Ο Μπάνε Πρέλεβιτς υπήρξε ένας σούπερ σταρ. Δεν αγαπήθηκε απλώς, αλλά λατρεύτηκε από τους φιλάθλους του ΠΑΟΚ, έχοντας, ταυτόχρονα, κερδίσει τον σεβασμό όλης της κοινότητας του μπάσκετ.
Ως παίκτης, ο Μπάνε δεν ήταν ιδιαίτερα εξωστρεφής. Οι δημόσιες τοποθετήσεις του ήταν ελάχιστες. Πλέον, το προφίλ του είναι εντελώς διαφορετικό. Ένας άνθρωπος που αποτελεί πηγή ενέργειας και αισιοδοξίας για τον περίγυρό του, μέσα από τις δυσκολίες που συνάντησε στη ζωή του, αφιέρωσε πάρα πολύ χρόνο για να κοιτάξει βαθιά στην ψυχή του και να δώσει εξηγήσεις σε όλα όσα του συνέβησαν, στα χρόνια της αθλητικής καριέρας του, αλλά και μετέπειτα. Το απόσταγμα των μηνυμάτων που πήρε, η αισιοδοξία και η αγάπη για τη ζωή που μοιράζεται αφειδώς εδώ και πολλά χρόνια καταγράφονται σε αυτό το βιβλίο. Ένα βιβλίο το οποίο μέσα από αυτοβιογραφικά στοιχεία μάς υπενθυμίζει ότι η πιο σημαντική διεργασία που έχουμε να κάνουμε ως ανθρώπινα όντα είναι να μελετάμε αυτά που μας συμβαίνουν, να λαμβάνουμε τα μηνύματα, να συγχωρούμε τον εαυτό μας, να τον αποδεχόμαστε και παράλληλα να προσπαθούμε να τον βελτιώσουμε, όπου κρίνουμε ότι αυτό χρειάζεται.
Η ζωή ενός σταρ του αθλητισμού είναι γεμάτη συναισθήματα και ανταγωνισμό. Ως εκ τούτου, αυτά τα συναισθήματα μεταλλάσσονται με ρυθμό καταιγιστικό, ανάλογα με το αποτέλεσμα. Ή αυτό που λογίζουμε εμείς ως αποτέλεσμα.
Στη Δύναμη της ήττας Στο βιβλίο του Η δύναμη της ήττας ο Μπάνε στέλνει το δικό του πανίσχυρο μήνυμα, η σημασία του οποίου μπορεί να μας κάνει να δούμε τη ζωή με διαφορετικό μάτι και να μας βοηθήσει να γίνουμε οι άνθρωποι που θέλουμε.
Όποιος περιμένει (όπως εγώ) μια βιογραφία του τεράστιου αυτού παίκτη που μεγαλούργησε με την φανέλα του μπασκετικού ΠΑΟΚ, θα απογοητευτεί πολύ. Στην ουσία το βιβλίο είναι ένα βιβλίο αυτό βελτίωσης με διάσπαρτες γνωστές και άγνωστες ιστορίες από τη ζωή του Μπάνε. Είναι γεμάτο με φιλοσοφίες ζωής και παραδείγματα μέσα από τη ζωή και το μπάσκετ. Αν είσαι οπαδός του ΠΑΟΚ και έζησες τα μαγικά χρόνια του '90 κάτι, θα βρεις σημεία που θα σε κάνουν να νοσταλγήσεις, αλλά μέχρι εκεί. Άλλωστε δε νομίζω ότι το βιβλιο γράφτηκε για να προκαλέσει νοσταλγία...