Δύο πιστολιές, ακριβώς από πίσω του και αμέσως άλλες δύο θρυμματίζουν τη νύχτα. Ύστερα βήματα που απομακρύνονται τρέχοντας. Η Φιλίτσα ουρλιάζει δείχνοντας τον αποσβολωμένο Μισέλ: "Αυτός με ξέρει". Τα βήματα επιστρέφουν.
Τις δύο και τις άλλες δύο πιστολιές ο Μισέλ δεν τις άκουσε. Η Φιλίτσα εξακολουθούσε να ουρλιάζει υστερικά: "Αυτός με ξέρει".
Ο Μισέλ κρατώντας με τα χέρια την ανοιχτή κοιλιά του κατάφερε να συρθεί, σχεδόν πάνω από τον νεκρό Σαράντη, ως τον πλάτανο. Ακούμπησε στην τραχιά ρίζα του και λίγο πριν το κεφάλι του πέσει δίπλα ξερό, ήρθε η Βιργινία Βαρλάμη και τον φίλησε στο μέτωπο.
Ο Θανάσης Βαλτινός (English: Thanassis Valtinos) γεννήθηκε το 1932 στο Καστρί Κυνουρίας. Στα χρόνια της κατοχής και του εμφυλίου η οικογένειά του μετακινήθηκε σε διάφορες πόλεις και ο Βαλτινός φοίτησε στα γυμνάσια Σπάρτης, Γυθείου και Τρίπολης. Παρακολούθησε μαθήματα στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών του Παντείου και σε σχολή κινηματογράφου. Μετά τη μεταπολίτευση ταξίδεψε στην Αγγλία, το Δυτικό Βερολίνο (με πρόσκληση της Deutsher Akademischer Austauschdienst) και τις Η.Π.Α. (με πρόσκληση του προγράμματος International Writing του πανεπιστημίου της Αϊόβα). Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε το 1958 με τη βράβευση του διηγήματός του Κατακαλόκαιρο σε διαγωνισμό του περιοδικού Ταχυδρόμος.
Το 1963 δημοσίευσε στο περιοδικό Εποχές το αφήγημα Η κάθοδος των εννιά, έργο που κυκλοφόρησε και σε γερμανική μετάφραση το 1976. Το 1978 εκδόθηκε αυτοτελώς σε βιβλίο από τον Κέδρο.
Ασχολήθηκε επίσης με τη θεατρική γραφή και μετάφραση - συνεργάτης του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν -, καθώς και με το κινηματογραφικό σενάριο. Οι μεταφράσεις της τραγωδίας του Ευριπίδη Τρωαδίτισσες αλλά και της Ορέστειας του Αισχύλου παρουσιάστηκαν από το Θέατρο Τέχνης στα Επιδαύρια (1979-1980), σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν.
Από το 1974 ως το 1975 έζησε στο Δυτικό Βερολίνο και το 1976 στις Η.Π.Α., προσκεκλημένος αντίστοιχα από την Deutscher Akademischer Austauschdienst και το International Writing Program.
Διετέλεσε γενικός διευθυντής της Ε.Ρ.Τ. (1989-1990) και πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου. Είναι τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών (Akademia Scientiarum et Artium Europaea), του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου, της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων και της Εταιρείας Συγγραφέων, της οποίας υπήρξε πρόεδρος επί πέντε θητείες.
Έχει τιμηθεί με το βραβείο σεναρίου στο Φεστιβάλ Καννών για την ταινία Ταξίδι στα Κύθηρα (1984) και με το κρατικό βραβείο μυθιστορήματος για το βιβλίο του Στοιχεία για τη δεκαετία του ΄60 (1990), με το διεθνές βραβείο Καβάφη (2001) και το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών Πέτρος Χάρης (2002). Το 2002 του απενεμήθη ο χρυσός σταυρός του Τάγματος της Τιμής της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Το 2012 απονεμήθηκε στο Βαλτινό για το σύνολο του έργου του το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων από τη Διεύθυνση Γραμμάτων της Γενικής Διεύθυνσης Σύγχρονου Πολιτισμού του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού.
Ευρισκόμενος κάπου χαμένος μεταξύ Ιστορίας και Λογοτεχνίας, τρέφω μια αναπάντεχη αγάπη για την αφήγηση του Βαλτινού, η οποία στρέφει τα φώτα της σε άγνωστα πρόσωπα της ιστορίας.
Υπέροχο βιβλίο. Τροχιές ζωών που τέμνονται, βαίνουν παράλληλα ή απομακρύνονται σε διάφορες χρονικές περιόδους. Ένας αιώνας συμπυκνωμένος σε 45 σελίδες. Πραγματικότητα, φαντασία, Ιστορία και Λογοτεχνία αξεδιάλυτα μπερδεμένες. «Αναγκαστικά θα εμπιστευτούμε τη λογοτεχνία».
"Ο τελευταίος Βαρλάμης" είναι από αυτά τα κείμενα που πρέπει να ξεκινήσεις την ανάγνωσή τους έχοντας πλήρη άγνοια περί τίνος πρόκειται, ώστε να σου προσφέρουν τη μέγιστη δυνατή αναγνωστική απόλαυση. Η γνώριμη αφηγηματική λιτότητα του Βαλτινού στα καλύτερά της. Ή η τέχνη τού πώς να αφήνεις την αίσθηση στην/στον αναγνώστρια/η ότι διάβασε ένα χορταστικό πολυσέλιδο και δαιδαλώδες μυθιστόρημα έχοντας αφιερώσει λιγότερο από μία ώρα για την ανάγνωση 40 σελίδων. Ένα μεταϊστορικό -κατά τον τρόπο του Βαλτινού- μυθιστόρημα, ασφαλώς.
Σαν ένα αφηγηματικό εκκρεμές το διήγημα αυτό του Βαλτινού προσπαθεί απαντήσει στο ερώτημα αν «Η Ιστορία αρδεύει την Τέχνη ή η Τέχνη δημιουργεί ιστορική πραγματικότητα». Μια πανέμορφη μινιατούρα, ένα μικρής κλίμακας κομψοτέχνημα της ελληνικής λογοτεχνίας. Η Λογοτεχνία μας λέει συγγραφέας είναι εκεί όταν τα ιστορικά γεγονότα αρχίζουν να ωχριούν. Η Λογοτεχνία θυμάται.
Πρωτότυπη γραφή, αξεδιάλεχτη αλλά αληθοφανής μίξη ιστορίας, φημών, και δημοσιευμάτων. Με ερέθισμα και αφετηρία το όνομα του ήρωα ενός υποτιθέμενου δημοτικού τραγουδιού, ο συγγραφέας ανατρέχει στις ζωές ανθρώπων που έχουν κάποια σχέση με συνονόματους. Πολύ ενδιαφέρον.
Ο Θανάσης Βαλτινός με τη γραφή του φωτίζει εποχές της ελληνικής ιστορίας αναδεικνύοντας τον ρόλο συγκεκριμένων προσώπων και την πολυπλοκότητα της πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής ζωής του τόπου μας.
"Η ζωή είναι αφ' εαυτής μια αφήγηση. Η Ιστορία είναι η δευτερογενής αφήγηση της πρώτης. Όταν τα γεγονότα χάσουν τον ασπαίροντα χαρακτήρα τους και ωχριάσουν οριστικά, αναγκαστικά θα εμπιστευτούμε τη λογοτεχνία."