What do you think?
Rate this book
Percy Bysshe Shelley
This book was converted from its physical edition to the digital format by a community of volunteers. You may find it for free on the web. Purchase of the Kindle edition includes wireless delivery.
- GenresBiography
100 pages, Kindle Edition
First published January 1, 1878
15 people are currently reading
54 people want to read
About the author
John Addington Symonds
676 books21 followersJohn Addington Symonds, English poet and literary critic.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
February 22, 2019
This was beautiful. Elegant, fervent, passionate. Shelley wrote with such patriotism and regard for the everyman that his poems are as much a study in wordsmithing as in civil rights.
December 23, 2020
Ik heb dit boek heel graag gelezen. Ik las een e-versie, waarvan het colofoon niet zo heel duidelijk was.
Ik was al een tijdje aan het lezen eer ik besefte dat het oorspronkelijk van 1878 was. Het is één van de eerste biografieën die er van Shelley verscheen. Hij was dan 56 jaar dood, Mary was 25 jaar dood. Zijn zoon Percy Florence leefde nog (hij stierf in 1889) en Lady Shelley (zijn schoonmoeder die hij nooit heeft gekend; zij waakte angstvallig over zijn papieren en zijn reputatie) stierf pas in 1899.
John Addington is een bijzonder man. Hij is een professionele schrijver, o.a. van biografieën. Een cultuurhistoricus, gespecialiseerd in de Renaissance.
Hij was ook gay (wat toen strafbaar was) en was een pleitbezorger van homorechten. Hij was getrouwd, maar prees gelijkgeslachtelijke liefde en schreef er ook poëzie over. Met zijn vrouw had hij 4 dochters.
Nadruk in zijn werk over Percy Shelley is het feit dat Percy jong is gestorven. Hij noemt voorbeelden van kunstenaars die helemaal hun faam niet zouden kunnen hebben indien zij ook aan hun 30ste gestorven waren.
Hij is ook kritisch voor Percy Shelley: Shelley publiceerde werken die niet voldragen zijn, hij had een instabiel karakter en een onverantwoordelijke levenswijze ... Veel wordt toegeschreven aan de jeugd en aan het genie. De term ‘genie’ is populair in de romantiek en komt vaak in het boek voor.
Byron stierf als hij 36 was.
Keats stierf als hij 25 was.
Shelley stierf als hij 29 was (bijna 30).
Inhoudelijk was Shelley het meest ambitieus. Zijn werk behoefde synthese en het heeft die synthese nooit gekregen, zegt Addington.
Al van in zijn jeugd zijn (1) een afkeer van tirannie en brute kracht in elke vorm; (2) een diepgaand gevoel van vriendschap kenmerkend voor Percy. Hij werd een radicale democraat, een atheïst en een filantroop.
Addington besteedt veel aandacht aan de slechte lichamelijke en mentale gezondheid van Percy.
Hij schreef meestermerken (o.a. Prometheus Unbound) maar ook veel onafgewerkte flarden. We kunnen vooral iets aan zijn werk hebben - zegt Addington - als we hem beschouwen als een fenomeen en hem niet proberen voor te stellen als een gewone medemens. De mildheid die Addington uitstraalt over de jeugdige onvolkomenheid van Percy doet deugd.
Bij Percy Shelley is het erg moeilijk om te reconstrueren hoe 'de wereld' over hem heeft gedacht in de loop der jaren. Addington levert een verhelderende bijdrage aan die reconstructie.
Ik was al een tijdje aan het lezen eer ik besefte dat het oorspronkelijk van 1878 was. Het is één van de eerste biografieën die er van Shelley verscheen. Hij was dan 56 jaar dood, Mary was 25 jaar dood. Zijn zoon Percy Florence leefde nog (hij stierf in 1889) en Lady Shelley (zijn schoonmoeder die hij nooit heeft gekend; zij waakte angstvallig over zijn papieren en zijn reputatie) stierf pas in 1899.
John Addington is een bijzonder man. Hij is een professionele schrijver, o.a. van biografieën. Een cultuurhistoricus, gespecialiseerd in de Renaissance.
Hij was ook gay (wat toen strafbaar was) en was een pleitbezorger van homorechten. Hij was getrouwd, maar prees gelijkgeslachtelijke liefde en schreef er ook poëzie over. Met zijn vrouw had hij 4 dochters.
Nadruk in zijn werk over Percy Shelley is het feit dat Percy jong is gestorven. Hij noemt voorbeelden van kunstenaars die helemaal hun faam niet zouden kunnen hebben indien zij ook aan hun 30ste gestorven waren.
Hij is ook kritisch voor Percy Shelley: Shelley publiceerde werken die niet voldragen zijn, hij had een instabiel karakter en een onverantwoordelijke levenswijze ... Veel wordt toegeschreven aan de jeugd en aan het genie. De term ‘genie’ is populair in de romantiek en komt vaak in het boek voor.
Byron stierf als hij 36 was.
Keats stierf als hij 25 was.
Shelley stierf als hij 29 was (bijna 30).
Inhoudelijk was Shelley het meest ambitieus. Zijn werk behoefde synthese en het heeft die synthese nooit gekregen, zegt Addington.
Al van in zijn jeugd zijn (1) een afkeer van tirannie en brute kracht in elke vorm; (2) een diepgaand gevoel van vriendschap kenmerkend voor Percy. Hij werd een radicale democraat, een atheïst en een filantroop.
Addington besteedt veel aandacht aan de slechte lichamelijke en mentale gezondheid van Percy.
Hij schreef meestermerken (o.a. Prometheus Unbound) maar ook veel onafgewerkte flarden. We kunnen vooral iets aan zijn werk hebben - zegt Addington - als we hem beschouwen als een fenomeen en hem niet proberen voor te stellen als een gewone medemens. De mildheid die Addington uitstraalt over de jeugdige onvolkomenheid van Percy doet deugd.
Bij Percy Shelley is het erg moeilijk om te reconstrueren hoe 'de wereld' over hem heeft gedacht in de loop der jaren. Addington levert een verhelderende bijdrage aan die reconstructie.
December 21, 2021
I had read Shelley as an undergraduate as a threesome with Keats and Byron. I did not at the time realize that of the three, Shelley was the best. I did know that Shelley had married Mary Wollstonecraft, the writer of Frankenstein. She had been his second wife, whom he had taken to the continent when she was age 16.
March 6, 2021
Consider these elements. A young, rich and gifted man is obsessed with revolutionary idealism. He attends prestigious schools and the most prestigious university but is expelled from the latter because of his outrageous outspoken views, opinions he chose to publish in pamphlets. He is disowned by his family, runs away with his girlfriend, gets into drugs and devote his time to writing poetry that no one else professes to understand. He gets bored with his wife, has a fling with a teenager and sets off with her to travel, apparently none too troubled by leaving his wife and children to their own devices. Soon afterwards, his estranged wife kills herself. He takes more drugs, regularly, wanders around on his travels with his new wife, gets in with a heavy crowd of fellow travellers, falls foul of authority and does stupid things.
He continues to write, but generally has to publish his work at his own expense, because others still find it baffling. He seems to be obsessed with a particular pastime, a practice that, for him, is positively dangerous and is eventually killed on an escapade where he pursues this risky activity, has an accident and dies, aged very young. His friends recover his body and they ritually burn it, but the heart seems to survive its roasting and is retrieved.
This is no 1960s hippie, no millennial millionaire millionaire’s misguided, spoilt son. This is Percy Bysshe Shelly, the English poet, in the first two decades of the 19th century. And reading J.A. Symond’s 1878 biography, with its copious quotes from the Romantic poet’s work, we view a portrait of the artist as a young man. He stayed forever the young man because he died well before he ever became old. But he was also young because he never seemed to shake off the infant’s need for attention, for the kind of special treatment that demanded other’s accommodate his whims whilst he, himself, did not seem to notice that others might need some of the same. He was the artist because his entire life seems to have been a pursuit to express a platonic essence of life and experience, a life he seemed to reject, or at least take for granted, an experience he clouded with narcotics.
A 21st-century visit to Percy Bysshe Shelley‘s biography might persuade the reader to reject the whole as merely the pranks of a headstrong, spoiled sick boy, who was also rich boy. But this 19th century biography offers a more contemporary view of this great life than one clouded by more recent assumptions or interpretations about the individual and his era. It enables us to view Shelley’s undoubted genius more in the context of how it was received in its own time and, though it cannot be the last word on the great poet, it can offer interesting and arresting perspectives.
What is doubly interesting about this work is that it’s author, John Addington Symonds, was himself a rebel in his own time, apart from society because of his homosexuality. And strangely, the author was buried in Rome, not far from the grave where Shelley’s ashes were interred. Poetry, it seems, is alive and well.
He continues to write, but generally has to publish his work at his own expense, because others still find it baffling. He seems to be obsessed with a particular pastime, a practice that, for him, is positively dangerous and is eventually killed on an escapade where he pursues this risky activity, has an accident and dies, aged very young. His friends recover his body and they ritually burn it, but the heart seems to survive its roasting and is retrieved.
This is no 1960s hippie, no millennial millionaire millionaire’s misguided, spoilt son. This is Percy Bysshe Shelly, the English poet, in the first two decades of the 19th century. And reading J.A. Symond’s 1878 biography, with its copious quotes from the Romantic poet’s work, we view a portrait of the artist as a young man. He stayed forever the young man because he died well before he ever became old. But he was also young because he never seemed to shake off the infant’s need for attention, for the kind of special treatment that demanded other’s accommodate his whims whilst he, himself, did not seem to notice that others might need some of the same. He was the artist because his entire life seems to have been a pursuit to express a platonic essence of life and experience, a life he seemed to reject, or at least take for granted, an experience he clouded with narcotics.
A 21st-century visit to Percy Bysshe Shelley‘s biography might persuade the reader to reject the whole as merely the pranks of a headstrong, spoiled sick boy, who was also rich boy. But this 19th century biography offers a more contemporary view of this great life than one clouded by more recent assumptions or interpretations about the individual and his era. It enables us to view Shelley’s undoubted genius more in the context of how it was received in its own time and, though it cannot be the last word on the great poet, it can offer interesting and arresting perspectives.
What is doubly interesting about this work is that it’s author, John Addington Symonds, was himself a rebel in his own time, apart from society because of his homosexuality. And strangely, the author was buried in Rome, not far from the grave where Shelley’s ashes were interred. Poetry, it seems, is alive and well.
Displaying 1 - 4 of 4 reviews