Positive

by Paige Rawl, Ali Benjamin, Jay Asher

In this compelling and compulsively readable memoir, nineteen-year-old Paige Rawl tells the story of how she was mercilessly bullied in middle school... and how she overcame the ordeal to change her world for the better.

In this astonishing memoir, Paige tells a story that is both deeply personal and completely universal—one that will resonate deeply with the thousands of children and adults whose lives have been touched by bullying.

Paige Rawl has been HIV positive since birth… but growing up, she never felt like her illness defined her. It never prevented her from entering beauty pageants or playing soccer or making the honor role.

On an unremarkable day in middle school, while attempting to console a friend, Paige disclosed her HIV-positive status—and within hours the bullying began. She was called "PAIDS," first in whispers, then out in the open. Her soccer coach joked that she was an asset because opposing team members would be too afraid to touch her. Her guidance counselor told her to stop all the "drama," and her principal said she couldn’t protect her. One night, desperate for escape, Paige swallowed fifteen sleeping pills—one for each year of her life to date. That could have been the end of her story. Instead, it was only the beginning.

The gripping first-person account of Paige’s life will pull in even the most reluctant readers of nonfiction, and her call to action to choose compassion over cruelty will stay with them long after they turn the last page.

Genres: Nonfiction, Memoir, Biography, Biography Memoir, Contemporary, Friendship, Teen

259 pages, Hardcover

First published August 15, 2014

About the author

Paige Rawl is an accomplished speaker and an inspirational figure for the tens of thousands of kids to whom she has spoken. Today, Paige speaks all over as an American Red Cross certified HIV and AIDS educator and advocate against bullying! Rawl was born HIV positive, but has never let her status be what defined her. In middle school she disclosed to her best friend her HIV status and within hours the bullying began. From that day forward Paige made it her mission to educate others and stand up for those who don’t have the voice to do so themselves.

Reviews

[katyjanereads]

1. Every person in the world should read this. Especially anyone who works in a school or who attends school.
2. This completely changed my view of HIV/AIDS and bullying. I've always been an empathetic person, but this book gave me another push.
3. Now I want to change the world. I've already been brainstorming things I could do for the school system in my town. I'm a teen librarian and hear what the kids in my programs talk about and what makes them hurt. I also want to educate my town on HIV/AIDS. It's a taboo subject where I live but it's important and needs to be talked about.
4. Not one person in this world is alike, so why do we judge other people? Why do we bully? Why do we talk bad about one another?
5. I cried twice while reading this book. Once when I realized that I didn't understand HIV/AIDS and had been judging the virus for so long. And another time when the nurse at Paige's high school had the brochures to help her understand HIV/AIDS.
6. That's why I love reading so much. By just picking up a book, we can glean knowledge about the world around us that helps us change our views about certain things. There is no one in my life who openly has HIV/AIDS, but by reading Paige's story, I do now. She may not know me, but I know a little about her and she's helped me significantly.
7. I hope that some day the people at Clarkstown Middle School will feel remorse for their actions and apologize to Paige or at least let go of their hate.
8. Paige's mom is seriously a rock star. I wonder what things she struggled with as an adult with HIV?
9. In the back Paige mentioned a sister. I'm confused about that. Is she a real sister? Because she was never mentioned in the book. Or is she just a sisterly friend?
10. There are so many wonderful resources in the back of the book that I hope people will take advantage of.
11. I'm so glad there are groups and camps for people affected by HIV/AIDS. It's inspiring. Especially since Camp Kindle was founded by someone who wasn't even personally affected by the virus.
12. I'm happy that Paige found her happiness and is now fighting for other people.
13. Is she going to marry Andrew?
14. I can't stop talking about this book to others. It's just completely amazing.
15. If you liked this book check out the book, It Happened to Nancy.

[Sara Kamjou]

کتاب مثبت را اواخر شهریور ماه تمام کردم و قصد داشتم چند روز بعد در موردش بنویسم و بگویم چقدر داستان و شخصیت پیج الهام‌بخش است، توصیه کنم به چه دلایل متعددی خوب است که این کتاب را بخوانید اما از جریان مهسا امینی به بعد، دستم به نوشتن یک ریویوی مثبت و معرفی یک کتاب حال‌خوب‌کن نمی‌رفت.
این شد که حالا، در آخرین روزهای سال ۲۰۲۲، خودم را واداشتم به نوشتن. از حال و هوای زمانی که کتاب مثبت را تمام کردم، چیز زیادی نمانده ولی کماکان اکیدا توصیه می‌کنم این کتاب را بخوانید.
مثبت، اتوبیوگرافی دختربچه‌ای است که HIV (و نه ایدز) مثبت است و مصائبی که پشت سر می‌گذارد. جوری که پیج به مسائل نگاه می‌کند، ما را به دنیای او می‌کشاند و یادمان می‌اندازد می‌شود با وجود همه چیز، باز هم یک نفس عمیق کشید و ادامه داد.
+ کتاب را با صدای فرناز حداد گوش دادم که واقعا خوب بود.
--------------------
یادگاری از کتاب:
هنوز اینطور فکر می‌کردم. به این فکر می‌کردم که این اتفاق، فقط یک سوءتفاهم، یک‌جور سوءبرداشت است. هنوز فکر می‌کردم مشکلی است که می‌توانیم حلش کنیم. تمام مدت این احساس را داشتم که اگر بتوانم کار درست را انجام بدهم، اگر بتوانم سردربیاورم که کار درست دقیقا چیست، شاید بتوانیم دوباره با هم دوست صمیمی باشیم. فکر می‌کردم شاید روزی بیاید که دوباره کنار هم روی تاب غول‌پیکر نزدیک خانه‌شان بنشینیم، مثل سابق پشت پیانوی خانه‌شان بنشینیم و موسیقی بزنیم. اگر فقط می‌توانستم بفهمم که چطور منظور خودم را برسانم یا چیزی را توضیح دهم. چه چیزی را؟ هنوز نمی‌دانم. ممکن بود همه چیز به حالت طبیعی برگردد. شاید این امید مسخره‌ای بود. شاید دیوانه بودم که به این‌ها امیدوار بودم اما امیدوار بودم. به این موضوع ایمان داشتم. هنوز هم.
...
یعنی اینکه، اگر او نمی‌خواست به من نگاه کند، معلوم است که من هم نمی‌خواستم اصلا و ابدا نگاهم به او بیفتد.
...
فکری در ذهنم شکل گرفت. احساسی که دقیقا نمی‌توانستم بیان کنم. به این مربوط می‌شد که دنیا چقدر بزرگ و در عین حال کوچک به نظر می‌رسد و نقش من در آن چه می‌تواند باشد. آن موقع نمی‌توانستم این احساس را به زبان بیاورم فقط می‌دانستم که آن احساس باعث می‌شود نتوانم سر جایم بنشینم. انگار کار مهمی وجود داشت که باید انجام می‌دادم. بعدها، خیلی بعدها بود که توانستم اهمیت آن لحظات را تشخیص دهم: آغاز آگاهی من نسبت به تأثیرگذاری‌ام، این فکر که می‌توانم تغییری ایجاد کنم.
...
گاهی مهم‌ترین لحظات زندگی بدون اینکه اصلا بهشان فکر کنی اتفاق می‌افتند.
...
شاید مشکل‌دار بودن کمک می‌کند مشکلات دیگران را بهتر درک کنی. شاید مشکل‌دار بودن کمک می‌کند آدم بهتری باشی.
...
- من نمی‌تونم خودمو به آدمی مثل بابام تبدیل کنم. نمی‌تونم اونطوری نفرتو توی دلم نگه دارم.
+ اما چطوری؟
مدتی طولانی به آسمان خیره شد بعد دوباره نگاهم کرد و شانه بالا انداخت و گفت: تصمیم می‌گیری.
بهش فکر کردم. به این فکر که شاید فقط کافی است تصمیم بگیری.
گفت واقعا همینه. تصمیم می‌گیری خوب زندگی کنی. فقط کافیه همین کار رو بکنی.
سر تکان دادم که انگار می‌فهمم گرچه درست نمی‌فهمیدم. هنوز مانده بود.

[Mohadese]

امتیاز: ۳.۵
"هیچ‌کس نمی‌توانست آن را تغییر بدهد. بهترین دانشمندان روی زمین و بهترین پزشکان دنیا نمی‌توانستند آن را تغییر بدهند. مامانم هم با همه‌ی نگرانی‌ها و عشق زیادش، نمی‌توانست آن را تغییر دهد."

مثبت، زندگی‌نامه پیج راول دختریه که با ویروس اچ‌آی‌وی به‌دنیا اومده و حالا یک سخنور موفق و شخصیتی الهام‌بخش است.
دختری که وقتی دوستانش می‌فهمن اچ‌آی‌وی مثبته طرد میشه و مورد آزاد و اذیت قرار می‌گیره، اما بالاخره بعد از یک دوره سرخوردگی و افسردگی میتونه خودش رو پیدا کنه.
این کتاب رو بهتون توصیه می‌کنم اگه به سرگذشت افراد تاثیرگذار علاقه‌مندید.
و البته به‌نظرم خوندن کتاب برای جوانان و نوجوانان خالی از لطف نباشه چون:
کتاب بهمون نشون میده چطور نوع رفتار ما می‌تونه روی دیگران تاثیر بذاره.
اگه مورد ظلم و آزار قرار گرفتیم چه کنیم.
و به‌زبان خیلی ساده و روان در مورد این ویروس و ایدز توضیح دادند.
امروزه پیج یک مبارز عدم آزاررسانی و یک آموزش‌دهنده‌ی مصمم ایدز/اچ‌آوی‌وی است.
و اکنون دانشجوی بیولوژی مولکولی بال استیت است و بر روی ایدز و داروهای موثر تحقیق می‌کنه.

ترجمه به‌نظرم خوب بود و نثر کتاب بی‌نهایت ساده و بی‌تکلفه. مترجم در مقدمه کتاب توضیح داده که سعی کرده به متن اصلی وفادار بمونه. کتاب روان و ساده‌س و خیلی سریع خونده میشه. به‌شخصه عکس‌هایی که بین کتاب گذاشته شده بود رو خیلی دوست داشتم و باعث می‌شد بیشتر با کتاب و فضای داستان ارتباط برقرار کنم.

چیزی که برام جالب بود این بود که ما همیشه ایدز رو بیماری می‌دونیم که در افراد بد جامعه است، اما می‌تونه گریبان‌گیر یک کودک بی‌گناه قبل از تولد بشه.
و این‌که این بیماری هنوز حتی در آمریکا یک تابو.
این‌که کودکان با محدودیت و حتی بدون محدودیت چقدر توی مدارس (حتی خوب) می‌تونن آسیب ببین بدون این‌که کسی متوجه شه!!

[Rana Heshmati]

ناگهان شروعش کردم و دیدم که تموم شد. کلی اشک ریختم باهاش. غصه خوردم و جالب بود که بعد از کتاب «شگفتی» خوندمش، و این هم یک‌ جورایی خیلی شبیه اون بود. با این تفاوت که تفاوت پیج و آگوست در این بود که آگوست نقصش دیده می‌شد، و پیج نه. پیج فقط یک ویروس داشت. ویروسی که فرق بنیادینی با بقیه بیماری‌ها نداره، اما دید آدم‌ها نسبت بهش خیلی بی‌رحمانست. و نامهربونی آدم‌ها قلب شکاننده‌ست..

[صان]

راوی این کتاب، دختریه که با ویروس HIV متولد شده وقضایا از جایی شروع می‌شه که دوستاش تو مدرسه این قضیه رو متوجه می‌شن و شروع می‌کنن به طرد کردنش.
این یک رمان واقعیه. یک زندگی‌نامه. خوندنش هم باعث می‌شه درباره این ویروس بیشتر یاد بگیریم هم باعث می‌شه فراموش نکنیم که به عنوان انسان چه موجودات شروری هستیم و اگر مراقب نباشیم تبدیل می‌شیم به جلادی که هیچ چیز از سمتِ دیگه و «دیگران» نمی‌دونه.

جدا از مستند بودن ماجرا، کتاب جذابی هم هست و خوب نوشته شده و خیلی راحت‌خون هست و می‌شه توش ولو شد و باهاش جلو رفت.

[Forever Librarian]

Paige Rawl was born HIV positive. She contracted it from her mother who had contracted it from her father. Her father left them when she was little; they weren't really in contact until just before his death from AIDS.

For most of her childhood, Paige didn't know she was HIV positive. She just knew she and her mom had to take some yucky medicine everyday. She remembers overhearing a conversation between her mother and doctor and hearing the term HIV. When she got home, she asked her mom, "Am I HIV positive or HIV negative?" Her mom knew it was time to tell her the truth, which she did.

Paige entered middle school like any other kid, a little nervous and very excited. She made friends with another girl, Yasmine, and they were immediately inseparable. They just seemed to get each other. So, during the school's overnight lock-in, as they played games and enjoyed the fun of staying up all night, she didn't think twice about bringing up her HIV status as part of a conversation. Within minutes another student was telling someone not to share a drink with her because she had AIDS. Paige was shocked into silence. Yasmine, who was supposed to be her closest friend, had breached her trust and told. News spread fast and from that moment on, Paige was the target of bullies. Dubbed PAIDS, ridiculed in person, jeered and whispered at in the hallways, the subject of notes and graffiti.

When she sought out the help of adults at her school, they told her to stop being such a drama queen, to just lie and tell everyone she wasn't HIV positive, to quit stirring up trouble because they had protected her as much as they could. Paige waded through the bullying and subsequent depression and eventually found solace in others who shared her story. She is a resilient, inspiring and courageous role model for anyone struggling with bullying--she is a role model for anyone! Including me :)

As someone who works in a middle school, this book inspires me to be vigilant about what is going on between kids in my school. To do my very best to protect students and encourage and model the celebration of our differences. A quote from the book: Humans are afraid of what they don't understand. And we are at our absolute worst when we are afraid. The idea of not allowing ourselves to operate out of fear and challenge actions that seem to stem from fear of the unknown is a clear theme in this book and a good message for teens--for all of us. I would recommend this book to anyone who has been bullied or admits to bullying someone for being different, to anyone who wants to be inspired and challenged. Grades 6 and up.

[Amin]

آدم می‌تواند با گریه همه‌ چیز را از دلش بیرون بریزد و خودش را سبک کند. آخر سر چیزی که باقی می‌ماند یک جور عزم است.

من عاشق خوندن سرگذشت آدم‌های دیگه‌ام. نه دانشمندان و فرهیختگان، که البته خوندن سرگذشت اونا هم برام جذابیت داره، ولی منظورم خوندن سرگذشت آدم‌هاییه که بیشتر معمولی‌ان. مثل همین پیج راول.

مثبت ماجرای زندگی دختریه که با بیماری HIV مثبت به دنیا اومده و گرچه از همون بچگی تحت مراقبت بوده، اما خودش حتی روحش هم خبر نداشته درگیر چه بیماری‌ایه. بعد هم که می‌فهمه فکر می‌کنه بیماریش مثل خیلی از بیماری‌های دیگه عادیه. همین می‌شه که یک روز حین صحبتش به دوست صمیمیش این موضوع رو می‌گه و از همون‌جا زندگی روی ناخوشش رو نشونش می‌ده.

مثبت از اون دسته کتاب‌هاییه که خوندنشون می‌تونه به بهتر شدن دنیامون کمک کنه. از اون کتاب‌هایی که به نوجوون‌ها می‌فهمونه چطور بعضی حرف‌ها، حرکات و حتی شوخی‌هایی که به نظرشون کوچیک میان می‌تونن تأثیر قابل‌توجهی روی افراد دیگه بذارن. کتابی که علاوه بر نوجوون‌ها، بزرگ‌ترها هم باید بخوننش. که بدونن کمبود دانش و اطلاعات تا چه حد می‌تونه آسیب‌زا باشه. که بدونن تابوهای پوچ می‌تونه به قیمت زندگی آدم‌ها تموم بشه. مثبت از اون کتاب‌هاییه که باید خوند، حالا در هر سنی که باشی.

برام جالب بود که در کشور پیشرفته‌ای مثل آمریکا هنوز موضوعی مانند ایدز و اچ‌آی‌وی وجهه‌ی بدی داره و در کشوری که از پیشرفته‌ترین کشورهای جهان محسوب می‌شه و در عصر تکنولوژی، باز هم فقدان دانش کافی توی ذوق می‌زنه. و البته باز هم برام جالب بود که برخورد نهادهای قانون‌گذاری توی همچین کشوری چقدر با کشور خودمون متفاوته. جوری که وقتی ایرادی جایی پیدا می‌شه به جای لاپوشونی کردن سعی دارن با تصویب قوانین مناسب ایراد رو برطرف کنن. نه اینکه با عدم ارائه‌ی آمار و انکار از کنارش ساده بگذرن. به هر حال هر پیشرفتی دلیلی داره و هر در جا زدنی هم دلایلی.

پ.ن 1: کتاب ترجمه‌ی خوبی داره و روونه. ساده‌خوان هم هست و اطلاعات علمی خوبی هم به مخاطب می‌ده.

پ.ن 2: حتما به زودی معرفی کاملی برای این کتاب توی طفره‌زن می‌نویسم و لینکش رو اینجا هم می‌ذارم. به نظرم این کتاب باید بیشتر دیده و خونده بشه.

پ.ن 3: الوعده وفا. در طفره‌زن معرفی‌اش را نوشتم. اینجا بخوانید

این را از من قبول کنید: چیزهایی که شما را زنده نگه می‌دارند، مثل صدای موتور یخچال هستند، یا تلویزیونی که مادرتان تمام روز روشن می‌گذارد تا سکوتِ زیادیِ خانه عصبی‌اش نکند. چیزهایی که ما را زنده نگه می‌دارند بخشی از دنیای ما می‌شوند و آن‌قدر برایمان عادی می‌شوند که به آن‌ها هیچ توجهی نمی‌کنیم

[Parisa forootan]

اولین زندگی نامه ای بود که خوندم و عاشقانه دوستش داشتم،
کلی بهم امید و انگیزه داد و یاد گرفتم با همه سختی ها بازم میشه موفق شد

[fatemeh Motamedi]

اولین زندگینامه ای که خوندم.
خیلی کتاب خوبی بود.ساده و روان بود.
به دخترم که چهارده سالشه پیشنهاد دادم بخونه و بنظرم همه دانش آموزان باید این کتاب رو بخونن دختر و پسر نداره....باید بخونن که متوجه بشن که بعضی حرکت ها و حرف ها چه تاثیرات بدی میتونه به روحیه هم کلاسی یا هم مدرسه ای وارد کنه حتی به شوخی هم باشه....البته ما بزرگترها هم مستثنا نیستیم در خوندم این کتاب .

[Ruby Granger]

I especially liked Rawl's emphasis on the fact that it is not our fault when we are bullied. There is this wonderful passage near the end where she talks about the differences which each of us have and, unfortunately, sometimes hide. As this year's anti-bullying week slogan went: we are all different, all equal.

[Narges Amooei]

بر اساس زندگی واقعی دختری که از لحظه‌ی تولدش HIVمثبت‌ه و تیکه‌ی اصلی ماجرا از وقتی شروع می‌شه که بچه‌های مدرسه از وجود ویروس تو بدنش خبردار می‌شن. توصیفات عالی بودن‌. پابه‌پای پیج ناراحت می‌شدم و پر از خشم و پر از میل به پایان.
انقدر جذب سادگی متنش بودم که یک روزه پشت هم بخونمش. و می‌دونی؟ واقعی‌بودن و در حقیقت زندگی‌نامه‌ بودنش، این حقیقت ترسنا‌ک‌و به تصویر می‌کشه که چه دنیا جای ترسناکیه و چه‌قدر باید فهمید و آگاهی‌و بالا برد و چه‌قدر کلمات، می‌تونن زندگی‌ها رو خراب کنن‌
می‌گه اون آخراش:"متوجه‌شدم بیماری‌ام کاری برایم کرده که بلدنبودم برای خودم انجام دهم: راه خروجی به من داده. من را از کوچکی دنیایی که در آن متولد شده‌بودم نجات داده و چیزی بزرگ‌تر را نشانم داده‌بود.بیماری‌ام به من هدف داده‌بود."
یه جای دیگه هم اون آخرا:" آیا اون‌قدر معتقدیم زندگی عادلانه و منصفانه‌ست که می‌تونیم بی‌دلیل مطمئن باشیم که اگر بلایی سر کسی بیاید، همیشه مقصر خودش است؟چیزی به اسم بدشانسی وجود ندارد؟یا شاید هم برعکس است. شاید آن‌قدر از بدشانسی می‌ترسیم که کسانی را که دچارش شده‌اند با بی‌رحمی تنبیه می‌کنیم، مثل یک وسیله‌ی دفاعی تا بدشانسی آن‌ها به ما برخورد نکند."

[Nastaran]

این کتاب تا ابد توی قلب من می‌مونه :)❤

[Kara Belden]

I can't wait to recommend this to all of my students on Book Talk Tuesday. This should be a required read in every high school.

Though this book's intended audience is obviously YA, regardless of age, I'm going to recommend this book to every person who will listen to me talk about it.

[David]

It absolutely amazes me that such a young girl can write a book that is so important, so powerful and so inspirational. This is not your typical teenager being bullied, my life is horrible teenage novels that are being put churned out one after another. This book is authentic and the author, Paige Rawl, is so perceptive for her age. Her heart wrenching description of her struggle doesn't make her someone to be pitied, but is someone who should be celbrated and respected. There are so many wonderful words of wisdom in this book and the afterword alone gave me the chills. "If you're lucky enough not to understand what it is like to be surrounded by darkness, I'm telling you: someone near you needs kindness. They need it today. They need it desperately. Offer it. Sit with them awhile. Ask them questions. Get to know them. Then get to know them better. Share a bag of cheese puffs."

In this world infected with selfies, self promotion, and fake digital friends I sure wish more people were less focused on themselves and were instead sharing more bags of cheese puffs.

[Kris Patrick]

Here's what really worries me.
1. Many young people don't know the difference between being HIV+ and having AIDS
2. Many young people don't know who Ryan White was.

[Bárbara]

No tengo palabras. Una historia muy conmovedora, que lo resulta aún más (y más desgarradora, si se quiere) por el hecho de que es algo real; más aún, algo con lo que mucha gente, sin importar las particularidades de sus experiencias, pueden identificarse.

Es increíblemente inspiradora la experiencia de Paige, su capacidad de hacerle frente a las adversidades con tanta gracia y fortaleza.

Ojalá muchas personas, muchas muchas tomen la iniciativa de leer este libro y desde el lugar que nos toca a cada uno, podamos hacer de este mundo un lugar un poco mejor cada día.

[Naeemeh Mohebbi]

به نظر من بهترين كارى كه نويسنده ميتونست انجام بده نوشتن همين زندگى نامه بود براى آگاه كردن همه مردم دنيا در مورد اين شكل از اتفاقها و تاثيرپذيرى زندگى يك نفر از قضاوت ها و حرفهاى ديگران ، حتى خيلى بهتر از برگزارى جلسه دادرسى و متهم شدن مدرسه و كادر اجراييش.
.
حدود اسفند ماه سال ۱۳۹۷ (اوایل سال ۲۰۱۹ ) ، روزی که استاد فیزیولوژیمون اولين درمان موفق روى يه فرد مبتلا به ايدز رو خبر داد و درباره ش صحبت كرد به تموم شدن خيلى از مشكلاتشون فكر ميكردم اما هيچوقت به ذهنم نرسيده بود كه درگير چنين مشكلاتى تو دوران مدرسه و كودكى هم شده باشن ، شايد به اين خاطر كه ما تو مدارس ايران كمتر اين شكل از اذيت و آزارهارو ديديم و در مورد اطلاعات هم ، تو كتابهاى درسى علوم راهنمايى و زيست شناسى دبيرستانمون هم به طور دقيق تفاوت HIV مثبت و ايدز و راههاى انتقالش گفته شده بود و تا حد زيادى بچه ها آگاهى لازم رو داشتن؛ اما در موارد با شدت كمترى كه خودمون هم تو ايران تجربه كرديم ، بعضى از رفتاراى ناهنجارى كه بچه ها تو دوران مدرسه در ارتباط با دوستانشون دارن با آگاه كردن والدين از همين روشها و در نتيجه قدرت تاثيرگذارى روى فرزندشون قابل حله .

[Parisa Soltani]

اگر شمایی که الان این را می خوانید در دوره ای سخت به سر می برید، طاقت بیاورید. همراهانتان جایی آن بیرون هستند، دوستانی که شما را همینطور که هستید دوست دارند. وقتی پیدایشان کردید، بلند تر از آن چیزی که تصور می کنید می خندید. خنده هایی که همه ی سوراخ سنبه های قلبتان، همه جاهایی که غم تویشان سرک کشیده، پُر می کند. و اگر طاقت بیاورید پیدایشان می کنید. پس طاقت بیاورید.


|از متن کتاب|

باید بگم خوشحالم که این کتاب رو خوندم و چقدر خوب می شد که امکانش بود اغلب مردم، این کتاب یا کتاب هایی با این پیام رو مطالعه کنن.

[Mohy_p]

خیلی خیلی خوشحالم که کتاب و خوندم
پیچ راول و تحسین میکنم برای شجاعت و واقعا ازش ممنونم برای نوشتن این کتاب
مطمینم اگه کادویی بخوام بدم به یه نوجوون، اولین انتخابم همین کتابه تا بدونه که درصورت اذیت کردن و به سخره گرفتن دوستاش ممکنه مسبب چه اتفاقاتی باشه
و یا اگه اذیتش میکنن بدونه که باید قوی باشه
[البته که فکر میکنم که تو مدارس ما به اندازه خیلی زیادی این قلدری ها کمتره ]

[Saba]

همیشه این فکر پس ذهنم است که چه می‌شد اگر تفاوت‌های ما می‌توانست ما را به هم نزدیک تر کند؟
بهش فکر کنید. چه می‌شد اگر به جای احساس انزوا به خاطر تفاوت‌هایمان -من این ویژگی کمیاب را دارم، تو آن ویژگی کمیاب را داری، هر کدام در دنیای خودمان- با هم متحد می‌شدیم؟

[Kristina]

I feel like this is a great read for all students, all young people, all adults. It brings such an awareness of struggles that could potentially be hidden.


The writing is ok, but the messages surpass that.

Woody Swear scale-very few. And those used were used by two characters and for good reason. So, this would be manageable.

[María Paz Greene F]

Súper interesante la historia, de una niña que nace con VIH sin saberlo, de una mamá que fue contagiada por su marido sin saberlo también. Cuenta todo el itinerario, por así decirlo, desde que ella creía que era una persona como cualquier otra, hasta que descubre que no lo es, sufre el bullying correspondiente a tiempos todavía involucionados como estos, se defiende, abre su mente y descubre que... era una persona como cualquier otra desde el comienzo, porque el VIH es simplemente una circunstancia en su vida humana, y algo que podría pasarle a cualquier otro.

En fin, que es una experiencia de lo más interesante, y me gustó mucho leerla, en parte porque me gustan las autobio, y además es una autobio distinta. Pero se nota que la autora no es realmente escritora, y hay partes que muestran tanto entusiasmo y necesitan tanto positivismo, que no hacen más que enfatizar la sensación de aislamiento y dolor general de esos primeros años.

Con un poco de edición y unas cuantas páginas menos creo que habría quedado perfect, pero de todos modos ayuda a desmistificar el tabú del VIH y eso es lo que al final importa.

[Eden Grey]

Paige Rawl was born with HIV. As long as she can remember, Paige has taken medication at the same exact time, every single day. What makes that so different from taking insulin shots, using an inhaler, or covering up your eczema?, she wondered. At a middle school lock-in, Paige thought little of telling her best friend the truth about her condition. This trust and naive understanding of just how stigmatized some people can be would change her life forever.

POSITIVE is a story for anyone who has ever been teased, bullied, or shamed. For anyone who has been taunted, beat up, and put down. Paige's story is one not only of hope, but of fighting for your own strength and never giving up or giving in. It is a story choosing to be positive in the face of constant torment.

Paige faced bullying for the rest of her time in middle school, from other students, her soccer coach, and friends of the family. She was misunderstood and ignored by school counselors and administrators. Teachers made few efforts to understand or change her shift from straight-A student to struggling learner. Paige learned quickly not to trust adults, and told no one at home about her problems. Paige's struggle with bullying led to her leaving the public school and being homeschooled for a year. For an extroverted, crowd-loving girl, this was torture. After Paige's mother brought a lawsuit against the school for its inaction in the face of her being bullied, another layer of difficulty was added to the girl's life. When it got to be too much, Paige tried to make it all stop by taking 15 sleeping pills - one for each year of her life - and she nearly died.

In readable, relatable, and touching prose Paige Rawl and Ali Benjamin share the story of a girl who chose to stand up for herself, and for others who have been bullied for being something they did not choose.

The most powerful message in Paige's story is her realization that in order to stop the torment, she would have to change herself. You cannot change other people, but you can make the decision to change your own life, and your own future. And you can try to change the world. Paige made these decisions, became an advocate for youth with HIV and AIDS, and spoke out against bullying. She is still doing these things, and she has made quite an impact.

The message that spoke to me the strongest from Paige's story is the way in which her school counselors and administrators not only did nothing to support her, they discredited her accounts of bullying and implied that Paige herself - simply born with HIV - was the root of the problems. As someone who works with kids and teens every single day, I feel it is my responsibility to protect these young people, to support them in every way I can, and to listen to what they have to say with compassion and understanding. When teachers, those responsible for the well-being and education of our nation's youth for 6 hours a day, do not fulfill these responsibilities I feel furious, saddened, and honestly not completely surprised. Paige is working to change that by advocating for laws that make schools and their employees more accountable for inaction and lack of support in cases of bullied students.

POSITIVE is highly recommended for middle and high school students, for teachers and parents, for caretakers and guardians. The additional resources at the end of the book provide a great starting place for those wanting more information on bullying, what's being done to stop it, facts on HIV and AIDS, as well as where to go for support groups and crisis hotlines.

[مرجان ربيعيان]

به اتفاق های فکر میکنم که برای پیچ و دختران و پسران نوجوانی چون او افتاده ست، به رنجهایی که برای داشتن تفاوت با بچه های دیگر تحمل کرده اند، به غم هایی که پشت پرده بی تفاوتی، در عمق جانشان خانه کرده است.
به این فکر میکنم که چقدر حرفها قدرتمندند، چقدر رفتارها اثرگذارند.
چقدر رفتارهایی که بر اثر خودخواهی یا ترس یا عدم آگاهی انجام میدهیم، میتوانند سرنوشت برخی را تغییر دهند، مخصوصا بچه ها، مخصوصا نوجوانان.
حالا چند سالی ست که از نوجوانی عبور کرده ام، نه آنقدر زیاد که نتوانم حس و حال دخترک نوجوان را درک کنم. حالا همان بزرگسالی ام که میتواند دستی بگیرد، فکری بکند، لبخند گرمی بزند و کاری بکند. باید کاری بکند.

به نظرم کتابی ست که همه باید بخوانند.
همه، تا اگر از دستشان کاری برمی‌آید دریغ نکنند، التیام بخشند روحی زخم خورده را. اگرنه، لااقل آگاه شوند و ویران نکنند.

[Shayne Bauer]

This is a quick read with a powerful message. The writing is not that compelling, but there are definitely some profound statements from someone deeply affected by judgement throughout her life.

I admired Paige's mother's relentless efforts to fulfill her parental duty of keeping her daughter safe and happy--which seemed impossible at times. These two women fought a losing battle for many years.

The author's afterword is actually the most influential section in the book. Rawl writes, "... someone near you needs kindness." Such simple words that could lead to such potent impact if we all acted upon her message.

[Gretchen Taylor]

Outstanding and important read for teens and teachers of adolescents. Great line reminds me of one of my core purposes as a teacher - "fighting for kids who would be easier to ignore."

[Amber]

I think every teacher and student should read this book. It is an eye opening look at bullying. Not only does it provide insight into how a victim feels, it also offers hope for how to overcome it.

[Harir]

«متوجه شدم که بیماری‌ام کاری برایم کرده که بلد نبودم برای خودم انجام دهم: راه خروجی به من داده. من را از کوچکی دنیایی که در آن متولد شده بودم نجات داده و چیزی بزرگ‌تر را نشانم داده بود. چیزهایی نشانم داده بود که خیلی معنادارتر از چیزهایی بود که در غیر این صورت می‌دیدم. چیزهایی که دیده بودم پر از دل‌شکستگی و انسانیت، همدردی و مهربانی بود. بیماری‌ام به من هدف داده بود؛ چیزی که اگر بیماری‌ام نبود شاید پیدا نمی‌کردم.»

[Fatemeh Am]

با تعریفهایی که از دوست عزیز کتابخوان و مترجمم درباره این کتاب شنیدم تصمیم گرفتم بخونمش و خب باید بگم کتاب خوب و موثری بود. داستانش درباره کودکیه که در جنینی مبتلا به ویروس HIV شده و همه زندگیش رو با اون سپری کرده بدون اینکه دقیقا بدونه چیه یا اینکه متوجه تفاوتش با بقیه آدمها بشه. این زندگی محتاطانه از جهت مراقبت سلامتی،به غیر از داروهای تلخ و بدمزه ش اونقدرها هم بد به نظر نمیرسید تا روزی که دوست صمیمی پیج متوجه بیماری اون میشه و تمام مدرسه رو از این موضوع با خبر میکنه. آزار و اذیت ها، توهین ها و طرد شدنها شروع میشه. دردناک اونجاست که وقتی پیج برای این مشکل به بزرگترهایش در مدرسه رجوع میکنه و به هیچ عنوان جدی گرفته نمیشه و حتی سرکوب هم میشه.
شدت فشار عصبی روی پیج به مرور اینقدر زیاد میشه که دچار تشنج عصبی میشه و حتی از مدرسه کناره گیری میکنه و تنهایی در خونه درس میخونه.
هرچند اون شانس پیدا کردن مدرسه ای دیگه که نگرش ها در اون نسبت به موضوع HIV به طرز درخوری مناسب هست رو به دست میاره ولی آسیبهایی که از دوستان و مدرسه قبلیش بهش وارد شده به این زودی ها دست از گریبانش برنمیدارن.
پیج بالاخره با همه پستی و بلندهای زندگی سعی به روشنگری درباب HIV و به طور کلی پذیرفتن آدمهای متفاوت میکنه و به دنبال اینه که همه در محیطی امن با هم باشند.
برای من بزرگسال فصل آخرش زیاد شبیه حرفهای انگیزشی و مثبت نگرانه بود با این حال برای نوجوانی که در معرض چنین آزارهایی قرار میگیره واقعا الهام بخش و انرژی دهنده ست.
جایی از کتاب پیج میگه که مشکل من اصلا دیده نمیشد و اگه آدمها با کسی که هیچ علامتی از مشکلش نداره میتونن بی رحم باشند، پس در برابر کسای دیگه مشکلشون نمود ظاهری داره چقدر بی رحم خواهند بود؟!
امتیازم به کتاب ۴.۵ بود که تصمیم گرفتم رو به بالا گردش کنم

[Chester Dean]

Paige Rawl no es una autora reconocida, no es actriz o cantante, no es una persona famosa, es simplemente una chica de 22 años que tuvo la mala fortuna de nacer con VIH+. Paige decidió escribir éste libro después de haber pasado toda una vida sufriendo acoso escolar por la mala información sobre el VIH y el SIDA.

Paige nos cuenta su historia desde el inicio. Su padre contagió a su madre, y para cuando ella se enteró ya era demasiado tarde, la bebé también había sido contagiada. Pero ya que el diagnostico fue rápido, Paige (ni su madre) llegaron a tener SIDA al llevar siempre su tratamiento.

La situación de Paige por muchos años fue un secreto hasta para ella misma, y en una pijamada escolar, decide confiarle ésta información a su mejor amiga sin pensar que se dedicaría a contarlo a toda la escuela. Y es así cómo comienza el acoso escolar. Le apodan PAIDS (AIDS es SIDA en Inglés) y ni los profesores, ni los directivos hacen nunca nada al respecto. Éste maltrato psicológico afectó de sobremanera a la joven Paige, y antes de resurgir como el Fénix de entre las cenizas, pasa por momentos muy oscuros.

El libro a pesar de tener un mensaje muy bonito, es muy crudo. Como maestra no podía creer lo que estaba leyendo, ni la forma tan horripilante de un adulto de comportarse en una situación así. Los supuestos encargados de llevar un orden estaban igual o más desinformados que los alumnos. Paige pasa por situaciones que realmente me indignaron. Un maestro de educación física de plano le dijo que el hecho de que tuviera SIDA les ayudaría a ganar partidos de fútbol porque los demás jugadores tendrían miedo de acercarse a ella. Cosas de ese nivel y hasta peores nos cuenta Paige en el libro, y te llegas a cuestionar si el mundo realmente cuenta con el sentido común.

Y es verdad que a pesar de vivir en una época casi futurista, que tenemos la información al alcance de nuestra mano, seguimos siendo muy ignorantes. Sin siquiera darnos cuenta tenemos prejuicios hacia enfermedades como el VIH y el SIDA, y además de prejuicios, sentimos miedo, pensando que por convivir con una persona con VIH o SIDA nos puede contagiar, y eso no es cierto.

El libro deja un mensaje muy fuerte sobre estos prejuicios y miedos, te hace ver la enfermedad desde otro punto de vista. Es curioso que para Paige, los estragos más duros de la enfermedad fueron por la sociedad y no físicos. El simple hecho de tener VIH la convirtió en una marginada, cuando en teoría, se encontraba perfectamente de salud. Realmente recomiendo mucho leer éste libro, para ver la importancia de tratar a las personas por lo que son y no por nada más. A dejar de juzgar a las personas sin importar qué. Vale mucho la pena escuchar la historia de Paige.