What do you think?
Rate this book
Ραδιοκασετόφωνο
Ο Ηλίας έχει σχεδόν τα πάντα στη ζωή του. Έναν γιο, μία πρώην γυναίκα, μία πρώην ερωμένη που ίσως ξαναγίνει νυν, ένα πανάκριβο αυτοκίνητο, τρία μαγαζιά, αρκετά σπίτια και πάρα πολλά χρήματα. Εδώ και λίγες ώρες, όμως, δεν έχει πατέρα. Αλλά αυτό δεν είναι κάτι που τον στενοχωρεί ιδιαίτερα.
Ταξιδεύοντας για την κηδεία στο χωριό όπου γεννήθηκε, μαζί με τον γιο του, επιστρέφει σε μια άλλη εποχή, τότε που τα σπίτια έμεναν ξεκλείδωτα τη νύχτα, οι γάμοι κρατούσαν για πάντα, οι πατεράδες δεν ήξεραν ότι έπρεπε να είναι και μπαμπάδες, οι άνθρωποι πήγαιναν φυλακή για μια ιδέα.
Και υπήρχαν ραδιοκασετόφωνα.
Ένα βιβλίο για τους γονείς που θα έκαναν τα πάντα για τα παιδιά τους. Εκτός από το να τα κάνουν ευτυχισμένα.
Ταξιδεύοντας για την κηδεία στο χωριό όπου γεννήθηκε, μαζί με τον γιο του, επιστρέφει σε μια άλλη εποχή, τότε που τα σπίτια έμεναν ξεκλείδωτα τη νύχτα, οι γάμοι κρατούσαν για πάντα, οι πατεράδες δεν ήξεραν ότι έπρεπε να είναι και μπαμπάδες, οι άνθρωποι πήγαιναν φυλακή για μια ιδέα.
Και υπήρχαν ραδιοκασετόφωνα.
Ένα βιβλίο για τους γονείς που θα έκαναν τα πάντα για τα παιδιά τους. Εκτός από το να τα κάνουν ευτυχισμένα.
126 pages, Paperback
First published November 1, 2023
55 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 12 of 12 reviews
February 26, 2024
(3.5)
Το Ραδιοκασετόφωνο αποτελεί μια καλοστεκούμενη νουβέλα στην οποία, εκτός των άλλων, καταδεικνύεται και η μεγάλη συγγραφική εξέλιξη του Ανυφαντάκη σε σχέση με το πρωτόλειό του, Αλεπούδες στην πλαγιά (αναφέρομαι σε αυτό, καθώς είναι το μοναδικό άλλο βιβλίο του συγγραφέα που διάβασα) Οι Αλεπούδες είχαν ορισμένα υφολογικά και τεχνικά προβλήματα (μπορείτε να ανατρέξετε στην αναλυτική μου κριτική) που στο Ραδιοκασετόφωνο δεν συναντάμε. Διατηρώ κι εδώ κάποιες μικρές ενστάσεις τις οποίες θα αναπτύξω παρακάτω, χωρίς, όμως, αυτά τα μικρά ελαττώματα που διέκρινα, να μειώνουν την αρτιότητα του βιβλίου.
Η αφήγηση στο Ραδιοκασετόφωνο εκτυλίσσεται χωρίς υπερβολές αλλά και χωρίς λογοτεχνικές εκπτώσεις. Παρότι, δηλαδή, η γλώσσα που χρησιμοποιείται είναι απλή, υπάρχει στρωτός εσωτερικός ρυθμός που δένει στο κείμενο και το κάνει να κυλάει αρμονικά. O Aνυφαντάκης χειρίζεται με άνεση και ευστοχία όλες τις υφέρπουσες θεματικές που διανθίζουν τη νουβέλα και για τις οποίες θα κάνω λόγο στη συνέχεια.
Αλλά ας ξεκινήσω από τις ενστάσεις. Η πρώτη ένστασή μου έχει να κάνει με την παρουσίαση των σόσιαλ μίντια από μία αποκλειστικά ανδρική οπτική. Ενώ ο Ανυφαντάκης καταλλήλως τοποθετεί τη γνωριμία του Ηλία με τη Νικόλ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (γνωρίζονται μέσω instagram), η αποτύπωση της γυναικείας σόσιαλ μίντια παρουσίας έχουσας ως απότοκο την διέγερση του ανδρικού πόθου, η σκιαγράφηση της Νικόλ αποκλειστικά ως "πέτρας σκανδάλου" ("του είχε διαλύσει τη ζωή, από την πρώτη φωτογραφία της που είχε δει στο instagram"), το κλισέ της όμορφης instagrammer που από κοντά δεν ικανοποιεί πλήρως το ανδρικό βλέμμα (σελ 29) και γενικά η νεαρή γυναίκα ως ενσάρκωση ή διάψευση των ανδρικών προσδοκιών, είναι μια μονομερής αφήγηση που δεν αποτυπώνει την πραγματικότητα ως έχει. Παρότι τα "ελαττώματα" που διακρίνει ο Ηλίας στην πραγματική Νικόλ, σε σχέση με την ψηφιακή, την κάνουν πιο ποθητή στα μάτια του , αφού την καθιστούν πιο οικεία, αυτό που τον ελκύει κατά βάθος είναι η ευαλωτότητα της πραγματικής Νικόλ σε σχέση με την εικόνα της στα ΜΚΔ, δηλαδή η Νικόλ ως τρωτή φιγούρα θηλυκότητας που επιβεβαιώνει τον ανδρικό σοβινισμό. Εξίσου σημαντικός στο ειδύλλιο τους ειναι, κατά την γνώμη μου, και ο πόθος που δημιουργεί στους άλλους άνδρες με τη σχετική απήχηση που έχει στο instagram, η οποία κολακεύει το εγώ του Ηλία και τον κάνει να αντιμετωπιζει τη Νικόλ ως ένα προς κατάκτηση -ή καλύτερα προς αγορά-τρόπαιο.
Σε συνέντευξή του ο συγγραφέας αναφέρει πως ήθελε να αφηγηθεί κυρίως μια ερωτική ιστορία. Αυτό δεν επιτυγχάνεται διόλου. Ο Ηλίας είναι ένας αντιήρωας και το ειδύλλιό του με τη Νικόλ διαρθρώνεται κωμικοτραγικά. Αν η πρόθεσή του συγγραφέα ήταν άλλη, αυτό δεν γίνεται φανερό στο κείμενο, αφού διάχυτη είναι κυρίως η ειρωνεία, κάτι που φυσικά δένει αρμονικότερα με το ύφος του βιβλίου. Ο τρόπος που ο Ηλίας αντιμετωπίζει τη Νικόλ, ως ακόμα ένα προϊόν που όφειλε να του χαρίσει την ευτυχία, ταιριάζει έξοχα στη χαρακτηροδομή του.
Ο συγγραφέας έχει δηλώσει επίσης πως δεν επικεντρώνει τόσο στο φύλο, ωστοσο, παρότι ίσως να μην ήταν αυτή η πρόθεσή του, νομίζω πως είναι έκδηλη η ανδροκεντρική οπτική, όπως αναφέρω και παραπάνω. Για μένα αυτό το χαρακτηριστικό λαμβάνει αρνητικο πρόσημο αφού περιορίζει τη νοηματική ανοιχτότητα του κειμένου.
Πιο συγκεκριμένα, τόσο στις Αλεπούδες, όσο και στη συγκεκριμένη νουβέλα, δεν συναντάμε αληθοφανείς και αδρούς γυναικείους χαρακτήρες. Δεν νομίζω πως αυτό γίνεται σκόπιμα από τον συγγραφέα, ωστόσο είναι ένας τομέας στον οποίο θα πρέπει να πειραματιστεί συγγραφικά. Πώς θα ήταν για παράδειγμα η συγκεκριμένη ιστορία ειδομένη από τα μάτια της Νικόλ;
Θα ήθελα να δω τον Ανυφαντάκη να επιλέγει μια γυναίκα πρωταγωνίστρια. Όχι γιατί πρακτικά θα υπάρξουν διαφορές στον τρόπο αφήγησης ή διάπλασης του χαρακτήρα, αλλα γιατί κοινωνικά, όταν επιλέγει να μιλάει για τις ανθρώπινες σχέσεις παρουσιάζοντας μόνο την οπτική του κεντρικού πρωταγωνιστή, που τυγχάνει cis άνδρας, παρουσιάζει αυτομάτως μια λειψή οπτική.
Πέραν αυτών των κωλυμάτων, το βιβλίο δομείται σε ένα ιστορικό υπόβαθρο, εύσχημα εντοιχισμένο στις σποραδικές λεπτομέρειες που τοποθετούνται στο παρελθοντικό αφηγηματικό φόντο. Οι πολιτικές εμπειρίες του Δημήτρη συνεισφέρουν στην αντίθεση μεταξύ των ισορροπιών του παρόντος και του παρελθόντος. Ο πατέρας του Ηλία θυσίασε την προσωπική του ευχαρίστηση για το συλλογικό καλό αλλά και για την οικογένειά του, κάτι που ο Ηλίας δεν ένιωσε αναγκασμένος να πράξει. Άλλωστε ο Ηλίας βρίσκεται στο μεταίχμιο μεταξύ των δύο χρονοκόσμων που παρουσιάζονται, χωρίς να μπορεί να αποδώσει με τις πράξεις του ένα ιδεολογικό φορτίο που θα τον κάνει να νιώσει ενήλικος, κύριος του εαυτού του και συνειδητοποιημένος. Είναι λοιπόν ένας απολιτίκ άνθρωπος της μετανεωτερικότητας και οι μόνες προσεγγίσεις της ευχαρίστησης ή της ευτυχίας που δύναται να αποτολμήσει σχετίζονται με τον καταναλωτισμό και με μια επίφαση υλικής ευδαιμονίας μέσω της επιφανειακής έννοιας της επιτυχίας.
Εδώ ο συγγραφέας αποτυπώνει επιτυχώς ένα χαρακτηριστικό των καιρών μας, το οποίο συναντάται κυρίως σε τουριστικές περιοχές, όπως η Κρήτη και άλλα νησιά, δηλαδή την ανισοβαρή, σε σχέση με το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο, οικονομική επιτυχία ορισμένων. Ο Ηλίας δεν είναι υπερβολικά πλούσιος, είναι αυτό το είδος του νεόπλουτου επιχειρηματία της μεσαίας τάξης, του οποίου την ανάδειξη επιτρέπει κατά περιπτώσεις ο καπιταλισμός. Μέσω του σόσιαλ μίντια μάρκετινγκ και της καλής προώθησης, καταφέρνει να δημιουργήσει (έχοντας βέβαια ένα αρχικό κεφάλαιο) ένα υποτυπώδες brand, φυτρώνοντας τυποποιημένες επιχειρήσεις με κιτς αισθητική, χωρίς ίχνος πρωτοτυπίας, χωρίς ουσιαστικό προϊόν και χωρίς ελπίδες διαχρονικότητας. Συναντάμε αρκετές τετοιες επιχειρήσεις στο αστικό τοπίο που, συχνά, εξαφανίζονται το ίδιο εύκολα με την ξαφνική τους ανάδυση.
Ο Ηλίας ασχολείται, μάλιστα, και με κρυπτονομίσματα και δείχνει να ενσαρκώνει έναν αφιλοσόφητο αριβίστα που δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει πώς η ατομική του ευμάρεια ζημιώνει τους γύρω του και ίσως και τον ίδιο, αφού δεν καταφέρνει να βιώσει αυθεντική ευχαρίστηση με την ζωή του και, από ό,τι φαίνεται, δεν θα μπορούσε να είναι ευτυχισμένος ακόμα κι αν η Νικόλ επέστρεφε σε εκείνον, γιατί, στο συγκεκριμένο περιβάλλον, η ευτυχία είναι μια καπιταλιστική ψευδαίσθηση.
Σε αυτό το σημείο θα προτιμούσα κι ένα λιγότερο απλοποιημένο σχήμα στον τρόπο που παρουσιάζονται οι διαγενειακές διαφορές. Η γενιά του ραδιοφώνου που αντικαταστάθηκε από την γενιά της τηλεόρασης και μετά του ίντερνετ, παρά τις εμφανείς διαφορές τους, έχουν και πολλές ομοιότητες κοινωνιολογικά, όπως είναι αναμενόμενο, αφού ανήκουν όλες στην σύγχρονη εποχή. Παρά την έλευση της ψηφιακής εποχής, κινούμαστε ακόμα σε έναν αναλογικό κόσμο, με αναλογική χρήση της γλώσσας ακόμα και σε ψηφιακά περιβάλλοντα.
Συνεπώς, η ερμηνεία αυτής της αντίθεσης, μάλλον θα εξαρτηθεί από τον αναγνώστη.
Η πιο εύλογη επεξήγηση, ως εναργής επίλογος του βιβλίου, θα ήταν πως η συμπεριφορά των ατόμων της ιστορίας είναι ένα σύμπτωμα όχι των καιρών, αλλα της ανθρώπινης φύσης και εντέλει, παρα τις τεχνολογικες διευκολύνσεις ή τις διαφορετικές ιστορικές συγκυρίες, δεν υπαρχει καμία ουσίωδης διαφορά μεταξύ του παρελθόντος και του παρόντος, παρεκτός της διαχρονικής ψευδαίσθησης μιας υποτιθέμενης προόδου.
Το Ραδιοκασετόφωνο αποτελεί μια καλοστεκούμενη νουβέλα στην οποία, εκτός των άλλων, καταδεικνύεται και η μεγάλη συγγραφική εξέλιξη του Ανυφαντάκη σε σχέση με το πρωτόλειό του, Αλεπούδες στην πλαγιά (αναφέρομαι σε αυτό, καθώς είναι το μοναδικό άλλο βιβλίο του συγγραφέα που διάβασα) Οι Αλεπούδες είχαν ορισμένα υφολογικά και τεχνικά προβλήματα (μπορείτε να ανατρέξετε στην αναλυτική μου κριτική) που στο Ραδιοκασετόφωνο δεν συναντάμε. Διατηρώ κι εδώ κάποιες μικρές ενστάσεις τις οποίες θα αναπτύξω παρακάτω, χωρίς, όμως, αυτά τα μικρά ελαττώματα που διέκρινα, να μειώνουν την αρτιότητα του βιβλίου.
Η αφήγηση στο Ραδιοκασετόφωνο εκτυλίσσεται χωρίς υπερβολές αλλά και χωρίς λογοτεχνικές εκπτώσεις. Παρότι, δηλαδή, η γλώσσα που χρησιμοποιείται είναι απλή, υπάρχει στρωτός εσωτερικός ρυθμός που δένει στο κείμενο και το κάνει να κυλάει αρμονικά. O Aνυφαντάκης χειρίζεται με άνεση και ευστοχία όλες τις υφέρπουσες θεματικές που διανθίζουν τη νουβέλα και για τις οποίες θα κάνω λόγο στη συνέχεια.
Αλλά ας ξεκινήσω από τις ενστάσεις. Η πρώτη ένστασή μου έχει να κάνει με την παρουσίαση των σόσιαλ μίντια από μία αποκλειστικά ανδρική οπτική. Ενώ ο Ανυφαντάκης καταλλήλως τοποθετεί τη γνωριμία του Ηλία με τη Νικόλ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (γνωρίζονται μέσω instagram), η αποτύπωση της γυναικείας σόσιαλ μίντια παρουσίας έχουσας ως απότοκο την διέγερση του ανδρικού πόθου, η σκιαγράφηση της Νικόλ αποκλειστικά ως "πέτρας σκανδάλου" ("του είχε διαλύσει τη ζωή, από την πρώτη φωτογραφία της που είχε δει στο instagram"), το κλισέ της όμορφης instagrammer που από κοντά δεν ικανοποιεί πλήρως το ανδρικό βλέμμα (σελ 29) και γενικά η νεαρή γυναίκα ως ενσάρκωση ή διάψευση των ανδρικών προσδοκιών, είναι μια μονομερής αφήγηση που δεν αποτυπώνει την πραγματικότητα ως έχει. Παρότι τα "ελαττώματα" που διακρίνει ο Ηλίας στην πραγματική Νικόλ, σε σχέση με την ψηφιακή, την κάνουν πιο ποθητή στα μάτια του , αφού την καθιστούν πιο οικεία, αυτό που τον ελκύει κατά βάθος είναι η ευαλωτότητα της πραγματικής Νικόλ σε σχέση με την εικόνα της στα ΜΚΔ, δηλαδή η Νικόλ ως τρωτή φιγούρα θηλυκότητας που επιβεβαιώνει τον ανδρικό σοβινισμό. Εξίσου σημαντικός στο ειδύλλιο τους ειναι, κατά την γνώμη μου, και ο πόθος που δημιουργεί στους άλλους άνδρες με τη σχετική απήχηση που έχει στο instagram, η οποία κολακεύει το εγώ του Ηλία και τον κάνει να αντιμετωπιζει τη Νικόλ ως ένα προς κατάκτηση -ή καλύτερα προς αγορά-τρόπαιο.
Σε συνέντευξή του ο συγγραφέας αναφέρει πως ήθελε να αφηγηθεί κυρίως μια ερωτική ιστορία. Αυτό δεν επιτυγχάνεται διόλου. Ο Ηλίας είναι ένας αντιήρωας και το ειδύλλιό του με τη Νικόλ διαρθρώνεται κωμικοτραγικά. Αν η πρόθεσή του συγγραφέα ήταν άλλη, αυτό δεν γίνεται φανερό στο κείμενο, αφού διάχυτη είναι κυρίως η ειρωνεία, κάτι που φυσικά δένει αρμονικότερα με το ύφος του βιβλίου. Ο τρόπος που ο Ηλίας αντιμετωπίζει τη Νικόλ, ως ακόμα ένα προϊόν που όφειλε να του χαρίσει την ευτυχία, ταιριάζει έξοχα στη χαρακτηροδομή του.
Ο συγγραφέας έχει δηλώσει επίσης πως δεν επικεντρώνει τόσο στο φύλο, ωστοσο, παρότι ίσως να μην ήταν αυτή η πρόθεσή του, νομίζω πως είναι έκδηλη η ανδροκεντρική οπτική, όπως αναφέρω και παραπάνω. Για μένα αυτό το χαρακτηριστικό λαμβάνει αρνητικο πρόσημο αφού περιορίζει τη νοηματική ανοιχτότητα του κειμένου.
Πιο συγκεκριμένα, τόσο στις Αλεπούδες, όσο και στη συγκεκριμένη νουβέλα, δεν συναντάμε αληθοφανείς και αδρούς γυναικείους χαρακτήρες. Δεν νομίζω πως αυτό γίνεται σκόπιμα από τον συγγραφέα, ωστόσο είναι ένας τομέας στον οποίο θα πρέπει να πειραματιστεί συγγραφικά. Πώς θα ήταν για παράδειγμα η συγκεκριμένη ιστορία ειδομένη από τα μάτια της Νικόλ;
Θα ήθελα να δω τον Ανυφαντάκη να επιλέγει μια γυναίκα πρωταγωνίστρια. Όχι γιατί πρακτικά θα υπάρξουν διαφορές στον τρόπο αφήγησης ή διάπλασης του χαρακτήρα, αλλα γιατί κοινωνικά, όταν επιλέγει να μιλάει για τις ανθρώπινες σχέσεις παρουσιάζοντας μόνο την οπτική του κεντρικού πρωταγωνιστή, που τυγχάνει cis άνδρας, παρουσιάζει αυτομάτως μια λειψή οπτική.
Πέραν αυτών των κωλυμάτων, το βιβλίο δομείται σε ένα ιστορικό υπόβαθρο, εύσχημα εντοιχισμένο στις σποραδικές λεπτομέρειες που τοποθετούνται στο παρελθοντικό αφηγηματικό φόντο. Οι πολιτικές εμπειρίες του Δημήτρη συνεισφέρουν στην αντίθεση μεταξύ των ισορροπιών του παρόντος και του παρελθόντος. Ο πατέρας του Ηλία θυσίασε την προσωπική του ευχαρίστηση για το συλλογικό καλό αλλά και για την οικογένειά του, κάτι που ο Ηλίας δεν ένιωσε αναγκασμένος να πράξει. Άλλωστε ο Ηλίας βρίσκεται στο μεταίχμιο μεταξύ των δύο χρονοκόσμων που παρουσιάζονται, χωρίς να μπορεί να αποδώσει με τις πράξεις του ένα ιδεολογικό φορτίο που θα τον κάνει να νιώσει ενήλικος, κύριος του εαυτού του και συνειδητοποιημένος. Είναι λοιπόν ένας απολιτίκ άνθρωπος της μετανεωτερικότητας και οι μόνες προσεγγίσεις της ευχαρίστησης ή της ευτυχίας που δύναται να αποτολμήσει σχετίζονται με τον καταναλωτισμό και με μια επίφαση υλικής ευδαιμονίας μέσω της επιφανειακής έννοιας της επιτυχίας.
Εδώ ο συγγραφέας αποτυπώνει επιτυχώς ένα χαρακτηριστικό των καιρών μας, το οποίο συναντάται κυρίως σε τουριστικές περιοχές, όπως η Κρήτη και άλλα νησιά, δηλαδή την ανισοβαρή, σε σχέση με το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο, οικονομική επιτυχία ορισμένων. Ο Ηλίας δεν είναι υπερβολικά πλούσιος, είναι αυτό το είδος του νεόπλουτου επιχειρηματία της μεσαίας τάξης, του οποίου την ανάδειξη επιτρέπει κατά περιπτώσεις ο καπιταλισμός. Μέσω του σόσιαλ μίντια μάρκετινγκ και της καλής προώθησης, καταφέρνει να δημιουργήσει (έχοντας βέβαια ένα αρχικό κεφάλαιο) ένα υποτυπώδες brand, φυτρώνοντας τυποποιημένες επιχειρήσεις με κιτς αισθητική, χωρίς ίχνος πρωτοτυπίας, χωρίς ουσιαστικό προϊόν και χωρίς ελπίδες διαχρονικότητας. Συναντάμε αρκετές τετοιες επιχειρήσεις στο αστικό τοπίο που, συχνά, εξαφανίζονται το ίδιο εύκολα με την ξαφνική τους ανάδυση.
Ο Ηλίας ασχολείται, μάλιστα, και με κρυπτονομίσματα και δείχνει να ενσαρκώνει έναν αφιλοσόφητο αριβίστα που δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει πώς η ατομική του ευμάρεια ζημιώνει τους γύρω του και ίσως και τον ίδιο, αφού δεν καταφέρνει να βιώσει αυθεντική ευχαρίστηση με την ζωή του και, από ό,τι φαίνεται, δεν θα μπορούσε να είναι ευτυχισμένος ακόμα κι αν η Νικόλ επέστρεφε σε εκείνον, γιατί, στο συγκεκριμένο περιβάλλον, η ευτυχία είναι μια καπιταλιστική ψευδαίσθηση.
Σε αυτό το σημείο θα προτιμούσα κι ένα λιγότερο απλοποιημένο σχήμα στον τρόπο που παρουσιάζονται οι διαγενειακές διαφορές. Η γενιά του ραδιοφώνου που αντικαταστάθηκε από την γενιά της τηλεόρασης και μετά του ίντερνετ, παρά τις εμφανείς διαφορές τους, έχουν και πολλές ομοιότητες κοινωνιολογικά, όπως είναι αναμενόμενο, αφού ανήκουν όλες στην σύγχρονη εποχή. Παρά την έλευση της ψηφιακής εποχής, κινούμαστε ακόμα σε έναν αναλογικό κόσμο, με αναλογική χρήση της γλώσσας ακόμα και σε ψηφιακά περιβάλλοντα.
Συνεπώς, η ερμηνεία αυτής της αντίθεσης, μάλλον θα εξαρτηθεί από τον αναγνώστη.
Η πιο εύλογη επεξήγηση, ως εναργής επίλογος του βιβλίου, θα ήταν πως η συμπεριφορά των ατόμων της ιστορίας είναι ένα σύμπτωμα όχι των καιρών, αλλα της ανθρώπινης φύσης και εντέλει, παρα τις τεχνολογικες διευκολύνσεις ή τις διαφορετικές ιστορικές συγκυρίες, δεν υπαρχει καμία ουσίωδης διαφορά μεταξύ του παρελθόντος και του παρόντος, παρεκτός της διαχρονικής ψευδαίσθησης μιας υποτιθέμενης προόδου.
January 12, 2024
Ο Ηλίας, ανεβαίνει στο χωριό να θάψει τον πατέρα του. Όμως, η θλίψη που νιώθει δεν είναι για τον χαμό του - μάλλον για τη ζωή του και πως αυτή εξελίχθηκε. Το γάμο του, την απόκτηση του Μαρίνου και τέλος τη διάλυση του. Κι ο πατέρας του, ο μόνιμος κριτής του - ή αυτό εισέπραττε ο Ηλίας. Ο πατέρας που δεν έγινε ποτέ μπαμπάς αλλά, έγινε άραγε εκείνος;
Με αυτή τη νουβέλα, με άρωμα επαρχίας (πόσο γνώριμο για μένα), έγινε η πρώτη επαφή με τον συγγραφέα. Γραφή στρωτή, που κυλάει και που θίγει την έννοια της οικογένειας και των δεσμών πατέρα-γιού του τότε και του σήμερα.
Πόσα έχουν αλλάξει και πόσο εύκολα ή δύσκολα?
"Εξάλλου, δεν υπάρχει μόνο ένας τρόπος να αγαπάς. Αλλά όταν είσαι μικρός, κανείς δεν σου μιλάει για την αγάπη, μόνο για τα μαθηματικά, τη φυσική και το πώς να καθαρίζεις το δωμάτιο σου. Μαθαίνεις βλέποντας τους γονείς σου, τους συμμαθητές σου. Κι ότι βλέπεις το κάνεις κι εσύ."
Με αυτή τη νουβέλα, με άρωμα επαρχίας (πόσο γνώριμο για μένα), έγινε η πρώτη επαφή με τον συγγραφέα. Γραφή στρωτή, που κυλάει και που θίγει την έννοια της οικογένειας και των δεσμών πατέρα-γιού του τότε και του σήμερα.
Πόσα έχουν αλλάξει και πόσο εύκολα ή δύσκολα?
"Εξάλλου, δεν υπάρχει μόνο ένας τρόπος να αγαπάς. Αλλά όταν είσαι μικρός, κανείς δεν σου μιλάει για την αγάπη, μόνο για τα μαθηματικά, τη φυσική και το πώς να καθαρίζεις το δωμάτιο σου. Μαθαίνεις βλέποντας τους γονείς σου, τους συμμαθητές σου. Κι ότι βλέπεις το κάνεις κι εσύ."
July 8, 2024
Με αφορμή την κηδεία του πατέρα του ο ήρωας μας ταξιδεύει με τον 12 χρόνο γιο του στο οροπέδιο της κρήτης από το Ηράκλειο ( μη φανταστείτε κανένα roadtrip)
Μη έχοντας την ιδανική σχέση πατέρα γιου μετά το διαζύγιο ,προσπαθεί να επικοινωνήσει κ να ρθει κοντά με το παιδί του...
Παράλληλα ακούμε τις σκέψεις του ή να πω καλύτερα το παραλήρημα του? Κατεστραμμένος συναισθηματικά, αδυνατώντας να αγαπήσει αληθινά κατηγορεί τον πατέρα του για όλα... Επιτυχημένος επαγγελματικά νομίζει ότι η οικονομική άνεση που προσφέρει στο γιο του αλλά και την σύντροφό του, αντικαθιστά την απουσία και την συναισθηματική του κενότητα.
Πόσο σημερινή κ επίκαιρη είναι η εικόνα του...
Ένας αντιπαθής, κλαψιάρης, εγωιστής ήρωας που καθώς οι αποκαλύψεις για το παρελθόν έρχονται σιγά σιγά στην επιφάνεια ,τον βλέπουμε να καταρρέει ( εδώ κάπου δεν θα κρύψω ότι είπα καλά να πάθει😂)
Εξαιρετικός ο Ανυφαντάκης έχτισε έξυπνα μία διδακτική θα έλεγα νουβέλα με σαφή και καθαρό λόγο χωρίς περιγραφές τοπίων και άλλα περιττά στολίδια.Επικεντρώνοντας την προσοχή μας στον ίδιο τον ήρωα τις σκέψεις και τα οποία συναισθήματα του...
Μη έχοντας την ιδανική σχέση πατέρα γιου μετά το διαζύγιο ,προσπαθεί να επικοινωνήσει κ να ρθει κοντά με το παιδί του...
Παράλληλα ακούμε τις σκέψεις του ή να πω καλύτερα το παραλήρημα του? Κατεστραμμένος συναισθηματικά, αδυνατώντας να αγαπήσει αληθινά κατηγορεί τον πατέρα του για όλα... Επιτυχημένος επαγγελματικά νομίζει ότι η οικονομική άνεση που προσφέρει στο γιο του αλλά και την σύντροφό του, αντικαθιστά την απουσία και την συναισθηματική του κενότητα.
Πόσο σημερινή κ επίκαιρη είναι η εικόνα του...
Ένας αντιπαθής, κλαψιάρης, εγωιστής ήρωας που καθώς οι αποκαλύψεις για το παρελθόν έρχονται σιγά σιγά στην επιφάνεια ,τον βλέπουμε να καταρρέει ( εδώ κάπου δεν θα κρύψω ότι είπα καλά να πάθει😂)
Εξαιρετικός ο Ανυφαντάκης έχτισε έξυπνα μία διδακτική θα έλεγα νουβέλα με σαφή και καθαρό λόγο χωρίς περιγραφές τοπίων και άλλα περιττά στολίδια.Επικεντρώνοντας την προσοχή μας στον ίδιο τον ήρωα τις σκέψεις και τα οποία συναισθήματα του...
March 13, 2025
Η παιδίατρός μας είναι μια γυναίκα που δεν βλέπω σαν γιατρό του παιδιού μου αλλά σαν έναν άνθρωπο που αγαπάω. Είναι εκεί για μας 24 ώρες το εικοσιτετράωρο. Έχει σηκώσει το τηλέφωνό της πάνω από μια φορά στις τέσσερις τα ξημερώματα. Για μένα λοιπόν είναι υπέροχη. Εκτιμάω και αντιλαμβάνομαι το προσωπικό κόστος που έχει αυτό για την ίδια και την οικογένειά της μιας και έχει και δύο κόρες. Άραγε οι κόρες της θα έχουν την ίδια γνώμη που έχω εγώ για την ίδια καθώς θα μεγαλώνουν; Θα μπορέσουν να κατανοήσουν και να δικαιολογήσουν τις ώρες απουσίας της μητέρας τους; Αυτόν τον συνειρμό έκανα καθώς έκλεινα το βιβλίο.
Θέλω να πω ότι ενώ στα μάτια κάποιου φαίνεσαι υπέροχος, φοβερός σε κάποιον άλλο ίσως ακόμα και στον πιο κοντινό σου άνθρωπο ενδέχεται να αφήσεις ένα μεγάλο κενό που ότι και να κάνει στη ζωή του δεν θα είναι αρκετό για να το γεμίσει. Και θα μου πεις που κολλάνε αυτά που λες με το βιβλίο....μια χαρά κολλάνε.
- - - - - - - -
Στον Ηλία δεν λείπει τίποτα από τη ζωή του, υλικά τουλάχιστον. Είναι χωρισμένος με ένα παιδί τον Μαρίνο, πετυχημένος επιχειρηματίας,με σπίτια,ακριβό αμάξι και μια ερωμένη που επίσης χώρισαν πρόσφατα αλλά μπορεί να τα ξαναβρούν. Τώρα καλείται να κηδέψει τον πατέρα του,τον Δημήτρη. Ο Δημήτρης είναι ο γιατρός του χωριού, αγαπητός σε όλους, αλλά σε όλη του την ζωή ένας ξένος για τον δικό του γιο και αυτό δεν σχετιζόταν μόνο με την δουλειά του.Δύο πρόσωπα χωρίς σημείο επαφής με τον γιο να ζητιανεύει λίγη προσοχή. Έχουμε και μια μάνα συγκαταβατική που θα βάλει κι αυτή με τον τρόπο της το λιθαράκι της για να δημιουργηθεί ένας άνθρωπος αντιδραστικά ανολοκλήρωτος ,που στην προσπάθειά του να ξεφύγει από τον βούρκο,το μόνο που θα καταφέρει είναι να κυλιέται περισσότερο σε αυτόν.
Το βιβλίο στο σύνολό του μου άρεσε. Στην αρχή όχι τόσο,στη συνέχεια περισσότερο. Μου άρεσε ο τρόπος που παρουσίασε τον Ηλία. Κατά τη γνώμη μου τον απέδωσε πάρα πολύ καλά,αλλά δεν μου μίλησε καθόλου το κομμάτι που προσπάθησε να επικοινωνήσει με το χάσμα των γενεών. Τον γιο του τον Μαρίνο τον ένιωσα εντελώς κομπάρσο στην ιστορία. Αυτό το κάτι παραπάνω που θα ήθελα είναι κάτι να με ταρακουνήσει,να με κάνει να νιώσω ότι αυτά συμβαίνουν στο μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας κι όχι απλά στον Ηλία του βιβλίου. Να με κάνει να νιώσω ότι αν δεν ξυπνήσω να φύγω από τα δικά μου δεσμά ,αύριο στην θέση του Ηλία θα μπορούσε να είναι ο γιος μου. Αλλά δεν το έκανε στο βαθμό που θα ήθελα. Άρα για να κλείσω το βρήκα άνω του μετρίου αλλά χωρίς να με τρελάνει κιόλας.
3,5/5
Θέλω να πω ότι ενώ στα μάτια κάποιου φαίνεσαι υπέροχος, φοβερός σε κάποιον άλλο ίσως ακόμα και στον πιο κοντινό σου άνθρωπο ενδέχεται να αφήσεις ένα μεγάλο κενό που ότι και να κάνει στη ζωή του δεν θα είναι αρκετό για να το γεμίσει. Και θα μου πεις που κολλάνε αυτά που λες με το βιβλίο....μια χαρά κολλάνε.
- - - - - - - -
Στον Ηλία δεν λείπει τίποτα από τη ζωή του, υλικά τουλάχιστον. Είναι χωρισμένος με ένα παιδί τον Μαρίνο, πετυχημένος επιχειρηματίας,με σπίτια,ακριβό αμάξι και μια ερωμένη που επίσης χώρισαν πρόσφατα αλλά μπορεί να τα ξαναβρούν. Τώρα καλείται να κηδέψει τον πατέρα του,τον Δημήτρη. Ο Δημήτρης είναι ο γιατρός του χωριού, αγαπητός σε όλους, αλλά σε όλη του την ζωή ένας ξένος για τον δικό του γιο και αυτό δεν σχετιζόταν μόνο με την δουλειά του.Δύο πρόσωπα χωρίς σημείο επαφής με τον γιο να ζητιανεύει λίγη προσοχή. Έχουμε και μια μάνα συγκαταβατική που θα βάλει κι αυτή με τον τρόπο της το λιθαράκι της για να δημιουργηθεί ένας άνθρωπος αντιδραστικά ανολοκλήρωτος ,που στην προσπάθειά του να ξεφύγει από τον βούρκο,το μόνο που θα καταφέρει είναι να κυλιέται περισσότερο σε αυτόν.
Το βιβλίο στο σύνολό του μου άρεσε. Στην αρχή όχι τόσο,στη συνέχεια περισσότερο. Μου άρεσε ο τρόπος που παρουσίασε τον Ηλία. Κατά τη γνώμη μου τον απέδωσε πάρα πολύ καλά,αλλά δεν μου μίλησε καθόλου το κομμάτι που προσπάθησε να επικοινωνήσει με το χάσμα των γενεών. Τον γιο του τον Μαρίνο τον ένιωσα εντελώς κομπάρσο στην ιστορία. Αυτό το κάτι παραπάνω που θα ήθελα είναι κάτι να με ταρακουνήσει,να με κάνει να νιώσω ότι αυτά συμβαίνουν στο μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας κι όχι απλά στον Ηλία του βιβλίου. Να με κάνει να νιώσω ότι αν δεν ξυπνήσω να φύγω από τα δικά μου δεσμά ,αύριο στην θέση του Ηλία θα μπορούσε να είναι ο γιος μου. Αλλά δεν το έκανε στο βαθμό που θα ήθελα. Άρα για να κλείσω το βρήκα άνω του μετρίου αλλά χωρίς να με τρελάνει κιόλας.
3,5/5
August 2, 2024
Με αφορμή την κηδεία του πατέρα του ο Ηλίας επιστρέφει στο χωριό όπου μεγάλωσε μαζί με το γιο του. Κατά τη διαμονή του εκεί μας περιγράφει τη δύσκολη σχέση που είχε με τον πατέρα του, η οποία τον καθόρισε και ως άνθρωπο και τον οδήγησε σε όλη τη ζωή στο να παίρνει αποφάσεις κόντρα στα θέλω του πατέρα του. Μια από αυτές ήταν και το να απατήσει-αφήσει τη γυναίκα για μια νεαρή χορεύτρια που γνώρισε μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.
Μέσα από αυτήν την καλά δομημένη νουβέλα ο συγγραφέας περιγράφει το ρόλο που ‘’όφειλαν’’ να έχουν οι πατεράδες των περασμένων γενεών απέναντι στους γιούς τους, ώστε να τους γαλουχήσουνε σωστά.
Μέσα από αυτήν την καλά δομημένη νουβέλα ο συγγραφέας περιγράφει το ρόλο που ‘’όφειλαν’’ να έχουν οι πατεράδες των περασμένων γενεών απέναντι στους γιούς τους, ώστε να τους γαλουχήσουνε σωστά.
December 11, 2023
Συγκινητικό ανάγνωσμα αλλά δεν ανταποκρίθηκε στην περιγραφή του πίσω εξώφυλλου. Δεν είχε το βάθος που υποσχόταν εκεί σχετικά με τα ιστορικά γεγονότα που έζησε ο πατέρας του πρωταγωνιστή και πώς αυτά διαμόρφωσαν το χαρακτήρα του. Πέραν από τον πρωταγωνιστή, με τους λοιπούς χαρακτήρες, το βιβλίο ασχολείται επιφανειακά. Ίσως αυτό θέλει να μας πει κάτι αλλά εγώ δεν το κατάλαβα. Έχοντας ζήσει στο παρελθόν στο Ηράκλειο Κρήτης, καταλαβαίνω απόλυτα τη συμπεριφορά του (νεόπλουτου) πρωταγωνιστή και αυτή έχει αποτυπωθεί άψογα στο βιβλίο, κάτι που με ευχαρίστησε.
April 2, 2024
Για πρώτη επαφή με το έργο του Ανυφαντάκη δεν ενθουσιάστηκα, και περίμενα πολλά παραπάνω. Ξεκίνησε σαν μια υπόσχεση για τη συζήτηση μεταξύ δύο διαφορετικών γενεών για να μας δείξει πως στην ουσία δεν αλλάζουν και πολλά. Ίσως να φταίει και η δική μου ηλικία που δεν μπορώ να πω πως είμαι σε επίπεδα ταύτισης με τον πρωταγωνιστή.
October 9, 2025
Πρώτη γνωριμία με τον Ανυφαντάκη και ενθουσιαστηκα. Αφενός γιατί είναι νέος Έλληνας συγγραφέας και λιγο γιατί αναγνωριζω τον τόπο και τον χώρο. Βαθιά συναισθήματα με λιτό λόγο. Αν ανέλυε περισσότερο θα ήταν ασυνεπής με το χαρακτήρα του κεντρικού του ήρωα
February 19, 2024
Μια νουβέλα για τη σχέση πατέρα και γιου στην Κρήτη. Το παλιό ραδιοκασετόφωνο και ο θάνατος του παππού θα φέρει κοντά πατέρα και γιο.
April 28, 2024
Ανυφαντάκης, Κυθρεώτης, Μακρόπουλος, Αλμπάτης, Δούσος, Γκέζος, Κουτσούκος...
Πόσο χαίρομαι να ανακαλύπτω αξιόλογους νέους Έλληνες συγγραφείς!
Πόσο χαίρομαι να ανακαλύπτω αξιόλογους νέους Έλληνες συγγραφείς!
September 24, 2024
Εξαιρετικό!
December 15, 2023
Ηταν ενα βιβλιο που μεσα στις λιγες σελιδες του διαπερασαν πολλα μεγαλα νοηματα για την αγια ελληνικη οικογενεια.
Με αγγιξε, συνδεθηκα με τους χαρακτηρες, η πλοκη ρεει σαν νερακι κ δεν το αφηνεις απο τα χερια σου αν δεν φτασεις στο τελος.
Διαγενεακο τραυμα το υποβοσκων θεμα μιας ιστοριας που εχει πολυ βαθυτερα νοηματα απο την ιστορια ενος μεσηλικα αντρα που κυνηγαει την ευτυχια.
Εδω μιλαμε για τη δυσκολια του ανηκειν και το ποσο βασανιστικες μπορει να γινουν οι οικογενειες. Επισης ποσο δυσκολο ειναι να μην βρισκεις καταφυγιο μεσα στο σπιτι σου και ποσο ευκολο ειναι ενω παλευεις να τα αποφυγεις,να κανεις ακριβως τα ιδια λαθη στην οικογενεια που εσυ δημιουργεις. Η μοναξια μεσα στις οικογενειες και ο πονος που κληροδοτειται απο γενια σε γενια. Με αγγιξε παρα πολυ. Πολυ ωριμη η γραφη του Ανυφαντακη που με πολυ ηρεμο τροπο αγγιζει αυτα τα τοσο ταραγμενα νερα της υπαρξης μας. Αν δεν το εχετε ηδη κανει, διαβαστε το.
Με αγγιξε, συνδεθηκα με τους χαρακτηρες, η πλοκη ρεει σαν νερακι κ δεν το αφηνεις απο τα χερια σου αν δεν φτασεις στο τελος.
Διαγενεακο τραυμα το υποβοσκων θεμα μιας ιστοριας που εχει πολυ βαθυτερα νοηματα απο την ιστορια ενος μεσηλικα αντρα που κυνηγαει την ευτυχια.
Εδω μιλαμε για τη δυσκολια του ανηκειν και το ποσο βασανιστικες μπορει να γινουν οι οικογενειες. Επισης ποσο δυσκολο ειναι να μην βρισκεις καταφυγιο μεσα στο σπιτι σου και ποσο ευκολο ειναι ενω παλευεις να τα αποφυγεις,να κανεις ακριβως τα ιδια λαθη στην οικογενεια που εσυ δημιουργεις. Η μοναξια μεσα στις οικογενειες και ο πονος που κληροδοτειται απο γενια σε γενια. Με αγγιξε παρα πολυ. Πολυ ωριμη η γραφη του Ανυφαντακη που με πολυ ηρεμο τροπο αγγιζει αυτα τα τοσο ταραγμενα νερα της υπαρξης μας. Αν δεν το εχετε ηδη κανει, διαβαστε το.
Displaying 1 - 12 of 12 reviews