هر زنی درخت خود را می‌شناسد

by طاهره میرزایی (Translator), Melisa Gürpınar, Lâle Müldür

تاریخ ترکیه سیمای زن را به عنوان موجودی زاینده که تحت اطاعت مرد است، به همراه انجام وظایف روزمره، تصویر کرده بود، اگر نواقصی در این وظایف وجود داشت، با خشونت مواجه می‌شد و یا بدتر از آن، شاید نتیجه‌ای چون مرگ به ارمغان داشت. جنایت‌ها بر سر ناموس و خون‌خواهی در قبیله‌ها، نمونه‌ای پررنگ و بارز این مسائل بودند. صدها سال از جامعه مردانه تصویری مقتدر ترسیم شده بود و زنان همواره در جایگاه دوم در نظر گرفته می‌شدند و متعاقب آن در هنر نیز زنان، محروم از حقوق اجتماعی بودند و جامعه اجازه‌ی ظهور و بروز به آن‌ها نمی‌داد. به عنوان مثال از حضور زنان در ادبیات، پیش از دوره عثمانی اطلاعات روشنی در دست نیست و در دوران عثمانی، نیز دیوان تنها برخی از شاعران چون «مهری»، «فیتنت» و «شرف» به جا مانده است. اما پس از جمهوریت در ترکیه این امکان برای شاعران زن فراهم می‌شود تا بتوانند به راحتی احساسات ظریف خویش را به تقریر درآورند.» همچنین در یکی از سروده‌های این مجموعه شعر به نام «در شرقی‎ترین نقطه قلبم» می‌خوانیم: «قانون عشق را در شرقی‌ترین نقطه آموختم، در دلم چند نفر در حال دعای باران چند نفر زیر آب دلم، برای هر نقاشی کودکانه، خورشید می‌کشد کاروان‌های اندوه بر لب‌هایم روان بر خاکِ ترک خورده‌ی لبانم فراتر از مرگ روستایی بود آن جا، در دور دست‌ها، در شرقی‌ترین نقطه دلم برایم عشقی بی‌بدیل مانده بود از ترانه‌ای محلی حافظه‌ام هر سال کره اسبی سپید و زیبا می‌زاید.

220 pages, Paperback

First published January 1, 2013