Ik heb altijd een superheld willen zijn. Niet om de wereld te redden, of alle kinderen van Falasta, maar om mijn zusje te redden, toen haar verbeelding werd gestolen. Als je me vroeg wat voor superheld ik hoopte te worden, zou ik gezegd hebben een piepklein wezentje dat bacteriën en ziektekiemen uit kinderlichamen kon verjagen. Ik zou mezelf Robomicrobe noemen. De vloek van Modderkluit begint als een ogenschijnlijk ‘gewoon’ verhaal van een jongetje. Maar wat volgt is…, ja…, wat is het eigenlijk? Een sprookje? Surrealisme? Sciencefiction? Het verhaal tart alle natuurwetten en doet een zwaar beroep op de verbeeldingskracht. Waar het over gaat is eigelijk niet samen te vatten. Maar bén je eenmaal begonnen met lezen, dan blijf je doorlezen in deze wonderlijke novelle.
Mazen Maarouf is a Palestinian-Icelandic writer, translator and journalist. Born in 1978 to a Palestinian refugee family he lived, studied and worked in Beirut before moving to Iceland. In 2008 he started working for An-Nahar newspaper, as a critic of theatre and literature, and has since written for various Arabic magazines and newspapers, including Al-Hayat (Beirut, London), Assafir, Al-Mustaqbal, Kalimat Cultural Supplement (Beirut), Al-Arabi Al-Jadeed (London), Al-Ayyam (West Bank), Al-Quds-el-Arabi (London), Kika (London), Jasad Magazine (Beirut) and Qantara (Paris).
Dit verhaal heeft de heel aparte combinatie van kinderlijke naïviteit, historisch surrealisme en intens geweld die in eerder werk van Maarouf terug te vinden is (genomineerd Man Booker Longlist). Het speelt zich af honderd jaar na de Nakba, of de massale verdrijving en etnische zuivering van Palestijnen in 1948. Het is een surrealistische korte roman, met elementen van andere hedendaagse Palestijnse verhalen : het binnensluipen over "die" muur, de herinnering aan vroeger; het verwijderen van Palestijnse namen van dorpen en steden; het verlies van land, je oude leven en uiteindelijk het nieuwe leven. Familiebanden en oude wonden. En de liefde natuurlijk.
Onnavolgbaar heet het, deze curieuze vertelling over 'de laatste Palestijn'. Soms vang ik een glimp op van de Palestijns-Israelische problematiek, maar dan schiet de verbeelding weer helemaal door en rest slechts een vraagteken. En dat terwijl ik behoorlijk liefhebber ben van de literatuur die de verbeelding vrij baan geeft - waar kan dat ten slotte beter dan in literatuur en film - en ook wel iets weet van die problematiek. Misschien nog eens lezen?