Μια ογδοντάχρονη Αγγλίδα σε κώμα θα αλλάξει μια νύχτα κορμί με την τριαντάχρονη Ουκρανή που την προσέχει. Μεθυσμένη από την ξαφνική παράταση της ζωής, θα παραστρατήσει στα σοκάκια των Αθηνών, θα νιώσει κυνηγημένη, μόνη, θα φτάσει ως το τελευταίο σκαλί της εξαθλίωσης. Παράλληλα ένας μαύρος άντρας που δουλεύει στα φανάρια θα δει την πράσινη λάμψη που σκίζει τον ουρανό και θα ενεργοποιηθεί. Κι η δεκαοκτάχρονη εγγονή της Αγγλίδας με το κορμί που τόσο μοιάζει στη γιαγιά της θα φτάσει ως την τρέλα.
Τι τους ενώνει; Ένα πράσινο αφρικανικό μενταγιόν, ένας Ινδός θεός εγκατεστημένος σε μια μονοκατοικία κάπου στις παρυφές της Αττικής και η πεποίθηση πως κανείς δεν θέλει να πεθάνει.
Μια νουβέλα που πραγματεύεται τη ζωή και το θάνατο, την ύπαρξη του θεού ή και την ανυπαρξία, το τι θα έκανες την αθανασία αν στην χάριζαν έτσι ξαφνικά. Θέτει ένα σωρό ερωτήματα και φυσικά δεν απαντάει σε κανένα.
Μετά από τόσα βιβλία με φανταστικό περιεχόμενο, περηφανεύομαι ότι μπορώ να ξεχωρίσω πότε ο συγγραφέας είναι "βέρος φαντασάς" και πότε όχι, πότε δηλαδή προσπάθησε να κάνει ένα άνοιγμα και σε "αυτούς του πτωχούς που διαβάζουν την υποκουλτούρα" και που αυτός, βεβαίως-βεβαίως, ως γνήσιος μεγάλος λογοτέχνης, θα μας ανοίξει τα μάτια και θα μας βάλει και τα γυαλιά.
Κι ύστερα διάβασα αυτό το βιβλίο. Που το γράφει η Κατερίνα. Που αγαπά τη λογοτεχνία. Που χρησιμοποιεί τη φανταστική ιδέα όχι μόνο για να μας περάσει τα μηνύματά της - να κάνει δηλαδή αυτό που πρέπει κάθε λογοτέχνης, να χρησιμοποιεί ορθά τις συμβάσεις του λόγου ώστε να μας επικοινωνήσει αυτό που τον τρώει -, αλλά και ως οφείλει κάποιος να εκμεταλλευτεί μια φανταστική ιδέα: χωρίς να αφήνει κενά, χωρίς να κάνει εκπτώσεις στην αληθοφάνεια, χωρίς να υποθέτει υπεροπτικά πώς "αφού είναι φανταστικό, μπορώ να το κάνω". Είναι ένα βιβλίο που σέβεται όχι μόνο τον αναγνώστη, αλλά και την ιδέα και το μέσο που χρησιμοποιεί.
Ξαναλέω, είναι ένα βιβλίο που αγαπά τη λογοτεχνία. Και σαν τέτοιο δε μπορεί παρά να σε συγκινεί.
Είναι ένα μικρό βιβλίο που βγαίνει άνετα σε δυο απογεύματα αλλά η μικρή του έκταση είναι κατά τη γνώμη μου και η αδυναμία του, που δεν με ικανοποίησε όσο θα μπορούσε. Και αυτό γιατί πίσω από τον τίτλο κρύβεται μια πολύ δυνατή ιστορία, με αρκετό μυστήριο και δόσεις αγωνίας!
Η συγγραφέας δένει με την ιστορία της το σήμερα και το χθες, όχι το κοντινό μας χθες αλλά αυτό των μύθων και της κοσμογονίας. Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου και τις πράξεις των χαρακτήρων παρελαύνουν μύθοι δημιουργίας από πολλές κουλτούρες και μεταφυσικά ερωτήματα. Η αφήγηση στρωτή, η γραφή όμορφη και οι συνιστώσες της ιστορίας προσεγγίζουν σιγά σιγά μέχρι το τέλος. Το μεταφυσικό στοιχείο είναι έντονο, είναι φανταστική ιστορία άλλωστε όχι ρεαλιστική.
Το παράπονό μου είναι ότι στις λίγες σελίδες στριμώχνονται πάρα πολλά στοιχεία μεταφυσικά και κοσμογονικά, τα οποία κάπου αδικούν και "πνίγουν" τους πειστικούς χαρακτήρες και την πολύ ενδιαφέρουσα πλοκή. Πιστεύω πως αν περιορίζονταν αυτά και επεκτεινόταν λίγο η πλοκή θα μιλούσαμε για ένα διαμάντι.
Αν το εντοπίσετε πάντως μη το προσπεράσετε, θα σας κρατήσει ευχάριστη συντροφιά και ίσως σας βάλει και σε κάποιες σκέψεις!
Η νουβέλα της Κατερίνας Μαλακατέ μου άρεσε περισσότερο απ' ότι περίμενα, διαβάζοντας την περίληψη του βιβλίου. Η ιστορία μέσα από τα μάτια των τριών πρωταγωνιστών κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον μου και το υπερφυσικό στοιχείο δόθηκε με πολύ πειστικό τρόπο, ειδικά στο δεύτερο μισό του βιβλίου, όπου μπλέκονται διάφορα μυθικά στοιχεία. Η γραφή δυνατή και πυκνογραμμένη, χωρίς αερολογίες. Το συστήνω αν θέλετε να διαβάσετε κάτι σύντομο και περίεργο.
Πολύ πρωτότυπο θέμα που ακουμπάει θρησκεία, μεταφυσικά κ υπαρξιακά ζητήματα. Ηθελα κι άλλες σελίδες. Τώρα ανυπομονώ ακόμα περισσότερο για να διαβάσω το επόμενο βιβλίο της κας Μαλακατε.
Γνώρισα την Κατερίνα Μαλακατέ μέσα από το εξαιρετικό της ιστολόγιο 'διαβάζοντας', την αντίστοιχη βιβλιοφιλική ομάδα στο facebook, αλλά και από διηγήματα της που έχουν δημοσιευτεί ή/και εκδοθεί. Το 'Κανείς δεν θέλει να πεθάνει' είναι το πρώτο της μυθιστόρημα, μια νουβέλα όπου το φανταστικό μπλέκεται με το πραγματικό, μια ιστορία που μιλάει για τον θάνατο, την θρησκεία, τον έρωτα, τους λαθρομετανάστες. Το βιβλίο είναι καλογραμμένο, πυκνό. Άλλοτε σε παρασύρει να το διαβάσεις μονορούφι και άλλοτε είναι στιγμές που επιστρέφεις σε κάτι που μόλις διάβασες για να το σκεφτείς ή ακόμα και να το υπογραμμίσεις. Δεν διαβάζω πια συχνά Ελληνική λογοτεχνεία για τον εξής λόγο: αισθάνομαι πολύ κοντά σ' αυτά που γράφουν, ιστορικά, 'τοπικά' και θέλω συνεχώς να βρίσκομαι σε άλλες χώρες, κοινωνίες, φυλές γιατί μ αυτό τον τρόπο εμπνέομαι σ' αυτή τη φάση της ζωής μου. Αυτό δεν σημαίνει ότι σνομπάρω ούτε ότι είμαι απόλυτος. Είναι θέμα προτιμήσεων και λόγω της συγγραφής, 'δρόμων' που με παρασέρνουν καθώς προσπαθώ να εξελίξω τα κείμενα μου. Στο βιβλίο αυτό υπάρχει η ισορροπία που επιθυμώ να έχει ένα ελληνικό μυθιστόρημα του 21 αιώνα. Μου έλλειψε μονάχα λίγη έκταση παραπάνω γιατί απλά μου άρεσε και δεν μου έφτασε. Αν λοιπόν αυτή είναι η αρχή για την εκδοτική παρουσία της Κατερίνας Μαλακατέ στην λογοτεχνία, είμαι βέβαιος ότι η συνέχεια θα είναι πολύ ενδιαφέρουσα ...
Λίγο μεταφυσικό, λίγη θρησκεία, πολλοί άνθρωποι και πολλές ζωές στην σύγχρονη Αθήνα. Η τελευταία σκήνη του βιβλίου και ιδιαίτερα η τελευταία πρόταση, με στιγμάτησε.
Ακόμη κι αν έχεις ζήσει μια ζωή όπως τη θέλεις, έρχεται η ώρα του τέλους. Έρχεται αλήθεια; Κι εδώ ξεκινάει ο μύθος που στήνει η Κατερίνα Μαλακατέ στη νουβέλα της «Κανείς δεν θέλει να πεθάνει» που κυκλοφόρησε άρτι από τις εκδόσεις Ο Κήπος με τις λέξεις. Η ογδοντάχρονη Ελίζα βρίσκεται σε κώμα. Το ελεύθερο πνεύμα της δεν θέλει να εγκαταλείψει τη ματαιότητα του κόσμου -μα είναι και ο μόνος χαρακτήρας της νουβέλας που έχει ζήσει τη ζωή που ήθελε εξάλλου- και ως εκ θαύματος ή μιας υπερφυσικής ή μεταφυσικής συγκυρίας, το αδάμαστο και πείσμον αυτό πνεύμα θα εγκατασταθεί στο σώμα της τριαντάχρονης Τάνιας, της Ουκρανής που την προσέχει. Κι ενώ το γερασμένο και άψυχο πλέον κορμί βάζει τη δική του τελεία σε αυτή τη ζωή, η αναγεννημένη Ελίζα ξεκινάει ένα νέο ταξίδι. Έχει κάνει όμως ένα λάθος. Γιατί ζωές δεν χαρίζονται τόσο άκοπα και το σαρκίο της Τάνιας κουβαλάει λάθη, πάθη, μιζέρια, κόπωση. Η Ελίζα μαθαίνει και ξαναμαθαίνει τον κόσμο ενώ το κόσμημα φυλαχτό που φοράει στον λαιμό της ξετυλίγει με τη δική του λάμψη αρχέγονους μύθους κάνοντας όλο και πιο έντονη την επιθυμία της να εγκαταστήσει το πνεύμα της στο κορμί της Λένας, της εγγονής της, καθώς τώρα περισσότερο από ποτέ πιστεύει πως αυτές οι δυο είναι στην ουσία ένα και αδιαίρετο. Το συναρπαστικό ταξίδι στις ζωές των άλλων ή καλύτερα στα σώματα των άλλων, που στήνει η συγγραφέας, γίνεται μυστηριώδες και πολύπλοκο, καθώς παρακολουθούμε σε παράλληλη εξέλιξη την ιστορία ενός μαύρου άντρα που δουλεύει στα φανάρια και που το μενταγιόν της Ελίζας είναι η δική του ενεργοποίηση. Χρησιμοποιώντας στοιχεία μαγικού ρεαλισμού, η συγγραφέας μιλάει για τη ζωή και τον θάνατο, τον έρωτα, την ύπαρξη, την ανυπαρξία, αλλά και την έννοια της αθανασίας. Οι ήρωες περιδιαβαίνουν μια λούμπεν Αθήνα ή βρίσκονται σε απομονωμένα σπίτια στην εξοχή. Στα πέριξ μιας πλατείας που σηματοδοτεί την οικονομική εξαθλίωση ή κάπου στα βάθη και τα μυστήρια της αφρικανικής ζούγκλας. Σε ένα κοριτσίστικο δωμάτιο μιας ελιτίστικης κατοικίας ή πάνω σε έναν λόφο με θέα όνειρα ζωής υφασμένα με τα στημόνια της τρέλας. Δεν θέλω να πεθάνω. Τελικά μπορεί και να μην πεθάνω ή ακόμη και να μην υπάρχει θάνατος. Κανείς δεν ξέρει.
Ένα καλό βιβλίο είναι με τον τρόπο του πολλά βιβλία. Κάφκα, μαγικός ρεαλισμός, αλλά και τόσα άλλα που ανακαλύψα είτε με την πρώτη είτε με τη δεύτερη ανάγνωση, ώστε δεν ξέρω τι να πρωτοπώ.
Πολύ όμορφη βασική ιδέα, με πολύ ενδιαφέροντες χαρακτήρες, οι οποίοι θα μπορούσαν να είχαν πάρει περισσότερο χρόνο και χώρο για να πουν την ιστορία τους. Η κατάληξη της πλοκής είναι αυτή που δεν μου φάνηκε ταιριαστή καθώς το μεταφυσικό στοιχείο που διατρέχει όλη τη νουβέλα μετεξελίσσεται σε θεολογικό, μη απαραίτητο κατά τη γνώμη μου.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Μία ιδιαίτερη, πόσω μάλλον για τα ελληνικά δεδομένα, νουβέλα, πρωτότυπη σε σύλληψη, με έντονο το μεταφυσικό και θρησκευτικό στοιχείο που διαβάζεται σε μια καθισιά. Σίγουρα σε αυτό βοηθάει και ο τρόπος με τον οποίο αναπτύσσει την ιδέα της η συγγραφέας. Εννοείται πως θα διαβαστούν και τα επόμενα.