เพลงรักคนพเนจร

by แดนอรัญ แสงทอง, ปิยะวิทย์ เทพอำนวยสกุล (Editor)

ครั้งหนึ่ง แดนอรัญ แสงทอง กล่าวไว้ว่า ...งานเขียนชิ้นนี้เป็นเรื่องราวระหว่างแดนอรัญวัยหนุ่มกับเธอผู้หนึ่ง...

ใช่หรือไม่ว่าความรักคือการพเนจรเร่ร่อน เพราะหนทางข้างหน้าไม่มีหลักประกันใดๆ ต่อความมั่นคงของความรักระหว่างฉันกับเธอ

แดนอรัญ แสงทอง เปลือยหัวใจอันเปลี่ยวเหงาเซาซึม ด้วยการรจนาความเรียงเล่มนี้ขึ้น
หากผู้อ่านยังติดภาพความขึงขังของแดนอรัญจาก เงาสีขาว
รับรองได้ว่าผู้อ่านจะต้องตะลึงงันในอารมณ์อันอ่อนไหวของแดนอรัญอย่างแน่นอน

108 pages, Paperback

Published June 1, 2013

About the author

แดนอรัญ แสงทอง หรือชื่อจริง เสน่ห์ สังข์สุข นักเขียนชาวเพชรบุรี ผลงานนวนิยายเรื่องแรกของเขาคือ เงาสีขาว ได้รับการคัดเลือกจากหนังสือ The 20 Best Novels of Thailand ของ Marcel Barang ให้เป็น 1 ใน 20 นวนิยายที่ดีที่สุดของไทย และยังได้รับการแปลเป็นภาษาฝรั่งเศส, สเปนและอังกฤษ อีกทั้งเรื่องสั้น อสรพิษ และ เจ้าการะเกด ต่างก็ได้รับการถ่ายทอดเป็นภาษาอื่น ๆ เช่นกัน ต่อมารัฐบาลฝรั่งเศสได้มอบเครื่องอิสริยาภรณ์ในลำดับชั้น Chevalier du Arts et Lettre ให้แก่เขาในปี พ.ศ. 2551

นามปากกาในภาษาอื่น คือ Saneh Sangsuk

Reviews

[Jessada_K · Rating 4 out of 5]

ถ้าฉันได้พบกับเธอ(หนังสือเล่มนี้)เมื่อสมัยที่ฉันยังเยาว์วัยกว่านี้ อ่อนแอกว่านี้ อ่อนไหวกว่านี้ ฉังคงดื่มด่ำและซาบซ่านห้วงอารมณ์แห่งวิถีของการพเนจรได้ลึกล้ำและเศร้าโศกกว่านี้ แต่เมื่อฉันอ่านเธอ(หนังสือเล่มนี้)จบในขณะนี้ที่ฉันก็ไม่ได้แก่ขึ้นกว่าตอนนั้น เข็มแข็งกว่าตอนนั้น และยังคงอ่อนไหวเช่นเดียวกับตอนนั้น ฉันกับอิ่มเอิบและมองเห็นตัวฉันเองในวัยเยาว์อีกครั้ง

[top. · Rating 3 out of 5]

ชอบบทหลังๆ มากกว่า ตัวหนังสือกลายเป็นภาพแผ่อารมณ์เหงาหงอยออกมาเต็ม ส่วนตัวมีความรู้สึกว่า ความเรียงกึ่งกวีนิพนธ์เล่มนี้ ค่อนข้างเรียกร้องสมาธิจากคนอ่านมากมาย จนเหมือนว่าถ้าอ่านผิดเวล่ำเวลาจะพาลไม่ชอบเอาได้ง่ายๆ

ตอนอ่านเราเห็นภาพซ้อนทับของผู้ชายคนนึงถือหนังสือเล่มนี้ขึ้นไปอ่านออกเสียงให้คนอื่นๆ ฟังหน้าห้อง ในคลาสเรียนวรรณกรรม ในเซคชั่นของ pre-concert อันก่อเกิดจากบทกวี เบื้องหน้าพวกเรามีกองไฟกองใหญ่ บางครั้งถ้อยความพวกนั้นทำให้เราสัมผัสได้ถึงแววตาของคนๆ นึงที่เผลอจ้องมองตอนเขาอ่านหนังสือเล่มนี้หน้ากองไฟในคืนเดือนแรม

เขาขับบทกวีนั้นว่า

"ดวงจันทร์เก่าแก่ลอยขึ้นมาอย่างช้าเชือนจากเบื้องหลังภูเขาที่อยู่ไกลออกไป

ภูมิภาคของท้องทุ่งเวิ้งว้างเบื้องหน้าดูงดงามประหลาด

รายรอบกายของฉันเต็มไปด้วยพงหญ้าแห้งกรอบที่กำลังโบกไหวโอนเอนอยู่มนท่ามกลางสายลมหนาว ซึ่งกรีดครางวังเวงเห่กล่อมความเงียบ

ริมลาดภูเขาด้านหนึ่ง แสงไฟจากการเผาไร่ไหม้ลามเลียวูบวาบ บางครั้งดูราวกับว่ามอดดับไปแล้ว แต่บางคราวก็กลับโชนเปลวสูงขึ้นมาอีก

ฉันอยู่ที่นี่แต่เพียงลำพัง เอนกายพักพิงกับเนินดินกระด้างใบหน้าเงยขึ้นสูง

เสียงดุเหว่าละเมอร้องมาจากที่ไหนสักแห่ง มันอาจกำลังฝันและในความฝันมันคงเห็นอุษาสางและดวงตะวัน

เหน็บหนาวแสนเหน็บหนาว ดวงดาวหยาดแสงรับรองเหมือนเทียนหยาดน้ำตา

วังเวงแสนวังเวง น้ำค้างพร่างพราว แววใสบริสุทธิ์เหมือนน้ำตานางฟ้า

เยียบเย็นแสนเยียบเย็น ฉันเดินกลับไปยังกระท่อมที่พักแรมค้างคืนในหมู่บ้านชาวป่าที่อยู่ไกลออกไป

ลมหนาวรำเพยพัดและเส้นผมของฉันก็เปียกชื้นด้วยละอองน้ำฟ้าแห่งราตรีกาลนั้น"

/ เปิด Avril 14th - Aphex Twin

[รพีพัฒน์ อิงคสิทธิ์ · Rating 3 out of 5]

เหงาหงอย งดงาม แต่ไม่ถูกจริต

[Klin กลินท์ · Rating 4 out of 5]

“ฉันไม่ได้หวาดกลัวความรัก แต่ฉันกลัวความรู้สึกอื่น ๆ ที่มีชื่อเรียกคล้ายคลึงกับมัน และความรู้สึกเหล่านี้เอง เป็นทั้งกับดักและหลุมพราง ซึ่งนำไปสู่ความแตกร้าวของความสัมพันธ์ที่ทำให้คู่รักไม่อาจแม้จะกลับมาเป็นเพื่อนกันได้อีก หรือที่เลวร้ายไปกว่านั้นนำไปสู่ชีวิตที่ข่มขื่นดุจยาพิษ ตายซากด้วยความเบื่อหน่ายเอือมระอา นรกอีกรูปแบบหนึ่งของการมีชีวิตอยู่...ไม่ว่ามันจะลงเอยด้วยการอยู่ร่วมกันจนตายจากหรือการหย่าร้าง มันก็น่าสังเวชเท่าเทียมกัน” ,น.97

ความรักคือการพเนจร
อ่านหนังสือรักในเดือนรัก : เพลงรักคนพเนจร
ความเรียงของแดนอรัญ แสงทอง ;
จากงานเขียนหลาย ๆ ชิ้นของแดนอรัญ แสงทองที่ผ่านเข้ามาในโลกของการอ่านของข้าพเจ้า นี่เป็นเล่มแรกที่อ่านด้วยจังหวะ อารมณ์ของการอ่านอย่างช้า ๆ ไม่ถึงกับหยุดไว้กับที่แต่เคลื่อนไปข้างหน้าอย่างค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไป อ่อนไหวแแต่เรียบ สุขุม ไม่เร่งรีบ ไม่ประหวั่นพรั่นพรึง เมื่อเทียบกับงานชิ้นอื่น ๆ ระหว่างบรรทัดได้คิดทบทวนกับชีวิตของตนเองในอะไรบางสิ่งบางอย่าง โดยเฉพาะตัวตนอีกคนหนึ่ง หรืออีกหลาย ๆ คนภายในตัวของเราเอง สำรวจตรวจตราภายในของตนเอง

“ในนามของเงินตรา เกียรติยศ ชื่อเสียง และของความมั่นคงในชีวิต เราล้อมคุณไว้หมดแล้ว ขอให้คุณออกมามอบตัวซะดี ๆ” ,น.24

พเนจรไปเถิด...

อ่านหมายเลข ๘/๒๕๖๐ ลองหาอ่านดูครับ #เพลงรักคนพเนจร #แดนอรัญแสงทอง #อ่าน #อ่านแล้วอ่านเล่า #BooksBAR #ณอ่านTheReaderTheKlinLibrary #AtTheReader #กลินท์แลนด์ #KlinLand — in Bangalore, India.

[Gil Mil · Rating 5 out of 5]

อ่านแล้วรู้สึกเหมือนหมอกลอยไปมา ให้ความเย็น ความสบาย ความชุ่มชื่นและมีอิสระ สมกับเป็นนักพเนจรที่มีอิสระเสรีพร้อมเดินทางทุกเมื่อ

ภาษาเรียบง่าย อ่านแล้วไหลลื่นมองเห็นภาพชัดจนแทบจะรู้สึกได้ถึงกลิ่นป่าไม้

บรรยากาศมีความเหงา กับมรณานุสติให้เห็นเป็นพักๆ

อ่านเพลินดีจัง