What do you think?
Rate this book
Oostende in de belle époque (e-book)
James Ensor heeft Oostende nooit ingeruild voor Brussel of Parijs. Waarom niet? Dat vertelt dit boek, waarin Kurt Van Eeghem de lezer meeneemt naar de Koningin der Badsteden ten tijde van de zwierige belle époque.
Elke zomer veranderde de ingeslapen kuststad in een bruisende smeltkroes. De promenade met zijn weelderige hotels en villa’s was the place to be voor de elite om te zien en gezien te worden. Luxueuze treinen en pakketboten brachten toeristen uit alle uithoeken van de wereld naar onze kust.
In dit boek wordt eindelijk de meest succesvolle periode van Oostende beschreven. Naast De Kursaal, een wonderlijk eclectisch paleis, beschikte de badstad over een Groot Symfonisch Orkest met aan het begin van de twintigste eeuw 155 topmuzikanten. Wereldsterren zoals Caruso, Saint-Saëns, Strauss en Casals traden op in de immense Rotonde. Voor opera, toneel en ballet kon je terecht in de Koninklijke Schouwburg. Geleerden en schrijvers hielden lezingen, schilders en beeldhouwers toonden de nieuwste evoluties. De revuetheaters draaiden op volle toeren, er waren sportmanifestaties, bloemencorso’s, vuurwerken en stoeten. Auguste Escoffier creëerde de ‘Sole Ostendaise’ in de keuken van het ‘Royal Palace’, het meest luxueuze hotel van de Atlantische kust… Oostende in de belle époque is een boek vol verrassingen.
Kurt Van Eeghem studeerde aan Studio Herman Teirlinck in Antwerpen en aan de Theaterschool in Amsterdam. Hij acteerde en bracht cabaret in Vlaanderen en Nederland, waarna hij de wereld van radio en televisie ontdekte. In 1980 won hij met het tv-programma Hitring alle pop-polls en prijzen. Voor Radio 1 en Klara interviewde hij duizenden kunstenaars uit heel de wereld. Kurt Van Eeghem is een graag geziene gastheer bij concerten en debatten en een veelgevraagd spreker. Hij schrijft columns voor kranten en tijdschriften. Oostende in de belle époque is zijn achtste boek.
Elke zomer veranderde de ingeslapen kuststad in een bruisende smeltkroes. De promenade met zijn weelderige hotels en villa’s was the place to be voor de elite om te zien en gezien te worden. Luxueuze treinen en pakketboten brachten toeristen uit alle uithoeken van de wereld naar onze kust.
In dit boek wordt eindelijk de meest succesvolle periode van Oostende beschreven. Naast De Kursaal, een wonderlijk eclectisch paleis, beschikte de badstad over een Groot Symfonisch Orkest met aan het begin van de twintigste eeuw 155 topmuzikanten. Wereldsterren zoals Caruso, Saint-Saëns, Strauss en Casals traden op in de immense Rotonde. Voor opera, toneel en ballet kon je terecht in de Koninklijke Schouwburg. Geleerden en schrijvers hielden lezingen, schilders en beeldhouwers toonden de nieuwste evoluties. De revuetheaters draaiden op volle toeren, er waren sportmanifestaties, bloemencorso’s, vuurwerken en stoeten. Auguste Escoffier creëerde de ‘Sole Ostendaise’ in de keuken van het ‘Royal Palace’, het meest luxueuze hotel van de Atlantische kust… Oostende in de belle époque is een boek vol verrassingen.
Kurt Van Eeghem studeerde aan Studio Herman Teirlinck in Antwerpen en aan de Theaterschool in Amsterdam. Hij acteerde en bracht cabaret in Vlaanderen en Nederland, waarna hij de wereld van radio en televisie ontdekte. In 1980 won hij met het tv-programma Hitring alle pop-polls en prijzen. Voor Radio 1 en Klara interviewde hij duizenden kunstenaars uit heel de wereld. Kurt Van Eeghem is een graag geziene gastheer bij concerten en debatten en een veelgevraagd spreker. Hij schrijft columns voor kranten en tijdschriften. Oostende in de belle époque is zijn achtste boek.
- GenresHistoryNonfictionBelgium
281 pages, Kindle Edition
Published November 16, 2023
11 people are currently reading
69 people want to read
About the author
Kurt van Eeghem
10 books5 followersKurt Van Eeghem is a Belgian television and radio host, actor, writer, and columnist e is widely recognized for his multifaceted career in Belgian media and entertainment. Van Eeghem began his career in the 1970s as a radio presenter for the Flemish public broadcaster, BRT (now VRT). Over the years, he became a prominent figure in Belgian broadcasting, hosting various radio shows and later transitioning to television. His television work included hosting cultural programs, game shows, and presenting events such as the Eurovision Song Contest in 1987. Aside from his successful broadcasting career, Van Eeghem has a passion for writing. He has authored several books, covering a range of topics from entertainment to personal memoirs. Additionally, he's contributed columns to newspapers and magazines, showcasing his versatility as a writer and commentator. Throughout his career, Kurt Van Eeghem has remained a prominent and respected figure in Belgian media, known for his wit, versatility, and contributions to both radio and television.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 22 of 22 reviews
December 13, 2024
Soms moet je eens een werk als dit lezen om andere boeken echt naar waarde te schatten en (nog) meer te appreciëren. Boeken zoals pakweg Kamer in Oostende, Gare du Nord. Belgische en Nederlandse kunstenaars in Parijs 1850-1950 of De ziel van parijs, die het opsommende, anekdotische en bijna puur registrerende schijnbaar moeiteloos overstijgen en op een onnavolgbare manier een bepaalde periode, sfeer of personages voor de ogen van de lezer tot leven brengen. Iets wat ik - naarmate mijn lectuur vorderde - altijd maar meer heb gemist in dit naslagwerk.
March 3, 2024
Oostende in de belle époque is het meest recente boek van Kurt Van Eeghem. In dit boek wordt eindelijk de meest succesvolle periode van Oostende beschreven. Naast De Kursaal, een wonderlijk eclectisch paleis, beschikte de badstad over een Groot Symfonisch Orkest met aan het begin van de twintigste eeuw 155 topmuzikanten. Wereldsterren zoals Caruso, Saint-Saëns, Strauss en Casals traden op in de immense Rotonde. Voor opera, toneel en ballet kon je terecht in de Koninklijke Schouwburg. Geleerden en schrijvers hielden lezingen, schilders en beeldhouwers toonden de nieuwste evoluties. De revuetheaters draaiden op volle toeren, er waren sportmanifestaties, bloemencorso’s, vuurwerken en stoeten. Auguste Escoffier creëerde de ‘Sole Ostendaise’ in de keuken van het ‘Royal Palace’, het meest luxueuze hotel van de Atlantische kust.
Ik had van het boek eerlijk gezegd meer verwacht, meer variatie aan thema’s, een bredere kijk op het leven in de stad tijdens deze periode. Het boek stelt het muzikale mondaine leven in en rond het Kursaal centraal, en doet dat erg goed. De muziekliefhebbers komen zeker aan hun trekken.
Ik had van het boek eerlijk gezegd meer verwacht, meer variatie aan thema’s, een bredere kijk op het leven in de stad tijdens deze periode. Het boek stelt het muzikale mondaine leven in en rond het Kursaal centraal, en doet dat erg goed. De muziekliefhebbers komen zeker aan hun trekken.
January 25, 2024
Als onderwerp interessant (zeker omdat ik van Oostende ben), maar het laat me wel een beetje op mijn honger zitten. De Belle Epoque wordt nogal eenzijdig beschreven vanuit een passie van de auteur voor klassieke muziek wat leidt tot het detaillistisch opsommen van namen wie er heeft opgetreden in het Kursaal in die tijd, maar weinig wordt verteld over Oostende zelf en de evolutie van de stad, de impact in bredere zin op Oostende. Er ontbreekt een lijn en verhaal - veel zaken worden herhaald met andere woorden en ook de foto's zijn grotendeels allemaal dezelfde (foto's van het strand, de dijk en de kursaal, terwijl Oostende toch dat veel meer moet geweest zijn). Een boeiend onderwerp waarmee, volgens mij, meer kon worden gedaan (bvb het onstaan van de Opex/vuurtorenwijk, het leven in het centrum van Oostende, de uitbreidingen naar Mariakerke, het komen van de kusttram, inzicht in het leven van de jetset, ...)
August 25, 2024
"Het zwierige tijdperk van Ensor" luidt de ondertitel van het boek. Degenen die hoopten op een levendig verslag over det stad en het tijdperk vanuit het oog van de grote schilder komt bedrogen uit. Het begint goed, Ensor is het hoofdpersonage van het eerste hoofdstuk, ook het veruit kortste hoofdstuk. Daarmee is dan ook alles gezegd en geschreven wat betreft Ensor. De rest van het boek is kurkdroog; het leeft niet, geen anecdotes. 90% van het boek bestaat uit en vervelende opsomming van totaal onbekende namen uit de klassieke muziek - voor de leek althans. De auteur springt ook vaak naar voor en naar achter in de tijd om dingen die al tot in den treurens toe verteld zijn nog eens te herhalen vanuit een ander standpunt of een ander thema. De verhaallijn is niet meer te volgens. Stel je voor wat een Geert Mak of David Van Reybrouck van dit thema hadde gebakken! Dit boek daarentegen, is een misser van formaat.
December 13, 2024
Hoe kun je als uitgever een boek dat wemelt van namen zonder register brengen? Foei Pelckmans !
May 5, 2024
https://looneybooks79.blog/2024/05/03...
Kurt Van Eeghem is eigenlijk wel een manusje-van-alles... zanger, tv-presentator, radiopresentator en nu nog eens schrijver erbovenop! Wie kent hem niet van 'De Drie Wijzen', de allerleukste quiz op tv destijds?
En op Klara mocht hij over klassieke muziek oreren en ieder luisterend oor strelen met de klanken van weleer!
Wel, ook in dit boek, 'Oostende in de Belle Époque, het zwierige tijdperk van Ensor' worden we niet alleen terug meegenomen in de tijd waar de stad floreerde dankzij onze koningen Leopold I en II, die verliefd waren op de stad, maar ook over hoe de stad fungeerde en bekendstond wereldwijd als kuuroord (helend zeewater!)! Maar de hoofdbrok van dit boek gaat over die ene liefde van Kurt Van Eeghem, de muziek!
Centraal staan een aantal figuren die het Kursaal groot hebben gemaakt en ervoor hebben gezorgd dat de muziektempel zijn roem en faam hebben bezorgd, met de grootste namen die kwamen optreden. Eén van hen was de Gentenaar Léon Rinskopf die zichzelf opwerkte van tweede dirigent tot leider van het orkest! En Georges Marquet die van kleine arbeider zichzelf opwerkte tot zakenman die een imperium (met illegale speelzalen) opbouwde in Oostende, maar ook ver daarbuiten!
Een deel van het boek gaat dan ook over het topjaar 1906 waar de grootste sterren (van die tijd) kwamen optreden: Caruso, Strauss, Saint-Saëns en operazangeressen die boven het orkest heen kwamen met hun stem! Wat een tijd toch!
Jammer genoeg kwam er de Eerste Wereldoorlog (en daarna nog een tweede) die de grandeur van de stad verwoestte en plots kwamen de ‘rich and famous’ van de hele wereld niet meer terug naar de stad die ooit bekend stond als ‘La Reine des Plages’!
April was voor mij de maand waarin de stad Oostende centraal heeft gestaan en dit allemaal dankzij (en vooral door) één bepaald man, James Ensor! Wie mijn recensies de voorbije weken heeft gevolgd weet intussen dat ik heel wat boeken las die zich rond de man en zijn kunst, maar ook rond de stad waarin hij geboren werd en uiteindelijk ook stierf. Het fascineert me vooral hoeveel boeken er de laatste jaren verschenen zijn die deze stad en vooral de periode tussen 1850 en 1950 belichten. En natuurlijk ben ik ervan overtuigd dat dit nog niet het laatste boek zal zijn dat me terug zal brengen naar die jaren. De komende week alleen al lees ik nog een boek met de titel 'Kamer in Oostende' van Koen Peeters (waarmee mijn Oostende-manie vorige maand startte, met zijn boek Georges!)
Dit boek, waarbij de muziek dat in het Kursaal Oostende werd gespeeld (brassbands, strijkers, dirigenten...), is weer iets helemaal anders, iets volledig en compleet nieuw. Een facet dat ik nog niet had belicht zien worden. Meestal ging het enkel over de 'beroemde' en 'bekende' (soms beruchte) mensen of het ging over kunstenaars en hun kunst... Dus dit was wel verfrissend en tegelijkertijd ook frustrerend want het doet mij beseffen dat ik niks, maar dan ook niks ken van de muzikanten noch de muziek uit die tijd. Ik kan me alleen baseren op films en series die zich in die tijd zowat hebben afgespeeld maar dan nog ben ik er niet helemaal van overtuigd dat alles wat daarin wordt vertoond en 'verhoord' wel helemaal historisch correct is. (en als je dan kijkt naar films van Baz Luhrmann zoals Moulin Rouge weet je al helemaal zeker dat die muziek niks te maken heeft met waar Kurt het over heeft in dit boek!
Kurt Van Eeghem is eigenlijk wel een manusje-van-alles... zanger, tv-presentator, radiopresentator en nu nog eens schrijver erbovenop! Wie kent hem niet van 'De Drie Wijzen', de allerleukste quiz op tv destijds?
En op Klara mocht hij over klassieke muziek oreren en ieder luisterend oor strelen met de klanken van weleer!
Wel, ook in dit boek, 'Oostende in de Belle Époque, het zwierige tijdperk van Ensor' worden we niet alleen terug meegenomen in de tijd waar de stad floreerde dankzij onze koningen Leopold I en II, die verliefd waren op de stad, maar ook over hoe de stad fungeerde en bekendstond wereldwijd als kuuroord (helend zeewater!)! Maar de hoofdbrok van dit boek gaat over die ene liefde van Kurt Van Eeghem, de muziek!
Centraal staan een aantal figuren die het Kursaal groot hebben gemaakt en ervoor hebben gezorgd dat de muziektempel zijn roem en faam hebben bezorgd, met de grootste namen die kwamen optreden. Eén van hen was de Gentenaar Léon Rinskopf die zichzelf opwerkte van tweede dirigent tot leider van het orkest! En Georges Marquet die van kleine arbeider zichzelf opwerkte tot zakenman die een imperium (met illegale speelzalen) opbouwde in Oostende, maar ook ver daarbuiten!
Een deel van het boek gaat dan ook over het topjaar 1906 waar de grootste sterren (van die tijd) kwamen optreden: Caruso, Strauss, Saint-Saëns en operazangeressen die boven het orkest heen kwamen met hun stem! Wat een tijd toch!
Jammer genoeg kwam er de Eerste Wereldoorlog (en daarna nog een tweede) die de grandeur van de stad verwoestte en plots kwamen de ‘rich and famous’ van de hele wereld niet meer terug naar de stad die ooit bekend stond als ‘La Reine des Plages’!
April was voor mij de maand waarin de stad Oostende centraal heeft gestaan en dit allemaal dankzij (en vooral door) één bepaald man, James Ensor! Wie mijn recensies de voorbije weken heeft gevolgd weet intussen dat ik heel wat boeken las die zich rond de man en zijn kunst, maar ook rond de stad waarin hij geboren werd en uiteindelijk ook stierf. Het fascineert me vooral hoeveel boeken er de laatste jaren verschenen zijn die deze stad en vooral de periode tussen 1850 en 1950 belichten. En natuurlijk ben ik ervan overtuigd dat dit nog niet het laatste boek zal zijn dat me terug zal brengen naar die jaren. De komende week alleen al lees ik nog een boek met de titel 'Kamer in Oostende' van Koen Peeters (waarmee mijn Oostende-manie vorige maand startte, met zijn boek Georges!)
Dit boek, waarbij de muziek dat in het Kursaal Oostende werd gespeeld (brassbands, strijkers, dirigenten...), is weer iets helemaal anders, iets volledig en compleet nieuw. Een facet dat ik nog niet had belicht zien worden. Meestal ging het enkel over de 'beroemde' en 'bekende' (soms beruchte) mensen of het ging over kunstenaars en hun kunst... Dus dit was wel verfrissend en tegelijkertijd ook frustrerend want het doet mij beseffen dat ik niks, maar dan ook niks ken van de muzikanten noch de muziek uit die tijd. Ik kan me alleen baseren op films en series die zich in die tijd zowat hebben afgespeeld maar dan nog ben ik er niet helemaal van overtuigd dat alles wat daarin wordt vertoond en 'verhoord' wel helemaal historisch correct is. (en als je dan kijkt naar films van Baz Luhrmann zoals Moulin Rouge weet je al helemaal zeker dat die muziek niks te maken heeft met waar Kurt het over heeft in dit boek!
September 16, 2025
Gemiste kans
Dit boek leest vooral als een gemiste kans. Ik denk al lezende met weemoed aan de fantastische boeken over Parijs en Brussel van Eric Min. Die boeken brengen de culturele geschiedenis van die steden op een bruisende en nieuwsgierig makende manier tot leven. Ze getuigen van een diepgaande kennis van zaken, zijn toegankelijk, maar niet gemeenzaam van stijl en hebben een glasheldere structuur. Ik zou willen dat ik hetzelfde kon zeggen van Oostende in de belle époque.
Wat ontbreekt
Er ontbreekt nogal wat aan het boek:
1. Een breder cultuur-historisch perspectief. Het gaat vrijwel uitsluitend over de artiesten die tijdens het zomerseizoen in Oostende optraden: muzikanten, dirigenten, zangers en zangeressen. Dat is gewoon veel te mager. Ensor woonde en werkte in Oostende, maar zijn aanwezigheid wordt alleen gebruikt om het begin en het slot van het boek op een nogal gekunstelde manier met elkaar te verbinden. Over deze schilder, en over de zomertentoonstellingen waar hij wel en niet bij betrokken was, is natuurlijk veel meer te vertellen (en dat ben je met zo'n subtitel ook wel verplicht, lijkt me). Aan Permeke worden nog veel minder woorden gewijd. Daarnaast woonden er, het hele jaar door nota bene, ook andere mensen in de stad. Over de arme vissersbevolking, die de luxe van de hotels en de rijkdom van de zomergasten met lede ogen moest aanzien, lezen we vrijwel niets, wat lippendienst op de eerste pagina daargelaten.
2. Toelichtingen bij onderwerpen die terloops worden genoemd. Er wordt bijvoorbeeld geschreven over de vrijhaven van Oostende als ‘extra troef’. Wat voor troef? Wat wordt daarmee bedoeld? Ook wordt er gesproken over ‘Thalassotherapie’. Wat was dat en waarom kwam dit in de mode? Het gemengd baden in zee, waarmee Oostende kennelijk baanbrekend was, wordt eveneens niet toegelicht. Hoe ging dit in zijn werk? Hoe werd erop gereageerd? Waren de badkoetsen op dat moment al afgeschaft, of gingen meneer en mevrouw gezamenlijk met koets en al te water?
3. Een strengere tekstredactie. Mensen werden volgens de auteur ‘letterlijk bekogeld met amusement’. Nou, dat lijkt me sterk. En dit geloof ik ook niet: het geld ‘rolde letterlijk over de dijk’. Al was dat voor die arme vissers natuurlijk wel leuk geweest.
4. Bijschriften bij de foto’s. De foto’s zijn vaak te onduidelijk om precies te zien waarom ze op een bepaalde plek zijn opgenomen. Waarom geen bijschriften, bijvoorbeeld met informatie over de bouwstijlen van de hotels?
5. Foto’s van belangrijke personages. Er zijn volop foto’s van hotels, maar van bijvoorbeeld Leon Rinskopf, die een heel hoofdstuk toebedeeld krijgt, krijgen we alleen een uitgebreide beschrijving van het uiterlijk, geen foto. Van George Marquet zien we in ieder geval nog een karikaturale tekening. Naar het uiterlijk van wat minder belangrijke, maar wel tot de verbeelding sprekende figuren, zoals de mooie Selma Kurz, met haar ‘doordringende blik’, en de ‘beeldschone sopraan’ Lina Cavalieri moeten we maar raden.
6. Een register. Een docent op mijn middelbare school waarschuwde al: ‘Kijk bij een boek over geschiedenis altijd eerst of er een register achterin staat. Een register is een kenmerk van kwaliteit.’
Maar er is ook teveel
Wat al snel opvalt zijn de talloze herhalingen in dit boek. Keer op keer moeten we lezen hoe geweldig mooi Oostende was, hoe fraai de hotels, hoe chic de gasten, hoe uitgelezen het muzikale aanbod. Op een gegeven moment denk je: ‘hou eens op, nu weet ik het wel.’ Ook de opsommingen van al die artiesten die in Oostende optraden gaan vervelen. Het waren zo te lezen goden in hun tijd, maar de meeste ervan zijn voor de hedendaagse lezer onbekend, dus tja.
Al met al een zeer onevenwichtig boek. Jammer, want het onderwerp is interessant genoeg.
Dit boek leest vooral als een gemiste kans. Ik denk al lezende met weemoed aan de fantastische boeken over Parijs en Brussel van Eric Min. Die boeken brengen de culturele geschiedenis van die steden op een bruisende en nieuwsgierig makende manier tot leven. Ze getuigen van een diepgaande kennis van zaken, zijn toegankelijk, maar niet gemeenzaam van stijl en hebben een glasheldere structuur. Ik zou willen dat ik hetzelfde kon zeggen van Oostende in de belle époque.
Wat ontbreekt
Er ontbreekt nogal wat aan het boek:
1. Een breder cultuur-historisch perspectief. Het gaat vrijwel uitsluitend over de artiesten die tijdens het zomerseizoen in Oostende optraden: muzikanten, dirigenten, zangers en zangeressen. Dat is gewoon veel te mager. Ensor woonde en werkte in Oostende, maar zijn aanwezigheid wordt alleen gebruikt om het begin en het slot van het boek op een nogal gekunstelde manier met elkaar te verbinden. Over deze schilder, en over de zomertentoonstellingen waar hij wel en niet bij betrokken was, is natuurlijk veel meer te vertellen (en dat ben je met zo'n subtitel ook wel verplicht, lijkt me). Aan Permeke worden nog veel minder woorden gewijd. Daarnaast woonden er, het hele jaar door nota bene, ook andere mensen in de stad. Over de arme vissersbevolking, die de luxe van de hotels en de rijkdom van de zomergasten met lede ogen moest aanzien, lezen we vrijwel niets, wat lippendienst op de eerste pagina daargelaten.
2. Toelichtingen bij onderwerpen die terloops worden genoemd. Er wordt bijvoorbeeld geschreven over de vrijhaven van Oostende als ‘extra troef’. Wat voor troef? Wat wordt daarmee bedoeld? Ook wordt er gesproken over ‘Thalassotherapie’. Wat was dat en waarom kwam dit in de mode? Het gemengd baden in zee, waarmee Oostende kennelijk baanbrekend was, wordt eveneens niet toegelicht. Hoe ging dit in zijn werk? Hoe werd erop gereageerd? Waren de badkoetsen op dat moment al afgeschaft, of gingen meneer en mevrouw gezamenlijk met koets en al te water?
3. Een strengere tekstredactie. Mensen werden volgens de auteur ‘letterlijk bekogeld met amusement’. Nou, dat lijkt me sterk. En dit geloof ik ook niet: het geld ‘rolde letterlijk over de dijk’. Al was dat voor die arme vissers natuurlijk wel leuk geweest.
4. Bijschriften bij de foto’s. De foto’s zijn vaak te onduidelijk om precies te zien waarom ze op een bepaalde plek zijn opgenomen. Waarom geen bijschriften, bijvoorbeeld met informatie over de bouwstijlen van de hotels?
5. Foto’s van belangrijke personages. Er zijn volop foto’s van hotels, maar van bijvoorbeeld Leon Rinskopf, die een heel hoofdstuk toebedeeld krijgt, krijgen we alleen een uitgebreide beschrijving van het uiterlijk, geen foto. Van George Marquet zien we in ieder geval nog een karikaturale tekening. Naar het uiterlijk van wat minder belangrijke, maar wel tot de verbeelding sprekende figuren, zoals de mooie Selma Kurz, met haar ‘doordringende blik’, en de ‘beeldschone sopraan’ Lina Cavalieri moeten we maar raden.
6. Een register. Een docent op mijn middelbare school waarschuwde al: ‘Kijk bij een boek over geschiedenis altijd eerst of er een register achterin staat. Een register is een kenmerk van kwaliteit.’
Maar er is ook teveel
Wat al snel opvalt zijn de talloze herhalingen in dit boek. Keer op keer moeten we lezen hoe geweldig mooi Oostende was, hoe fraai de hotels, hoe chic de gasten, hoe uitgelezen het muzikale aanbod. Op een gegeven moment denk je: ‘hou eens op, nu weet ik het wel.’ Ook de opsommingen van al die artiesten die in Oostende optraden gaan vervelen. Het waren zo te lezen goden in hun tijd, maar de meeste ervan zijn voor de hedendaagse lezer onbekend, dus tja.
Al met al een zeer onevenwichtig boek. Jammer, want het onderwerp is interessant genoeg.
June 22, 2024
Over het glorieuze verleden van Oostende verschenen de jongste jaren heel wat boeiende boeken, meestal over het interbellum, meestal met in de hoofdrol naar onze kust gevluchte schrijvers als Stefan Zweig, Joseph Roth en Irmgard Keun.
Kurt Van Eeghem behandelt de periode daarvoor. Tijdens de Belle Epoque groeit Oostende onder impuls van het Belgische koningshuis uit tot de koningin der badsteden. Uiteraard komt Ensor daarbij piepen, maar de ondertitel van het boek ten spijt is de beroemde schilder hier slechts een bijfiguur.
Als melomaan zoemt Van Eeghem vooral in op de muzikale geschiedenis van de badstad. Daarbij passeren heel wat namen van ooit-beroemden. Sommige zijn ook nu nog bekend (Gounod of Caruso, bijvoorbeeld), maar de meeste niet. Van oude virtuozen bestaan geen opnames. Van Eeghem eert hun reputatie, maar echt tot leven komen ze niet. Daarvoor is Oostende in de Belle Epoque soms te veel een opsomming, te weinig een verhaal.
Maar de ware ster van het boek is het Kursaal, het magnifieke kunst- en plezierpaleis aan het strand. Na WO2 (waarin het aanzienlijke schade opliep) moest dat plaatsmaken voor het modernistische casino van Leo Stynen. Sic transit gloria…
Kurt Van Eeghem behandelt de periode daarvoor. Tijdens de Belle Epoque groeit Oostende onder impuls van het Belgische koningshuis uit tot de koningin der badsteden. Uiteraard komt Ensor daarbij piepen, maar de ondertitel van het boek ten spijt is de beroemde schilder hier slechts een bijfiguur.
Als melomaan zoemt Van Eeghem vooral in op de muzikale geschiedenis van de badstad. Daarbij passeren heel wat namen van ooit-beroemden. Sommige zijn ook nu nog bekend (Gounod of Caruso, bijvoorbeeld), maar de meeste niet. Van oude virtuozen bestaan geen opnames. Van Eeghem eert hun reputatie, maar echt tot leven komen ze niet. Daarvoor is Oostende in de Belle Epoque soms te veel een opsomming, te weinig een verhaal.
Maar de ware ster van het boek is het Kursaal, het magnifieke kunst- en plezierpaleis aan het strand. Na WO2 (waarin het aanzienlijke schade opliep) moest dat plaatsmaken voor het modernistische casino van Leo Stynen. Sic transit gloria…
November 27, 2023
Prachtig geschreven verhaal over de opkomst en bloei van Oostende als "Reine des plages" op het einde van de 19e eeuw en het begin 20e eeuw. Voor wie in muziek geïnteresseerd is, zeker een must. Ongelofelijk wie toen naar Oostende kwam om te spelen en te luisteren. Het verhaal over een luxe die we ons niet meer kunnen voorstellen, over muzikale prestaties die nu niet meer mogelijk zijn, over geld dat rolde en weer uitgegeven werd tot meerdere eer en glorie van onze stad aan zee.
Wie nu door Oostende dwaalt, zal na het lezen van dit boek steken van hartzeer voelen, om wat verdwenen is en nooit meer terug komt.
Wie nu door Oostende dwaalt, zal na het lezen van dit boek steken van hartzeer voelen, om wat verdwenen is en nooit meer terug komt.
January 31, 2024
Het boek begint swingend en heeft een geweldige zwier. Je waant je op de dijk van Oostende en hoort de muziek en de feesten uit het casino. Je waant je tussen het rijk volk, want zoals Van Eeghem aangeeft heel wat gewone Oostendenaars moesten krabben om rond te komen.
Op een gegeven moment verminderd de vaart van het boek en krijgen we heel veel namen en opsommingen van dirigenten en artiesten in het casino. Interessant, maar soms een wat saaie opsomming.
Op een gegeven moment verminderd de vaart van het boek en krijgen we heel veel namen en opsommingen van dirigenten en artiesten in het casino. Interessant, maar soms een wat saaie opsomming.
March 5, 2024
Ik zat al snel in de sfeer van de belle époque, het begint dan ook goed. Dat blijft helaas niet zo, plots is het één en al namedropping en nog meer namedropping. Veel van hetzelfde ook. Belangrijke mensen ongetwijfeld maar niet meteen aangenaam lezen en veel zegt dat ook niet over de ´zwierigheid´ van die tijd. Ik had er meer van verwacht. Drie sterren is helaas ruim bedeeld. Sorry Kurt.
June 11, 2025
Het boek is één lange opsomming van bouwwerken en van de concerten, die in het Oostendse Kursaal plaatsvonden. Dit eindeloos overzicht van 'Wie wat wanneer dirigeerde/speelde/zong´ zonder al te veel diepgang heeft me teleurgesteld. Ik verwachte meer van dit boek van de erudiete Kurt Van Eeghem, die hier enkel zijn kennis etaleert.
February 16, 2024
Het boek begint heel goed met een toffe beschrijving van hoe Oostende er in die Belle Epoque uitzag. Daarna volgt een wat minder deel met opsommingen en (veel) herhalingen van bekende en minder bekende muzikanten.
Spijtig ook dat er een paar spelfouten inzitten. Dat zou niet mogen, vind ik.
Spijtig ook dat er een paar spelfouten inzitten. Dat zou niet mogen, vind ik.
April 10, 2025
Saai en langdradig. De titel ‘Klassieke muziek tijdens de Belle Epoque in Oostende’ zou veel accurater geweest zijn. Eerste hoofdstukken waren min of meer interessant, het laatste matig maar slecht geschreven, al de rest kon me gestolen worden.
December 31, 2023
Voor mij zeer interessant onderwerp. Wel wat rommelig geschreven.
January 25, 2024
Een must read voor iedere Oostendenaar of "aangespoelden".
February 27, 2024
Schitterend relaas over de Belle Epoque in Oostende, de Gouden Eeuw zeg maar! Een must-read voor fans van Oostende en klassieke muziek.
July 31, 2024
Erg boeiend om kennis van te nemen. Een rijke tijd voor België en in het bijzonder Oostende qua cultuur, orkesten, muzikanten en componisten en bouwwerken.
Read
January 3, 2025Iets minder herhaling en superlatieven was beter geweest. Maar interessant onderwerp.
January 4, 2025
Heel interessant onderwerp maar net iets te veel focus op het Kursaal en te veel herhalingen.
3,5*
3,5*
July 21, 2025
Met zijn zwierige pen brengt de 100% uit stijl en cultuur opgetrokken auteur een vergeten periode weer tot leven. Soms wat veel namen, maar verder puur leesplezier.
December 13, 2024
Bof. 2 vrienden raadden me dit boek aan.
Terwijl de 'zwierigheid' waarmee de schrijver het flamboyante Oostende in de eerste hoofdstukken beschrijft, nog dragelijk is, vind ik het taalgebruik, de talloze herhalingen en ellenlange opsommingen (van musici/muzikanten/vedetten) uiteindelijk ongenietbaar.
Een boek als een roomsoes. (N.B. ik vond roomsoezen altijd walgelijk.)
Terwijl de 'zwierigheid' waarmee de schrijver het flamboyante Oostende in de eerste hoofdstukken beschrijft, nog dragelijk is, vind ik het taalgebruik, de talloze herhalingen en ellenlange opsommingen (van musici/muzikanten/vedetten) uiteindelijk ongenietbaar.
Een boek als een roomsoes. (N.B. ik vond roomsoezen altijd walgelijk.)
Displaying 1 - 22 of 22 reviews