Φελιτσιτά

by Μάρω Δούκα, Maro Douka

Ο Κωνσταντίνος Καβουράκης ήθελε να γίνει αστυνοµικός, ήθελε να ζει για πάντα αγαπηµένος µε την Ελένη του και τα τρία παιδιά τους, ήθελε να τον σέβονται... Μια µέρα, που ο θυµός θα τον κάνει για άλλη µια φορά να παραφερθεί, θα αντιµετωπίσει την αντίσταση του µεγάλου του γιου, θα νιώσει εκδιωγµένος από το σπίτι του, και από τα Σεπόλια θα βρεθεί άστεγος στο κέντρο της Αθήνας.

Αντιµετωπίζει τις δυσκολίες και τους κινδύνους της καινούριας του συνθήκης, αναπολεί τη ζωή του και βρίσκει συµπαράσταση και καλοσύνη από άλλους απόκληρους. Και αν αυτό δεν είναι ευτυχία, τουλάχιστον η Φελιτσιτά, µια ασπρόµαυρη γάτα που συχνάζει στα πέριξ της πλατείας Αγίας Ειρήνης, του ζεσταίνει την καρδιά.

Τα µέλη της οικογένειάς του, όµως, έχουν το καθένα τη δική του εκδοχή για το παρελθόν, το παρόν και το τι µέλλει γενέσθαι. Πέντε πρόσωπα, το καθένα µε τα δικά του βάρη, τις έγνοιες και τα βάσανα, θέλουν να πουν τη δική τους ιστορία –το διήγηµα της δικής τους ιστορίας–, που συµπλέκεται µε το µυθιστόρηµα της οικογενειακής ζωής.

Εξοµολογητικό, γλυκόπικρο, ακαριαία τρυφερό, ένα µυθιστόρηµα σαν φευγαλέο χάδι στους ανθρώπους που ραγίζουν αθόρυβα δίπλα µας.

Genres: Fiction

272 pages, Paperback

Published November 1, 2023

About the author

Η Μάρω Δούκα, Maro Douka από τις σημαντικότερες συγγραφείς της σύγχρονης ελληνικής πεζογραφίας, γεννήθηκε το 1947 στα Χανιά. Το 1966 μετακόμισε στην Αθήνα, όπου έκτοτε ζει. Αποφοίτησε από το Ιστορικό και Αρχαιολογικό Τμήμα της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Στη λογοτεχνία εμφανίστηκε το 1974, με τις νουβέλες "Η πηγάδα", "Κάτι άνθρωποι", και μέχρι σήμερα έχει εκδώσει μία ακόμη νουβέλα, μία συλλογή διηγημάτων, οκτώ μυθιστορήματα (πιο πρόσφατο, "Το δίκιο είναι ζόρικο πολύ", 2010) και τη συλλογή κειμένων "Ο πεζογράφος και το πιθάρι του" (1992), ενώ το 2005 εξέδωσε "Τα μαύρα λουστρίνια" στο πλαίσιο της σειράς "Η κουζίνα του συγγραφέα" των εκδόσεων "Πατάκη".

Έχει τιμηθεί με το Βραβείο "Νίκος Καζαντζάκης" του Δήμου Ηρακλείου για το μυθιστόρημα "Αρχαία σκουριά" με το Β' Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας για το μυθιστόρημα "Πλωτή πόλη" και με το Βραβείο Κώστα Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών για το μυθιστόρημα "Αθώοι και φταίχτες", για το οποίο επίσης τιμήθηκε με το Βραβείο Balkanika και το Βραβείο "Καβάφη". Διηγήματα και μυθιστορήματα της έχουν μεταφραστεί σε πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες.

Σήμερα, τα βιβλία της κυκλοφορούν από τις εκδόσεις "Πατάκη".

Reviews

[Πέτρος Ματσούκας · Rating 3 out of 5]

Διαβάζοντας το βιβλίο αυτό σκέφτηκα κάμποσες φορές να το σταματήσω για ένα και μόνο λόγο, τον τρόπο γραφής. Το βιβλίο δεν έχει τελείες και δεν έχει παραγράφους. Κάθε κεφάλαιο είναι ένα ολόκληρο κατεβατό με μοναδικά σημεία στίξης το κόμμα άντε και κάνα ερωτηματικό. Ακόμα και οι λίγοι διάλογοι που μπορεί να υπάρχουν στο κείμενο είναι χωμένοι μέσα στις γραμμές, οι κύριες προτάσεις ακολουθούνται από δευτεύουσες και μετά άλλες δευτερεύουσες και μετά ξανά κύριες, και κάποια στιγμή έπρεπε να ξαναδιαβάζω τις τελευταίες γραμμές για να καταλάβω αν όντως ξεκινά νέα κύρια πρόταση ή συνεχίζει η προηγούμενη δευτερεύουσα.

Μου ήταν ιδιαίτερα κουραστικό σαν αναγνωστική εμπειρία λες και η συγγραφέας ήταν σε κατάσταση μέθης και αράδιαζε στο κείμενο ό,τι της ερχόταν εκείνη τη στιγμή χωρίς καμιά επεξεργασία. Εντούτοις, συνέχισα να το διαβάζω. Σκέφτηκα πως ίσως αυτό θέλει να καταφέρει με αυτή τη γραφή, να δώσει έμφαση στις μπερδεμένες σκέψεις των χαρακτήρων της για το γεγονός που συνέβηκε στην οικογένεια Καβουράκη, ένας καθημερινός καβγάς να έχει σαν αποτέλεσμα την κατάληξη του πατέρα στο πεζοδρόμιο της Αιόλου.

Κάποια στιγμή φτάνοντας στα μισά περίπου του μυθιστορήματος έπαψε να με ενοχλεί ο τρόπος γραφής και κάπου στο τρίτο και τελευταίο μέρος του, ναι, με κέρδισε. Το βιβλίο περιέχει πολλές αλήθειες, σκληρές, βαριές και ασήκωτες, μερικές από αυτές θα σε αγγίξουν ως το μεδούλι σου. Σίγουρα θα ταυτιστείς με κάποιο από τα μέλη της οικογένειας Καβουράκη και θα αγαπήσεις τη Φελιτσιτά, τη μαυρόασπρη παιχνιδιάρα γάτα, θηλυκή εκδοχή του Φελίξ.

«Θε μου, σκέφτηκε, τι ωραίος που είναι ο κόσμος σου, πόσο ωραία τον έχεις στολίσει με τόσα λουλούδια και τόσα ζωάκια, και τις γλωσσίτσες των ζωντανών, έσφαλες όμως, Θε μου, που δεν μας έδωσες τη χάρη, την ευλογία σου, ποτέ να μη νευριάζουμε, να μη θυμώνουμε, να μη ζηλεύουμε τον διπλανό μας…»

[Δημήτρης Κώτσος · Rating 5 out of 5]

Σε μία γειτονιά στα Σεπόλια η οικογενειακή γαλήνη της οικογένειας Καβουράκη αλλάζει άρδην όταν άλλο ένα περιστατικό ενδοοικογενειακής βίας λαμβάνει χώρα. Αυτήν την φορά τα πράγματα εξελίσσονται με δραματικό τρόπο καθώς ο πατέρας του σπιτιού ο Κωνσταντίνος αναγκάζεται να φύγει και καταλήγει άστεγος. Συντροφιά του στη νέα του ζωή η Φελιτσιτά το πιο γλυκό και τρυφερό γατάκι.

Το περιστατικό γίνεται η αφορμή να βγουν στην επιφάνεια ανομολόγητες αλήθειες και απωθημένα χρόνων. Η γυναίκα του η Ελένη και τα τρία του παιδιά ο Βαγγέλης, ο Στέλιος και η Βούλα δοκιμάζονται να βρουν την λύση στο πρόβλημα που προέκυψε.

Κάθε κεφάλαιο στο βιβλίο είναι και μία διαφορετική οπτική της ιστορίας. Η Μάρω Δούκα βάζει σε πρώτο πλάνο τα προβλήματα που έχει μία μεσοαστική οικογένεια και το τι αντίχτυπο μπορεί να αφήσει μία πράξη στις ψυχές τους.

Το κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας ο Κωνσταντίνος είναι ένας άνθρωπος που ήθελε να κάνει πολλά πράγματα και η αναγκαία φυγή του τον έκαναν να φιλοσοφήσει καλύτερα τις επιλογές του.

Με μακροπερίοδο λόγο και με συναισθηματικό, ειρωνικό και τρυφερό τόνο ξεδιπλώνονται μικρές ιστορίες που έχουν την μορφή μονολόγων.

Μου άρεσε η γραφή της κυρίας Δούκα που σε παρασέρνει από την πρώτη σελίδα να ανακαλύψεις τα λάθη και τα πάθη των χαρακτήρων. Να πορευτείς με τις ανασφάλειες, τα γνωσιακά τους λάθη, τους φόβους και τις επιθυμίες τους.

Φελιτσιτά σημαίνει ευτυχία!

Οπότε χαρίστε στον εαυτό σας ένα καλό βιβλίο.

[Κατερίνα Τοράκη · Rating 5 out of 5]

Πολύ καλό. Ανατομία των ανθρώπινων σχέσεων σε μια οικογένεια, σε μια ομάδα, σε μια κοινωνία. Τρυφερό, ανθρώπινο. Ούτε διδακτισμοί, ούτε αφορισμοί. Με τεχνική που μου αρέσει πολύ, κάθε κεφάλαιο από/για ένα πρόσωπο του βιβλίου, όπου με μαεστρία συνδέει σημεία από το ένα στο άλλο. Μακροπερίοδη γραφή, κάθε κεφάλαιο μία πρόταση, με ρέοντα λόγο, ήρεμο, χωρίς εντάσεις, που επιτρέπει στον αναγνώστη και την αναγνώστρια να (παρ)ακολουθεί τους ήρωες και στην πραγματικότητα να εντοπίζει και να αναγνωρίζει στοιχεία της δικής του/της ζωής, συμπεριφοράς, τύχης.
Φελιτσιτά θα πει ευτυχία. Και τελικά, η φελιτσιτά, δηλαδή η ευτυχία, πού βρίσκεται; Στο τραγούδι του Αλμπάνο, στο σπίτι που θέλει ν' αποκτήσει η Βούλα, στην απαλλαγή της Ελένης από τον κακοποιητή σύζυγο, στην επιστροφή του Κωνσταντίνου στην οικογενειακή εστία, στα μικρά πράγματα όπως το άγγιγμα της γάτας που ονομάζεται Φελιτσιτά;
https://katerinatoraki.blogspot.com/2...

[Georgia Kapitsaki · Rating 3 out of 5]

Δεν είναι από τα βιβλία που μου άρεσαν αλλά αξίζει 3 αστέρια για την πρωτότυπη υπόθεση. Ο Κωνσταντίνος Καβουρακης φεύγει κακήν κακώς από το σπίτι του μετά από ένα επεισόδιο ξυλοδαρμού της γυναίκας του μετά την αντίδραση του μεγάλο του γιου και από τότε είναι ένας άστεγος. Παρακολούθουμε τις σκέψεις του ίδιου, της γυναίκας του και των τριών παιδιών του. Είναι περίεργο που κανεις δεν κάνει κάποια ενέργεια αποφασιστικη για να τον κάνει να γυρίσει σπίτι, φταίει σίγουρα αλλά τον νοιάζονται στα λόγια λένε αλλά όχι τόσο στις πράξεις. Και από περηφάνια τελικά καταλήγει στο τέλος στον δρόμο μονος του. Άσχημο τέλος, αν και ίσως πιο ταιριαστό στο στυλ του βιβλίου.

[Fani *loves angst* · Rating 2 out of 5]

2.5 stars

Μου πήρε αρκετό χρόνο να το τελειώσω, γιατί ο τρόπος γραφής δεν ήταν εύκολος, με την απουσία προτάσεων και το χειμαρρώδη λόγο των πρωταγωνιστών. Για να πω και την αλήθεια, δεν μου φάνηκε και ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα η ιστορία, ή καλύτερα οι ήρωες. Πιο πολύ τελικά ενδιαφέρον για μένα είχε η ιστορία της Βούλας και του Βαγγέλη, παρά του Κωνσταντίνου που ήταν ο πρωταγωνιστής, καθώς ο τελευταίος ελάχιστη εξέλιξη είχε μέσα στην ιστορία: Ή αυτοθαυμαζόταν για τις αρχές του και το επίπεδό του, ή κλαιγόταν ότι όλοι τον εκμεταλλευόταν και τον παραγκώνιζαν.

Τέλος πάντων, ήταν όπως και να έχει συγκλονιστικό να δεις πως ένας άνθρωπος μπορεί να καταλήξει μια μέρα στο δρόμο και πως η ζωή συνεχίζεται για τα παιδιά του σαν να μην τρέχει και κάτι σπουδαίο. Επίσης, μου έμεινε (επειδή ίσως αναφερόταν και στο αμέσως προηγούμενο βιβλίο που διάβασα) ότι μπορεί να μη συμπαθείς κάποιον, να μη σου αρέσει σαν χαρακτήρας αλλά να τον αγαπάς, ειδικά όσον αφορά τα μέλη της οικογένειάς σου... πόσο αληθινό και γλυκόπικρο μαζί!

[Maria Chidiroglou · Rating 4 out of 5]

Με τη δική της λαμπερή μαεστρία εικόνων, λόγου και δομής, η Μάρω Δούκα μας ταξιδεύει πάντα. Εδώ, στα δύσκολα θέματα της μοναξιάς, της ενδοοικογενειακής βίας, της απώλειας, των αστέγων, των συμβατικών ψεμάτων και σε πολλά άλλα. Και η Φελιτσιτά ίσως να είναι ο οδηγός μας στο ταξίδι.

[Ιώ Σκ · Rating 5 out of 5]

Αν και στην αρχή δίστασα λόγω της γραφής του (παραλείπονται τα σημεία στίξης), στο τέλος το βρήκα εκπληκτικό. Περιγράφεται το δράμα ελληνικής οικογένεια, με τον βίαιο πατέρα, μητέρα που υποκρίνεται πως όλα είναι μια χαρά για την εικόνα, και τα παιδιά ενήλικα, μίζερα στη ρουτίνα τους. Ο πατέρας, ύστερα από τσακωμό θα φύγει από το σπίτι και θα μείνει άστεγος. Όχι μόνο η πτυχή της οικογένειας θίγεται στο βιβλίο αλλά και το πως είναι δομημένη ολόκληρη η ελληνική κοινωνία ως προς την αλληλεγγύη, τις τάξεις και τα ανθρώπινα συναισθήματα.

[Afroditi Kousouni · Rating 3 out of 5]

Ο Κωνσταντίνος Καβουράκης είναι ένας μικροαστός. Ζει κατά το δυνατόν καλά, παλεύοντας. Πατέρας 3 παιδιών, σύζυγος της Ελένης, μικροαστός ως το μεδούλι. Μικρές απολαύσεις και μικρές ματαιώσεις. Όλα μικρά στη ζωή του και μετρημένα. Όταν μετά από έναν κλασικό τσακωμό με τη γυναίκα του, την οποία πού και πού αρέσκεται να τραβολογάει από τα μαλλιά, φεύγει από το σπίτι, όλα αλλάζουν. Εκείνος μετατρέπεται σε άστεγο και τα μέλη της οικογένειάς του αποκαλύπτονται. Οι σκέψεις, οι επιθυμίες, οι αναζητήσεις, τα πάθη και οι χαρακτήρες βγαίνουν στην επιφάνεια, μέσα από ατομικούς μονολόγους του καθενός.
Αναδρομές στο παρελθόν, διαφορετικές οπτικές γωνίες και οικογενειακές ιστορίες που θα μπορούσαν να ισχύουν για πολλά σπιτικά, κοινότυπες διαπιστώσεις, εξ ου και εξαιρετικά οικείες. Πότε είναι στ' αλήθεια οι οικογένειες αυτό που δείχνουν προς τα έξω;
Ποιος από όλους, τελικά, είναι ευτυχής; Ο πατέρας που έφυγε και ζει σαν ζητιάνος;
Η μητέρα που αναρωτιέται αν κάνει καλά που δεν τον αναζητά, χαμένη στα δικά της;
Ο πρωτότοκος που ζει ακόμη στα 40 του στο πατρικό του και θεωρεί τον εαυτό του μάγκα που προφυλάσσεται από τις γυναίκες που καραδοκούν να τον κοροϊδέψουν;
Ο δεύτερος γιος, καθηγητής σε σχολείο, που έχει παντρευτεί την καθηγήτρια Πανεπιστημίου και κατάφερε να απομακρυνθεί από την πατρική οικογένεια;
Η φιλομαθής κομμώτρια κόρη που απεχθάνεται τους άντρες και ονειρεύεται το δικό της διαμέρισμα, άνευ δανείου από την Τράπεζα;
Την Φελιτσιτά (ευτυχία) βρίσκει ο πατέρας στον δρόμο. Στο "δίχως ταυτότητα πια" κομμάτι της ζωής του που είναι και το τελευταίο. Και δεν είναι άλλη από μια ασπρόμαυρη γάτα που μοιράζεται τις σκέψεις του, η οποία τον πλησιάζει και τον εγκαταλείπει κατά βούληση. Ποτέ σταθερά μαζί του, χωρίς να τον εγκαταλείπει, ωστόσο.
Οι ήρωες μοιάζουν, τελικά, όλοι αφάνταστα δυστυχείς.
Η Μάρω Δούκα, την οποία παρακολουθώ μέσα από τα βιβλία της εδώ και πολλά χρόνια, επιλέγει στο πόνημά της αυτό να αναμετρηθεί με ένα είδος γραφής που μου φαίνεται εξαιρετικά δύσκολο -και τα καταφέρνει θαυμάσια: τα κεφάλαιά της δεν έχουν τελείες, τα σημεία στίξης (πέρα από τα κόμματα και κάποια ερωτηματικά) απουσιάζουν εντελώς, μετά όμως από τις πρώτες σελίδες, ο αναγνώστης δεν το προσέχει καν, η ροή κυλάει αβίαστα και ανεμπόδιστα, όπως η σκέψη.
"...άλλο όμως το λυπάμαι, άλλο το αγαπώ, άλλο το αντέχω, είναι στιγμές που μπορεί να αγαπάς και να μην αντέχεις αυτόν που αγαπάς, είναι στιγμές που λυπάσαι κι ας μην αγαπάς και πάει λέγοντας, ένα ατελείωτο μουρμουρητό, ένα παράπονο..."
Φελιτσιτά, η άπιαστη.

[Antonio Papadourakis · Rating 3 out of 5]

Φελιτσιτα
Η Φελιτσιτά είναι δευτερεύων χαρακτήρας του έργου και πρόκειται για μία ασπρόμαυρη αδέσποτη γάτα, που σποραδικά κάνει παρέα στον κεντρικό ήρωα.
Κεντρικός ήρωας είναι ο Κωνσταντίνος Καβουράκης, πωλητής σε κατάστημα χαρτικών, παντρεμένος με την Ελένη, θυρωρό σε υπουργείο. Μαζί έχουν 3 παιδιά, τον Βαγγέλη που είναι λογιστής, τον φιλόλογο Στέλιο και την πανύψηλη Βούλα πού ενώ μπήκε στην Φιλοσοφική έγινε κομμώτρια.
Μετά από 40 χρόνια γάμου και μετά από έναν καυγά με την γυναίκα του και αφού τον γρονθοκόπησε ο Βαγγέλης, ο Κωνσταντίνος φεύγει από το σπίτι και καταλήγει άστεγος.
Κάθε κεφάλαιο είναι μία πρόταση χωρίς τελείες. Μόνο κόμματα... και αφορά την αφήγηση κάποιου εκ των 5 μελών της οικογένειας.
"Πολύ χαίρονται οι άνθρωποι να λυπούνται τους κακομοίρηδες, τους ησυχάζει κάπως να λυπούνται το κακομοίρη, σημαίνει ότι είναι καλοί άνθρωποι, ότι νοιάζονται τον πλησίον τους."
"Άλλο όμως το λυπάμαι, άλλο το αγαπώ, άλλο το αντέχω, είναι στιγμές που μπορεί να αγαπάς και να μην αντέχεις αυτόν που αγαπάς, είναι στιγμές που λυπάσαι και ας μην αγαπάς και πάει λέγοντας."

[Evi Routoula · Rating 3 out of 5]

Μια κοινωνική ιστορία όμορφα γραμμένη. Σε ένα σπίτι αστικό κάπου στην Αθήνα ο πατέρας κακομεταχειρίζεται την γυναίκα του. Μια ημέρα ο μεγάλος γιος, αγανακτισμένος με την συμπεριφορά του πατέρα του και υπερασπιζόμενος την μητέρα του, χτυπάει άσχημα τον πατέρα του. Ο πατέρας λυπημένος, φεύγει από το σπίτι και αποφασίζει να ζήσει σαν άστεγος. Τα κεφάλαια είναι γραμμένα χωρίς τελεία. Όλοι όσοι έχουμε διαβάσει τον Οδυσσέα του Τζέιμς Τζόις, δεν μας κάνει και μεγάλη εντύπωση! Η ανάγνωση δεν είναι δύσκολη αφού τα κεφάλαια είναι μικρά και χρησιμοποιούνται κανονικά όλα τα υπόλοιπα σημεία στίξης. Κάθε κεφάλαιο αντιπροσωπεύει και ένα μέλος της πενταμελούς οικογένειας. Όπως ειναι φυσικό, ο καθένας θυμάται διαφορετικά τα γεγονότα και τους δίνει το δικό του στίγμα. Ο τίτλος αναφέρεται σε μια αδέσποτη γάτα που κάνει παρέα στον άστεγο πλέον πατέρα. Θεωρώ ότι είναι λιγάκι παραπλανητικός, αφού η γάτα εμφανίζεται ελάχιστα στο βιβλίο και η παρουσία της δεν παρουσιάζει κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον, εκτός ίσως από μια γλυκιά εικόνα. ( τουλάχιστον για εμάς που αγαπάμε τα ζώα).

[Eleni · Rating 2 out of 5]

Δεν ήταν για εμένα αυτό το βιβλίο, όχι! Αρχικά όσο και αν κάποιος συγγραφέας θέλει να περάσει στον γραπτό λόγο μια δική του τεχνική, μανιέρα,.πως να το χαρακτηρίσω η ξινή και εγώ,δεν γίνεται παιδιά τόσες σελίδες χωρίς τελεία! Να διαπιστώνεις το σημείο στίξης στο τέλος του κεφαλαίου και να απορείς γιατί συνεχίζω και δεν περνάω στο άλλο βιβλίο που κάθεται το έρμο στο ράφι μαραμένο!

Στην ανάγνωση για εμένα ήταν ακατόρθωτο, δύσκολο. Η μάχη ανάμεσα στο επόμενο και τούτο ήταν αδυσώπητη!
Έμεινα σε τούτο όμως, αλλά και που έμεινα το μυαλό μου έφυγε.

Οφείλω να πω πως λέει σκληρές αλήθειες, ωμές, αλλά...Αλλα η δυσκολία στην ανάγνωση με αναγκάζει να του βάλω δύο αστέρια.

Όχι πως η συγγραφέας και το αναγνωστικό της κοινό θα τα βάψουν μαύρα, αλλά δεν...

[Tolika Maria · Rating 3 out of 5]

Όσον αφορά την πλοκή δεν ήταν ενδιαφέρουσα. Η ιστορία προχωρούσε αργά και οι χαρακτήρες του βιβλίου άχρωμοι. Η επιλογή της απουσίας σημείων στιξεως, έτσι ώστε όλο το κεφάλαιο να είναι μια πρόταση, μου φάνηκε κουραστική και αρκετές φορές δυσνόητη. Σε άλλη περίπτωση συγγραφέα που έκανε χρήση τεράστιων προτάσεων η πλοκή ήταν τέτοια που σε συνέπαιρνε και διάβαζες το κεφάλαιο απνευστί. Εδώ δεν ισχύει κάτι τέτοιο

[Chrisa · Rating 1 out of 5]

Πρώτη φορά διαβάζω Δούκα και θα είναι και τελευταία. Απίστευτα κουραστική γραφή, κάθε κεφάλαιο είναι ΜΙΑ πρόταση. Και ένα βιβλίο γεμάτο αντιπαθητικούς χαρακτήρες, αδύνατον να δεθείς με κάποιον, να υποστηρίξεις. Κάποιοι θα πούνε «ανθρώπινο», «έτσι είμαστε οι άνθρωποι», «ρεαλιστικό». Τίποτε από αυτά δεν είναι, είναι απλά ένα βιβλίο 5 χαρακτήρων που είναι τόσο αντιπαθείς ώστε δεν μπορείς να δώσεις σε κανέναν δίκιο ή άδικο. Σου είναι απλα αδιάφοροι

[Gina Zervea · Rating 5 out of 5]

Εξαιρετικό ψυχογράφημα θυτών και θυμάτων ενδοοικογενειακής βίας, όπου ο ρόλος του θύτη και του θύματος εναλλάσσεται και κληροδοτείται. Και ενώ αρχικά με ξένισε ο τρόπος γραφής, ασυνάρτητος και χωρίς τελείες, στη συνέχεια έδεσε στο μυαλό μου με τους χαρακτήρες του βιβλίου, το ίδιο μπερδεμένους και αβέβαιους.

[Frantzi Maria · Rating 3 out of 5]

η αλήθεια είναι ότι αφού το διάβασα παρατηρώ πιο συστηματικά τους άστεγους που συναπαντώ. Κατά τα άλλα αν και η μακροπερίοδη γραφή δεν με δυσκόλεψε, η στόχευση της αφήγησης δεν με συνεπήρε όσο περίμενα.

[Xaritini Apostolou · Rating 3 out of 5]

Η ιδιαίτερη γραφή δε βοηθούσε να κυλήσει ομαλά η ανάγνωση, κάτι που δεν κατάφερα να συνηθίσω ως το τέλος. Μου έβγαλε μια εμφανή κούραση της συγγραφέως και ίσως μια παραίτηση από τους κανόνες και τα πρέπει, που όμως δεν κατάφερε να με κάνει να την εισπράξω με τον σωστό τρόπο.

[Nadia · Rating 1 out of 5]

Αδύνατον να διαβάσω ένα βιβλίο που δεν έχει ούτε μια τελεία... Στις 3 πρώτες σελίδες το κεφάλι μου έχει γίνει καζάνι και νιώθω ότι κόβεται η ανάσα μου, παρότι το διαβάζω από μέσα μου. Μάλλον είναι η τελευταία φορά που επιλέγω βιβλίο μόνο από το οπισθόφυλλο.

[Ioulia Ilvanidou · Rating 4 out of 5]

4,5

[Γιάννης Ζαχαρίας · Rating 3 out of 5]

Με προέτρεψε ένας φίλος να το διαβάσω. Ωραία γραφη, αν και η ιστορία δεν με συνεπήρε.

[Stylianos · Rating 4 out of 5]

Αν και με κούρασε η απουσία σημείων στίξης, το λάτρεψα ειδικά στο τέλος.

[Vaggelis Mach · Rating 2 out of 5]

Αδιάφορο...

[Vicky St. · Rating 3 out of 5]

Αντιλαμβάνομαι το μέγεθος της συγγραφέως αλλά ο τρόπος με τον οποίο είναι γραμμένο το βιβλίο με δυσκόλεψε πολύ στην ανάγνωση.

[Xanthi · Rating 4 out of 5]

Σύγχρονο, καλογραμμένο ,με ουσία.

[Maria Calaizzo · Rating 4 out of 5]

Αυτό που με κράτησε ήταν η γραφή και το κυριότερο, πως κάθε κεφάλαιο έχει μόνο 1 τελεία.