε τι να περιμένω για πιο μετά;

Ακόμα πιο φρικιαστικά πράματα. Παιδόφιλοι, σατανάδες, σεισμοί που σκοτώνουνε εκατοντάδες, ολάκερα χωριά να αφανίζονται από δηλητήρια. Εντελώς edgy καταστάσεις, που δε τις βοηθάει η πολύ ξερή πρόζα. Λες και απλά συμβαίνουνε για να σε κάνουν να φρίξεις παρά για να νοιαστείς για τους χάρτινους χαρακτήρες. Δε βοηθάει καθόλου και το ότι η πρωταγωνίστρια είναι το κοριτσάκι και δε κάνει τίποτα ενεργά μέχρι τα 2/3α του βιβλίου. Όλο γίνονται φρικιαστικά πράματα γύρω της κι αυτή το χαλβά της. Όλο την σώζουν άλλες μάγισσες, δαίμονες, και μαγείες που δε ξέρει τι κάνουν. Δεν έχει καθόλου έλεγχο της κατάστασης, οπότε τι σόι πρωταγωνίστρια είναι αυτή; Σαν βουβός κομπάρσος στο βάθος είναι.

Κι όταν δε γίνονται φρικιαστικά πράματα; Ε, τότε δε γίνεται τίποτα. Ξεχνιέται παντελώς το κυνήγι των μαγισσών, και για 100δες σελίδες έχουμε το κορίτσι απλά να περνά την ώρα της σε ένα ορφανοτροφείο. Κοινωνικό δράμα με ορφανά δηλαδή. Και δε κατάφερε να με κάνει να νοιαστώ στο παραμικρό για τους λόγους που προανέφερα. Είναι μια φάση που όλα τα ορφανά σκοτώνονται, και υποτίθεται ότι πρέπει να το βρεις τραγικό. Μόνο που είναι αδύνατο γιατί δεν ήταν χαρακτήρες αλλά χαρτόκουτα. Το κοριτσάκι δε δίνει καν σκασίλα! Το ξεπερνάει αμέσως και θέλει να πεθάνουν κι άλλοι. Μα τι διαβάζω;

Μετά γίνονται κι άλλα φρικιαστικά πράματα και το κοριτσάκι νικάει έναν αρχιδαίμονα με το να μιλάει ασταμάτητα για 100 σελίδες. Ναι, αυτή ήταν η τελική μάχη, να παραμιλάνε για το κοντό και το μακρύ τους. ΖΖΖ!

Συνολικά, το βιβλίο είναι ένα αίσχος. Μη το τσεκάρετε. Ούτε το εξώφυλλο δε μπήκαν στον κόπο να τυπώσουν σωστά.