De blessuretijd. Hiervoor zit het publiek op de banken. Dat laatste beetje tijd, vol scherpe tackles en uithalen. Alles moet wijken voor de winst. Als het team onder druk staat, moeten de koppen bij elkaar: alles op alles of redden wat er te redden valt. Er gebeuren vreemde, maar ook mooie dingen in die laatste paar minuten. De minuten die beslissend zijn. Waar het uiteindelijk om draait. In Blessuretijd geven Berend van Doorn en Marijn Houwert de lezer een inkijkje in de georganiseerde chaos van een ziekenhuis. Met wat er op het voetbalveld gebeurt als metafoor voor de zorg, vertellen zij 45+5 boeiende verhalen over mensen, teamwork en plezier hebben in je werk. Het boek is bedoeld voor iedereen die de gezondheidszorg een warm hart toedraagt. En die zich er regelmatig over verwondert of zorgen over maakt. Dan is het goed te weten dat er artsen zijn als Berend en Marijn. Die hun vak vol enthousiasme en passie uitoefenen. Tot ver in de blessuretijd.
De verzameling columns is ok. De keurig vertelde inkijkjes in het ziekenhuis en het leven van een specialist (in wording) missen echter rafelrandjes; die waren zeer welkom geweest.
Op de achterkant stond wel dat voetbal als metafoor werd gebruikt voor de zorg, maar dit boek trekt dat wel erg ver door (en heeft soms een verhaal met 100% voetbal en 0% betrekking op de zorg). Ik heb echt de ballen verstand (pun intended) van voetbal en dit spreekt mij dus ook niet aan. Door de voetbalmetaforen kan ik nog wel heen kijken, maar de verhalen zelf waren doorspekt met hun arrogante houding en belerende stukken over wat er moet veranderen. In het nawoord staat dat deze mannen blogs schrijven voor het Medisch Contact: dat verklaart een hoop. De verhalen zijn bijna allemaal even lang en hebben dus weinig afwisseling, en in de verhalen gaan ze er van uit dat hun lezers een bepaalde mate van medische kennis bevatten. Voorbeeld: Er wordt ergens genoemd dat het tijd is voor ABCDE: ik heb inmiddels dusdanig veel van dit soort boeken gelezen dat ik weet wat het inhoudt, maar er wordt niet de moeite genomen dit uit te leggen. Als laatst vond ik de verhalen redelijk oppervlakkig en bevatte het nogal wat platte, “lockerroom” humor. Wat wel in het thema past, maar niet mijn ding is.
Ik had meer nieuw materiaal verwacht. Desalniettemin, een fijne collectie persoonlijke verhalen en pleidooien die het ziekenhuis, de opleiding (tot arts en tot medisch specialist) en de zorg weer terugbrengen naar de essentie.