Centralną postacią książki jest porucznik armii austro-węgierskiej Kiekeritz, który pod sam koniec I wojny światowej zostaje przesunięty z powodu zaawansowanej gruźlicy do małego miasteczka w Galicji, z dala od frontu, gdzie zakwaterowany w obskurnym hoteliku, oddaje się wspomnieniom i refleksjom. Kiekeritz to wyrafinowany esteta, który na terenach po które przetoczyła się wojna zbiera, na ile to możliwe, piękne przedmioty i wysyła je do swojej matki. Kiekeritz, w obliczu bliskiej śmierci a jednocześnie widząc zagładę świata w którym wzrósł czyli CK Monarchii, rozmyśla też sporo o śmierci, także o jej zadawaniu - bardzo często powraca w powieści trop myślistwa. Na końcu Kiekeritz umiera, a ostatniej posługi udziela mu ukraińska dróżniczka, a ciało jego pakuje do pociągu jadącego na Węgry.
Akinek a halálát már az első oldalon megjósolják, nos, az a szereplő rossz írót választott magának. Kérje ki a panaszkönyvet. Kiekericz főhadnagy egy festői kárpátaljai faluban tölti az első világháború utolsó napjait. Nincs sok dolga, telik idejéből visszarévedni az háború előttre, a párizsi andalgásokra, no meg az átélt háborúra, erre a „modern stílusú, gondosan rendezett, őrült balett”-re, amelynek expresszionizmusba hajló képei élesen ellenpontozzák az afféle finom érzeteket, mint mikor egy fának dőlve bőrünkkel érezzük a kéreg egyenetlenségeit, és a kérget borító moha lágyságát. Ez a regény nem a sodró történetek kedvelőit szólítja meg, ez a regény az emlékezés és az érzékelés katedrálisa. És ott áll benne Kiekericz főhadnagy, kinek nyugalmát csak egyetlen dolog zavarja: a bomlás egyre erősödő szaga. Vajon mi bomlik? Az avar? Az avar alatt a tavalyi csaták holttetemei? Vagy netán maga a Monarchia?
Olvassatok Kusniewiczet. Kevesen tudják így, ilyen sűrű nyelven, mégis kiegyensúlyozottan ábrázolni, ahogy a dolgok végérvényesen elenyésznek.
Centraal in deze roman staan de ervaringen en overwegingen van de Oostenrijkse officier Alfred Kiekeritz tijdens zijn verblijf in Galizien tijdens de Eerste Wereldoorlog. Langzaamaan zakt de aan TBC lijdende officier verder in waanzin van Dianaverering. Het is een lastig vatbaar en moeilijk leesbaar, maar ook ongelooflijk rijk boek.
Wspaniała, tak jak wspaniałym był Łukaszewicz umierający przez półtorej godziny ekranizacji "Lekcji...". Jako że nikt z polskiego aktorstwa nie umiera tak wspaniale jak Łukaszewicz, tak nikt tak jak Kuśniewicz nie opisuje śmierci grzęznącej w mokradłach.
Oczywiście można też mieć na to uczulenie, jak pokazuje część recenzji :- )
Tak do strony 82 miałam problem się wbić w tę historię. Potem było przyjemniej, ale co z tego, jak połowy nie byłam w stanie na bieżąco układać w głowie.