เป็นเรื่องที่ผิดคาดมาก เพราะเห็นได้คะแนนสี่ดาวกว่า
แต่พออ่านจริง ไม่ไหว อ่านไม่จบเล่มหนึ่งดี
ที่จะเขียนต่อไปนี้เป็นความเห็นส่วนตัว คนอื่นอ่านแล้วอาจจะชอบก็ได้นะคะ
ตัวเอก "สือจิ้น" พล็อตเรื่องบอกว่าเคยเป็นตำรวจมาก่อน ตายตอนปฏิบัติหน้าที่
แล้วระบบก็พาเข้ามาในนิยายเรื่องนึงเพื่อช่วยชีวิตคนๆ นึงที่น่าจะผูกพันบางอย่าง
กับระบบ (ระบบเองก็ยังเป็นเด็กน้อย ไม่ใช่สไตล์อัจฉริยะ) แต่สือจิ้นในชีวิตใหม่
ซึ่งมาอยู่ในร่างคนอายุ 17-18 ชื่อ "สือจิ้น" เหมือนกัน อ่านแล้วไม่ได้ความรู้สึกของตำรวจเลย
ไม่ใช่แค่ไม่ได้ความรู้สึกนั้น แต่ไม่เหมือนผู้ใหญ่เลยด้วยซ้ำ แต่เป็นเด็กอายุ 17-18 จริงๆ
ยกเว้นเรื่องชอบปืน หรือมีประสบการณ์ฝึกการต่อสู้มาบ้าง ที่นักเขียนใส่เข้าไป
เพื่อให้สอดคล้องกับชีวิตของสือจิ้นในชาติก่อน แต่ความคิดการตัดสินใจอะไรนี่
ไม่ได้เข้าทางตำรวจเลย
อ่านแล้วเลยเหมือนขึ้นรถไฟเหาะ จับอะไรไม่ได้ ความคิดเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา
ระบบก็ช่วยอะไรไม่ค่อยได้ ร้องกรี๊ดบ่อยๆ (เค้ายังเด็ก 🤔)
ส่วนพระเอก "เหลียนจวิน" เป็นหัวหน้าขององค์กรนึงที่เคยเป็นสีดำ
แต่พระเอกพยายามจะเปลี่ยนให้เป็นสีขาว พระเอกขาไม่แข็งแรง ส่วนใหญ่นั่งรถเข็น
เวลาให้สือจิ้นไปทำงานก็จะไปคนเดียวบ้าง มีลูกน้องเหลียนจวินตามไปบ้าง
เหลียนจวินอ่อนให้สือจิ้นมากกว่าลูกน้องคนอื่น แต่เล่มแรกนี่ยังไม่ได้รัก
จุดนึงที่ติดใจมากๆ คือการใช้คำ คนแปลเลือกให้สือจิ้นใช้คำว่า "ฉัน" แทนตัวเองตลอด
ซึ่งมันแปลกมาก ใช้ "ฉัน" กับพระเอกที่อายุมากกว่า เป็นเจ้านายตัวเอง แถมเป็นหัวหน้าองค์กร
ใช้ "ฉัน" เวลาพูดกับพี่ๆ แถมใช้ "ฉัน" เวลาพูดกับหมอที่มาดูแลตัวเองอีก
สือจิ่นคือเด็กอายุ 17-18 งงมากกับการเลือกใช้คำ (ยกเว้นว่าต้นฉบับเป็นแบบนั้น)
คำว่า "ครับ" ก็ไม่ใช้ พูดกับพระเอกคือเหมือนพูดกับเพื่อน 🤔😶
สรุป สำหรับเล่ม 1 ให้ 2 ดาว (เอาเมาส์ไปจิ้มแล้วมันขึ้นความหมายว่า it was ok)
จำไม่ได้ว่าเคยให้หนังสือเล่มไหนก่อนหน้านี้ 2 ดาวรึเปล่า เล่มนี้สำหรับตัวเองคือผิดหวัง
แต่เรื่องนี้มี 4 เล่มจบ เล่มอื่นๆ อาจจะสนุกกว่านี้รึเปล่า???